Bijbelse Boeken en Preken - Gebruikersbijdragen [nl]

Gekocht

2026-08-24T18:22:41Z

Pcain: Gekocht hernoemd naar U bent gekocht tegen een prijs

#DOORVERWIJZING [[U bent gekocht tegen een prijs]]

U bent gekocht tegen een prijs

2026-08-24T18:22:41Z

Pcain: Gekocht hernoemd naar U bent gekocht tegen een prijs

{{info|You Were Bought with a Price}} 

''Verheerlijk God met uw lichamen''

<blockquote>1 Korintiërs 6:201 
U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.</blockquote>

Een van de dingen die wij gemeenschappelijk hebben deze morgen, is dat we allemaal een lichaam hebben. En ik wil het erover hebben wat onze lichamen met God te maken hebben. Maar er is nog iets anders wat we gemeenschappelijk hebben en daar wil ik mee beginnen.

====We hebben allemaal een rechtvaardigheidsgevoel====

We hebben allemaal een rechtvaardigheidsgevoel wanneer ons onrecht wordt aangedaan of wanneer iemand die ons na staat, onrecht wordt aangedaan. Als iemand opzettelijk, met kwade bedoelingen, zonder provocatie, liegt over u of van u steelt of u ruw een duw geeft of uw kind slaat, is er in u iets dat gerechtigheid wil. En een van de meest voorkomende manieren waarop we dat gevoel uiten is met de woorden: “Daar zul je voor betalen!”

Met andere woorden, ons rechtvaardigheidsgevoel eist automatisch een vergoeding van degene die ons onrecht heeft aangedaan.

====Jezus’ gebod om van onze vijanden te houden====

Maar Jezus leerde zijn volgelingen dat we onze vijanden lief moeten hebben, dat we regelmatig de andere wang moeten toekeren en dat we kwaad niet met kwaad moeten vergelden maar hen die ons vervolgen, moeten zegenen. Betekent dat dan dat het christendom dit basaal rechtvaardigheidsgevoel dat we allemaal schijnen te hebben, verloochent? Vertelt het christendom dan dat kwaad niet vergolden hoeft te worden? Dat rechtvaardigheid goedkoop is en dat er geen prijs hoeft te worden betaald voor onrechtvaardigheid?

Nee, dat is niet wat Jezus bedoelt. Als Jezus ons vertelt dat we goed moeten doen als reactie op kwaad, bedoelt hij niet dat er voor het kwaad niet betaald hoeft te worden; hij bedoelt dat God zal betalen zodat wij dat niet hoeven te doen. In de Bijbel staat: “Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan Mij om wraak te nemen, Ik zal vergelden.’” (Romeinen 12:19). God is de God van de perfecte gerechtigheid. Hij ziet al het kwaad dat gedaan wordt. Zijn geheugen is onfeilbaar. En hij zal vergelden met perfecte rechtvaardigheid.

Dus als Jezus zegt: “Tegen jullie die naar Mij luisteren zeg Ik: heb je vijanden lief, wees goed voor wie jullie haten” (Lucas 6:27), bedoelt hij niet dat gerechtigheid niet zal plaatsvinden; hij bedoelt dat God ervoor zal zorgen. Vertrouw hem. Laat het aan hem over. Laat zien dat u gelooft dat er een rechtvaardige God in de hemel bestaat, in de manier waarop u uw bitterheid en wrok neer kunt leggen.

====Ons gevoel voor rechtvaardigheid bevredigd … voor een poosje====

Dat kan ons gevoel voor rechtvaardigheid een poosje bevredigen. Het kan ons zelfs een gevoel van opluchting geven dat de mensen die ons kwaad hebben gedaan, uiteindelijk berecht zullen worden. En al dat buitensporig kwaad van de wereld (miljoenen vermoord tijdens Stalins zuiveringen in de jaren 1930 en 1940, zes miljoen Joden geëlimineerd in nazi-Duitsland, één miljoen mensen geëxecuteerd door de Rode Khmer, tienduizenden met geweld uitgehongerd door stamhoofden in Somalië, hele plaatsen uitgemoord door Lichtend Pad in Peru, en talloze moorden in ons eigen land, zoals die van Tim White, die nooit voor de rechter komen) – al dit kwaad zal direct voor de rechterlijke stoel van het universum worden geplaatst.

====Wij allen hebben een slecht geweten====

Een poosje, zeg ik, voelt dat goed want we hebben allemaal dat rechtvaardigheidsgevoel. Maar dan daagt er iets in ons – in ons allemaal. Want er is nog iets wat we gemeenschappelijk hebben, namelijk een slecht geweten. Net als we een tevreden gevoel erover hebben dat zij die ons kwaad hebben gedaan, worden berecht, beseffen we het feit dat wijzelf kwaad hebben gedaan. En ons geweten vraagt: “Zou u zich in uw eigen zaak rechtvaardigen? Zou u ten aanzien van uw eigen wangedrag zeggen: ‘God zal wraak nemen en hij zal vergelden! Ik heb me aan zonde schuldig gemaakt ten aanzien van een heilige God en ik zal veroordeeld worden’?”

Er zijn vele manieren waarop we ons in bochten wringen om eronder uit te komen. We maken onszelf wijs dat we niet zo slecht als anderen zijn. We zeggen dat we meer goede dingen dan slechte dingen hebben gedaan. We zeggen dat we veel geleden hebben en dus ons deel al hebben betaald. We zeggen dat er verzachtende omstandigheden waren. Of we gaan in de stand van de ontkenning staan en onderdrukken ons wangedrag of verdrinken het met verschillende verslavingen en dwangneuroses.

====Jezus’ eigen leven geofferd als losgeld====

Maar Jezus biedt een andere manier om in het reine te komen met een God der gerechtigheid – een manier om bevrijd te zijn van de veroordeling door God en van ons eigen geweten. Het is een manier die het principe van rechtvaardigheid onaangetast laat en tegelijkertijd redt het mensen die erdoor veroordeeld zouden worden. Jezus zegt: “Zoals de Mensenzoon [Jezus zelf] niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen”2 Zijn leven als losgeld! Zijn leven als betaling. Jezus zei dat hij naar de wereld gekomen is opdat wanneer ons geweten zegt: “Daarvoor zul je betalen!”, wij terug kunnen zeggen: “Nee, dat zal ik niet want Jezus heeft al betaald.”

Het grootste nieuws van de wereld is dat de Zoon van God de prijs van mijn veroordeling heeft betaald. In het Nieuwe Testament staat: “Want waartoe de wet niet in staat was … dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft Hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft Hij in dit bestaan met de zonde afgerekend” (Romeinen 8:3). Het evangelie van Jezus Christus, dat God aanbiedt aan eenieder die bereid is te geloven, is dat de dood van Jezus, zijn Zoon, de betaling is voor onze zonden, onze schuld en onze veroordeling.

God verandert geen enkele rechtsregel. Hij schreef ze. En hij volgt ze op. Gods gerechtigheid luidt: “Hier zul je voor betalen.” Daar komt ons rechtsvaardigheidsgevoel vandaan. Vier miljoen jaren evolutie plus veranderingen levert geen bovenzinnelijk rechtvaardigheidsgevoel in de mensenziel op. Het is er omdat u en ik werden geschapen in het evenbeeld van een God der gerechtigheid. Zijn gerechtigheid en uw gerechtigheid luiden: “Kwaaddoeners zullen betalen.”

Maar de liefde van God luidt: “Als je bereid bent me te vertrouwen en bij mij terugkomt, zal ik het voor je betalen – in feite zal ik het betalen met de prijs van mijn eigen Zoon.” Het evangelie van Jezus Christus is dat allen die in hem geloven zijn gekocht tegen een prijs. Zij zullen nooit veroordeeld worden. De dag des oordeels is voorbij. Die was 2000 jaar geleden. Toen Jezus stierf werd de schuld betaald. Er is recht gedaan. Wij zijn vrij. En God is niet tegen ons maar voor ons als we zijn aanbod aanvaarden en hem vertrouwen.

====Christendom heeft met uw lichaam te maken====

Nu nodig ik u uit om te gaan naar 1 Korintiërs 6:20 omdat ik in het begin zei dat ik het wou hebben over wat onze lichamen met God te maken hebben. Waarom ik dat wil doen is omdat ik zeker wil stellen dat ik deze morgen niemand misleidt met dat het christendom slechts een set ideeën is of slechts een manier van denken of alleen maar een manier om de ziel in de hemel te krijgen terwijl het eigenlijk alles te maken heeft met uw lichaam evenals met uw ziel. Het heeft te maken met alles waar uw lichaam mee te maken heeft – eten, seks, slapen, praten, glimlachen, fronsen, lachen, spelen en werken.

Toen Christus de schuld betaalde zodat wij vrijuit gaan, betaalde hij zowel voor ons lichaam als voor onze ziel. Vers 20: “U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.” Toen God de prijs van zijn Zoon betaalde om zijn volk vrij te kopen van zonde, schuld en veroordeling, was dat het losgeld voor hun lichamen evenals voor hun zielen.

Als ik de tijd had, zou ik me mengen tussen de leden van deze kerk en verschillende personen vragen naar boven te komen en te getuigen welk verschil God in uw lichaam maakte. Ik zou iemand met AIDS vragen om te vertellen wat het inhoudt om God met uw lichaam te vereren. Ik zou iemand vragen die er net achter is gekomen dat hij ernstige, levensbedreigende kanker heeft, en zeggen ons te vertellen wat het inhoudt om God met uw lichaam te vereren. Ik zou een jonge vrouw vragen die worstelde met boulimie en net om de hoek belangrijke hoop heeft gevonden, hoe ziet u dat God wordt vereerd met uw lichaam? En ik zou vele vrouwen vragen die lichaampjes van ongeboren kinderen hebben verloren, of ze geloven dat God vereerd zou kunnen worden met die lichaampjes? Ik twijfel er niet aan dat u elke keer zult horen dat God inderdaad zijn glorie laat zien heeft op manieren die velen zich niet voor kunnen stellen.

====Wat houdt het in dat uw lichaam is gekocht?====

Toen Christus de prijs voor zijn volk betaalde, kocht hij onze lichamen. Dus laat me proberen u met deze passage in Gods Woord te laten zien wat dit betekent. Wat zou het voor u betekenen als u het aanbod van Gods prijs accepteert en hem uw hele leven toevertrouwt – uw ziel en uw lichaam?

Dat zou zes dingen betekenen.

====1. Vóór het lichaam, niet ertegen====

Het betekent dat de Heer vóór het lichaam is en niet ertegen.

Kijk eens naar het uiterste einde van vers 13: “Maar bedenk dat het lichaam er niet is om ontucht mee te plegen: het is er voor de Heer en de Heer is er voor het lichaam.” Vergeet niet het laatste zinsdeel. “De Heer is er voor het lichaam.”

Het is voor christenen gemakkelijk om de reputatie te krijgen dat we tegen het lichaam zijn en dat God tegen het lichaam is alsof de lichamelijke behoeften en begeertes slecht zijn, en het enige waar het goed voor is, is er genoeg van te hebben en er zo snel mogelijk vanaf te komen. Dat is niet waar. De Heer schiep het lichaam. En de Heer is vóór het lichaam. Tegen het lichaam zijn is tegen de Heer zijn. Als u hem vertrouwt, zal hij niet tegen uw lichaam zijn maar er juist voor. Als we het lichaam enige begeerte in dit leven ontzeggen, is dat omdat het voor het volgend leven is.

====2. De verblijfsplaats van de Geest====

Het zou betekenen dat uw lichaam de verblijfsplaats van de heilige Geest wordt.

Vers 19: “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God?” Toen God ons kocht, kocht hij ons niet als slaven maar als woningen. Zijn doel was niet ons te laten werken voor hem maar om ons met hem te laten vullen. “Opdat u geheel vervuld zult raken van de volheid van God,” zoals de apostel Paulus zegt (Efeziërs 3:19).

====3. Opstanding uit de dood====

Het betekent dat onze lichamen uit de dood zullen verrijzen.

Vers 14: “God heeft de Heer [Jezus] opgewekt, en door zijn macht zal Hij ook ons opwekken.” Als in de Bijbel staat dat God er voor het lichaam is en dat onze lichamen de tempel van de heilige Geest zijn, wil dat zeggen dat God nooit onze lichamen weg zal gooien. Hij zal nooit de dood het laatste woord gunnen.

Net zoals hij Jezus uit de dood heeft opgewekt en hem een onvergankelijk herrezen lichaam heeft gegeven, zal hij onze lichamen uit de dood opwekken en die nieuw en compleet maken – zonder pijn, zonder misvorming, zonder lichamelijke beperking, zonder seksuele desoriëntatie, zonder chemische onbalans, zonder slapeloosheid, zonder welke ziektes dan ook. U zult schijnen als de zon in het koninkrijk van uw Vader (Mattheüs 13:43).

====4. Niet beheerst door iets anders dan God====

Dit betekent dat u niet beheerst hoeft te worden door iets anders dan God.

Vers 12: “’Alles is mij toegestaan.’ Maar niet alles is goed voor u. Zeker, alles is mij toegestaan, maar ik mag me door niets laten beheersen.” Niet door iets beheerst. Als u tegen een prijs gekocht bent, hoeft u niet van iets slaaf te zijn. U zou Gods eigen geadopteerd kind zijn. Niets zou uw meester kunnen zijn. U zou van binnen de Geest hebben, u zou verenigd met Christus zijn, u zou de hoop op wederopstanding hebben, en de Heer zelf zou er voor uw lichaam zijn – niets zou uw slavenmeester kunnen zijn.

====5. Niet gebruikt voor ontucht====

U zou uw lichaam niet gebruiken voor ontucht.

In vers 13b staat: “Maar bedenk dat het lichaam er niet is om ontucht mee te plegen: het is er voor de Heer.” En in vers 18 staat: “Ga ontucht uit de weg!”

En de reden voor deze kuisheid en reinheid zou primair niet zijn dat je mogelijk AIDS zou kunnen krijgen of dat je zwanger kunt worden of betrapt zou kunnen worden. De reden zou zijn dat uw lichaam – mannelijk en vrouwelijk – gekocht is met de prijs van de Zoon van God. Dat het hem toebehoort. En dat u van hem houdt want hij gaf zichzelf voor u en hij wil uw reinheid (Titus 2:14). Hij stierf ervoor.

