Bijbelse Boeken en Preken - Nieuwe pagina's [nl]

Vereerd

Pcain — Mon, 20 Apr 2026 18:28:43 GMT

Pcain: Vereerd hernoemd naar Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

====De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking====

Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als ''openbarende verheerlijking''. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: ''openbarende verheerlijking.''

Elk woord telt. Het is ''openbarend'' want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

*Het evangelie is een boodschap over ''historische gebeurtenissen'': het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen ''presteerden'' voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''overdracht'' van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''goede dingen die nu ook voor ons opgaan'' omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze ''God zelf'' als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan ''op God'', dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “''het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.''” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.

Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term ''openbarende verheerlijking''. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij ''verkondigen'' niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, ''kerussomen'' – wij ''kondigen'' Christus ''aan'' als de Heer, we ''maken'' Christus ''bekend'' als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.

De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.

Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende ''verheerlijking'' is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr>
1. Arnold Dallimore, ''George Whitefield'', Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, ''Five Evangelical Leaders'' (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [''horismenon''] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, ''Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse context''d (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” ''De verloren boodschap van Jezuse'' (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” ''Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf'' (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit ''Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosten''g, bewerkt door David Blankenhorn in ''Eerste Dingenh'', maart 2006, #161, pagina 71.
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.

''Noot van de vertaler''

a Originele titel: ''2006 Together for the Gospel Conference'' 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: ''Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context'' 
e Originele titel: ''The Lost Message of Jesus'' 
f Originele titel: ''Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship'' 
g Originele titel: ''The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East'' 
h Originele titel: ''First Things''

Bible

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:47:41 GMT

Pcain:

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.

<hr>Noot van de vertaler

1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Overwinnen

Pcain — Mon, 30 Mar 2026 17:39:19 GMT

Pcain: Overwinnen hernoemd naar Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?'''

Het gros van onze bitterheid en woede jegens anderen komt door een onvermogen om diep onder de indruk te zijn van Christus’ liefde voor ons in onze zonden. Wanneer je worstelt met bitterheid kan dat zijn omdat de Heer de zonde die ontstaat door uw onvermogen om Christus te zien, het middel laat zijn waarmee je hem gaat zien.

Met andere woorden, deze periode van razernij, woede en een houding van “ik heb er genoeg van en wil niets meer met je te maken hebben”, is mogelijk de periode waarin je als vergeven en vrijgesproken heilige moest komen om te zien hoe groot je zonde is. En de Heer deed dat zodat u onder de indruk zult zijn van de genade van God op een diepere wijze dan u ooit eerder onder de indruk was. En nu kan er vanuit die ervaring genade vloeien naar anderen.

Dat is de enige oplossing hier. Ik twijfel er niet aan dat iemand anders een deel van het probleem is. Dit is waarschijnlijk geen eenrichtingsverkeer en niet alleen maar uw schuld. Maar die ander verbeteren is niet de oplossing. De oplossing is het verkrijgen van een hart dat overstroomt van dankbaarheid voor de genade van Christus en dat overvloeit van genade voor anderen.

Waarheen ik de aandacht probeer te trekken, is dat God u mogelijk bracht bij dit punt waarop u uw schuld voelt zodat genade zoeter smaakt dan ooit. We moeten onze zonde herkennen maar sommigen zijn opgegroeid in zulke schijnheilige huizen dat we er niet aan denken iets ergs te hebben gedaan.

Maar onvergevingsgezindheid is een hardnekkige zonde. De Bijbel stelt dat wanneer u zij die tegen u zondigen, niet vergeeft, God u niet zal vergeven (Mattheüs 6:15). Met andere woorden, dit is een zaak van leven en dood. Een slepende, onvergeeflijke, bittere en woedende geest zal iemands hart vernietigen, wat hun geloof op de klippen doet lopen en aantoont dat ze nooit bij God hoorden. God laat u zien hoe ernstig deze zonde is.

Dit betekent dat u nu de mogelijkheid heeft om te zeggen: “Als hij nog van me houdt, en hij dit vergeeft, staat dit gelijk met de vergeving van apostel Paulus!” (Het is vergelijkbaar met het vergeven van moordenaars omdat de Bijbel zegt dat wanneer u uw broeder haat, u hem heeft vermoord [Mattheüs 5:21-22]). En misschien is dan de emotionele daad van vergeving en vrijspraak zo overweldigend voor u dat de middelen die u nu niet heeft, om de ander lief te hebben, u zouden worden gegeven vanuit deze verse, nieuwe ervaring van genade.

Dat is waarvoor ik wil bidden. “Vergeef elkaar zoals God u in Christus vergeven heeft” is een ongelofelijk belangrijke tekst in Efeziërs 4:321. Nu heeft u de mogelijkheid zich door God vergeven te voelen voor dingen die levensgevaarlijk zijn, wat de deur kan openen voor meer genade richting die medemens.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom

Pcain — Mon, 23 Mar 2026 17:50:58 GMT

Pcain:

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}} 

<blockquote>1 Korintiërs 11:17-341 Nu ik u toch aanwijzingen geef: ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed. 18 Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook. 19 Het is onvermijdelijk dat er partijvorming onder u is, zodat duidelijk wordt wie van u betrouwbaar is. 20 Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer. 21 Bij de maaltijd die u houdt zorgt iedereen alleen voor zichzelf, zodat de een honger heeft en de ander dronken is. 22 Hebt u soms geen eigen huis waar u kunt eten en drinken? Of veracht u de gemeente van God en wilt u de armen onder u vernederen? Wat moet ik hierover zeggen? Moet ik u soms prijzen? Op dit punt zeker niet! 23 Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, 24 sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ 25 Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’ 26 Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt. 27 Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt, zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat, roept zijn veroordeling over zich af. 30 Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht, opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld. 33 Daarom, broeders en zusters, wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd. 34 Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling. De overige zaken zal ik regelen wanneer ik kom.</blockquote>
Voordat we volgende week terugkeren bij Romeinen (zo God het wil), dacht ik dat het goed voor ons is om het Heilig Avondmaal te zien in Bijbelse context en onze aandacht te richten op het hoe en waarom we dit gebruik praktiseren. Dus vandaag doen we eerst de boodschap en dan wijden we ons aan het Heilig Avondmaal met de preek.
Na de Bijbel, die de onfeilbare basis van onze levens en de kerk is, is een van de belangrijkste documenten in het leven van onze kerk de Bethlehem Baptist Church ouderlingenbelijdenis van het geloof2 en 3. Ik spoor u allen aan deze te lezen. U kunt deze vinden op de website van de kerk of op de Desiring God-website. In paragraaf 12.4 staat de dogmatische samenvatting van wat we geloven en bijbrengen over het Heilig Avondmaal:

<blockquote>Wij geloven dat het Heilig Avondmaal een gebruik van de Heer is waarbij verzamelde gelovigen eten van brood dat staat voor Christus’ lichaam dat gegeven is voor Zijn volk, en drinken uit de beker van de Heer, die duidt op het Nieuwe Verbond in Christus’ bloed. Wij doen dat ter herdenking van de Heer, en aldus verkondigen wij Zijn dood totdat Hij komt. Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.</blockquote>
Ik zal onder zes kopjes proberen een Bijbelse basis te geven voor deze opvatting van het Heilig Avondmaal: 1) de historische bron; 2) de gelovige deelnemers; 3) de lichamelijke actie; 4) de mentale actie; 5) de geestelijke actie; en 6) het sacraal belang.
<h4>1. De historische bron van het Heilig Avondmaal</h4>
De evangeliën van Mattheüs (26:26 en verder), Marcus (14:22 en verder) en Lucas (22:14 en verder) doen allemaal verslag van het Heilig Avondmaal dat Jezus had met zijn discipelen in de nacht voordat hij stierf. Elk beschrijft Jezus die dank geeft of het brood en de beker zegent en deze aan zijn discipelen verstrekt, zeggende dat het brood zijn lichaam en de beker het bloed van het verbond dan wel het nieuwe verbond in zijn bloed is. In Lucas 22:19 zegt Jezus: “Doe dit telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Het evangelie van Johannes doet geen verslag van het eten en drinken maar veeleer van de lessen en handelingen die de avond vulden.
Zover we weten van de oudste verslagen, deed de kerk wat Jezus zei: Ze speelden dat avondmaal na ter nagedachtenis van Jezus en zijn dood. Paulus’ brieven zijn de oudste getuigenissen die we hebben, en in 1 Korintiërs 11:20 verwijst hij naar een gebeurtenis in het kerkleven dat “het avondmaal des Heeren” wordt genoemd. Het wordt waarschijnlijk “het avondmaal des Heeren” genoemd omdat het is ingesteld of voorgeschreven door de Heer Jezus, en omdat de ware betekenis ervan de dood van de Heer herdenkt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 11:23-24: “Want wat ik heb ontvangen en aan u heb doorgegeven, gaat terug op de Heer zelf. In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’” “Wat ik heb ontvangen …” betekent waarschijnlijk dat de Heer zelf richting Paulus (die anders dan de andere apostelen, niet bij het laatste avondmaal was) bevestigde dat wat de anderen over het Heilig Avondmaal berichtten, echt gebeurd is.
Dus de historische bron van het Heilig Avondmaal is dat laatste avondmaal dat Jezus genoot met zijn discipelen in de nacht voordat hij werd gekruisigd. De daden en de betekenis ervan zijn allemaal gebaseerd op wat Jezus zei en deed in die laatste nacht. Jezus is zelf de bron van het Heilig Avondmaal. Hij gebood de voortzetting ervan. En hij is daarvan het middelpunt en de inhoud.