Wat leidt tot de laatste betekenis van gekocht zijn tegen een prijs.

====6. Voor de glorie van God====

Uw lichamen zijn er voor de glorie van God.

Vers 20 nogmaals: “U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.”

Wat dat eenvoudigweg betekent is: gebruik uw lichaam op manieren die laten zien dat God meer tevredenstelt, prachtiger is, meer gewenst en glorieuzer is dan al het andere dat het lichaam begeert.

Met heel mijn hart raad ik u de oneindige waarde van Jezus Christus aan. Hij is Vaders volledige en toereikende prijs voor zondaars. Als u hem accepteert, kunt u elke keer als uw geweten zonden uit het verleden naar bovenhaalt en zegt: “U zult betalen!”, tegenwerpen: “God heeft al betaald. Ik ben tegen een prijs gekocht. Ik zal God vereren met mijn lichaam.”

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Mattheüs 20:28

U bent gekocht tegen een prijs

2026-08-24T18:21:21Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|You Were Bought with a Price}} ''Verheerlijk God met uw lichamen'' <blockquote>1 Korintiërs 6:201 U bent gekocht en betaald, du...'

Komen

2026-08-24T18:12:23Z

Pcain: Komen hernoemd naar Uw ziekenhuisbezoek zal komen

#DOORVERWIJZING [[Uw ziekenhuisbezoek zal komen]]

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

2026-08-24T18:12:23Z

Pcain: Komen hernoemd naar Uw ziekenhuisbezoek zal komen

{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} 

Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.

Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.

Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.

Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.

Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

<blockquote>Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant. 
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn. 
Laat aan je God het gebieden en bepalen over; 
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven. 
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend 
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!</blockquote>

Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.

Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.

Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

====Leren in het ziekenhuis====

Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje ''Lessen vanaf een ziekenhuisbed''1. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.

John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.

Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.

Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn Lessen vanaf een ziekenhuisbed u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

<hr>
''Noot van de vertaler''

11 Originele titel: ''Lessons from a Hospital Bed''

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

2026-08-24T18:10:59Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met...'

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

2026-08-24T17:57:57Z

Pcain:

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

<h4>De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking</h4>
Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als openbarende verheerlijking. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: openbarende verheerlijking.
Elk woord telt. Het is openbarend want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

<ul><li>Het evangelie is een boodschap over historische gebeurtenissen: het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen presteerden voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over de overdracht van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over de goede dingen die nu ook voor ons opgaan omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze God zelf als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan op God, dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.
</li></ul>
De openbaring van teksten is essentieel want het evangelie is een boodschap die tot ons komt in woorden en God heeft bepaald dat mensen de glorie van Christus zien – de “ondoorgrondelijke rijkdom van Christus” (Efeziërs 3:8) – in deze evangelische woorden. Dat is onze roeping: de woorden, zinnen en paragrafen van de Schrift bekend maken en “de glorie van Christus, die het beeld van God is,” laten zien.
Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term openbarende verheerlijking. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij verkondigen niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, kerussomen – wij kondigen Christus aan als de Heer, we maken Christus bekend als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.
De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.
Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende verheerlijking is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr />
1. Arnold Dallimore, George Whitefield, Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, Five Evangelical Leaders (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [horismenon] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse contextd (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” De verloren boodschap van Jezuse (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosteng, bewerkt door David Blankenhorn in Eerste Dingenh, maart 2006, #161, pagina 71. 
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.
Noot van de vertaler
a Originele titel: 2006 Together for the Gospel Conference 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context 
e Originele titel: The Lost Message of Jesus 
f Originele titel: Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship 
g Originele titel: The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East 
h Originele titel: First Things

Rejoice

2026-08-21T19:18:20Z

Pcain: Rejoice hernoemd naar Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

#DOORVERWIJZING [[Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden]]

Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

2026-08-21T19:18:20Z

Pcain: Rejoice hernoemd naar Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

{{info|Why We Can Rejoice in Suffering}} 

<blockquote>1 Petrus 4:12-191 Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt. Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust. Laat niemand van u moeten lijden omdat hij een moordenaar is, een dief, misdadiger of onruststoker. Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag uw lot tot Gods eer. Besef goed dat de tijd van het oordeel is aangebroken. Dat oordeel begint bij Gods eigen mensen. Als het bij ons begint, hoe zal het dan aflopen met hen die weigeren het evangelie van God te gehoorzamen? Als de rechtvaardige al ternauwernood gered wordt, hoe zal het dan gaan met de goddeloze en de zondaar? Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.</blockquote>

====Lijden en christelijk hedonisme====

Mogelijk vindt u het vreemd dat 1 Petrus een van mijn favoriete Bijbelboeken is – aangezien het vooral gaat over het lijden en hoe te leven binnen een vijandige cultuur terwijl ik een volwaardige, pure, rotsvaste christelijke hedonist ben. Maar het is niet vreemd voor mensen die lang genoeg geleefd hebben om te begrijpen wat Paul Brand, de zendeling-chirurg in India, schreef in zijn boek: ''Pijn: De gave die niemand wil''2.

<blockquote>Ik ben gaan inzien dat pijn en plezier bij ons niet als tegengestelden bestaan maar als een Siamese tweeling, op vreemde wijze verenigd en onderling verstrengeld. Bijna alle herinneringen aan spontane blijdschap zijn eigenlijk verbonden met minstens één element van pijn of worsteling. (''Christianity Today'', 10 januari 1994, pagina 21)</blockquote>

Ik heb nooit iemand horen zeggen: “De intenste, meest bijzondere en bevredigende vreugdes in mijn leven komen in tijden van aanhoudende voorspoed en aardse comfort.” Niemand zegt zoiets. Het is niet waar. Wat wel waar is, is wat Samuel Rutherford zei toen hij in de kelders der beproeving was gestopt: “De Grote Koning heeft zijn wijn daar opgeslagen” – niet op de binnenplaats waar de zon schijnt. Wat waar is, is wat Charles Spurgeon zei: “Zij die duiken in de zee der beproeving halen zeldzame parels naar boven.”

Christelijke hedonisten zijn bereid alles te doen om de wijn van de Koning en de zeldzame parels te bemachtigen – ze gaan zelfs naar de kelders van het lijden en duiken in de zee der beproeving. En daaraan kunt u zien dat het niet vreemd is dat we houden van de brief van 1 Petrus – een handboek voor Christelijke vervolging en martelaarschap.

====Een verhaal over een vreugde-zoekende zendingsgezin====

Toen Bernie May hoofd van Wycliffe Bible Translators was, bezocht hij een jong gezin in een moslimnatie. Die hadden daar drie jaar gewerkt met een groep van 100.000 mensen die nooit van Christus hadden gehoord. Dit koppel had drie kinderen jonger dan vijf jaar.

De baby zat onder de rode vlekken, sommige leken geïnfecteerd. Ik vroeg of het kind waterpokken had. “Nee, dat zijn mierenbeten,” zei de moeder. “Het lukt ons niet om de mieren van hem af te houden. Uiteindelijk zal hij er immuun voor worden.”

Bernie May schreef:

<blockquote>In een moment van eerlijkheid bekende ze dat ze zich schuldig voelde omdat ze erg last had van stress. Stress! Zij en haar jonge man kwamen vanuit het midden van de Verenigde Staten. Nu leven ze op een plek waar de temperatuur de meeste tijd van het jaar hoger dan de lichaamstemperatuur is. De kinderen zitten onder de beten; dichtbij woedt een oorlog; hun helpers zijn in gevaar omdat ze vrienden van hen zijn; velen in de dorpen lijden onder honger en ziekte; ze kunnen zelfs niet hun aanhangers laten weten wat ze doen zodat die zouden kunnen bidden voor hen omdat ze in een “hachelijk” gebied verblijven – en zij voelt zich schuldig vanwege de stress waaronder ze gebukt gaat. Ik vertelde haar dat ze alle recht had om zich gestrest te voelen. Ik was daar slechts drie dagen en ik begon al ontregeld te raken. Toch was dit toegewijd jonge paar aan het lachen, maakte grappen en zat vol met de vreugde van de Heer. (Brief van Bernie May, januari 1990)</blockquote>

1 Petrus is een brief die vooral gaat over hoe je zo kunt zijn. De tekst van vandaag legt ons eigenlijk op om zo te zijn en geeft op z’n minst zes redenen waarom we dat zouden moeten en kunnen zijn.

====Blijf vreugdevol: Zes redenen om zo te zijn====

Het gebod kan worden aangetroffen in vers 13: “Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.” U moet zich verheugen. Als u in de kelders van het lijden gegooid wordt, blijf u verheugen. Wanneer u in de zee der beproeving duikt, blijf u verheugen. Eigenlijk is het, blijf u verheugen niet ondanks maar dankzij de beproeving. Dit is niet een advies tussen neus en lippen door over de kracht van positief denken. Dit is een uiterst radicale, abnormale, bovennatuurlijke manier om op lijden te reageren. Dat ligt niet in onze macht. Het is niet om zelf de eer te krijgen. Het is de manier waarop geestelijke vreemdelingen en bannelingen op aarde leven voor de glorie van de grote Koning.

“Reken het allemaal tot vreugde als u allerlei beproevingen op uw pad tegenkomt,” is een stom advies op één ding na – God. Petrus geeft zes redenen waarom we “ons kunnen blijven verheugen” als het lijden daar is. Die hebben allemaal een link met God.

====1. Geen verrassing maar een plan====

Blijf u verheugen want het lijden is geen verrassing maar een plan.

Vers 12: “Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks.”

Dat is niet raar. Dat is niet absurd. Dat is niet zinloos. Het is doelgericht. Het is voor uw beproeving. Kijk eens naar vers 19: “Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.” “Omdat God dat wil.” Lijden is niet buiten de wil van God om. Het maakt deel uit van Gods wil. Dat is waar ook al is Satan mogelijk de directe veroorzaker. God is almachtig over alle dingen, inclusief ons lijden en inclusief Satan.

Hoe dan? Met welk doel? Vergelijk de verzen 12 en 17. Vers 12, wees niet verbaasd over uw “vuurproef.” In vers 17 staat: “Besef goed dat de tijd van het oordeel is aangebroken. Dat oordeel begint bij Gods eigen mensen. Als het bij ons begint, hoe zal het dan aflopen met hen die weigeren het evangelie van God te gehoorzamen?” Het punt is dat Gods oordeel de hele aarde beslaat. De kerk ontkomt daar niet aan. Als het vuur van het oordeel brandt in de kerk is dat een testend, beproevend, zuiverend vuur. Als het in de wereld brandt, doet het ontwaken of vernietigt het.

Vers 18: “Als de rechtvaardige al ternauwernood gered wordt, hoe zal het dan gaan met de goddeloze en de zondaar?” Gelovigen moeten door de vuurproef van Gods oordeel – niet omdat hij ons haat maar omdat hij van ons houdt en onze reinheid wil. God haat zonde zozeer en houdt zo van zijn kinderen dat hij ons geen pijn bespaart om ons te ontdoen van wat hij haat.

Dus reden nummer een is dat lijden geen verbazing opwekt; het is gepland. Het is een test. Het is zuiverend vuur. Het beproeft en bekrachtigt het ware geloof, en het verslindt “geloof voor de bühne.”

Alexander Solzhenitsyn was lange tijd onder de indruk van het geduld en het langdurig lijden van Russische gelovigen. Op een nacht in een Siberische gevangenis stond Boris Kornfeld, een Joodse arts, Solzhenitsyn bij en vertelde hij hem het verhaal van zijn bekering tot Christus. Diezelfde nacht werd Kornfeld doodgeknuppeld. Solzhenitsyn zei dat Kornfelds laatste woorden waren “schrijf het aan me toe als een erfenis … Pas toen ik op het rottend stro van de gevangenis lag, voelde ik in mezelf de eerste roerselen van het goede … Zij gezegend gevangenis omdat je mijn leven was.”

We hebben sterke hoop, daarom, dat al het lijden in onze eigen dagen velen puurheid en leven brengt. Lijden wekt geen verbazing; het is doelgericht.

====2. Bewijs van eenwording met Christus====

Blijf u verheugen want uw lijden als een christen is een bewijs voor uw eenwording met Christus.

Vers 13a: “Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.” Met andere woorden, al uw lijden is niet puur de uwe. Het is ook van Christus. Dat is reden om u te verheugen want het betekent dat u met Christus bent verenigd.

Joseph Tson, een Roemeense predikant die opstond tegen Ceausescu’s onderdrukking van het christendom, schreef:

<blockquote>Deze eenwording met Christus is het mooiste onderwerp in het christenleven. Het betekent dat ik hier geen eenzame strijder ben: Ik ben een verlenging van Jezus Christus. Toen ik in Roemenië in elkaar werd geslagen, leed Hij in mijn lichaam. Het is niet mijn lijden: Ik had slechts de eer om te delen in Zijn lijden. (ongedateerde uitgave: “Een theologie van het martelaarschap”3)</blockquote>

Blijf u verheugen want uw lijden als een christen is niet puur de uwe maar die van Christus en het levert bewijs van uw vereniging met hem.

====3. Een middel om meer vreugde te verkrijgen in de glorie====

Blijf u verheugen want deze vreugde zal zorgen voor versterking van uw garantie dat wanneer Christus komt in glorie, u voor altijd met hem blij zult zijn.

Vers 13b: “[Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden,] des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt.” Merk op: blijf u nu verheugen zodat u zich dán ook verheugt. Onze vreugde tijdens het huidig lijden is het middel om voor de tijd die komt vreugde te verkrijgen, duizendvoudig in de glorie.

Eerst is er het lijden, dan is er de glorie. 1 Petrus 1:11: “Christus’ Geest … voorzegde dat Christus zou lijden en daarna in Gods luister zou delen” (conform 5:1). Paulus zei: “Want wij delen in zijn lijden om ook met Hem te kunnen delen in Gods luister.”4 Eerst het lijden en dan de glorie – beide voor Jezus en voor zij die verenigd zijn met hem.