<h4>2. De gelovige deelnemers van het Heilig Avondmaal</h4>
Het Heilig Avondmaal is een uitvoering door de verzamelde familie bestaande uit zij die geloven in Jezus, de kerk. Het is geen uitvoering voor ongelovigen. Ongelovigen kunnen wel aanwezig zijn – ja, we nodigen ze zelfs uit om erbij te zijn – er is niets geheims aan het Heilig Avondmaal. Het wordt openbaar gedaan. Het heeft een publieke betekenis. Het is geen mysterieus, cultisch ritueel met magische krachten. Het is een openbare eredienst van de verzamelde kerk. In feite, in 1 Korintiërs 11:26, zegt Paulus: “Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat Hij komt.” Er zit dus een aspect van verkondiging aan het avondmaal. Verkondiging, niet privacy, is de aan te slagen toon.
We verbieden niet om het Heilig Avondmaal te geven aan iemand in een verzorgingstehuis of een kliniek maar zo’n individuele viering is uitzondering, niet de Bijbelse norm. Vijf keer heeft Paulus het in 1 Korintiërs 11 over “samenkomsten” van de kerkgemeente wanneer het Heilig Avondmaal wordt genoten. Vers 17b: “Ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten. Die doen meer kwaad dan goed.” Vers 18: “Om te beginnen: ik hoor dat er bij uw samenkomsten in de gemeente verdeeldheid heerst, en tot op zekere hoogte geloof ik dat ook.” Vers 20: “Maar bij uw samenkomsten is nu geen sprake van een maaltijd van de Heer.” Vers 33: “Wees gastvrij voor elkaar wanneer u samenkomt voor de maaltijd.” Vers 34: “Wie honger heeft kan beter thuis eten. Dan leiden uw samenkomsten tenminste niet tot uw veroordeling.”
Met andere woorden, ze onteerden het Heilig Avondmaal door het te zeer te verbinden met hun reguliere avondmaal, en sommige mensen hadden veel te eten en anderen hadden niets. Dus zei hij, Eet uw avondmaal thuis en kom samen om het Heilig Avondmaal te genieten.
En let eens op het woord “gemeente” in vers 18: “uw samenkomsten in de gemeente.” Dat is het lichaam van Christus, de verzameling volgers van Jezus. Zij die zich hadden afgewend van afgoden en alleen nog maar Jezus vertrouwden voor de vergeving van hun zonden, en voor de hoop op een eeuwig leven, en voor de verzoening met hun zielen. Dat zijn christenen. Dus de deelnemers aan het Heilig Avondmaal zijn de verzamelde gelovigen in Jezus.

<h4>3. De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De lichamelijke actie van het Heilig Avondmaal is niet de vertering van een zeven-gangen maaltijd. Het is heel eenvoudig. Het is het eten van het brood en het drinken uit de beker. Verzen 23b-25: “In de nacht waarin de Heer Jezus werd uitgeleverd nam Hij een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood en zei: ‘Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.’ Zo nam Hij na de maaltijd ook de beker, en Hij zei: ‘Deze beker is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt. Doe dit. Telkens als jullie hieruit drinken, om Mij te gedenken.’”
Er staat niets vermeld over het soort brood of de manier waarop het is gebroken. De enige bewering over wat er in de beker zat, wordt geven in steeds één vers in Mattheüs, Marcus en Lucas: “Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, tot de dag dat Ik er met jullie opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader” (Mattheüs 26:29; evenzo Marcus 14:25; Lucas 22:18). Het wordt dus “de vrucht van de wijnstok” genoemd. Ik denk niet dat we moeilijk moeten doen over of er gewoon druivensap of wijn is gebruikt. In de tekst staat niets wat het een of het andere gebiedt of verbiedt.
Waar we ons zorgen over moeten maken zijn speelse vervangingen – zeg, bagels en cola rond een kampvuur. Het Heilig Avondmaal is geen speeltje. We horen het te vieren met gevoel voor ernst – waarover we het zo meteen gaan hebben.
Mag ik nog even benoemen dat er in het Nieuwe Testament niets staat over de frequentie van het Heilig Avondmaal. Sommigen geloven dat het goed zou zijn om het wekelijks te houden; anderen doen het eens per kwartaal. Wij zitten daar tussenin en vieren het normaal gesproken op de eerste zondag van de maand. Ik denk dat we daar vrij in zijn en de vraag wordt eerder 1) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid past bij het juiste belang in relatie tot de evangelisatie van het Woord van God? en 2) Welke regelmatigheid of onregelmatigheid helpt ons om de waarde ervan te ervaren in plaats van er ongevoelig voor te worden? Dat zijn geen gemakkelijke beslissingen om te maken, en verschillende kerken maken die op verschillende manieren.

<h4>4. De mentale actie van het Heilig Avondmaal</h4>
De mentale actie van de deelnemers aan het Heilig Avondmaal bestaat uit de concentratie op Jezus en vooral op zijn historisch werk van het sterven voor onze zonden. Verzen 24 en 25: “Doe dit, telkens opnieuw, om Mij te gedenken.” Tijdens de lichamelijke actie bestaande uit het eten en drinken, horen we de mentale actie van het gedenken uit te voeren. Dat houdt in dat we bewust moeten worden van de persoon Jezus zoals hij ooit leefde en het werk van Jezus tijdens zijn sterven en wederopstanding, en wat zijn werk betekent voor de vergeving van onze zonden.
Het Heilig Avondmaal is keer op keer een krachtige reminder dat het christendom geen new-age spiritualiteit is. Het gaat niet om verbinding maken met uw innerlijke zelf. Het is geen mystiek. Het is geworteld in historische feiten. Jezus leefde. Hij had een lichaam, een hart dat bloed rondpompte en huid die bloedde. Hij stierf in het openbaar aan een Romeins kruis in de plaats van zondaars zodat wie er ook maar in hem gelooft, gered kan worden van de toorn van God. Dat gebeurde voor eens en altijd in de geschiedenis.
Daarom bestaat de mentale actie van het Heilig Avondmaal fundamenteel uit gedenken. Niet fantaseren. Niet dromen. Geen contact zoeken met het hiernamaals. Geen spiritueel luisteren. Niet in de neutrale stand gaan. Het is een bewuste sturing, terug de geschiedenis in, van de aandacht op Jezus en wat we over hem weten uit de Bijbel. Het Heilig Avondmaal verbindt ons, keer op keer, met de kern van de geschiedenis. Brood en beker. Lichaam en bloed. Tenuitvoerbrenging en dood.

<h4>5. De geestelijke actie van het Heilig Avondmaal</h4>
Dit is de sleutel. De reden is dat ongelovigen alles wat ik tot zover heb beschreven, zouden kunnen doen. Jazeker, als de duivel zich in vlees kon hullen, zou hij dat kunnen doen. Eten, drinken en gedenken. Daaraan is niets per definitie geestelijk. Dus om van het Heilig Avondmaal te maken wat Jezus er mee bedoeld had, moet er iets meer gebeuren dan alleen maar eten, drinken en gedenken. Iets wat ongelovigen en de duivel niet kunnen doen.
Laat me de belangrijkste zin uit de Ouderlingenbelijdenis van het geloof nog een keer voorlezen en u daarna in de Bijbel laten zien waar het vandaan komt. “Zij die eten en drinken op een respectvolle wijze, hebben deel aan Christus’ lichaam en bloed, niet lichamelijk maar geestelijk, zodat, door het geloof, zij gevoed zijn met de voordelen die Hij kreeg door Zijn dood, en aldus groeien in genade.”
Waar komt dit idee van “deelnemen aan Christus’ lichaam en bloed … geestelijk … door het geloof” vandaan? De ondersteunende tekst die er het dichtst in de buurt komt, bevindt zich in het vorig hoofdstuk: 1 Korintiërs 10:16-18. Stel, terwijl ik het voorlees, de vraag: “Wat betekent ‘deelhebben’?”
Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus (koinōnia estin tou haimatos tou Christou)? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus (ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin)? Omdat het één brood is zijn wij, hoewel met velen, één lichaam, want wij hebben allen deel aan dat ene brood. Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben aan de altaardienst (koinōnia tou thusiastēriou)?
Het gaat hier om iets diepers dan gedenken. Er zijn hier gelovigen – zij die Jezus Christus vertrouwen en op prijs stellen – en Paulus zegt dat ze deelhebben in het lichaam en het bloed van Christus. Letterlijk ervaren ze een participatie (koinōnia) in zijn lichaam en bloed. Ze beleven een partnerschap in zijn dood.

<h4>Deelhebben aan Christus’ lichaam en bloed, spiritueel, door het geloof</h4>
En wat betekent deze participatie/deelname/partnerschap dan? Ik denk dat vers 18 ons de aanwijzing geeft want het gebruikt een vergelijkbaar woord maar vergelijkt deze met wat er gebeurt tijdens de joodse offers: “Kijkt u eens naar het volk van Israël. Is het niet zo dat allen die van de offers eten, deel hebben [een vorm van hetzelfde woord] aan de altaardienst?” Wat betekent deelhebber/participant/partner aan de altaardienst? Dat betekent dat ze delen in of profiteren van wat er gebeurt tijdens de altaardienst. Ze beleven bijvoorbeeld vergeving en herstelde vriendschap met God.
Dus vat ik de verzen 16 en 17 zo op dat wanneer gelovigen fysiek het brood eten en uit de beker drinken, we spiritueel op een andere wijze eten en drinken. We eten en drinken – dat wil zeggen, we nemen in onze levens op – wat er gebeurde aan het kruis. Door het geloof – door te geloven in alles wat God voor ons is in Jezus – voeden we onszelf met de voordelen die Jezus voor ons behield toen hij bloedde en stierf aan het kruis.
Daarom brengen wij u maand na maand onder wisselende aandachtspunten naar de tafel van de Heer (vrede met God, vreugde in Christus, hoop voor de toekomst, bevrijding van angst, veiligheid bij tegenspoed, advies bij twijfel, genezing van ziekte, de verleiding overwinnen, enzovoort). Want toen Jezus stierf, werden alle beloften van God gekocht met zijn vergoten bloed en gebroken lichaam, opgeofferd tijdens zijn sterven namens ons. Paulus zegt: “In Hem worden alle beloften van God ingelost” (2 Korintiërs 1:20). Elke gave van God, en onze hele vreugdevolle vriendschap met God, werd verkregen met het bloed van Jezus. Als Paulus zegt: “Laat de beker waarvoor wij God loven en danken ons niet delen in het bloed van Christus? Laat het brood dat wij breken ons niet delen in het lichaam van Christus?” bedoelt hij: Is het niet zo dat we aan de tafel van de Heer vieren, geestelijk, door het geloof: elke geestelijke zegening die gekocht is met het lichaam en bloed van Christus? Geen ongelovige kan dat doen. De duivel kan dat niet doen. Het is een gift voor de familie. Wanneer we het Heilig Avondmaal vieren, vieren we geestelijk door het geloof alle beloften van God die gekocht zijn met het bloed van Jezus.

<h4>6. Het sacraal belang van het Heilig Avondmaal</h4>
Ik sluit af zoals Paulus dat doet in 1 Korintiërs 11. Hij waarschuwt dat wanneer u naar het Heilig Avondmaal komt met een nonchalante, harteloze en achteloze houding die geen oog heeft voor de ernst van wat er aan het kruis gebeurde, kunt u, wanneer u een gelovige bent, uw leven verliezen, niet uit toorn maar als een maatregel van Gods vaderlijke discipline. Laat me u in alle rust 1 Korintiërs 11:27-32 voorlezen terwijl we ons vol vreugde en ernst begeven naar de tafel van de Heer.

<blockquote>Daarom maakt iemand die op onwaardige wijze van het brood eet en uit de beker van de Heer drinkt [dat wil zeggen, die de prachtige gift van Christus niet vertrouwt en waardeert], zich schuldig tegenover het lichaam en het bloed van de Heer. 28 Laat daarom iedereen zichzelf eerst toetsen [niet om te zien of u goed genoeg bent maar om te zien of u bereid bent om van uzelf weg te keren en te vertrouwen dat Jezus u geeft wat u nodig heeft] voordat hij van het brood eet en uit de beker drinkt, 29 want wie eet en drinkt maar niet beseft dat het om het lichaam van de Heer gaat [dat wil zeggen, zonder te beseffen dat dit brood niet behandelt hoort te worden als een visbroodje zoals sommigen dat deden in Korinthe], roept zijn veroordeling over zich af. 30 [En hier staat wat hij bedoelt:] Daarom zijn er onder u veel zwakke en zieke mensen en zijn er al velen onder u gestorven [niet om naar de hel gestuurd te worden; het volgend vers legt dat uit]. 31 Als we onszelf zouden toetsen, zouden we niet worden veroordeeld. 32 Maar nu velt de Heer zijn oordeel over ons en wijst Hij ons terecht [dat wil zeggen, sommigen zijn zwak, ziek en stervende], opdat we niet straks samen met de wereld zullen worden veroordeeld [dat wil zeggen, naar de hel gaan].</blockquote>
Vat het Heilig Avondmaal niet licht op. Het is een van de waardevolste giften die Christus aan zijn kerk heeft gegeven. Laten we er samen van eten.

<hr />
Noot van de vertaler 
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: ''Bethlehem Baptist Church Elder Affirmation of Faith'' 
3 Bethlehem Baptist Church is een baptistenkerk in Minnesota

Waar

Pcain — Mon, 16 Mar 2026 17:42:14 GMT

Pcain: Waar hernoemd naar Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?

{{info|Where is the balance between being bold and being gentle?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waar is de balans tussen dapper zijn en mild zijn?
Dat is een zeer goede vraag. Ik bekeek het eerste hoofdstuk van mijn boek Leven als damp1 nog eens, en de vraag die ik daar stelde was: “Moeten we geven om wat anderen denken?” Het antwoord is Ja en Nee.
Aan de ene kant horen we de waarheid te vertellen voor Christus en dan zien we wel wat er gebeurt.
Aan de andere kant moeten we rekening houden met de kans dat we op de tenen van anderen trappen, worden gezien als lomp en ongevoelig, en met de kans dat mensen al dan niet begrijpen wat we zeggen. We kunnen niet onbezorgd aan een stuk doorkletsen over wat we maar willen.
Er is dus een balans. We moeten met beide rekening houden. De Bijbel roept ons aan de ene kant op om dapper en onverschrokken te zijn, onze monden open te doen om te zeggen wat er gezegd moet worden zonder angst en beven voor de negatieve of pijnlijke gevolgen. En de Bijbel zegt ook dat we voor alle mensen wel iets moeten worden, om in elke situatie althans enkelen te redden². Dat wil zeggen dat we moeten zorgen dat ze onze taal verstaan en dat ze onder de indruk zijn en gewonnen worden met wat we zeggen.
Soms zegt Jezus: “Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen?”3 Dat is geen sympathieke taal. U zult mensen afstoten met zo’n manier van spreken. En andere keren zegt hij: “Kom allen bij Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, Ik zal jullie rust geven.”4 Jezus is voor ons een voorbeeld hoe gedurfd spreken soms zeer sympathiek en zachtaardig kan zijn waardoor mensen naar u toe komen. Hij laat ook zien hoe gedurfd spreken soms een taboe aan de kaak kan stellen en mensen voor het hoofd kan stoten.
We moeten het op ons af laten komen en tot de Heilige Geest bidden om inzicht wanneer de ene vorm geschikter is dan de andere.
Is het voor ons mogelijk om innerlijke vrede te hebben als de Heer niet almachtig is over elke menselijke beslissing en actie?
Kennelijk is het mogelijk dat iemand innerlijke vrede heeft terwijl diegene niet gelooft dat God almachtig is. Maar dat kan alleen zijn omdat die persoon met iets is misleid. Met andere woorden, wanneer u de ware almachtige rol van God – die u geruststelling geeft omdat hij alle dingen beheerst en belooft dat hij alles in het werk zal stellen in uw voordeel – wanneer u deze verwerpt, kunt u nog steeds een vergelijkbare, subjectieve innerlijke vrede ervaren.
Maar u moet in uw hoofd enkele fouten maken om dit voor elkaar te krijgen. U moet constateren dat de situatie niet zo slecht is als het in werkelijkheid wel is, of dat, ook al is God niet almachtig, bepaalde resultaten zich echt niet voor zullen doen. Wanneer u de waarheid afwijst – de waarheid van Gods almacht – als basis van uw gemoedsrust, dan moet u de een of andere dwaling als basis voor uw gemoedsrust hebben.
Ik beweer niet dat er geen gebrekkige theologie bestaat, die mensen tot een enigszins authentieke belevenis van innerlijke vrede kan brengen. Maar dat is geen doel! Dat is niet waar we willen zijn! Een gebrekkige theologie zal ons uiteindelijk niet zo goed dienen als een complete, Bijbelse theologie.
Dus ik wil het vaandel dragen voor de almacht van God als de correcte Bijbelse reden waarom, te midden van veel chaos en pijn, we vertrouwen en rust kunnen hebben. En dat is omdat God er voor ons is en hij alles in het werk kan stellen – zelfs de pijnlijke dingen die hij bestemde om te gebeuren – in ons voordeel.

<hr />
Noot van de vertaler
1Originele titel: Life As a Vapor 
21 Corinthiërs 9:22 
3Mattheüs 3:7 (Nieuwe Bijbelvertaling) 
4Mattheüs 11:28 (Nieuwe Bijbelvertaling)

Moeilijkst

Pcain — Mon, 09 Mar 2026 17:24:59 GMT

Pcain: Moeilijkst hernoemd naar Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

{{info|Where is it most difficult to be a Christian?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waar is het ’t moeilijkst om een christen te zijn?'''

Er bestaan verschillende moeilijkheidsgraden. Het is niet persé waar dat een christen zijn in een islamitisch land moeilijker is dan er een zijn in Amerika.

Het kan moelijker zijn in een islamitisch land in die zin dat wanneer je jezelf openlijk als christen uit, de negatieve en ernstige gevolgen direct en overduidelijk zijn. En uw leven en de levens van uw gezinsleden kunnen daarvan afhangen.

Maar in Amerika zal niemand u vermoorden omdat u een christen bent. Daarentegen zijn de gevaren hier subtieler – en mogelijk gevaarlijker. In feite kan het moeilijker zijn om een sterke, levenslustige, Christus-vererende, zending-gedreven christen te zijn in Amerika.

U kent de vergelijking in Lucas 8 over het koninkrijk van God. Op de eerste bodem, de weg, zaait de zaaier het zaad, en de vogel (de Duivel presenterend) eet het op. De tweede bodem verliest eveneens het zaad. Dat gebeurt als de zon, die vervolging symboliseert, het uitdroogt. (Mogelijk is dat de moeilijkheidsgraad als je een christen bent in een land waar dat illegaal is.)

Daarna heeft Jezus het over een derde bodemsoort waarin distels opgroeien samen met het zaad, en het woord verstikken. Deze distels worden geïdentificeerd met de genoegens en zorgen van deze wereld. Dat is Amerika.

De derde bodem is Amerika waar het soms heel gemakkelijk is om christen te zijn. Het is gezellig. U gaat naar de kerk, de muziek is mooi, de airco is goed, het licht is goed, er zijn vrienden, de kinderen hebben iets leuks te doen, de preek is min of meer interessant, en we kunnen naar huis gaan bewerend dat we christenen waren.

Christenen in andere landen, echter, zijn ondergedoken en moeten zich stilhouden. En als ze worden ontdekt, gaan ze de gevangenis in. Dat zijn twee zeer verschillende situaties.

Het is in Amerika gemakkelijk om weg te zakken in de traditionele godsdienst. We moeten keer op keer opgeroepen worden tot een Bijbelse visie op het christendom, zijn als een bedevaartganger, tegen de cultuur in, waarbij deze wereld niet ons thuis is. We moeten ook stappen nemen om er zeker van te zijn dat we controle op onze levensstijl zetten en dat we deelnemen aan liefdadigheid die duur kan zijn. We moeten onze rijkdom sturen in de richting van zij die dit het hardst nodig hebben in de zin van het ontvangen van het evangelie en alles wat het evangelie voortbrengt.

Het is dus echt gevaarlijk om in Amerika te leven, en ik vind dat we moeten oppassen dat we de Amerikaanse levenswijze niet gelijkstellen aan de christelijke levenswijze.

====Bidt u ooit om meer beproevingen?====

Daartoe ben ik geneigd vanwege dat wat ik zie in de geschiedenis van de kerk. Tijden van vervolging zijn tijden van reiniging.

Maar ik zwicht niet voor de verleiding om te bidden voor vervolging of te bidden voor grotere beproevingen in mijn eigen leven omdat ik denk dat dit Gods zaak is, niet de mijne.

Waar ik voor de kerk wil bidden is dat we puur, sterk, dapper, liefdevol, enzovoort zijn. Met andere woorden, we moeten onze gebeden laten gaan over wat ons opgelegd is vanuit de Schrift, en we kregen nooit het gebod om in de problemen te raken of om te lijden. Het is ons alleen opgedragen om het lijden te accepteren als het komt, en ons erin te verheugen.

Ik denk niet dat we ooit moeten bidden opdat we meer lijden. Eerder moeten we bidden dat God ons genade schenkt voor de acceptatie van de gevolgen die komen doordat we onze riskante roeping hebben aanvaard.