Wanneer we verbitterd raken door het leven en de pijn die het ons brengt, bereiden we ons niet voor op de vreugde tijdens de openbaring van Christus’ glorie. Blijf u verblijden in het huidig lijden zodat u zich uitbundiger kunt verheugen wanneer zijn luister geopenbaard wordt.

====4. De Geest van de glorie en van God rust op u====

Blijf u verheugen tijdens het lijden want dan rust de Geest van de glorie en van God op u.

Vers 14: “Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust.”

Dit betekent dat in het uur van de grootste beproeving er een grote troost is. Tijdens enorm lijden op aarde is er enorme steun vanuit de hemel. U denkt nu misschien dat u het niet zult kunnen verdragen. Maar als u in Christus bent, zult u in staat zijn het te dragen want hij zal tot u komen en op u rusten. Zoals Rutherford zei, de Grote Koning heeft zijn beste wijn opgeslagen in de kelder der beproeving. Hij haalt dat niet op om het te serveren met chips en op zonnige middagen. Hij bewaart het voor extreme omstandigheden.

Wanneer u zegt: “Hoezo?” – de Geest van de glorie en van God rust op mij tijdens het lijden – is het antwoord eenvoudigweg dit: je zult het ontdekken als je het nodig hebt. De Geest zal voldoende glorie onthullen en voldoende van God om uw ziel te bevredigen en u erdoorheen te helpen.

Streef ernaar vroom te zijn; streef ernaar om de waarheid te brengen; streef ernaar te getuigen; en ga risico’s niet uit de weg. En vroeg of laat zult u merken dat de Geest van de glorie en van God op u rust tijdens het lijden.

====5. Verering van God====

Blijf u verheugen tijdens het lijden want dat vereert God.

Vers 16: “Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag uw lot tot Gods eer.”

Verering van God betekent dat u met uw daden en houding laat zien dat God voor u glorieus is – dat hij waardevol, dierbaar, begeerlijk en bevredigend is. En de grootste manier om te laten zien dat iemand uw hart tevredenstelt, is u te blijven verheugen in diegene als alle andere steun voor uw tevredenheid wegvalt. Als u zich blijft verheugen in God temidden van het lijden, laat dat zien dat God, en geen andere dingen, de grote bron van uw vreugde is.

Eerder noemde ik al Paul Brand – de zendeling-chirurg in India. Hij vertelt het verhaal van zijn moeder die een zendeling in India was en die iets deed wat symbool stond voor een leven gewijd, via het lijden, aan de eer van God en niet aan haarzelf. Dr. Brand schrijft:

<blockquote>Voor Moeder was pijn een constante begeleider, als een offer. Ik zeg het vriendschappelijk en met liefde, maar op hoge leeftijd had Moeder nog maar weinig fysieke schoonheid overgehouden. De ruwe omstandigheden gecombineerd met dat ze soms lelijk valt, en haar strijd tegen tyfus, dysenterie en malaria hebben van haar een dunne, voorovergebogen oud vrouwtje gemaakt. Jarenlange blootstelling aan wind en zon heeft van haar gezichtshuid leer gemaakt en het gerimpeld met groeven zo diep en veelvuldig als ik op het gezicht van een mens nog nooit eerder had gezien ... Moeder wist dat als geen ander – de laatste 20 jaar van haar leven weigerde ze om een spiegel in huis te hebben. (''Christianity Today'', 10 januari 1994, pagina 23)</blockquote>

Twintig jaar evangelisatie zonder spiegel. Snapt u hem? Zij was de spiegel. God was het licht en de glorie.

====6. Gods trouw om voor uw ziel te zorgen====

Ten slotte, blijf u verheugen want uw Schepper is trouw in het zorgen voor uw ziel.

Vers 19: “Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.”

De niveaus van lijden en de soorten beproevingen zullen voor elk van ons anders zijn. Maar één ding zullen wij allemaal gezamenlijk hebben totdat Jezus komt: we zullen allemaal sterven. We zullen aankomen bij dat ontzagwekkend moment van de afrekening. Als u de tijd heeft, zult u uw hele leven voor u zien terwijl u zich afvraagt of het goed besteed is. U zult huiveren bij de onbeschrijfelijke waarheid dat over een paar momenten u voor God zult staan. En het lot van uw ziel zal dan onomkeerbaar zijn.

Zult u zich op dat uur verheugen? Dat zult u als u uw ziel toevertrouwt aan een loyale Schepper. Hij schiep uw ziel voor zijn glorie. Hij is trouw aan die glorie en aan allen die daarvan houden en daarvoor leven. Nu is de tijd om te laten zien waar uw schat zich bevindt – in de hemel of op aarde. Nu is de tijd om te stralen met de glorie van God. Vertrouw op hem. En blijf u verheugen.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Pain: The Gift Nobody Wants 
3 Originele titel: A Theology of Martyrdom 
4 Romeinen 8:17b

Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

2026-08-21T19:17:48Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why We Can Rejoice in Suffering}} <blockquote>1 Petrus 4:12-191 Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef...'

Saints

2026-08-20T20:13:29Z

Pcain: Saints hernoemd naar Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

#DOORVERWIJZING [[Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam]]

Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

2026-08-20T20:13:29Z

Pcain: Saints hernoemd naar Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

{{info|Why the Saints Minister to the Body}} 

<blockquote>Efeziërs 4:7-161</blockquote>

<blockquote>Aan ieder van ons is genade geschonken naar de maat waarmee Christus geeft. Daarom staat er: ‘Toen Hij opsteeg naar omhoog, voerde Hij gevangenen mee en schonk Hij gaven aan de mensen.’ ‘Hij steeg op’ – wat betekent dat anders dan dat Hij ook is afgedaald naar wat lager ligt, naar de aarde? Hij die is afgedaald is dezelfde als Hij die opsteeg, tot boven de hemelsferen, om alles met zijn aanwezigheid te vullen. En Hij is het die zowel apostelen heeft aangesteld als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus. Dan zijn we geen onmondige kinderen meer die stuurloos ronddobberen en met elke wind meewaaien, met wat er maar verkondigd wordt door mensen die tot alles in staat zijn wanneer ze anderen listig en doortrapt op een dwaalspoor willen brengen. Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus. Vanuit dat hoofd krijgt het hele lichaam samenhang, en wordt het ondersteund en bijeengehouden door alle gewrichtsbanden. Ieder deel draagt op eigen wijze bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde.</blockquote>

We zullen twee weken besteden aan deze tekst. Vandaag zullen we de vraag stellen: “Waarom brengen de heiligen het evangelie tot het lichaam van Christus?” Volgende week zullen we de vraag stellen: “Hoe brengen de heiligen het evangelie tot het lichaam van Christus?” Een andere manier om dit te zeggen zou kunnen zijn: vandaag vragen we naar het doel of het streven van de algemene evangelische dienst, en volgende week vragen we naar de methodes en manieren die leden gebruiken om het evangelie tot het lichaam te brengen.

====Moet elk lid het evangelie brengen tot het lichaam van Christus?====

Maar voordat we kunnen beginnen met deze twee vragen, moet ik de aanname dat elk lid het evangelie tot het lichaam van Christus zou moeten brengen, onderbouwen. Waarom denk ik dat dit zo is?

Het antwoord wordt gevonden in vers 7 en in de verzen 11-12. In vers 7 vertelt Paulus dat elke individuele christen door Christus de gave van genade in verschillende mate is gegeven; en in de verzen 11-12 heeft hij het over hoe de kerk door Christus begaafd is met bepaalde evangeliserende mensen die de heiligen toerusten om het evangelie tot de mensen te brengen.

====Elke gelovige is door Christus gegeven met afgemeten genade====

Vers 7: “Aan ieder van ons is genade geschonken naar de maat waarmee Christus geeft.” Hier ligt de focus op Christus die elke gelovige een bepaalde mate aan genade geeft. U bent uniek begenadigd met Christus’ gave. Dat betekent dat u niet bij toeval onderdeel bent van het lichaam van Christus. Toen u de genade ontving was dat omdat Christus het gaf naar de maat die past bij zijn goede doelen voor u en voor het lichaam.

Dat bewijst nog niet dat elk lid het evangelie moet brengen tot het lichaam. Maar het legt de basis ervoor als het bij de verzen 11-12 komt: “Ieder van ons” is genade geschonken, niet naar de mate van onze waarde of verdienste maar naar de mate waarin Christus besloot deze te geven. In Romeinen 12:6 staat bijna hetzelfde: “We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is.” Het verschil in onze begaafdheden is te danken aan almachtige genade toegedeeld naar de wil van Christus, het hoofd. Het Hoofd weet wat goed is voor het lichaam.

====De kerk is voorzien van mensen met verschillende functies====

De verzen 11-12 verduidelijken nu het punt van dienstverlening door elk lid. Na het beschrijven (in verzen 8-10) hoe Christus opstond uit de dood en opsteeg naar de hemel als een overwinnende generaal met zijn wagens vol buit, klaar om het te verdelen over zijn troepen, zegt Paulus: “Hij [Christus] is het die zowel apostelen heeft aangesteld als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.”

Dit verschilt van vers 7. Daar was het punt dat elke gelovige door Christus is gegeven naar verschil in genade. Hier is het punt dat de kerk door Christus is voorzien van mensen in verschillende functies: “zowel apostelen … als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren [waarschijnlijk dezelfde functie].” Deze gaven aan de kerk – deze mensen – zijn belast met het toerusten van de heiligen, dat wil zeggen, de gelovigen. (Alle gelovigen zijn heiligen in het Nieuwe Testament; ze zijn bestemd voor God.)

====De noodzaak van toerusten====

Het woord toerusten betekent meestal iets repareren dat kapot is gegaan (zoals stukgetrokken netten, Mattheüs 4:21) of in iets voorzien dat ontbreekt (zoals in 1 Thessalonicenzen 3:10: “Wij bidden dat we kunnen aanvullen, of voorzien in, wat er nog aan uw geloof ontbreekt”). Dus het punt van de verzen 11-12 is dat Christus niet slechts afgemeten genade geeft aan elke gelovige in de kerk, hij geeft ook leiders aan de kerk, wiens taak het is om te herstellen wat kapot is en te voorzien in wat er bij de gelovigen ontbreekt.

We zullen volgende week hierover meer vertellen. Maar bedenk eens hoe belangrijk dit is voor het karakter van de kerk. Ieder van u is persoonlijk begaafd door Christus met genade op maat, en toch niet zo perfect dat u het niet nodig heeft om hersteld te worden of in iets voorzien te worden door apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren. Niemand kan zeggen: “Ik ben begaafd en begenadigd door Christus zelf, ik heb geen behoefte aan apostolisch gezag (die volgens mij komt via het Nieuwe Testament), profetische bemoediging, evangelische training, herderlijke vorming of menselijke leraren om de Bijbel toe te passen op mijn leven.” Deze tekst maakt duidelijk dat jullie allen begaafd zijn naar de mate van genade, en jullie allen missen in zekere mate de genadevolle verbetering. Het ene bewijst dat u echt nodig bent voor de kerk, en het andere bewijst dat u de kerk echt nodig heeft.

====Voor het werk van de dienst/pastoraal werk====

Maar het belangrijkste punt is nog steeds niet gemaakt. Vers 12 gaat verder door te stellen dat de leiders de heiligen toerusten voor een specifiek doel, namelijk “voor het werk in zijn dienst” of om “dienaren van de kerk te zijn.” Het repareren van wat kapot is en de voorziening in wat ontbreekt bij de heiligen is geen einddoel op zich. De leiders houden daar niet op en zeggen dan: “Oh, goed, nu hebben we de tekortkomingen van de heiligen hersteld en aangevuld. Het werk zit erop.” Nee, het herstel en de aanvulling zijn bedoeld om van de heiligen dienaren of geestelijken te maken.

Dit is dus uiteindelijk de verantwoording voor de bewering waarmee ik begon, namelijk dat elke heilige – elke christen – een evangelist is. Daarom kan de boodschap van vandaag worden voorzien van de titel “Waarom de heiligen het evangelie brengen tot het lichaam”, en de boodschap van volgende week kan worden voorzien van de titel “Hoe de heiligen het evangelie tot het lichaam brengen.”

====Aan het lichaam moet nog veel worden gewerkt====

Is het niet opvallend dat in Paulus’ visie op het lichaam van Christus, er veel werk aan moet worden besteed? Laat dat eens een minuut bezinken. Dat zal ons helpen voorkomen dat we teleurgesteld zijn als we beseffen hoe imperfect de kerk is. Het begint ermee dat mensen gelovigen worden en begenadigd worden naar de maat waarmee Christus geeft (vers 7). Dan moeten al deze heiligen baat putten uit leiders die hen toerusten voor de evangelische dienst. Maar voor wie is dan die dienst? Het is voor al diezelfde heiligen die de kerk dienen – het lichaam van Christus. Dat ziet u terug aan het einde van vers 12: “Om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst [of pastoraal werk]. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.” Dus ondanks het feit dat alle heiligen begaafd zijn met genade direct afkomstig van Christus zelf, hebben wij allen de dienst van de heiligen nodig om ons te vormen; en, niet alleen dat, we hebben ook leidende heiligen nodig om ons te herstellen en te voorzien op manieren die ons helpen om heiligen te zijn die andere heiligen dienen.

====De opbouw van het lichaam van Christus====

De specifieke vraag van vandaag is nu: Waarom al dit pastoraal werk? Wat is het doel? Wat worden wij allen geacht te doen hier bij Bethlehem2? Wat houdt het in om kerk te zijn? Of te handelen als kerk? Dat is wat we ons in deze weken samen hebben afgevraagd.

Vers 12 vat het samen met de zin “Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.” Het doel van al dit pastoraal werk is de opbouw van het lichaam van Christus. Daarover wil ik dat we nadenken in de resterende tijd van deze morgen. Wat is dat eigenlijk?

====Niet hetzelfde als de opbouw van individuen====

Ten eerste, besef goed dat het niet precies hetzelfde is als de opbouw van individuen. Uiteraard maakt dat er deel van uit: Paulus zei in Romeinen 15:2: “Laat ieder van ons zich richten op het belang van de ander, op wat goed en opbouwend voor hem is” (precies hetzelfde woord: oikodomen). We worden geacht om elkaar op te bouwen in geloof, hoop, liefde en heiligheid.

Maar dat is niet wat erin vers 12 staat. Hier is de pastorale zorg van de heiligen gericht op de opbouw van het lichaam van Christus. Wat Paulus hier wil benadrukken is het doel om het geheel te versterken, niet slechts de onderdelen. Dat is voor ons niet zo gemakkelijk te bevatten maar we moeten proberen om niet de tekst te verdraaien met onze neiging tot individualiteit. Het doel van uw evangelische dienst is een christelijke – en jullie hebben er allemaal een – het is om het lichaam als geheel op te bouwen.

====De eenheid in geloof en de eenheid in kennis====

Wat betekent dit nu? Verzen 13-15 geven het antwoord. Kijk eerst eens naar vers 13. Daar staat wat ons doel is: de opbouw van het lichaam “totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.”

Dit bevestigt dat Paulus de opbouw van het lichaam als geheel wil benadrukken, niet alleen maar die van individuen. Er staat dat het doel eenheid in geloof en eenheid in kennis is. Mis de verouderde inslag hiervan niet: eenheid in kennis is niet bepaald politiek correct. Het sleutelwoord is tegenwoordig diversiteit, niet eenheid, specifiek als het gaat over beweringen kennis te hebben over de Zoon van God. Maar Paulus zou op de relativiteit van tegenwoordig hebben gereageerd met deze woorden: opbouw van het lichaam van Christus betekent zodanig evangeliseren dat er een eenheid in kennis ontstaat als basis voor de eenheid in geloof.

====De verschuiving in de laatste 50 jaren====

Elke poging tot eenheid in het lichaam van Christus, die de eenheid van kennis verkleind, zal niet zorgen voor de opbouw van het lichaam. Ik heb het gevoel dat we aan zijn gekomen bij de golftop van onverschilligheid voor de oprechtheid van de leer, voor de eenheid van kennis en het belang van de theologie. De recentste ''Christianity Today'' beschrijft de verandering van de laatste 50 jaren:

<blockquote>Vijftig jaar geleden waren evangelisten zeer bezig met het bestrijden van de moderne pogingen om het christendom los te maken van historische orthodoxie. Dat hield evangelische aangelegenheden geconcentreerd op de inhoud van het christelijk geloof – op de gestelde waarheid van de Schrift. Tegenwoordig schijnen evangelisten veel meer geïnteresseerd in vragen omtrent de aanbidding. Dat is in twee verschillende richtingen gegaan: een beweging richting de liturgie door zij die intellectueel geneigd zijn, en een beweging richting het charismatische door de doorsneekerkganger. Beide representeren een verschuiving die wegleidt van de kennis over God en richting de beleving van God.</blockquote>

Ik denk dat het zo klopt. Er is een verschuiving weg van de interesse in de juiste kennis over God richting een verlangen naar een meer directe beleving van God, die zich niet druk hoeft te maken over het kenniswerk. Maar ik vermoed dat we de onderkant van de kromme zien.

====Openlijke vijandigheid jegens de Bijbel en de christelijke waarheid====

De Star Tribune van gisteren publiceerde (schijnbaar met redactionele instemming) een artikel van twee atheïsten die het doel van Gene Kasmar verdedigden, om in Brooklyn Center de bijbel te weg te halen uit algemene scholen. Ze schreven: “Het klopt dat de Bijbel materiaal van waarde heeft … Maar die waardevolle delen kunnen waarschijnlijk in één pamflet worden vervat.” De reden dat ik zeg dat de Tribune dit met instemming heeft gepubliceerd, is dat de tekst onder het plaatje van de Bijbel, niet omgeven door quotes om aan te duiden dat het alleen de mening van de auteurs representeert, luidde: “De Bijbel staat vol met kindermishandeling die gepaard gaat met goddelijke instemming.”

Wat ik vermoed dat in de komende jaren zal gaan gebeuren, is dat dit soort openlijke vijandigheden jegens de Bijbel en de bijbeltrouwe mensen zal toenemen. Evangelisten die geen water bij de wijn wensen te doen, zullen erkennen dat wij niet de grote, invloedrijke macht in Amerika zijn, die we dachten te zijn. En we zullen beginnen om nogmaals de waarheden te benadrukken, die ons anders maken, in plaats van harde feiten weg te laten en dingen af te zwakken om ze aantrekkelijk te maken voor een seculiere cultuur die nog niet heeft toegehapt. Als dit gebeurt, zullen we het cruciaal belang van kennis, doctrine en theologie herontdekken. We zullen bewust worden van het feit dat slechts een paar mensen in de afgelopen jaren een uitgesproken verdediging van de Bijbel hebben ontwikkeld, die stand kan houden voor de vijandige spot van de ''Star Tribune''. Maar het is al eerder gedaan en het zal nogmaals gebeuren.

====De volwassen, complete en volledige mens – Christus zelf====

Let nu eens, in het midden van vers 13, op het zinsdeel “volmaakte mens.” “… totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens.” Dit is het doel van onze evangelische dienst met de opbouw van het lichaam – opdat het lichaam een “volmaakte mens” vormt. Dat is geen individu. Ja, we zouden allemaal volmaakt moeten zijn. Maar hier verwijst Paulus naar Christus als “volmaakte mens.” Het volgend zinsdeel legt dit uit: “van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.” De volmaakte, complete, volwassen mens hier is Christus.

Paulus beeldt Christus af als een volwassen mens, tot volle wasdom gekomen. Dan ziet hij de kerk als het lichaam van deze volwassen mens. Alleen het lichaam is nog in het proces van opbouw. We moeten elkaar dienen met niet alleen het oog op elkaar helpen volwassen te worden, maar ook met het oog op het bereiken van de volwassen status van het hele lichaam. Met andere woorden, aangezien wij het lichaam van Christus zijn, moeten wij volwassen worden als het lichaam, de volmaakte mens, de eenheid van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.

Vers 15 gebruikt de metafoor van groeien in plaats van bouwen om hetzelfde te zeggen: “Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus.” Naar Christus toegroeien in vers 15 is hetzelfde als de status van volwassen mens bereiken in vers 13.

====Het doel van onze dienst====

Het doel van onze dienst – uw dienst, met uw genade en gaven – is om een lichaam van Christus te worden, dat een eenheid vormt in het geloof en een eenheid vormt in kennis, en dat meer en meer toegroeit naar de soort eenheid vormend persoon die Christus is. Ik heb gezegd dat dit niet gemakkelijk door ons begrepen kan worden. Maar ik wil het zeggen, ook al begrijp ik het niet helemaal.

Het doel van de dienst is niet alleen dat individuen opgebouwd worden maar dat het lichaam een persoonlijkheid als dat van Christus overneemt en een kracht als dat van Christus en een liefde als dat van Christus en een geest als dat van Christus.

We hebben hier nog veel te leren. Wij zijn, als Amerikanen, zeer gewijd aan persoonlijke, individuele vervulling en bevrediging zodat het idee om onze levens en dienst te wijden aan de opbouw van een lichaam van Christus, dat in zijn totaliteit lijkt op Christus en in zijn totaliteit een sterk geloof heeft en in zijn totaliteit een eenheid in kennis vormt en in zijn totaliteit lijkt op en handelt als de volwassen mens, Christus Jezus – het idee onszelf daaraan te wijden, is zeer moeilijk te bevatten.

Maar ik roep u daartoe op. Erover na te denken. En erover te bidden. En ernaar te verlangen. En met mij verder te gaan als we hier een vervolg aan geven volgende week door te vragen HOE we richting dit doel moeten evangeliseren.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS

Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

2026-08-20T20:09:04Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why the Saints Minister to the Body}} <blockquote>Efeziërs 4:7-161</blockquote> <blockquote>Aan ieder van ons is genade geschonken naar...'

Chasing

2026-08-20T19:54:25Z

Pcain: Chasing hernoemd naar Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

#DOORVERWIJZING [[Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?]]

Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

2026-08-20T19:54:25Z

Pcain: Chasing hernoemd naar Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

{{info|Are You Chasing Happiness or Holiness?}} 

Eigenlijk onthult zo’n vraag een algemeen misverstand waarin ''heiligheid'' en ''vreugde'' tegenover elkaar worden gesteld. “God is er meer in geïnteresseerd dat u heilig dan dat u blij bent,” is dan de standaardbewering.

Sommige van mijn favoriete theologen worden slachtoffer van deze subtiele tweedeling. En dat is inclusief een van de beste filosofen van wie ik fan ben (David Wells). Uit liefdadigheid, en met veel dankbaarheid voor alles wat ik geleerd heb van wat hij schrijft, plaats ik uit zijn boek van 2014, een paar paragrafen waarin deze gespannenheid naar voren komt, en later maak ik een vriendelijk bedoelde aanpassing.

In een poging ter bekritisering van de op vele kansels gebruikte therapeutische definitie van het geloof, schrijft hij:

<blockquote>In deze psychologische wereld, is de God der liefde een God der liefde juist en alleen omdat hij ons interne balsem geeft. Leeg, afgeleid, dolend en ontevreden komen we tot hem voor hulp. Vul ons, zo vragen wij, met een gevoel van volledigheid! Vul onze leegheid! Geef ons een richtingsgevoel temidden van met elkaar concurrerende levenspaden en meningen in de moderne wereld! Vul de pijnlijke, interne leegte! Zo denken velen in de moderne kerk erover, vooral in de evangelische kerk. Dat is hoe ze bidden. Ze verlangen naar iets in henzelf dat concreter is dan wat ze momenteel hebben. Dat geldt voor zowel volwassenen als ook voor tieners. Ja, we zeggen met ernst, hoop en misschien met een beetje weemoed, sta ons bij God der liefde! Zij die in de psychologische wereld leven, denken anders dan zij die een morele wereld erven. In een psychologische wereld willen we ''therapie''; in een morele wereld, een wereld van goed en fout en het kwaad, willen we ''verlossing''. In een psychologische wereld willen we ''blij'' zijn. In een morele wereld willen we ''heilig'' zijn. In de ene willen we ons goed ''voelen'', in de andere willen we goed ''zijn'' … God staat niet voor ons als onze Therapeut of onze Conciërge. Hij staat voor ons als de God van de uiterste puurheid, die we morele verantwoording schuldig zijn. Hij behandelt ons objectief en is niet verdwaald in de vage gevoelens van onze interne wereld. Zijn Woord komt tot ons van buiten onszelf want het is het Woord van zijn waarheid. Het roept ons op om voor de God van het universum te gaan staan, te luisteren naar zijn gebod om van hem en van onze buren te houden als van onszelf. Hij staat niet voor ons om door ons gebruikt te worden. Hij is er niet aan het smeken om onze interne wereld in te mogen gaan en om onze therapeutische behoeften te mogen bevredigen. We staan voor hem om zijn gebod te horen. En zijn ''gebod'' is dat we heilig moeten zijn, wat iets veel groters is dan blij zijn … Het is waar dat er psychologische voordelen zitten aan het volgen van Christus, en vreugde kan er een bijproduct van zijn. Maar die zijn in principe niet wat christelijk geloof inhoudt. Dat gaat over ''de'' God die een ander is dan onszelf, die de oneindige en genadevolle God is.</blockquote>

Jazeker, het is goed om tegenwicht te bieden aan cultureel gedefinieerde “vreugde” (zoals consumptiegerichte materialisme, seksuele vrijheid en zelfzuchtigheid in al haar vele vormen). En het is zeker goed om tegenwicht te bieden aan het idee dat heiligheid in het christenleven niet belangrijk is. En het is zeker goed om het idee aan te vallen dat God niets meer is dan een kerstman voor onze gevoelde behoeften. God zelf bestaat buiten ons om. Hij is de volledige, pure Maker aan wie alle schepselen verantwoording zullen afleggen.

Maar door afstand te creëren tussen ''heiligheid'' en ''vreugde'' laten we een valse ''tweedeling'' ontstaan.

====Blij of heilig?====

Bij twijfel, kijk dan naar de reuzen van de kerk: de Puriteinen. Twee in het bijzonder kunnen ons helpen om te reageren op de moderne poging om vreugde en heiligheid zo zuiver mogelijk van elkaar te scheiden. Bijvoorbeeld, Thomas Brooks (1608-1680) schreef een 450-pagina’s dik boek onder de passende titel: ''De kroon en glorie van het christendom: Of, heiligheid, het enige pad naar vreugde'' (1662)1. Het is een stevige verdediging van de onderlinge verbondenheid tussen menselijke vreugde en heiligheid, die blijvend is, van alinea naar alinea, waarmee de zaak onweerlegbaar helder wordt gemaakt op basis van de schrift.

“Heiligheid verschilt in niets van vreugde behalve in naam,” schrijft Brooks vastberaden kort na de opening van het boek. “Heiligheid is vreugde in de knop, en vreugde is volledig ontvouwen heiligheid. Vreugde is niets anders dan de kern van heiligheid.”

Tegen het einde van het boek herhaalt hij het punt: “Een absolute volledigheid van heiligheid zal zorgen voor een absolute volledigheid van vreugde. Wanneer onze heiligheid perfect is, zal onze vreugde perfect zijn; en als dit op aarde bereikt zou kunnen worden, zou er voor mensen weinig reden zijn om in de hemel te willen zijn.”

Of we kunnen de formidabele Matthew Henry (1662–1714) aanhalen, een gevierd bijbelonderzoeker die hetzelfde waarnam. “Alleen zij zijn blij, echt blij, die heilig, echt heilig zijn,” schreef hij naar aanleiding van Psalm 1:1-3 waarbij hij zover ging dat hij schreef: “goedheid en heiligheid zijn niet alleen het pad naar vreugde maar zijn ''zelf'' de vreugde.”

Deze Puriteinen wisten het heel goed. De ware vreugde van de ziel is geen toevallig bijproduct van heiligheid. Ware vreugde is ware heiligheid.