Ik weet dat het bijna hetzelfde is. Als ik zeg dat ik in een gevaarlijk deel van de stad ga wonen, mijn huis open stel voor mensen aan wie ik twijfel, en de straat op ga, enzovoort, dan komt dat dicht in de buurt van een omarming van het lijden.

Dus om te bidden voor de moed om zo te leven, is bijna hetzelfde als bidden om lijden. Maar er is een zeer belangrijk verschil. De ene springt van de tempel (Mattheüs 4:5-7). We moeten niet van de tempel springen en zeggen: “Wel, hij beloofde dat hij me beneden zou opvangen.” Dat is wat de Duivel zegt, nietwaar?

Onze situatie is eerder te stellen dat, als iemand wankelend op de top van de tempel staat en dreigt te vallen, en ik de gelegenheid heb hem te redden als ik mijn leven riskeer en de tempel beklim, ik beter af ben als ik ga en mijn leven riskeer. Daar zit het verschil.

Kerst

Pcain — Mon, 02 Mar 2026 20:42:38 GMT

Pcain: Kerst hernoemd naar Als er crisis is tijdens Kerst

{{info|When There's Crisis at Christmas}} 

Op een dag in november verloor een vriendin van me bijna haar kind. Tegen Kerst was de crisis weliswaar verleden tijd, ze waren nog niet zeker over de lange-termijn gevolgen. Ze e-mailde me half december tijdens het seizoen dat, voorheen, altijd haar favoriete was:

<blockquote>Tot mijn verbazing heb ik veel moeite met de Kerstperiode. Ik stoor me een beetje aan al die vieringen; soms wil ik het uitschreeuwen: Weet je niet dat mijn baby dood had kunnen gaan?! Tegelijkertijd ben ik zeer dankbaar dat ze leeft en ben ik me er zeer bewust van dat ze er ook niet had kunnen zijn. Je zou dus denken dat ik dolblij ben! In spirituele woorden is Kerst voor mij hoe dan ook niet bepaald zingevend dit jaar. Het voelt voor mij een beetje alsof God en ik samen op reis zijn, veel zien en doen maar het zeker is dat we niet ergens lang blijven.</blockquote>

Wanneer je een zware last draagt, kan het zelfs nog zwaarder aanvoelen als je om je heen kijkt naar alle enthousiasme over het feest. Het kan lijken alsof iedereen blij is behalve jij.

Misschien vraag je je af hoe je kunt vieren wanneer je je zo verdoofd voelt. Mag ik u uitnodigen om over mijn schouder mee te kijken naar een brief die ik mijn vriendin stuur? Ik bid dat het voor u een hart onder de riem mag zijn.

<blockquote>Het is helemaal niet raar dat Kerst dit jaar zo’n moeilijke tijd voor je is. De reden voor Kerst is dezelfde als altijd, en niets is belangrijker voor onze levens dan de incarnatie. Wat anders is voor je, vermoed ik, zijn onze tradities rond 25 december, die deze dag anders maken dan gewone dagen, deze tradities en activiteiten betekenen niets voor jou dit jaar. De gedachten eraan liggen waarschijnlijk zwaar op de maag. Maar wat zou het! Kerstbomen stellen niets voor. Feesten stellen niets voor. Lichten stellen niets voor. Muziek stelt niets voor. Alleen Christus doet ertoe. Hij is de enige reden waarom je op de een of andere reis met God bent, waarom je überhaupt iets te maken hebt met God. Alleen Jezus doet ertoe. Houd daaraan vast. Ik vertelde eens iemand in moeilijke tijden: “Blijf volhouden.” Maar ze corrigeerde me: “Ik blijf niet gewoon volhouden. Ik probeer vast te houden aan Jezus.” Alleen Jezus doet ertoe. Houd daaraan vast. Ik vertelde eens iemand in moeilijke tijden: “Blijf volhouden.” Maar ze corrigeerde me: “Ik blijf niet gewoon volhouden. Ik probeer vast te houden aan Jezus.” Dus blijf alsjeblief vasthouden aan Jezus.</blockquote>

Soms, als alles goed gaat, kunnen we te gemakkelijk vergeten dat we slechts één zekere, onbeweegbare, betrouwbare kracht hebben: Jezus, die ooit een baby was, en voor altijd en eeuwig God is. Dat is wat ons in de greep heeft en beschermt, ongeacht of we onze tradities na kunnen komen.

Moge onze decoraties, cadeaus en festiviteiten – of het ontbreken ervan – nooit onze zicht op Hem blokkeren maar ons altijd op Hem wijzen.

''Ontleend uit Noël Pipers boek'', God waarderen met onze tradities1 ''en gepubliceerd in de editie van 3 december 2003 van de Minnesota Christian Chronicle.''

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Originele titel: Treasuring God in Our Traditions

Destijds

Pcain — Mon, 23 Feb 2026 18:42:33 GMT

Pcain: Destijds hernoemd naar Destijds, toen we vrienden hadden

{{info|Back When We Had Friends}} 

'''Waarom broeders nog steeds broeders nodig hebben'''

Mannen, herinnert u zich nog de tijd waarin we vrienden hadden?

Destijds, toen we zeer direct, eigenwijs en schaamteloos vroegen: ''Wil je mijn vriendje zijn''? Destijds, toen we kwetsbaar en eerlijk konden zijn, en goede bekenden waren van iemand die we nu nog steeds zouden helpen. Destijds, toen we niet veel beters te doen hadden dan een balletje trappen met de jongens. Voor mij was dat toen we door voetbaltackles vuil werden van het gras, toen de garage deuken kreeg van het basketballen en zakgeld opging aan de bioscoop. Kunt u zich dat van lang geleden herinneren?

Ik bedoel die dagen van jeugdtoernooien, basketballen in de vakantie, en proberen te sjoemelen als jij je broodje pindakaas met jam bij de jongens ruilde tegen meer kipnuggets. Die logeerpartijtjes, die “meiden zijn besmettelijk … maar ergens mogen wij ze wel”-dagen. Dagen van samen ravotten en met vallen en opstaan man worden, en hun plezier delen en hun ruzie delen. Toen balspelen en fietsritjes heilige plaatsen waren om moppen te vertellen, te vertellen waarvoor je bang was, dromen waar te maken, waar vrienden broeders werden – en de vaderloze een familie vond. Weet u nog, destijds, toen we vrienden hadden.

Maar we zijn nu volwassen. We hebben banen en betalen rekeningen. Zij hebben hun vrouw en kinderen; wij hebben de onze. Schriftelijke antwoorden doen er langer over – het lijkt wel of ze per postduif worden bezorgd. Je moet het leven in je eentje uitzoeken; je bent nu een man. Trouwens, je bent niet meer wie je was. Jezus heeft je gevonden; de vriendschap kachelde achteruit. Welke partnerschap kan licht met duisternis hebben? Niet veel, ontdek je. Wat nu?

Wel, nu bent u lid van de kerk en hebt u vast en zeker goede mensen ontmoet. Dat valt niet te ontkennen. Ze zijn broeders in de diepste betekenis ervan, broeders in de Here Jezus. Maar u hebt mogelijk geen broeders gevonden in een meer functionele zin – een vriend om tijd mee te besteden, om vertrouwen in te hebben, om te steunen. Een man die u goed kent. Een man die u meer kracht in de Heer wilt geven maar ook met wie u iets onderneemt naast het bestuderen van de Bijbel. Een man die niet vastgepind is aan blokken in een kalender. Een man die u bewondert, vertrouwt en even graag mag als uw eigen ziel.

Een komiek grapte dat een van Jezus’ grootste wonderen bestond uit het hebben van twaalf volwassen, mannelijke vrienden. Wij glimlachen, en dan huiveren we. Moet zo’n relatie zo zeldzaam zijn? Geeft Gods woord ons verwachtingen dat we zo’n soort vriend moeten willen? Bidden voor zo’n soort vriend? Wensen zo’n soort vriend te zijn? Ik denk van wel.

====Gezegend een broeder te hebben====

Nadenkend over de zin van het leven, geeft de schrijver van Prediker ons een prachtig pleidooi voor broederschap, voor broederliefde.

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, want samen zwoegen loont. Wanneer twee vrienden samen zijn en een van beiden valt, helpt de ander hem weer overeind, maar wie alleen is en ten val komt is beklagenswaardig, want hij heeft niemand die hem op de been helpt. Wanneer je bij elkaar slaapt, geef je warmte aan elkaar, maar hoe krijgt iemand die alleen slaapt het ooit warm? En iemand die alleen is kan zich niet verdedigen wanneer hij aangevallen wordt, maar met zijn tweeën houd je stand. Een koord dat uit drie strengen is gevlochten, is niet snel stuk te trekken. (Prediker 4:9-12)1</blockquote>

De wijze man laat zien dat twee beter zijn dan één, en een broederschap van drie is zelfs beter. Hij is net klaar met uitleggen dat het niet goed is voor de mens om alleen te zijn, waarbij hij het niet slechts over het huwelijk heeft maar over de mensheid (Prediker 4:7-8). We hebben broeders nodig. Het leven is dan ''beter''. Hij geeft vier redenen waarom.

====1. Broeder voor het werk====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, want samen zwoegen loont. (Prediker 4:9)</blockquote>

De eerste plek waar we de zegen van deze broederschap zien, is in ons werk. Mensen ontmoeten elkaar niet alleen in een koffiebar en praten elkaar bij over het leven; ze leven samen. Ze zwoegen met elkaar.

Ze weten dat een deel van hun bestaan als discipel bestaat uit actief, samen zwoegen. Jezus heeft een juk, en deze broeders willen die schouder aan schouder trekken. En als ze dat doen, krijgen ze een goede beloning voor hun zwoegen. Door samen te trekken helpen ze elkaar om betere mannen, discipels, echtgenoten, vaders, arbeiders en buren te worden. Ze dienen in de kerk, gebruiken hun talenten, houden elkaar scherp, vullen hun handen met de goede werken die God hen voorbereidde – samen. In plaats van zo’n investering zien als een afleiding van hun andere plichten, weten ze dat hen een goede beloning wacht aan de andere kant van hun gezamenlijke arbeid. Ze zien betere resultaten dan wanneer ze alleen in hun schulp blijven.

====2. Broeder voor de val====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, … wanneer … een van beiden valt, helpt de ander hem weer overeind, maar wie alleen is en ten val komt is beklagenswaardig, want hij heeft niemand die hem op de been helpt. (Prediker 4:9-10)</blockquote>

Hoeveel Christelijke mannen liggen op de grond, gevallen, zonder dat er iemand is om te helpen? Deskundig stelt George Whitefield2 het volgende:

<blockquote>Wanneer we bedenken hoe vatbaar we zijn om in onze oordelen de fout in te gaan, en zonden te begaan tijdens onze daden; en hoe onbekwaam, ten minste hoe onwillig, om onze eigen dwalingen te zien of te corrigeren; wanneer we overwegen hoezeer de wereld bereid is om ons in onze fouten te vleien, en hoe weinig er zo vriendelijk zijn om ons de waarheid te vertellen; wat een onschatbare privilege moet het zijn om een groep eerlijke, weloverwogen, hartige vrienden om ons heen te hebben, die voortdurend onze zielen in de gaten houden, om ons te informeren waar we falen, en ons te waarschuwen opdat we in de toekomst niet nog een keer die fout maken. Jazeker, het is zo’n privilege … we zullen de waarde ervan nooit doorgronden totdat we glorieus worden.</blockquote>

Goede broeders zijn Gods handen die ons op de been helpen. Als we falen, als we zondigen, als we het verkeerde pad met ernstige gevolgen nemen, dan strekken zij hun handen naar beneden om ons weer op de voeten te brengen. Ze komen naar ons als we aan de grond zitten. Ze luisteren. Ze bieden verbetering. Ze bidden met ons. Zij pleiten voor inkeer en wijzen ons op Christus en zijn waardevolle beloften. En als het leven zorgt dat we krom van de pijn zijn, met een gebroken hart en niet in staat op te staan, zijn ze er weer. Ze huilen met ons, en wij met hen. Wee ons als we vallen en blijven vallen in onze huwelijken, onze privélevens, ons vaderschap, onze roepingen, of als we een gebroken rib oplopen van een stomp die we niet aan zagen komen – en er is geen broeder in de buurt om ons weer op de been te helpen.

====3. Broeder tegen de kou====

<blockquote>Wanneer je bij elkaar slaapt, geef je warmte aan elkaar, maar hoe krijgt iemand die alleen slaapt het ooit warm? (Prediker 4:11)</blockquote>

Stel u twee reizigers onderweg voor. De nacht is koud, en een pelgrim kan samengekropen met een kameraad, het warmer hebben. Speciaal tijdens koude nachten kan een broeder die je helpt warm te blijven, het verschil uitmaken tussen leven en dood.

In die hogere betekenis hebben onze zielen de spirituele warmte van andere mannen nodig. Zelfs verloste harten worden koud wanneer ze eenzaam zijn. We gaan door een winterse wereld. Hoe kunnen we warm blijven tot het einde? Hoe vermijden we afkoeling tijdens lijden, zonde of verwarring? Hoe blijven we boven die kamertemperatuur-religie die zoveel naar de ondergang heeft geleid? Hoe kan iemand in eenzaamheid warm blijven?

Op deze reis hebben we echte broeders nodig, die branden met ware passie voor Christus en zijn koninkrijk. We hebben hen nodig, en zij ons. Goede broeders verwarmen ons op koude en levenloze dagen, en voegen hun warmte toe zodat ons geloof niet bevriest. In de woorden van Rafiki: “Als je snel wilt, ga alleen. Daar is de weg. En daar ga je! Maar als je ver wilt komen, gaan we samen.”

====4. Broeder voor de strijd====

<blockquote>Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, … iemand die alleen is kan zich niet verdedigen wanneer hij aangevallen wordt, maar met zijn tweeën houd je stand. Een koord dat uit drie strengen is gevlochten, is niet snel stuk te trekken. (Prediker 4:9, 12)</blockquote>

Velen onder ons zoeken niet naar zulke broeders en vasten niet voor zulke broeders omdat we niet weten wie van plan zijn ons aan te vallen. We weten niet welke Filistijnen, welke legers, welke dieven en vijanden er staan tussen ons en Christus’ koninkrijk. Als je voor je kijkt en een weide vol bloemen op je pad ziet, heb je waarschijnlijk geen mannen nodig, maar als je voor je kijkt en een legioen spirituele machten ziet, dat erop uit is jou te vernietigen, wat zou je er dan voor over hebben om een Aragorn en Legolas aan je zijde te hebben?

Broeders, we gaan er tegenaan, zegt Whitefield,

<blockquote>met “tienduizend voor de confrontatie met die op ons af komende twintigduizend vijanden;” als mensen die “worstelen met niet alleen vlees en bloed maar tegen vorstendommen, tegen machten, en spirituele verdorvenheden in hogere sferen.” En vertel me dan, allen die God vrezen, dat het geen onschatbaar privilege is om in permanent gezelschap te zijn van medestrijders die elkaar scherp houden en aanmoedigen om stand te houden, de gelederen te sluiten, en manhaftig de kapitein van onze redding te volgen, ook al is het door een zee van bloed?</blockquote>

U zult nooit komen tot overschatting van Gods gave aan u, bestaande uit een man die steeds moediger wordt des te meer er behoefte aan is – een broeder die steeds meer bereid is om u te begeleiden als het verderop meer en meer van de vijanden wemelt. Hij is hiervoor gebouwd: “Een vriend is je altijd toegedaan, je broer is geboren om te helpen in tijden van nood” (Spreuken 17:17). En wanneer je twee van zulke mannen om je heen hebt – moge wat er ook in het verschiet ligt, oppassen!

====Voor dit leven en het volgende====

Wat concluderen wij? Velen onder ons zijn minder effectief voor Christus, vervallen aan verdriet of zonde en zijn niet in staat om op te staan, zijn afgekoeld in hun genegenheid voor Gods glorie en de zielen van anderen, en worden ook steeds vaker overgehaald door Satan, aardse begeerten en de wereld. En waarom? Omdat we geen broeder of twee aan onze zijde hebben.

Twee zijn beter dan een, drie beter dan twee, en toch zien we verspreid over het hele oorlogsgebied, eenzame gezinsgeneraals – goede mannen, Gods mannen, eenzame mannen. Ze ontberen geen dingen om te doen maar vrome mannen om enkele van die dingen samen te doen. Om mee op jacht te gaan, samen te eten, samen naar de wedstrijd te kijken, oefeningen mee te doen, samen Gods woord te bestuderen, samen het evangelie te verspreiden, samen een veranda te bouwen, of een onderneming mee te starten.

Frodo heeft Sam nodig; Harry heeft Ron nodig; David heeft sterke mannen nodig; Jonathan zijn wapendrager. Zelfs Jezus, die zijn unieke pad in eenzaamheid moest eindigen, koos er toch voor om kostbare momenten op aarde door te brengen met zijn twaalf. Verdeel en heers is nog steeds een effectieve krijgslist van de vijand. Maar wat kun je eraan doen? Wat als je niet zo’n broeder hebt maar deze wel wenst?

U kunt bidden. U kunt wekelijks tijd vrijmaken voor deze relaties. U kunt op zending gaan en zien welke broeders er aan uw zijde komen om mee te strijden. Een andere strategie die ik geprobeerd heb: ''wees zelf zo’n soort man''. Aarzel niet lang om te gaan samenwerken, op te beuren, te verwarmen, en te vechten naast andere mannen. Doe dat, en ik wed dat u uw machtige mannen toch zult vinden. Dus, wie kunt u deze week in z’n kracht zetten voor de Heer?

Vergeet ondertussen, terwijl u wacht, niet om die broederschap te waarderen boven alle andere. Jezus strekt nog steeds zijn hand uit naar ons als discipelen en zegt: “Dat zijn … mijn broers. Want ieder die de wil van mijn Vader in de hemel doet, is mijn broer” (Mattheüs 12:49-50). De Geest van Christus overbrugt de verdeeldheid en woont in ons. Het kan, eventueel, dat u deze broeders nog niet heeft omdat God wil dat u oprecht waardeert dat Christus in u werkt, Christus u stimuleert, Christus uw ziel verwarmt, en Christus met u strijdt. Gezegend is de man die leert – zelfs tussen goede broeders – om geheel te bouwen op deze Vriend.

 
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Engelse evangelische predikant: 1714-1770

Moeten

Pcain — Mon, 16 Feb 2026 19:03:51 GMT

Pcain: Moeten hernoemd naar Wat zou u zeggen tegen een paar dat onderling anders aankijkt tegen de richting waarop hun levens zouden moeten gaan?

{{info|What would you say to a couple who feel very differently about the direction their life should take?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Wat zou u zeggen tegen een paar dat onderling anders aankijkt tegen de richting waarop hun levens zouden moeten gaan?'''

Ik geloof dat de man opgeroepen is het gezinshoofd te zijn, volgens Efeziërs 5:23 (“want een man is het hoofd van zijn vrouw”1), en gezinshoofd zijn houdt leiderschap, bescherming en voorziening in. Ik denk dat deze drie dingen impliciet en expliciet in de Efeziërs-tekst staan, en dat het leiderschapsdeel in het algemeen betekent dat een vrouw met een man trouwt in het besef dat zijn levensroeping hun relatie zal bepalen.

Toen ik Noël date, vroeg ik haar “Als ik ben geroepen om dit te doen, hoe zou jij er dan in staan? En als ik ben geroepen om dat te doen, hoe zou jij er dán in staan?”, want de meeste vrouwen trouwen met mannen voordat de levensroeping van die mannen vaststaat, en ze weten dat levensroepingen veranderen. Natuurlijk, als je niet gelooft in de Bijbelse kijk op het gezinshoofd zoals ik dat wel doe, dan zul je zeggen: “Wel, we gaan dit onderhandelen op 50/50-basis en zien wel hoe we het oplossen.”

Ik denk gewoon dat mannen heel duidelijk moeten zijn richting de vrouwen waarmee ze flirten of daten, en tegen hen moeten zeggen: “Wil je me volgen waar God me ook maar heen leidt?”