Recenter bracht John Piper het punt in met een nog fijnere afstemming in een ''Vraag predikant John''2-aflevering: “Vreugde is een deel van heiligheid,” zei hij. “Wanneer je zou proberen voor mij te beschrijven wat het betekent om een heilig persoon te zijn, de vreugde in God achterwege latend, zal je dat niet lukken. Er bestaat niet zoiets als heiligheid ''minus'' vreugde in God. Vreugde in God is – ik waag het te beweren – de ''essentie'' van heiligheid.”

Maar ondersteunen de schriften zulke beweringen over hoe onlosmakelijk verstrengeld heiligheid is met vreugde?

====Ware vreugde-heiligheid====

De psalmen komen hier goed van pas. De psalmschrijvers hebben het vaak over zij die “gezegend” zijn – en met “gezegend” bedoelen ze zij die “echt vreugdevol” zijn.

Wie zijn dan de gezegende, de ware vreugdevolle?

De ''ware vreugdevolle'' mensen zijn zij die, in zekere zin, ''ware heilige'' mensen zijn, en het is een thema dat door de psalmen heen gevoerd wordt op plekken als Psalm 1:1-2, 19:8, 32:8-11, 34:8-14, 40:4, 106:3, 112:1, 119:1-2, 22-4, 69-70, 143-4, 128:1-6.

Maar niet alleen zijn heiligheid en vreugde (of gelukzaligheid) met elkaar verbonden in de psalmen; ze worden aan elkaar gekoppeld in Spreuken, en zeer nauw door Jezus in zijn zaligsprekingen (Mattheüs 5:2-12).

En voorafgaand aan elke kans om ware vreugde-heiligheid te vinden, heb je het diepgaand feit dat onze zonden permanent en voor altijd verwijderd moeten worden als we staan tegenover een heilige God. De prachtige realiteit van vrijspraak in Christus zorgt voor de overbrugging in de vreugde-heiligheid van de psalmschrijver en onze vergeving in Christus, puur door het geloof (Psalm 32:1-2, Romeinen 4:7-8).

Hoewel niet volledig, christenen ondervinden deze ware vreugde-heiligheid wanneer we buiten onze vereniging in Christus leven. In hem, vinden we de onafscheidelijke organische verbinding tussen onze gehoorzaamheid en onze blijdschap, tussen onze nastreving van ware heiligheid en onze ervaring van ware vreugde (Johannes 15:1-17).

====De vreugdevolle-heilige God====

Dus, in de kern van ons bestaan, willen we niet óf blij óf heilig zijn. We willen vreugdevol-heilig zijn zoals God. God is de bron van vreugde en blijdschap; hij is een gelukzalige God, tevreden met zijn eeuwig genot van hemzelf, en deze blijheid is onderdeel van zijn majesteit (1 Timotheüs 1:11). En onze glorieuze God is, tegelijkertijd, een geweldige uitbarsting van onbesmette heiligheid waartegen alle verdorvenheid van de mensen indruist (1 Timotheüs 8-10).

Wat dus God heeft verbonden, moge geen theoloog scheiden.

====De keuze waarvoor we vandaag staan====

In werkelijkheid wordt onze zoektocht naar vreugde gedreven door een oerdrift, een drang zo oud als de eerste man en vrouw, een drang van eerdere datum dan postmodernisme, modernisme, verlichting en Freud.

Net als elke eerdere generatie staan we voor dezelfde oeroude keuze, en dat is geen keuze tussen vreugde en heiligheid, maar tussen twee verschillende zoektochten naar blijdschap (de ene slecht, de andere heilig).

'''Zoektocht #1''' is een jacht op blijdschap beloofd door de valse veiligheden, comfort en idolen van onze wereld maar die blijken valse leugens te zijn, die verdrietig maken.

'''Zoektocht #2''' is een ware blijdschap gevonden in God, echte vreugde in hem, eeuwige en oneindige koestering van zijn glorie en heiligheid boven al het andere.

Dus daar heb je de sleutel. De strijd om deze ware heilige-vreugde is een dagelijkse spirituele strijd voor het geloof om de juiste blijdschap te kiezen.

Om terug te komen op diezelfde podcastaflevering, Piper vatte heel goed de dagelijkse geloofsstrijd voor de vreugde-heiligheid samen: “Wanneer we zeggen dat God het meest vereerd is in u als u vol tevreden met hem bent, zeggen we dat de belangrijke strijd rond heiligheid, of heiliging, de strijd is om tevreden met God te zijn.”

Er zit een belang van waarheid in die stelling, dat diepe en langdurige bezinning waard is.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Originele titel: The Crown and Glory of Christianity: Or, Holiness, The Only Way to Happiness 
2 Originele titel: Ask Pastor John

Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

2026-08-20T19:49:21Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Are You Chasing Happiness or Holiness?}} Eigenlijk onthult zo’n vraag een algemeen misverstand waarin ''heiligheid'' en ''vreugde'' tegenover elkaar word...'

Vereerd

2026-04-20T18:33:54Z

Pcain: Vereerd hernoemd naar Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

#DOORVERWIJZING [[Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd]]

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

2026-04-20T18:33:54Z

Pcain: Vereerd hernoemd naar Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

====De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking====

Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als ''openbarende verheerlijking''. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: ''openbarende verheerlijking.''

Elk woord telt. Het is ''openbarend'' want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

*Het evangelie is een boodschap over ''historische gebeurtenissen'': het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen ''presteerden'' voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''overdracht'' van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''goede dingen die nu ook voor ons opgaan'' omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze ''God zelf'' als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan ''op God'', dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “''het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.''” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.

Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term ''openbarende verheerlijking''. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij ''verkondigen'' niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, ''kerussomen'' – wij ''kondigen'' Christus ''aan'' als de Heer, we ''maken'' Christus ''bekend'' als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.

De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.

Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende ''verheerlijking'' is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr>
1. Arnold Dallimore, ''George Whitefield'', Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, ''Five Evangelical Leaders'' (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [''horismenon''] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, ''Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse context''d (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” ''De verloren boodschap van Jezuse'' (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” ''Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf'' (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit ''Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosten''g, bewerkt door David Blankenhorn in ''Eerste Dingenh'', maart 2006, #161, pagina 71.
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.

''Noot van de vertaler''

a Originele titel: ''2006 Together for the Gospel Conference'' 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: ''Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context'' 
e Originele titel: ''The Lost Message of Jesus'' 
f Originele titel: ''Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship'' 
g Originele titel: ''The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East'' 
h Originele titel: ''First Things''

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

2026-04-20T18:28:43Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} ''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea'' Deze boodschap bestaat uit vier o...'

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

====De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking====

Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als ''openbarende verheerlijking''. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: ''openbarende verheerlijking.''

Elk woord telt. Het is ''openbarend'' want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

*Het evangelie is een boodschap over ''historische gebeurtenissen'': het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen ''presteerden'' voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''overdracht'' van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''goede dingen die nu ook voor ons opgaan'' omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze ''God zelf'' als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan ''op God'', dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “''het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.''” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.

Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term ''openbarende verheerlijking''. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij ''verkondigen'' niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, ''kerussomen'' – wij ''kondigen'' Christus ''aan'' als de Heer, we ''maken'' Christus ''bekend'' als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.

De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.

Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende ''verheerlijking'' is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr>
1. Arnold Dallimore, ''George Whitefield'', Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, ''Five Evangelical Leaders'' (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [''horismenon''] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, ''Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse context''d (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” ''De verloren boodschap van Jezuse'' (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” ''Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf'' (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit ''Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosten''g, bewerkt door David Blankenhorn in ''Eerste Dingenh'', maart 2006, #161, pagina 71.
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.

''Noot van de vertaler''

a Originele titel: ''2006 Together for the Gospel Conference'' 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: ''Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context'' 
e Originele titel: ''The Lost Message of Jesus'' 
f Originele titel: ''Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship'' 
g Originele titel: ''The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East'' 
h Originele titel: ''First Things''

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

2026-04-06T17:55:41Z

Pcain:

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.

<hr>Noot van de vertaler

1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

2026-04-06T17:53:41Z

Pcain:

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.
<hr>
Noot van de vertaler
1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Bible

2026-04-06T17:53:02Z

Pcain: Bible hernoemd naar Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

#DOORVERWIJZING [[Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?]]

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

2026-04-06T17:53:02Z

Pcain: Bible hernoemd naar Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.
Noot van de vertaler
1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

2026-04-06T17:52:42Z

Pcain:

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

2026-04-06T17:47:41Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidde...'

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?'''

Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.

Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.

Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.

Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.

'''Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?'''

Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.

Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.

De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.

We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.

Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.

'''Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?'''

Dolgraag.

O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.

Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.

Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.

In Jezus’ naam bid ik, amen.

''Noot van de vertaler''

11 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Overwinnen

2026-03-30T17:40:26Z

Pcain: Overwinnen hernoemd naar Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

#DOORVERWIJZING [[Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?]]

Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

2026-03-30T17:40:26Z

Pcain: Overwinnen hernoemd naar Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?'''

Het gros van onze bitterheid en woede jegens anderen komt door een onvermogen om diep onder de indruk te zijn van Christus’ liefde voor ons in onze zonden. Wanneer je worstelt met bitterheid kan dat zijn omdat de Heer de zonde die ontstaat door uw onvermogen om Christus te zien, het middel laat zijn waarmee je hem gaat zien.

Met andere woorden, deze periode van razernij, woede en een houding van “ik heb er genoeg van en wil niets meer met je te maken hebben”, is mogelijk de periode waarin je als vergeven en vrijgesproken heilige moest komen om te zien hoe groot je zonde is. En de Heer deed dat zodat u onder de indruk zult zijn van de genade van God op een diepere wijze dan u ooit eerder onder de indruk was. En nu kan er vanuit die ervaring genade vloeien naar anderen.

Dat is de enige oplossing hier. Ik twijfel er niet aan dat iemand anders een deel van het probleem is. Dit is waarschijnlijk geen eenrichtingsverkeer en niet alleen maar uw schuld. Maar die ander verbeteren is niet de oplossing. De oplossing is het verkrijgen van een hart dat overstroomt van dankbaarheid voor de genade van Christus en dat overvloeit van genade voor anderen.

Waarheen ik de aandacht probeer te trekken, is dat God u mogelijk bracht bij dit punt waarop u uw schuld voelt zodat genade zoeter smaakt dan ooit. We moeten onze zonde herkennen maar sommigen zijn opgegroeid in zulke schijnheilige huizen dat we er niet aan denken iets ergs te hebben gedaan.

Maar onvergevingsgezindheid is een hardnekkige zonde. De Bijbel stelt dat wanneer u zij die tegen u zondigen, niet vergeeft, God u niet zal vergeven (Mattheüs 6:15). Met andere woorden, dit is een zaak van leven en dood. Een slepende, onvergeeflijke, bittere en woedende geest zal iemands hart vernietigen, wat hun geloof op de klippen doet lopen en aantoont dat ze nooit bij God hoorden. God laat u zien hoe ernstig deze zonde is.

Dit betekent dat u nu de mogelijkheid heeft om te zeggen: “Als hij nog van me houdt, en hij dit vergeeft, staat dit gelijk met de vergeving van apostel Paulus!” (Het is vergelijkbaar met het vergeven van moordenaars omdat de Bijbel zegt dat wanneer u uw broeder haat, u hem heeft vermoord [Mattheüs 5:21-22]). En misschien is dan de emotionele daad van vergeving en vrijspraak zo overweldigend voor u dat de middelen die u nu niet heeft, om de ander lief te hebben, u zouden worden gegeven vanuit deze verse, nieuwe ervaring van genade.

Dat is waarvoor ik wil bidden. “Vergeef elkaar zoals God u in Christus vergeven heeft” is een ongelofelijk belangrijke tekst in Efeziërs 4:321. Nu heeft u de mogelijkheid zich door God vergeven te voelen voor dingen die levensgevaarlijk zijn, wat de deur kan openen voor meer genade richting die medemens.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

2026-03-30T17:39:19Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overw...'

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-30T17:34:27Z

Pcain:

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>
Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.
Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.</blockquote>
Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.
<h4>1. De historische bron van het Heilig Avondmaal</h4>
De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.
Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.
Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

<h4>2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal</h4>
Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.
We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling.”
Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.
En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de gemeente.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

<h4>3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”
Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.
Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.
Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

<h4>4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.
Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.
Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

<h4>5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.
Laat me de belangrijkste zin uit de Ouderlingenbelijdenis van het geloof nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.”
Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”
Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (koinōnia estin tou haimatos tou Christou)? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin)? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben aan de altaardienst (koinōnia tou thusiastēriou)?
Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (koinōnia) in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

<h4>Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof</h4>
En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.
Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.
Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

<h4>6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal</h4>
Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [En hier staat wat hij bedoelt:] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit]. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [dat wil zeggen, naar de hel gaan].</blockquote>
Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr />
Noot van de vertaler 
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: ''Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith'' 
3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-30T17:33:04Z

Pcain:

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>
Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.
Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.</blockquote>
Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.
<h4>1. De historische bron van het Heilig Avondmaal</h4>
De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.
Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.
Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

<h4>2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal</h4>
Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.
We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling.”
Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.
En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de gemeente.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

<h4>3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”
Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.
Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.
Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

<h4>4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.
Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.
Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

<h4>5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.
Laat me de belangrijkste zin uit de Ouderlingenbelijdenis van het geloof nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.”
Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”
Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (koinōnia estin tou haimatos tou Christou)? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin)? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben aan de altaardienst (koinōnia tou thusiastēriou)?
Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (koinōnia) in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

<h4>Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof</h4>
En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.
Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.
Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

<h4>6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal</h4>
Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [En hier staat wat hij bedoelt:] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit]. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [dat wil zeggen, naar de hel gaan].</blockquote>
Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr />
Noot van de vertaler 
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith 
3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-30T17:28:48Z

Pcain:

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>
Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.
Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.</blockquote>
Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.
<h4>1. De historische bron van het Heilig Avondmaal</h4>
De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.
Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.
Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

<h4>2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal</h4>
Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.
We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling.”
Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.
En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de gemeente.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

<h4>3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”
Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.
Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.
Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

<h4>4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.
Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.
Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

<h4>5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.
Laat me de belangrijkste zin uit de Ouderlingenbelijdenis van het geloof nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.”
Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”
Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (koinōnia estin tou haimatos tou Christou)? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin)? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben aan de altaardienst (koinōnia tou thusiastēriou)?
Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (koinōnia) in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

<h4>Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof</h4>
En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.
Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.
Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

<h4>6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal</h4>
Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [En hier staat wat hij bedoelt:] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit]. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [dat wil zeggen, naar de hel gaan].</blockquote>
Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr />
Noot van de vertaler
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: ''Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith'' 


3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waarom

2026-03-23T17:56:10Z

Pcain: Waarom hernoemd naar Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

#DOORVERWIJZING [[Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren]]

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-23T17:56:10Z

Pcain: Waarom hernoemd naar Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>
Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.
Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.</blockquote>
Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.
<h4>1. De historische bron van het Heilig Avondmaal</h4>
De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.
Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.
Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

<h4>2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal</h4>
Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.
We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling.”
Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.
En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de gemeente.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

<h4>3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”
Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.
Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.
Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

<h4>4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.
Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.
Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

<h4>5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.
Laat me de belangrijkste zin uit de Ouderlingenbelijdenis van het geloof nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.”
Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”
Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (koinōnia estin tou haimatos tou Christou)? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin)? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben aan de altaardienst (koinōnia tou thusiastēriou)?
Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (koinōnia) in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

<h4>Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof</h4>
En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.
Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.
Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

<h4>6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal</h4>
Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [En hier staat wat hij bedoelt:] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit]. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [dat wil zeggen, naar de hel gaan].</blockquote>
Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr />
Noot van de vertaler
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith 

3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-23T17:54:53Z

Pcain:

Waarom en hoe we het Heilig Avondmaal vieren

2026-03-23T17:50:58Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} <blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet pri...'