Hier is het addertje onder het gras. Jezus zei tegen de mannen: “Mannen, heb uw vrouw lief, zoals Christus de kerk heeft liefgehad en zich voor haar heeft prijsgegeven.” Dus is er geen haar op het hoofd van de man, dat eraan denkt om zijn vrouw mee te slepen naar waar ze niet heen wil. Dat is domweg niet de manier waarop hij wil leiden. Zo wil Jezus ons niet leiden. Hij zal ons niet tegen onze wil in naar de hemel sleuren. Als we eruit willen, kunnen we eruit (en zo bewijzen dat we nooit binnen zijn geweest). Maar Jezus leidt duidelijk niet met behulp van dwang.

Dit is dus een echt probleem. Ik begrijp dat. Het is een echt probleem en het is niet eenvoudig.

Laten we gewoon eens aannemen dat het de man is, die de grootste, concreetste droom heeft, en de vrouw is langzamer in dat proces. Ik zou niet aandringen tot overhaaste actie van hem. Ik zou niet zeggen: “Zij hoort zich te onderwerpen. Zeg dat ze zich moet schikken, koop die tickets, verkoop het huis.” Dat is niet de manier waarop Jezus leidt. Dat is niet de manier waarop een man met gezonde hersenen zou leiden.

Maar hij zal tegen haar zeggen: “Ik geloof dat God ons hiertoe roept. Ik ga niet overhaast te werk. Ik wil jou aan boord met heel mijn hart, en ik geef je de tijd. Kunnen we daarover bidden? Kunnen we doen wat we moeten doen om samen te groeien in deze visie?”

Ik heb gezien dat dit werkt. Ik heb bij deze kerk gezien dat het beide kanten op werkt, waar de vrouw zich voorbereidt op zendingen en de man een zakenman is, en hij denkt dat ze niet goed wijs is. Maar ik weet waar ter wereld ze op dit moment zijn want hij draaide bij. Het koste ongeveer 5 jaar voordat hij in vuur en vlam was. En zij was zeer geduldig. Ik denk dat de man meer autoriteit heeft en meer leiderschapsverantwoordelijkheid, maar hij kan er ook 5 jaar voor nodig hebben.

De mate waarin de “Nee” van de vrouw het wint van de “Ja” van de man, hangt deels af van hoe serieus haar “Nee” is. En ik denk niet dat je moet gaan scheiden vanwege het gevoel van pastorale roeping zoals “Ik verlaat je als je niet meekomt.” Dat zal niet werken in de pastorale dienst.

Ik wil tegen de vrouwen zeggen: wijd uzelf in alle ernst tot het bidden om in staat te zijn uw man te kunnen volgen. En ik wil tegen de mannen zeggen: sleur haar niet, dwing haar niet, misbruik haar niet noch negeer haar wijsheid. Mogelijk ziet ze dingen die u niet ziet. Luister naar haar en win haar dan met geduld, wijsheid en liefde voor de visie.

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Zijn

Pcain — Mon, 09 Feb 2026 19:47:58 GMT

Pcain:

{{info|What to Say to the Depressed, Doubting, Skeptical, Confused, Angry}} 
Wanneer u om mensen geeft en het riskeert om te praten met mensen die depressief, twijfelend, sceptisch, verward of kwaad zijn, zult u op mensen stuiten, die reageren op uw raadgeving met: dat heb ik al geprobeerd. Wat u ook zegt, ze zullen het bagatelliseren en zeggen dat het niet werkt. Wees niet verbaasd over zo’n reactie. Dit is wat het betekent om depressief, twijfelend, sceptisch, verward of kwaad te zijn. Het betekent, wat ze ook horen, het klinkt zinloos.
Daarom wil ik u enkele handvatten aanbieden over wat te zeggen in een gesprek dat op die manier dreigt te worden afgebroken.

<h4>1. Voel u niet gekrenkt.</h4>
Ten eerste, weersta de verleiding u gekrenkt te voelen. Laat uw teleurstelling niet merken en blijf aan de bal. Ook al voelt u het wel zo. Zij wouden praten, en nu gooien ze me met een afwijzende houding mijn eigen voorstellen voor de voeten. Ga niet weg. Nog niet. “De liefde is geduldig” (1 Korintiërs 13:4, NBV21).

<h4>2. Luister.</h4>
Ten tweede, luister naar hun reacties. Een deel van uw kracht zit niet alleen in wat u zegt maar hoe zij zich voelen bij de manier waarop u luistert. Als uw waarheid zorgt voor empathische oren, zal uw verhaal meer overtuigen. Dit gehoor zal een getuige zijn. In 2 Timotheüs 2:24-26 beschrijft Paulus een soort betrokkenheid die mensen bevrijdt van zonde en fouten. Een eigenschap is “verdraagzaam zijn.”

<h4>3. Eindig met hoop.</h4>
Ten derde, wanneer u alle ervaringsdeskundig advies dat in u opkomt, hebt verteld en zij het allemaal weggewuifd lijken te hebben, geef hen dan niet het laatste woord van de wanhoop. U heeft het laatste woord van de hoop. Ik stel voor dat u het ongeveer zo doet. Zeg …

<blockquote>Ik weet dat u zich niet zeer geholpen voelt met wat ik u verteld heb. Ik denk dat ik enigszins begrijp hoe dat voelt. Het is niet mijn bedoeling om u een snelle oplossing te bieden, alsof uw problemen of twijfels zo maar eventjes weggenomen kunnen worden. Maar ik heb meer hoop dan u, dat Gods waarheid krachtig is en een positief effect zal hebben als de tijd daarvoor is gekomen. Mag ik nog één ding delen voordat u gaat? Ik wil er gewoon zeker van zijn dat u het beste nieuws van de wereld hoort. Jezus zei dat hij sprak opdat wij vrede vinden (Johannes 16:33). En Paulus zei dat geloof komt van het luisteren naar de verkondiging van Christus (Romeinen 10:17). U voelt dat op dit moment niet. Maar God zegt dat vrede en geloof komen door te luisteren. Met andere woorden, de realiteit van Christus niet zien en voelen en dan bewegen naar de realiteit van Christus wel zien en voelen, vindt plaats door te luisteren naar het nieuws over Christus. Er gebeurt iets. Het ene moment ziet u niet hoe prachtig, bevredigend en fascinerend hij is. Dan, in het moment erna, wel. In de momenten die leiden naar deze ervaring, lijkt luisteren naar Gods woorden leeg en zinloos. Dat schrikt mij niet af. Als u twijfelt aan wat ik zeg, bent u de juiste persoon die moet luisteren naar wat ik te zeggen heb. Laat me daarom dit spectaculaire nieuws vertellen. Het komt uit Colossenzen 2:13-15. <blockquote>U was dood door uw zonden en door uw onbesneden staat, maar God heeft u samen met Christus levend gemaakt toen Hij ons al onze zonden kwijtschold. Hij heeft het document met voorschriften waarin wij werden aangeklaagd, nietig verklaard en het weggedaan door het aan het kruis te nagelen. Hij heeft zich ontdaan van de machten en krachten, Hij heeft hen openlijk te schande gemaakt en in Christus over hen getriomfeerd.</blockquote>Paulus heeft het over wat God aanbiedt aan iedereen en wat zij die in Jezus geloven, ervaren. Hier volgen vijf duizelingwekkende dingen: 
1) God maakt u spiritueel levend.
2) God vergeeft al uw zonden.
3) Hij doet dit omdat hij het document met aanklachten tegen u, heeft vernietigd. U was God schuldig wat u vanwege al uw zonden, nooit had kunnen aflossen. En hij vernietigde de aanklacht.
4) Hoe kon hij dat doen? Hij heeft het weggedaan door het aan het kruis te nagelen. Maar de spijkers die het kruis ingingen, gingen niet door perkament. Die gingen door Jezus’ handen en voeten. Dat is het hart van alles wat ik u te vertellen heb. Christus werd onze plaatsvervanger en droeg onze schuld.
5) Toen dat gebeurde, was de duivel ontwapend. Waarom? Omdat het wapen van de beschuldiging uit diens hand was genomen. Hij zwaaide altijd met dat document vol aanklachten, voor onze neuzen en voor Gods rechtbank. Maar dat is nu vernietigd. De duivel is ontwapend. Hij kan blazen en proesten maar hij kan u niet schaden. Ik laat u achter met dit nieuws. Ik zal bidden dat de mentale obstakels naar met vrede gevuld geloof, zullen worden overwonnen met deze waarheden. Jezus zei: “U zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u bevrijden.”1 Denk eens na over deze verzen. Moge de Heer u het licht geven.

<hr />
Noot van de vertaler

1 Johannes 8:32</blockquote>

Christen

Pcain — Mon, 02 Feb 2026 19:56:08 GMT

Pcain: Christen hernoemd naar Wat is het gevaar als je een in luxe levende, burgerlijke christen bent?

{{info|What is the danger in being a middle-class comfortable Christian?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Een christen in Amerika zijn is vandaag de dag zeer behaaglijk, burgerlijk en degelijk. Wat zijn daarvan de gevaren?'''

De Bijbel stelt zeer duidelijk in 1 Timotheüs 6:9, dat de leer van het geloof gebruiken om winst te maken – financiële winst – dodelijk is; en de dodelijkheid ervan ligt in het verlangen rijk te zijn. Er staat dat je niet rijk moet willen zijn want “wie rijk wil worden, staat bloot aan verleiding, raakt in een valstrik en valt ten prooi aan allerlei dwaze en schadelijke begeerten die een mens in het verderf storten en ten onder doen gaan.”1 Met andere woorden, het is suïcidaal om rijk te willen zijn.

Een van de grootste gevaren wanneer het christendom je behaagt, is dat op den duur dit gemak begint te voelen als iets waarin God – of de wereld – je moet voorzien; en wat ooit “luxe” werd genoemd, heet nu “behoefte”. Meer en meer willen we spullen, waardepapieren en comfort. En we zien dat onze gesprekken met mensen meer en meer gaan over bijzondere nieuwe dingen die we net hebben gekocht, en dat we geen Koninkrijk-taal meer spreken. Het is een sluipende afsterving met een glimlach, die vreet aan het hart van het Koninkrijk.

Toen Jezus zei in Mattheüs 6:31-33: “Vraag je dus niet bezorgd af: Wat zullen we eten? of: Wat zullen we drinken? of: Waarmee zullen we ons kleden? – dat zijn allemaal dingen die de heidenen najagen. Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.” – toen pleitte hij voor ons om niet te komen in de situatie waarin we verzuipen in spullen. Met andere woorden, “Wijd uzelf aan mentale en emotionele energie die het Koninkrijk betreffen, en laat eten, kleding en drinken over aan zichzelf.” En we doen het bijna helemaal andersom.