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>

Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.

Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de ''Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof''2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.,/blockquote>

Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.

====1. De historische bron van het Heilig Avondmaal====

De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.

Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.

Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

====2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal====

Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, ''verkondigt'' u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.

We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw ''samenkomsten''. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw ''samenkomsten'' in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw ''samenkomsten'' is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw ''samenkomsten'' tenminste niet tot uw veroordeling.”

Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.

En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de ''gemeente''.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

====3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal====

De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”

Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.

Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.

Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

====4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal====

De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te ''gedenken.''” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.

Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.

Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

====5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal====

Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.

Laat me de belangrijkste zin uit de ''Ouderlingenbelijdenis van het geloof'' nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “''Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.''”

Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”

Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (''koinōnia estin tou haimatos tou Christou'')? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (''ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin'')? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, ''deel hebben'' aan de altaardienst (''koinōnia tou thusiastēriou'')?

Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (''koinōnia'') in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

====Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof====

En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, ''deel hebben'' [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.

Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.

Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet ''delen in het bloed van Christus''? Laat het brood dat wij breken ons niet ''delen in het lichaam van Christus''?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

====6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal====

Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [''dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert''], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [''niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft''] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [''dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe''], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [''En hier staat wat hij bedoelt:''] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [''niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit'']. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [''dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende''], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [''dat wil zeggen, naar de hel gaan''].</blockquote>

Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith 
3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waar

2026-03-16T17:52:16Z

Pcain: Waar hernoemd naar Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

#DOORVERWIJZING [[Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?]]

Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

2026-03-16T17:52:16Z

Pcain: Waar hernoemd naar Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?
Dat is een zeer goede vraag. Ik bekeek het eerste hoofdstuk van mijn boek Leven als damp1 nog eens, en de vraag die ik daar stelde was: “Moeten we geven om wat anderen denken?” Het antwoord is Ja en Nee.
Aan de ene kant horen we de waarheid te vertellen voor Christus en dan zien we wel wat er gebeurt.
Aan de andere kant moeten we rekening houden met de kans dat we op de tenen van anderen trappen, worden gezien als lomp en ongevoelig, en met de kans dat mensen al dan niet begrijpen wat we zeggen. We kunnen niet onbezorgd aan een stuk doorkletsen over wat we maar willen.
Er is dus een balans. We moeten met beide rekening houden. De Bijbel roept ons aan de ene kant op om dapper en onverschrokken te zijn, onze monden open te doen om te zeggen wat er gezegd moet worden zonder angst en beven voor de negatieve of pijnlijke gevolgen. En de Bijbel zegt ook dat we voor alle mensen wel iets moeten worden, om in elke situatie althans enkelen te redden². Dat wil zeggen dat we moeten zorgen dat ze onze taal verstaan en dat ze onder de indruk zijn en gewonnen worden met wat we zeggen.
Soms zegt Jezus: “Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen?”3 Dat is geen sympathieke taal. U zult mensen afstoten met zo’n manier van spreken. En andere keren zegt hij: “Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”4 Jezus is voor ons een voorbeeld hoe gedurfd spreken soms zeer sympathiek en zachtaardig kan zijn waardoor mensen naar u toe komen. Hij laat ook zien hoe gedurfd spreken soms een taboe aan de kaak kan stellen en mensen voor het hoofd kan stoten.
We moeten het op ons af laten komen en tot de Heilige Geest bidden om inzicht wanneer de ene vorm geschikter is dan de andere.
Is het voor ons mogelijk om innerlijke vrede te hebben als de Heer niet almachtig is over elke menselijke beslissing en actie?
Kennelijk is het mogelijk dat iemand innerlijke vrede heeft terwijl diegene niet gelooft dat God almachtig is. Maar dat kan alleen zijn omdat die persoon met iets is misleid. Met andere woorden, wanneer u de ware almachtige rol van God – die u geruststelling geeft omdat hij alle dingen beheerst en belooft dat hij alles in het werk zal stellen in uw voordeel – wanneer u deze verwerpt, kunt u nog steeds een vergelijkbare, subjectieve innerlijke vrede ervaren.
Maar u moet in uw hoofd enkele fouten maken om dit voor elkaar te krijgen. U moet constateren dat de situatie niet zo slecht is als het in werkelijkheid wel is, of dat, ook al is God niet almachtig, bepaalde resultaten zich echt niet voor zullen doen. Wanneer u de waarheid afwijst – de waarheid van Gods almacht – als basis van uw gemoedsrust, dan moet u de een of andere dwaling als basis voor uw gemoedsrust hebben.
Ik beweer niet dat er geen gebrekkige theologie bestaat, die mensen tot een enigszins authentieke belevenis van innerlijke vrede kan brengen. Maar dat is geen doel! Dat is niet waar we willen zijn! Een gebrekkige theologie zal ons uiteindelijk niet zo goed dienen als een complete, Bijbelse theologie.
Dus ik wil het vaandel dragen voor de almacht van God als de correcte Bijbelse reden waarom, te midden van veel chaos en pijn, we vertrouwen en rust kunnen hebben. En dat is omdat God er voor ons is en hij alles in het werk kan stellen – zelfs de pijnlijke dingen die hij bestemde om te gebeuren – in ons voordeel.

<hr />
Noot van de vertaler
1Originele titel: Life As a Vapor 
21 Corinthiërs 9:22 
3Mattheüs 3:7 (Nieuwe Bijbelvertaling) 
4Mattheüs 11:28 (Nieuwe Bijbelvertaling)

Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

2026-03-16T17:50:37Z

Pcain:

Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

2026-03-16T17:45:37Z

Pcain:

{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?
Dat is een zeer goede vraag. Ik bekeek het eerste hoofdstuk van mijn boek Leven als damp1 nog eens, en de vraag die ik daar stelde was: “Moeten we geven om wat anderen denken?” Het antwoord is Ja en Nee.
Aan de ene kant horen we de waarheid te vertellen voor Christus en dan zien we wel wat er gebeurt.
Aan de andere kant moeten we rekening houden met de kans dat we op de tenen van anderen trappen, worden gezien als lomp en ongevoelig, en met de kans dat mensen al dan niet begrijpen wat we zeggen. We kunnen niet onbezorgd aan een stuk doorkletsen over wat we maar willen.
Er is dus een balans. We moeten met beide rekening houden. De Bijbel roept ons aan de ene kant op om dapper en onverschrokken te zijn, onze monden open te doen om te zeggen wat er gezegd moet worden zonder angst en beven voor de negatieve of pijnlijke gevolgen. En de Bijbel zegt ook dat we voor alle mensen wel iets moeten worden, om in elke situatie althans enkelen te redden². Dat wil zeggen dat we moeten zorgen dat ze onze taal verstaan en dat ze onder de indruk zijn en gewonnen worden met wat we zeggen.
Soms zegt Jezus: “Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen?”3 Dat is geen sympathieke taal. U zult mensen afstoten met zo’n manier van spreken. En andere keren zegt hij: “Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”4 Jezus is voor ons een voorbeeld hoe gedurfd spreken soms zeer sympathiek en zachtaardig kan zijn waardoor mensen naar u toe komen. Hij laat ook zien hoe gedurfd spreken soms een taboe aan de kaak kan stellen en mensen voor het hoofd kan stoten.
We moeten het op ons af laten komen en tot de Heilige Geest bidden om inzicht wanneer de ene vorm geschikter is dan de andere.
Is het voor ons mogelijk om innerlijke vrede te hebben als de Heer niet almachtig is over elke menselijke beslissing en actie?
Kennelijk is het mogelijk dat iemand innerlijke vrede heeft terwijl diegene niet gelooft dat God almachtig is. Maar dat kan alleen zijn omdat die persoon met iets is misleid. Met andere woorden, wanneer u de ware almachtige rol van God – die u geruststelling geeft omdat hij alle dingen beheerst en belooft dat hij alles in het werk zal stellen in uw voordeel – wanneer u deze verwerpt, kunt u nog steeds een vergelijkbare, subjectieve innerlijke vrede ervaren.
Maar u moet in uw hoofd enkele fouten maken om dit voor elkaar te krijgen. U moet constateren dat de situatie niet zo slecht is als het in werkelijkheid wel is, of dat, ook al is God niet almachtig, bepaalde resultaten zich echt niet voor zullen doen. Wanneer u de waarheid afwijst – de waarheid van Gods almacht – als basis van uw gemoedsrust, dan moet u de een of andere dwaling als basis voor uw gemoedsrust hebben.
Ik beweer niet dat er geen gebrekkige theologie bestaat, die mensen tot een enigszins authentieke belevenis van innerlijke vrede kan brengen. Maar dat is geen doel! Dat is niet waar we willen zijn! Een gebrekkige theologie zal ons uiteindelijk niet zo goed dienen als een complete, Bijbelse theologie.
Dus ik wil het vaandel dragen voor de almacht van God als de correcte Bijbelse reden waarom, te midden van veel chaos en pijn, we vertrouwen en rust kunnen hebben. En dat is omdat God er voor ons is en hij alles in het werk kan stellen – zelfs de pijnlijke dingen die hij bestemde om te gebeuren – in ons voordeel.

<hr />
Noot van de vertaler

1Originele titel: Life As a Vapor 
21 Corinthiërs 9:22 
3Mattheüs 3:7 (Nieuwe Bijbelvertaling) 
4Mattheüs 11:28 (Nieuwe Bijbelvertaling)
</li></ol>

Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

2026-03-16T17:43:46Z

Pcain:

{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?
Dat is een zeer goede vraag. Ik bekeek het eerste hoofdstuk van mijn boek Leven als damp1 nog eens, en de vraag die ik daar stelde was: “Moeten we geven om wat anderen denken?” Het antwoord is Ja en Nee.
Aan de ene kant horen we de waarheid te vertellen voor Christus en dan zien we wel wat er gebeurt.
Aan de andere kant moeten we rekening houden met de kans dat we op de tenen van anderen trappen, worden gezien als lomp en ongevoelig, en met de kans dat mensen al dan niet begrijpen wat we zeggen. We kunnen niet onbezorgd aan een stuk doorkletsen over wat we maar willen.
Er is dus een balans. We moeten met beide rekening houden. De Bijbel roept ons aan de ene kant op om dapper en onverschrokken te zijn, onze monden open te doen om te zeggen wat er gezegd moet worden zonder angst en beven voor de negatieve of pijnlijke gevolgen. En de Bijbel zegt ook dat we voor alle mensen wel iets moeten worden, om in elke situatie althans enkelen te redden². Dat wil zeggen dat we moeten zorgen dat ze onze taal verstaan en dat ze onder de indruk zijn en gewonnen worden met wat we zeggen.
Soms zegt Jezus: “Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen?”3 Dat is geen sympathieke taal. U zult mensen afstoten met zo’n manier van spreken. En andere keren zegt hij: “Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”4 Jezus is voor ons een voorbeeld hoe gedurfd spreken soms zeer sympathiek en zachtaardig kan zijn waardoor mensen naar u toe komen. Hij laat ook zien hoe gedurfd spreken soms een taboe aan de kaak kan stellen en mensen voor het hoofd kan stoten.
We moeten het op ons af laten komen en tot de Heilige Geest bidden om inzicht wanneer de ene vorm geschikter is dan de andere.
Is het voor ons mogelijk om innerlijke vrede te hebben als de Heer niet almachtig is over elke menselijke beslissing en actie?
Kennelijk is het mogelijk dat iemand innerlijke vrede heeft terwijl diegene niet gelooft dat God almachtig is. Maar dat kan alleen zijn omdat die persoon met iets is misleid. Met andere woorden, wanneer u de ware almachtige rol van God – die u geruststelling geeft omdat hij alle dingen beheerst en belooft dat hij alles in het werk zal stellen in uw voordeel – wanneer u deze verwerpt, kunt u nog steeds een vergelijkbare, subjectieve innerlijke vrede ervaren.
Maar u moet in uw hoofd enkele fouten maken om dit voor elkaar te krijgen. U moet constateren dat de situatie niet zo slecht is als het in werkelijkheid wel is, of dat, ook al is God niet almachtig, bepaalde resultaten zich echt niet voor zullen doen. Wanneer u de waarheid afwijst – de waarheid van Gods almacht – als basis van uw gemoedsrust, dan moet u de een of andere dwaling als basis voor uw gemoedsrust hebben.
Ik beweer niet dat er geen gebrekkige theologie bestaat, die mensen tot een enigszins authentieke belevenis van innerlijke vrede kan brengen. Maar dat is geen doel! Dat is niet waar we willen zijn! Een gebrekkige theologie zal ons uiteindelijk niet zo goed dienen als een complete, Bijbelse theologie.
Dus ik wil het vaandel dragen voor de almacht van God als de correcte Bijbelse reden waarom, te midden van veel chaos en pijn, we vertrouwen en rust kunnen hebben. En dat is omdat God er voor ons is en hij alles in het werk kan stellen – zelfs de pijnlijke dingen die hij bestemde om te gebeuren – in ons voordeel.