We komen in situaties waarin we praten over wat we aan hebben, en over eten, snuisterijen en huizen, en slechts af en toe gaat het over dingen van het Koninkrijk en wordt Christus betrokken in het gesprek. Ik denk dat Jezus daarover verdrietig is en wil dat we het omdraaien.

Praat over Christus, zendingen, evangelisaties, en het hebben van een grote werking voor Jezus. Oh ja, u heeft een verblijfplaats nodig. Zeker, u moet op de een of andere manier rondkomen. Zeker, vandaag de dag heeft u kennelijk een computer nodig zodat u kunt communiceren per email. Maar laat uw woorden en uw energie vooral stromen met Koninkrijk-visie en Koninkrijk-zaken.

<hr>

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Hoop

Pcain — Mon, 26 Jan 2026 19:29:23 GMT

Pcain: Hoop hernoemd naar Wat is er zo belangrijk aan christelijke hoop?

{{info|What is so important about Christian hope?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Wat is er zo belangrijk aan christelijke hoop?'''

Als onze toekomst niet door God veilig is gesteld en hij zijn beloftes dan niet nakomt, zullen we enorm bang worden. Dat resulteert in of verlammende angst of in eigenhandig bevredigde controlezucht. Uiteindelijk denken we alleen maar aan onszelf, onze toekomst, onze problemen en onze mogelijkheden, en dat houdt ons weg van liefhebben.

Met andere woorden, hoop is de geboorteplaats van christelijke, zelfopofferende liefde. Dat is omdat we het eenvoudigweg aan God overlaten om voor ons te zorgen en we niet bezorgd zijn dat we voor onszelf moeten zorgen. We zeggen: “Heer, ik wil er morgen alleen maar zijn voor andere mensen want u zult er voor mij zijn.”

Als we niet de hoop hebben dat Christus er voor ons is, zullen we verwikkeld zijn in zelfbehoud en zelfverbetering. Maar als we het aan God overlaten om voor onze toekomst te zorgen – ongeacht of dat vijf minuten of vijf eeuwen na nu is – kunnen we vrij zijn om van anderen te houden. Dan zal Gods glorie helderder schijnen want dit is de manier waarop hij zichtbaar wordt.

Als God ons zozeer verzadigt dat we vrij zijn om van anderen te houden, dan wordt hij meer openbaar. En dat is wat wij willen boven alles.

'''Wat is het verschil tussen een christelijke definitie van hoop en de manier waarop het normaliter wordt gebruikt?'''

Het woord “hoop” verschilt in de alledaagse Engelse taal over het algemeen van zekerheid. We zouden zeggen: “Ik weet niet wat er gebeurt maar ik hoop dat het gaat gebeuren.”

Als u het woord “hoop” in de Bijbel leest (zoals in 1 Petrus 1:13 – “vestig al uw hoop op de genade die u ontvangen zult wanneer Jezus Christus zich openbaart”1), wordt onder hoop geen wensdenken verstaan. Het is niet van “Ik weet niet wat er gebeurt maar ik hoop dat het gaat gebeuren.” Dat is absoluut niet wat er wordt bedoeld met christelijke hoop.

Christelijke hoop is wanneer God heeft beloofd dat er iets zal gebeuren en u uw geloof op deze belofte vestigt. Christelijke hoop is een vertrouwen dat iets zal plaatsvinden omdat God beloofd heeft dat het zal plaatsvinden.

'''Hoe bouwen we onze hoop op God?'''

Hoop is een part of onderdeel van geloof. Ik denk dat geloof en hoop overlappende feiten zijn: hoop is geloof in de toekomende tijd. Dus het leeuwendeel van geloof bestaat uit hoop.

In de Bijbel staat: “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17). Dat duidt erop dat hoop, net als geloof, ook versterkt wordt door het woord van God. Hoop komt door het lezen van zijn prachtige en zeer grote beloften, en door te kijken naar Christus die ze kocht.

Ik zou het als volgt samenvatten: Het belangrijkste vers in de Bijbel is voor mij, waarschijnlijk, Romeinen 8:32:

<blockquote>Zal Hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar Hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons dan met Hem ook niet alles schenken?</blockquote>

Dit laatste deel doet hoop rijzen! Maar het is gefundeerd op de rotsvaste bewering dat God “zijn eigen Zoon niet heeft gespaard.”

Dus de kern van waarnaar we in de Bijbel kijken om onze hoop te vormen, is Wat heeft Christus voor mij in mijn zondige staat gedaan dat mij in staat stelt te weten dat ik niet zal worden veroordeeld en verworpen, en dat alles in het werk is gesteld in mijn voordeel? En het antwoord is dat Christus voor mij stierf, voor mij weer opstond, en dus zijn alle beloften van God positief in hem.

Dus laten we wegkijken van de omstandigheden die ons confronteren, kijken naar Christus, kijken naar de beloften, en daaraan vasthouden. Hoop komt van de beloften van God, die geworteld zijn in het werk van Christus.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Volmaakt

Pcain — Mon, 19 Jan 2026 19:46:40 GMT

Pcain:

{{info|What Is Good and Acceptable and Perfect}} 
Gedachten over Romeinen 12:2
Waarschijnlijk herinnert u zich nog dat, toen we onze aandacht richtten op Romeinen 12:2, ik niet veel zei over het laatste deel van dat vers. In vers 2 staat: “U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar u veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God wil en wat goed, volmaakt en Hem welgevallig is.”1 Ik zei bijna niets over die laatste drie voltooid deelwoorden: goed, volmaakt, welgevallig. Daarom stel ik nu de vraag, Wat zeggen die ons?
Ten eerste zeggen ze ons niet dat er drie verschillende dingen zijn, die God wil: goede dingen, volmaakte dingen en Hem welgevallige dingen. Hij zegt niet dat sommige dingen die God wil goed zijn (maar Hem niet welgevallig) en dat andere dingen Hem welgevallig zijn (maar niet goed).
Met andere woorden, “goed” is een manier om de wil van God te beschrijven en “welgevallig” is een andere manier om deze te beschrijven.
Waar Paulus benadrukt dat “goede” daden de wil van God zijn, zorgt hij ervoor dat we het christendom niet behandelen als een geheimzinnige religie zonder concrete, morele eisen. Hij zegt: er bestaan in de wereld goed en kwaad. God wil het goede. Doe goede dingen en u volgt de wil van God. Beperk het niet bij mysterieuze ervaringen waarmee u uzelf een christen noemt. Vraag uzelf: Wat is goed? En doe dat dan. Dat is de manier om christen te zijn binnen de wil van God.
Maar dat is riskante praat. Het klinkt moralistisch. Wat wil zeggen dat veel “morele” mensen die geen christen zijn, proberen te doen wat “goed” is. Er bestaan morele kruistochten in allerlei soorten die niet gebaseerd zijn op God, laat staan op Christus. Dus Paulus vervolgt en voegt er “welgevallig” aan toe. Hij bedoelt “welgevallig voor God.” Hetzelfde woord wordt gebruikt in vers 1 waar welgevallig expliciet in verband met God staat. (“Stel uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst.”)
Dus wat Paulus met dit woord doet, is het “goede” definiëren als goed in relatie tot God. “Met euareston (welgevallig) onderstreept hij het feit dat de goedheid waar het hier om gaat, geen mensgerichte goedheid is maar een goedheid die bepaald is door de openbaring van Gods wil, een zaak van gehoorzaamheid aan Gods geboden” (C.E.B. Cranfield, Romeinen2, deel 2, pagina 610). Met andere woorden, het volstaat niet met zeggen dat: “het goede” Gods wil is. Beter is om te zeggen: het goede wordt ''bepaald'' door Gods wil. Dat wil zeggen, het goede is wat welgevallig is – voor God. Dat is wat Paulus zegt.
Dan is er nog het andere woord dat de wil van God omschrijft in Romeinen 12:2, namelijk het woord “volmaakt” (teleion). Kan het iets anders zijn? Wel, misschien herinnert u zich nog het verschil dat ik maakte tussen de opgelegde wil van God en de bevolen wil van God in de preek van 22 augustus 2004 (Wat is de wil van God en hoe weten we dat?). Ik zei dat het Nieuwe Testament het aan de ene kant heeft over Gods wil als zijnde alles wat er gebeurt onder Gods almacht inclusief zondig gedrag zoals de moord op Jezus (Handelingen 4:27-28) en de vervolging van christenen (1 Petrus 3:17; 4:19). Maar het aan de andere kant heeft over Gods wil als zijnde dat wat God gebiedt en dat nooit zonde omvat! Bijvoorbeeld: “Het is de wil van God dat u een heilig leven leidt: dat u zich onthoudt van ontucht” (1 Thessalonicenzen 4:3). Wat God gebiedt is zijn wil. En God gebiedt ons nooit om te zondigen.
Als Paulus zegt dat we moeten veranderen door onze gezindheid te vernieuwen om zo te ontdekken en te doen wat God wil (Romeinen 12:2), bedoelt hij de bevolen wil van God en de juiste toepassing ervan op het leven. Hij bedoelt niet: probeer Gods almachtige plan te achterhalen en uit te voeren. Dat is Gods geheim. We moeten handelen volgens zijn bevolen wil maar de onafhankelijke besturing van het universum aan hem overlaten.
Laten we terugkeren naar het woord “volmaakt.” We moeten ontdekken en doen wat de wil van God is: wat is goed, welgevallig en volmaakt. Wat zegt Paulus? Hij zegt: streef ernaar achter het goede te komen en dat te doen, namelijk wat welgevallig is voor God, namelijk dat wat perfect is. Het kan niet anders zijn. God zal geen imperfectie gebieden. Zijn doel voor ons is perfectie. Inderdaad, van het begin tot het einde van de Bijbel is zijn eis voor ons perfectie.
Toen God tegen Adam zei: “Van alle bomen in de tuin mag je eten, maar niet van de boom van de kennis van goed en kwaad; wanneer je daarvan eet, zul je onherroepelijke sterven” (Genesis 2:16-17), bedoelde hij niet: “als je er een beetje van eet, zul je niet sterven,” of: “als je er maar één keer van eet, zul je niet sterven,” of: “als je een goede reden hebt, zul je niet sterven.” Hij bedoelde: volg dit gebod tot in de perfectie op anders zul je sterven.
Jezus zei: “Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is” (Mattheüs 5:48). En in Romeinen 12:2 staat: Wees veranderd zodat u kan doen wat perfect is. Plaatst Paulus daarom alles van Romeinen 12 onder de noemer barmhartigheid: “Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u …” Alles wat in Romeinen 12 staat, is gebaseerd op de eerst 11 hoofdstukken van Romeinen. En die hoofdstukken gaan over Gods barmhartigheid in Christus. Dit is wat ons redt ondanks onze imperfectie. En Romeinen 6 en 7 maken duidelijk dat deze imperfectie verder gaat in ons christelijk leven.
Dus het gebod van vers 2 dat we doen wat “goed, volmaakt en welgevallig” is, werpt ons weer terug op “Gods barmhartigheid” in Christus. En deze barmhartigheid stuurt ons weer terug naar het streven naar perfecte gehoorzaamheid. Niemand kan bij het kruis staan, barmhartigheid ontvangen en nonchalant omgaan met de wil van God. Het kruis spoort ons met grote genade, hoop en vreugde aan om onze handen af te hakken, als het moet, om Christus te volgen. Laten we dus leven met het kruis voor barmhartige zegeningen, en laten we het kruis dragen in barmhartige gehoorzaamheid.