<hr />
Noot van de vertaler

<ol><li>Originele titel: Life As a Vapor
</li><li>1 Corinthiërs 9:22
</li><li>Mattheüs 3:7 (Nieuwe Bijbelvertaling)
</li><li>Mattheüs 11:28 (Nieuwe Bijbelvertaling)
</li></ol>

Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

2026-03-16T17:42:14Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waar is de balans tussen dapper zijn ...'

{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?'''

Dat is een zeer goede vraag. Ik bekeek het eerste hoofdstuk van mijn boek Leven als damp1 nog eens, en de vraag die ik daar stelde was: “Moeten we geven om wat anderen denken?” Het antwoord is Ja en Nee.

Aan de ene kant horen we de waarheid te vertellen voor Christus en dan zien we wel wat er gebeurt.

Aan de andere kant moeten we rekening houden met de kans dat we op de tenen van anderen trappen, worden gezien als lomp en ongevoelig, en met de kans dat mensen al dan niet begrijpen wat we zeggen. We kunnen niet onbezorgd aan een stuk doorkletsen over wat we maar willen.

Er is dus een balans. We moeten met beide rekening houden. De Bijbel roept ons aan de ene kant op om dapper en onverschrokken te zijn, onze monden open te doen om te zeggen wat er gezegd moet worden zonder angst en beven voor de negatieve of pijnlijke gevolgen. En de Bijbel zegt ook dat we voor alle mensen wel iets moeten worden, om in elke situatie althans enkelen te redden². Dat wil zeggen dat we moeten zorgen dat ze onze taal verstaan en dat ze onder de indruk zijn en gewonnen worden met wat we zeggen.

Soms zegt Jezus: “Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen?”3 Dat is geen sympathieke taal. U zult mensen afstoten met zo’n manier van spreken. En andere keren zegt hij: “Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”4 Jezus is voor ons een voorbeeld hoe gedurfd spreken soms zeer sympathiek en zachtaardig kan zijn waardoor mensen naar u toe komen. Hij laat ook zien hoe gedurfd spreken soms een taboe aan de kaak kan stellen en mensen voor het hoofd kan stoten.

We moeten het op ons af laten komen en tot de Heilige Geest bidden om inzicht wanneer de ene vorm geschikter is dan de andere.

Is het voor ons mogelijk om innerlijke vrede te hebben als de Heer niet almachtig is over elke menselijke beslissing en actie?

Kennelijk is het mogelijk dat iemand innerlijke vrede heeft terwijl diegene niet gelooft dat God almachtig is. Maar dat kan alleen zijn omdat die persoon met iets is misleid. Met andere woorden, wanneer u de ware almachtige rol van God – die u geruststelling geeft omdat hij alle dingen beheerst en belooft dat hij alles in het werk zal stellen in uw voordeel – wanneer u deze verwerpt, kunt u nog steeds een vergelijkbare, subjectieve innerlijke vrede ervaren.

Maar u moet in uw hoofd enkele fouten maken om dit voor elkaar te krijgen. U moet constateren dat de situatie niet zo slecht is als het in werkelijkheid wel is, of dat, ook al is God niet almachtig, bepaalde resultaten zich echt niet voor zullen doen. Wanneer u de waarheid afwijst – de waarheid van Gods almacht – als basis van uw gemoedsrust, dan moet u de een of andere dwaling als basis voor uw gemoedsrust hebben.

Ik beweer niet dat er geen gebrekkige theologie bestaat, die mensen tot een enigszins authentieke belevenis van innerlijke vrede kan brengen. Maar dat is geen doel! Dat is niet waar we willen zijn! Een gebrekkige theologie zal ons uiteindelijk niet zo goed dienen als een complete, Bijbelse theologie.

Dus ik wil het vaandel dragen voor de almacht van God als de correcte Bijbelse reden waarom, te midden van veel chaos en pijn, we vertrouwen en rust kunnen hebben. En dat is omdat God er voor ons is en hij alles in het werk kan stellen – zelfs de pijnlijke dingen die hij bestemde om te gebeuren – in ons voordeel.

<hr>
''Noot van de vertaler''

#Originele titel: Life As a Vapor
#1 Corinthiërs 9:22
#Mattheüs 3:7 (Nieuwe Bijbelvertaling)
#Mattheüs 11:28 (Nieuwe Bijbelvertaling)

Moeilijkst

2026-03-09T17:25:13Z

Pcain: Moeilijkst hernoemd naar Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

#DOORVERWIJZING [[Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?]]

Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

2026-03-09T17:25:13Z

Pcain: Moeilijkst hernoemd naar Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

{{info|Where is it most difficult to be a Christian?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waar is het ’t moeilijkst om een christen te zijn?'''

Er bestaan verschillende moeilijkheidsgraden. Het is niet persé waar dat een christen zijn in een islamitisch land moeilijker is dan er een zijn in Amerika.

Het kan moelijker zijn in een islamitisch land in die zin dat wanneer je jezelf openlijk als christen uit, de negatieve en ernstige gevolgen direct en overduidelijk zijn. En uw leven en de levens van uw gezinsleden kunnen daarvan afhangen.

Maar in Amerika zal niemand u vermoorden omdat u een christen bent. Daarentegen zijn de gevaren hier subtieler – en mogelijk gevaarlijker. In feite kan het moeilijker zijn om een sterke, levenslustige, Christus-vererende, zending-gedreven christen te zijn in Amerika.

U kent de vergelijking in Lucas 8 over het koninkrijk van God. Op de eerste bodem, de weg, zaait de zaaier het zaad, en de vogel (de Duivel presenterend) eet het op. De tweede bodem verliest eveneens het zaad. Dat gebeurt als de zon, die vervolging symboliseert, het uitdroogt. (Mogelijk is dat de moeilijkheidsgraad als je een christen bent in een land waar dat illegaal is.)

Daarna heeft Jezus het over een derde bodemsoort waarin distels opgroeien samen met het zaad, en het woord verstikken. Deze distels worden geïdentificeerd met de genoegens en zorgen van deze wereld. Dat is Amerika.

De derde bodem is Amerika waar het soms heel gemakkelijk is om christen te zijn. Het is gezellig. U gaat naar de kerk, de muziek is mooi, de airco is goed, het licht is goed, er zijn vrienden, de kinderen hebben iets leuks te doen, de preek is min of meer interessant, en we kunnen naar huis gaan bewerend dat we christenen waren.

Christenen in andere landen, echter, zijn ondergedoken en moeten zich stilhouden. En als ze worden ontdekt, gaan ze de gevangenis in. Dat zijn twee zeer verschillende situaties.

Het is in Amerika gemakkelijk om weg te zakken in de traditionele godsdienst. We moeten keer op keer opgeroepen worden tot een Bijbelse visie op het christendom, zijn als een bedevaartganger, tegen de cultuur in, waarbij deze wereld niet ons thuis is. We moeten ook stappen nemen om er zeker van te zijn dat we controle op onze levensstijl zetten en dat we deelnemen aan liefdadigheid die duur kan zijn. We moeten onze rijkdom sturen in de richting van zij die dit het hardst nodig hebben in de zin van het ontvangen van het evangelie en alles wat het evangelie voortbrengt.

Het is dus echt gevaarlijk om in Amerika te leven, en ik vind dat we moeten oppassen dat we de Amerikaanse levenswijze niet gelijkstellen aan de christelijke levenswijze.

====Bidt u ooit om meer beproevingen?====

Daartoe ben ik geneigd vanwege dat wat ik zie in de geschiedenis van de kerk. Tijden van vervolging zijn tijden van reiniging.

Maar ik zwicht niet voor de verleiding om te bidden voor vervolging of te bidden voor grotere beproevingen in mijn eigen leven omdat ik denk dat dit Gods zaak is, niet de mijne.

Waar ik voor de kerk wil bidden is dat we puur, sterk, dapper, liefdevol, enzovoort zijn. Met andere woorden, we moeten onze gebeden laten gaan over wat ons opgelegd is vanuit de Schrift, en we kregen nooit het gebod om in de problemen te raken of om te lijden. Het is ons alleen opgedragen om het lijden te accepteren als het komt, en ons erin te verheugen.

Ik denk niet dat we ooit moeten bidden opdat we meer lijden. Eerder moeten we bidden dat God ons genade schenkt voor de acceptatie van de gevolgen die komen doordat we onze riskante roeping hebben aanvaard.

Ik weet dat het bijna hetzelfde is. Als ik zeg dat ik in een gevaarlijk deel van de stad ga wonen, mijn huis open stel voor mensen aan wie ik twijfel, en de straat op ga, enzovoort, dan komt dat dicht in de buurt van een omarming van het lijden.

Dus om te bidden voor de moed om zo te leven, is bijna hetzelfde als bidden om lijden. Maar er is een zeer belangrijk verschil. De ene springt van de tempel (Mattheüs 4:5-7). We moeten niet van de tempel springen en zeggen: “Wel, hij beloofde dat hij me beneden zou opvangen.” Dat is wat de Duivel zegt, nietwaar?

Onze situatie is eerder te stellen dat, als iemand wankelend op de top van de tempel staat en dreigt te vallen, en ik de gelegenheid heb hem te redden als ik mijn leven riskeer en de tempel beklim, ik beter af ben als ik ga en mijn leven riskeer. Daar zit het verschil.

Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

2026-03-09T17:24:59Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Where is it most difficult to be a Christian?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waar is het ’t moeilijkst om een christen te zi...'

Kerst

2026-03-02T20:42:56Z

Pcain: Kerst hernoemd naar Als er crisis is tijdens Kerst

#DOORVERWIJZING [[Als er crisis is tijdens Kerst]]

Als er crisis is tijdens Kerst

2026-03-02T20:42:56Z

Pcain: Kerst hernoemd naar Als er crisis is tijdens Kerst

{{info|When There's Crisis at Christmas}} 

Op een dag in november verloor een vriendin van me bijna haar kind. Tegen Kerst was de crisis weliswaar verleden tijd, ze waren nog niet zeker over de lange-termijn gevolgen. Ze e-mailde me half december tijdens het seizoen dat, voorheen, altijd haar favoriete was:

<blockquote>Tot mijn verbazing heb ik veel moeite met de Kerstperiode. Ik stoor me een beetje aan al die vieringen; soms wil ik het uitschreeuwen: Weet je niet dat mijn baby dood had kunnen gaan?! Tegelijkertijd ben ik zeer dankbaar dat ze leeft en ben ik me er zeer bewust van dat ze er ook niet had kunnen zijn. Je zou dus denken dat ik dolblij ben! In spirituele woorden is Kerst voor mij hoe dan ook niet bepaald zingevend dit jaar. Het voelt voor mij een beetje alsof God en ik samen op reis zijn, veel zien en doen maar het zeker is dat we niet ergens lang blijven.</blockquote>

Wanneer je een zware last draagt, kan het zelfs nog zwaarder aanvoelen als je om je heen kijkt naar alle enthousiasme over het feest. Het kan lijken alsof iedereen blij is behalve jij.

Misschien vraag je je af hoe je kunt vieren wanneer je je zo verdoofd voelt. Mag ik u uitnodigen om over mijn schouder mee te kijken naar een brief die ik mijn vriendin stuur? Ik bid dat het voor u een hart onder de riem mag zijn.

<blockquote>Het is helemaal niet raar dat Kerst dit jaar zo’n moeilijke tijd voor je is. De reden voor Kerst is dezelfde als altijd, en niets is belangrijker voor onze levens dan de incarnatie. Wat anders is voor je, vermoed ik, zijn onze tradities rond 25 december, die deze dag anders maken dan gewone dagen, deze tradities en activiteiten betekenen niets voor jou dit jaar. De gedachten eraan liggen waarschijnlijk zwaar op de maag. Maar wat zou het! Kerstbomen stellen niets voor. Feesten stellen niets voor. Lichten stellen niets voor. Muziek stelt niets voor. Alleen Christus doet ertoe. Hij is de enige reden waarom je op de een of andere reis met God bent, waarom je überhaupt iets te maken hebt met God. Alleen Jezus doet ertoe. Houd daaraan vast. Ik vertelde eens iemand in moeilijke tijden: “Blijf volhouden.” Maar ze corrigeerde me: “Ik blijf niet gewoon volhouden. Ik probeer vast te houden aan Jezus.” Alleen Jezus doet ertoe. Houd daaraan vast. Ik vertelde eens iemand in moeilijke tijden: “Blijf volhouden.” Maar ze corrigeerde me: “Ik blijf niet gewoon volhouden. Ik probeer vast te houden aan Jezus.” Dus blijf alsjeblief vasthouden aan Jezus.</blockquote>

Soms, als alles goed gaat, kunnen we te gemakkelijk vergeten dat we slechts één zekere, onbeweegbare, betrouwbare kracht hebben: Jezus, die ooit een baby was, en voor altijd en eeuwig God is. Dat is wat ons in de greep heeft en beschermt, ongeacht of we onze tradities na kunnen komen.

Moge onze decoraties, cadeaus en festiviteiten – of het ontbreken ervan – nooit onze zicht op Hem blokkeren maar ons altijd op Hem wijzen.

''Ontleend uit Noël Pipers boek'', God waarderen met onze tradities1 ''en gepubliceerd in de editie van 3 december 2003 van de Minnesota Christian Chronicle.''

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Originele titel: Treasuring God in Our Traditions

Als er crisis is tijdens Kerst

2026-03-02T20:42:38Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|When There's Crisis at Christmas}} Op een dag in november verloor een vriendin van me bijna haar kind. Tegen Kerst was de crisis weliswaar verleden tijd, z...'

Destijds

2026-02-23T18:47:34Z

Pcain: Destijds hernoemd naar Destijds, toen we vrienden hadden

#DOORVERWIJZING [[Destijds, toen we vrienden hadden]]

Destijds, toen we vrienden hadden

2026-02-23T18:47:34Z

Pcain: Destijds hernoemd naar Destijds, toen we vrienden hadden

{{info|Back When We Had Friends}} 

'''Waarom broeders nog steeds broeders nodig hebben'''

Mannen, herinnert u zich nog de tijd waarin we vrienden hadden?

Destijds, toen we zeer direct, eigenwijs en schaamteloos vroegen: ''Wil je mijn vriendje zijn''? Destijds, toen we kwetsbaar en eerlijk konden zijn, en goede bekenden waren van iemand die we nu nog steeds zouden helpen. Destijds, toen we niet veel beters te doen hadden dan een balletje trappen met de jongens. Voor mij was dat toen we door voetbaltackles vuil werden van het gras, toen de garage deuken kreeg van het basketballen en zakgeld opging aan de bioscoop. Kunt u zich dat van lang geleden herinneren?

Ik bedoel die dagen van jeugdtoernooien, basketballen in de vakantie, en proberen te sjoemelen als jij je broodje pindakaas met jam bij de jongens ruilde tegen meer kipnuggets. Die logeerpartijtjes, die “meiden zijn besmettelijk … maar ergens mogen wij ze wel”-dagen. Dagen van samen ravotten en met vallen en opstaan man worden, en hun plezier delen en hun ruzie delen. Toen balspelen en fietsritjes heilige plaatsen waren om moppen te vertellen, te vertellen waarvoor je bang was, dromen waar te maken, waar vrienden broeders werden – en de vaderloze een familie vond. Weet u nog, destijds, toen we vrienden hadden.

Maar we zijn nu volwassen. We hebben banen en betalen rekeningen. Zij hebben hun vrouw en kinderen; wij hebben de onze. Schriftelijke antwoorden doen er langer over – het lijkt wel of ze per postduif worden bezorgd. Je moet het leven in je eentje uitzoeken; je bent nu een man. Trouwens, je bent niet meer wie je was. Jezus heeft je gevonden; de vriendschap kachelde achteruit. Welke partnerschap kan licht met duisternis hebben? Niet veel, ontdek je. Wat nu?

Wel, nu bent u lid van de kerk en hebt u vast en zeker goede mensen ontmoet. Dat valt niet te ontkennen. Ze zijn broeders in de diepste betekenis ervan, broeders in de Here Jezus. Maar u hebt mogelijk geen broeders gevonden in een meer functionele zin – een vriend om tijd mee te besteden, om vertrouwen in te hebben, om te steunen. Een man die u goed kent. Een man die u meer kracht in de Heer wilt geven maar ook met wie u iets onderneemt naast het bestuderen van de Bijbel. Een man die niet vastgepind is aan blokken in een kalender. Een man die u bewondert, vertrouwt en even graag mag als uw eigen ziel.

Een komiek grapte dat een van Jezus’ grootste wonderen bestond uit het hebben van twaalf volwassen, mannelijke vrienden. Wij glimlachen, en dan huiveren we. Moet zo’n relatie zo zeldzaam zijn? Geeft Gods woord ons verwachtingen dat we zo’n soort vriend moeten willen? Bidden voor zo’n soort vriend? Wensen zo’n soort vriend te zijn? Ik denk van wel.

====Gezegend een broeder te hebben====

Nadenkend over de zin van het leven, geeft de schrijver van Prediker ons een prachtig pleidooi voor broederschap, voor broederliefde.

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, want samen zwoegen loont. Wanneer twee vrienden samen zijn en een van beiden valt, helpt de ander hem weer overeind, maar wie alleen is en ten val komt is beklagenswaardig, want hij heeft niemand die hem op de been helpt. Wanneer je bij elkaar slaapt, geef je warmte aan elkaar, maar hoe krijgt iemand die alleen slaapt het ooit warm? En iemand die alleen is kan zich niet verdedigen wanneer hij aangevallen wordt, maar met zijn tweeën houd je stand. Een koord dat uit drie strengen is gevlochten, is niet snel stuk te trekken. (Prediker 4:9-12)1</blockquote>

De wijze man laat zien dat twee beter zijn dan één, en een broederschap van drie is zelfs beter. Hij is net klaar met uitleggen dat het niet goed is voor de mens om alleen te zijn, waarbij hij het niet slechts over het huwelijk heeft maar over de mensheid (Prediker 4:7-8). We hebben broeders nodig. Het leven is dan ''beter''. Hij geeft vier redenen waarom.

====1. Broeder voor het werk====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, want samen zwoegen loont. (Prediker 4:9)</blockquote>

De eerste plek waar we de zegen van deze broederschap zien, is in ons werk. Mensen ontmoeten elkaar niet alleen in een koffiebar en praten elkaar bij over het leven; ze leven samen. Ze zwoegen met elkaar.

Ze weten dat een deel van hun bestaan als discipel bestaat uit actief, samen zwoegen. Jezus heeft een juk, en deze broeders willen die schouder aan schouder trekken. En als ze dat doen, krijgen ze een goede beloning voor hun zwoegen. Door samen te trekken helpen ze elkaar om betere mannen, discipels, echtgenoten, vaders, arbeiders en buren te worden. Ze dienen in de kerk, gebruiken hun talenten, houden elkaar scherp, vullen hun handen met de goede werken die God hen voorbereidde – samen. In plaats van zo’n investering zien als een afleiding van hun andere plichten, weten ze dat hen een goede beloning wacht aan de andere kant van hun gezamenlijke arbeid. Ze zien betere resultaten dan wanneer ze alleen in hun schulp blijven.

====2. Broeder voor de val====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, … wanneer … een van beiden valt, helpt de ander hem weer overeind, maar wie alleen is en ten val komt is beklagenswaardig, want hij heeft niemand die hem op de been helpt. (Prediker 4:9-10)</blockquote>

Hoeveel Christelijke mannen liggen op de grond, gevallen, zonder dat er iemand is om te helpen? Deskundig stelt George Whitefield2 het volgende:

<blockquote>Wanneer we bedenken hoe vatbaar we zijn om in onze oordelen de fout in te gaan, en zonden te begaan tijdens onze daden; en hoe onbekwaam, ten minste hoe onwillig, om onze eigen dwalingen te zien of te corrigeren; wanneer we overwegen hoezeer de wereld bereid is om ons in onze fouten te vleien, en hoe weinig er zo vriendelijk zijn om ons de waarheid te vertellen; wat een onschatbare privilege moet het zijn om een groep eerlijke, weloverwogen, hartige vrienden om ons heen te hebben, die voortdurend onze zielen in de gaten houden, om ons te informeren waar we falen, en ons te waarschuwen opdat we in de toekomst niet nog een keer die fout maken. Jazeker, het is zo’n privilege … we zullen de waarde ervan nooit doorgronden totdat we glorieus worden.</blockquote>

Goede broeders zijn Gods handen die ons op de been helpen. Als we falen, als we zondigen, als we het verkeerde pad met ernstige gevolgen nemen, dan strekken zij hun handen naar beneden om ons weer op de voeten te brengen. Ze komen naar ons als we aan de grond zitten. Ze luisteren. Ze bieden verbetering. Ze bidden met ons. Zij pleiten voor inkeer en wijzen ons op Christus en zijn waardevolle beloften. En als het leven zorgt dat we krom van de pijn zijn, met een gebroken hart en niet in staat op te staan, zijn ze er weer. Ze huilen met ons, en wij met hen. Wee ons als we vallen en blijven vallen in onze huwelijken, onze privélevens, ons vaderschap, onze roepingen, of als we een gebroken rib oplopen van een stomp die we niet aan zagen komen – en er is geen broeder in de buurt om ons weer op de been te helpen.

====3. Broeder tegen de kou====

<blockquote>Wanneer je bij elkaar slaapt, geef je warmte aan elkaar, maar hoe krijgt iemand die alleen slaapt het ooit warm? (Prediker 4:11)</blockquote>

Stel u twee reizigers onderweg voor. De nacht is koud, en een pelgrim kan samengekropen met een kameraad, het warmer hebben. Speciaal tijdens koude nachten kan een broeder die je helpt warm te blijven, het verschil uitmaken tussen leven en dood.

In die hogere betekenis hebben onze zielen de spirituele warmte van andere mannen nodig. Zelfs verloste harten worden koud wanneer ze eenzaam zijn. We gaan door een winterse wereld. Hoe kunnen we warm blijven tot het einde? Hoe vermijden we afkoeling tijdens lijden, zonde of verwarring? Hoe blijven we boven die kamertemperatuur-religie die zoveel naar de ondergang heeft geleid? Hoe kan iemand in eenzaamheid warm blijven?

Op deze reis hebben we echte broeders nodig, die branden met ware passie voor Christus en zijn koninkrijk. We hebben hen nodig, en zij ons. Goede broeders verwarmen ons op koude en levenloze dagen, en voegen hun warmte toe zodat ons geloof niet bevriest. In de woorden van Rafiki: “Als je snel wilt, ga alleen. Daar is de weg. En daar ga je! Maar als je ver wilt komen, gaan we samen.”

====4. Broeder voor de strijd====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, … iemand die alleen is kan zich niet verdedigen wanneer hij aangevallen wordt, maar met zijn tweeën houd je stand. Een koord dat uit drie strengen is gevlochten, is niet snel stuk te trekken. (Prediker 4:9, 12)</blockquote>

Velen onder ons zoeken niet naar zulke broeders en vasten niet voor zulke broeders omdat we niet weten wie van plan zijn ons aan te vallen. We weten niet welke Filistijnen, welke legers, welke dieven en vijanden er staan tussen ons en Christus’ koninkrijk. Als je voor je kijkt en een weide vol bloemen op je pad ziet, heb je waarschijnlijk geen mannen nodig, maar als je voor je kijkt en een legioen spirituele machten ziet, dat erop uit is jou te vernietigen, wat zou je er dan voor over hebben om een Aragorn en Legolas aan je zijde te hebben?

Broeders, we gaan er tegenaan, zegt Whitefield,

<blockquote>met “tienduizend voor de confrontatie met die op ons af komende twintigduizend vijanden;” als mensen die “worstelen met niet alleen vlees en bloed maar tegen vorstendommen, tegen machten, en spirituele verdorvenheden in hogere sferen.” En vertel me dan, allen die God vrezen, dat het geen onschatbaar privilege is om in permanent gezelschap te zijn van medestrijders die elkaar scherp houden en aanmoedigen om stand te houden, de gelederen te sluiten, en manhaftig de kapitein van onze redding te volgen, ook al is het door een zee van bloed?</blockquote>

U zult nooit komen tot overschatting van Gods gave aan u, bestaande uit een man die steeds moediger wordt des te meer er behoefte aan is – een broeder die steeds meer bereid is om u te begeleiden als het verderop meer en meer van de vijanden wemelt. Hij is hiervoor gebouwd: “Een vriend is je altijd toegedaan, je broer is geboren om te helpen in tijden van nood” (Spreuken 17:17). En wanneer je twee van zulke mannen om je heen hebt – moge wat er ook in het verschiet ligt, oppassen!

====Voor dit leven en het volgende====

Wat concluderen wij? Velen onder ons zijn minder effectief voor Christus, vervallen aan verdriet of zonde en zijn niet in staat om op te staan, zijn afgekoeld in hun genegenheid voor Gods glorie en de zielen van anderen, en worden ook steeds vaker overgehaald door Satan, aardse begeerten en de wereld. En waarom? Omdat we geen broeder of twee aan onze zijde hebben.

Twee zijn beter dan een, drie beter dan twee, en toch zien we verspreid over het hele oorlogsgebied, eenzame gezinsgeneraals – goede mannen, Gods mannen, eenzame mannen. Ze ontberen geen dingen om te doen maar vrome mannen om enkele van die dingen samen te doen. Om mee op jacht te gaan, samen te eten, samen naar de wedstrijd te kijken, oefeningen mee te doen, samen Gods woord te bestuderen, samen het evangelie te verspreiden, samen een veranda te bouwen, of een onderneming mee te starten.

Frodo heeft Sam nodig; Harry heeft Ron nodig; David heeft sterke mannen nodig; Jonathan zijn wapendrager. Zelfs Jezus, die zijn unieke pad in eenzaamheid moest eindigen, koos er toch voor om kostbare momenten op aarde door te brengen met zijn twaalf. Verdeel en heers is nog steeds een effectieve krijgslist van de vijand. Maar wat kun je eraan doen? Wat als je niet zo’n broeder hebt maar deze wel wenst?

U kunt bidden. U kunt wekelijks tijd vrijmaken voor deze relaties. U kunt op zending gaan en zien welke broeders er aan uw zijde komen om mee te strijden. Een andere strategie die ik geprobeerd heb: ''wees zelf zo’n soort man''. Aarzel niet lang om te gaan samenwerken, op te beuren, te verwarmen, en te vechten naast andere mannen. Doe dat, en ik wed dat u uw machtige mannen toch zult vinden. Dus, wie kunt u deze week in z’n kracht zetten voor de Heer?

Vergeet ondertussen, terwijl u wacht, niet om die broederschap te waarderen boven alle andere. Jezus strekt nog steeds zijn hand uit naar ons als discipelen en zegt: “Dat zijn … mijn broers. Want ieder die de wil van mijn Vader in de hemel doet, is mijn broer” (Mattheüs 12:49-50). De Geest van Christus overbrugt de verdeeldheid en woont in ons. Het kan, eventueel, dat u deze broeders nog niet heeft omdat God wil dat u oprecht waardeert dat Christus in u werkt, Christus u stimuleert, Christus uw ziel verwarmt, en Christus met u strijdt. Gezegend is de man die leert – zelfs tussen goede broeders – om geheel te bouwen op deze Vriend.

 
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Engelse evangelische predikant: 1714-1770

Destijds, toen we vrienden hadden

2026-02-23T18:42:33Z

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Back When We Had Friends}} '''Waarom broeders nog steeds broeders nodig hebben''' Mannen, herinnert u zich nog de tijd waarin we vrienden hadden? Destijd...'

Moeten

2026-02-16T19:06:16Z

Pcain: Moeten hernoemd naar Wat zou u zeggen tegen een paar dat onderling anders aankijkt tegen de richting waarop hun levens zouden moeten gaan?

#DOORVERWIJZING [[Wat zou u zeggen tegen een paar dat onderling anders aankijkt tegen de richting waarop hun levens zouden moeten gaan?]]