<hr />
Noot van de vertaler
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Romans

Geboorte

Pcain — Mon, 12 Jan 2026 19:26:46 GMT

Pcain: Geboorte hernoemd naar Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte? Deel 2

{{info|What Happens in the New Birth? Part 2}} 

<blockquote>Johannes 3:1-10 Zo was er een farizeeër, een van de Joodse leiders, met de naam Nikodemus. 2 Hij kwam in de nacht naar Jezus toe. ‘Rabbi,’ zei hij, ‘wij weten dat U een leraar bent die van God gekomen is, want alleen met Gods hulp kan iemand de tekenen verrichten die U verricht.’ 3 Jezus zei: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.’ 4 ‘Hoe kan iemand geboren worden als hij al oud is?’ vroeg Nikodemus. ‘Hij kan toch niet voor de tweede keer de moederschoot in gaan en weer geboren worden?’ 5 Jezus antwoordde: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, niemand kan het koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit water en Geest. 6 Wat geboren is uit een mens is menselijk, en wat geboren is uit de Geest is geestelijk. 7 Wees niet verbaasd dat Ik zei dat jullie opnieuw geboren moeten worden. 8 De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.’ 9 ‘Maar hoe kan dat?’ vroeg Nikodemus. 10 ‘Begrijpt u dit niet,’ zei Jezus, ‘terwijl u een leraar van Israël bent?’1</blockquote>

Vandaag voltooien we het bericht van vorige week over wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte. Jezus zei tegen Nikodemus in Johannes 3:7: “Wees niet verbaasd dat Ik zei dat jullie opnieuw geboren moeten worden.” En in vers 3 vertelt hij Nikodemus – en ons – dat ons eeuwig leven ervan afhangt of we opnieuw worden geboren: “Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.” We hebben het hier dus niet over iets in de marge, iets dat optioneel of cosmetisch is in het christenleven. De nieuwe geboorte is niet als make-up die door begrafenisondernemers wordt gebruikt om te proberen lijken er als levend uit te laten zien. De nieuwe geboorte is de schepping van geestelijk leven, niet de imitatie van leven.

Vorige keer begonnen we de beantwoording van de vraag ''Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte''? met twee stellingen: 1) Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet dat je een nieuwe religie krijgt maar een nieuw leven. 2) Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet slechts een bevestiging van het bovennatuurlijke in Jezus maar ervaring van het bovennatuurlijke in uzelf.

====Nieuw leven door de Heilige Geest====

Nikodemus was een Farizeeër en had heel veel religie. Maar hij had geen geestelijk leven. En hij zag het bovennatuurlijk werk van God in Jezus maar ervoer het bovennatuurlijk werk van God niet in hemzelf. Dus onze twee punten van de vorige keer samenvoegend, wat Nikodemus nodig had, zei Jezus, was nieuw geestelijk leven dat op bovennatuurlijke wijze wordt overgebracht door de Heilige Geest. Wat het nieuwe leven ''geestelijk'' maakt en wat het ''bovennatuurlijk'' maakt, is dat het een daad van God de Geest is. Het is iets dat staat boven het natuurlijk leven van onze lichamelijke harten en hersenen.

In vers 6 zegt Jezus: “Wat geboren is uit een mens is menselijk, en wat geboren is uit de Geest is geestelijk.” De mens heeft een soort leven. Elk menselijk wezen is levend vlees. Maar niet elk menselijk wezen is een levende geest. Om een levende geest te worden, of om het geestelijk leven te hebben, zo zegt Jezus, moeten we “geboren zijn uit de Geest.” Het menselijk lijf zorgt voor een soort leven. De Geest zorgt voor een ander soort leven. Als we deze tweede soort niet hebben, zullen we het koninkrijk van God niet zien.

====Door de Geest, in Jezus====

Toen we de vorige keer afsloten, merkten we twee zeer belangrijke dingen op: de relatie tussen de nieuwe geboorte en Jezus, en de relatie tussen de nieuwe geboorte en het geloof. Jezus zei: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven” (Johannes 14:6). De apostel Johannes zei: “God heeft ons eeuwig leven geschonken en dat leven is in zijn Zoon. Wie de Zoon heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet” (1 Johannes 5:11-12). Dus enerzijds, het nieuwe leven dat we nodig hebben, is “in zijn Zoon” – Jezus ''is'' dat leven. Als u hem heeft, heeft u nieuw geestelijk, eeuwig leven. En anderzijds, in Johannes 6:63, zegt Jezus: “Het is ''de Geest'' die levend maakt.” En tenzij u uit de ''Geest'' geboren bent, kunt u het koninkrijk van God niet binnengaan (Johannes 3:5).

Dus wij hebben leven door verbonden te zijn met de Zoon van God die ons leven is, en we hebben dat leven dankzij het werk van de Geest. We concludeerden daarom dat het werk van de Geest tijdens de regeneratie bestaat uit het aan ons overbrengen van nieuw leven door ons te verenigen met Christus. Zoals Johannes Calvijn het zegt: “De Heilige Geest is de band waardoor Christus ons krachtdadig aan zich verbindt” (''Institutie'', III, 1, 1).

====Verenigd met Jezus door het geloof====

En toen legden we op die manier de relatie met het geloof. Johannes 20:31 luidt: “Maar deze zijn opgeschreven opdat u gelooft dat Jezus de messias is, de Zoon van God, en ''opdat u door te geloven leven ontvangt'' door zijn naam.” En in 1 Johannes 5:4 staat: “Want ieder die ''uit God geboren'' is, overwint de wereld. En de overwinning op de wereld hebben wij behaald met ons ''geloof.''” Uit God geboren – de sleutel tot overwinning. Geloof – de sleutel tot overwinning. Want het geloof is de manier waarop we ervaren uit God geboren te zijn. Dus we vatten vorige week het hele bericht als volgt samen: ''In de nieuwe geboorte geeft de Heilige Geest ons op bovennatuurlijke wijze nieuw geestelijk leven door ons te verbinden met Jezus Christus via het geloof. ''

====Nieuwe geboorte: Een nieuwe schepping, geen verbetering van de oude====

Dat brengt ons nu bij de derde manier om te beschrijven wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte. Wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte is geen verbetering van uw oude menselijke natuur maar de schepping van een nieuwe menselijke natuur – een natuur die ''u'' echt bent, die vergeven en gezuiverd is; en een natuur die echt ''nieuw'' is en in u gevormd wordt door de indaling van de Geest van God.

Ik neem u mee op een korte versie van de reis die ik ondernam om te komen tot deze conclusie. In Johannes 3:5 zegt Jezus tegen Nikodemus: “Werkelijk, Ik verzeker u, niemand kan het koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit water en Geest.” Wat bedoelt Jezus met deze twee woorden: “uit water en Geest”? Sommige kerkgemeenschappen geloven dat dit een verwijzing is naar de doop met water als de manier waarop de Geest ons verenigt met Christus. Voorbeeld, een website legt dit als volgt uit:

<blockquote>De Heilige Doop is de basis van het hele christenleven, de poort naar het leven in de Geest en de deur die toegang geeft tot de andere sacramenten. Via de Doop zijn we bevrijd van zonde en herboren als zonen van God; we worden leden van Christus, zijn verenigd met de Kerk en worden tot participanten in haar missie gemaakt: “De Doop is het sacrament van de wedergeboorte door het water in het woord.”</blockquote>

Miljoenen mensen is geleerd dat hun doop ervoor zorgde dat ze werden herboren. Als dat niet waar is, is dat een grote en wereldwijde tragedie. En ik geloof niet dat het waar is. Dus wat bedoelt Jezus dan?

====Waarom in Johannes 3 “water” geen verwijzing is naar de doop====

Hier volgen verschillende redenen waarom ik denk dat de verwijzing naar water hier geen verwijzing is naar de christelijke doop. Daarna zullen we zien waar de situatie heenleidt.

=====1) De doop wordt niet genoemd in de rest van het hoofdstuk=====

Ten eerste, als dit een verwijzing is naar de christelijke doop en het zo belangrijk is voor de nieuwe geboorte zoals sommigen beweren, lijkt het vreemd dat het buiten de boot valt van wat Jezus zegt in dit hoofdstuk als hij ons vertelt hoe het eeuwig leven te bereiken. Vers 15: “Opdat iedereen die ''gelooft'', in Hem eeuwig leven heeft.” Vers 16: “Opdat iedereen die in Hem ''gelooft'' niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” Vers 18: “Over wie in Hem ''gelooft'' wordt geen oordeel uitgesproken.” Het zou raar lijken als de doop zo van belang zou zijn en het toch niet samen met het geloof zou worden genoemd.

=====2) De doop past niet bij de analogie met de wind=====

Ten tweede, de analogie met de wind in vers 8 zou vreemd lijken als herboren worden zo sterk verbonden zou zijn met de doop in water. Jezus zegt: “De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.” Dit lijkt te zeggen dat God vrij is als de wind om voor de hergeboorte te zorgen. Maar wanneer het elke keer gebeurt als een baby wordt besprenkeld, lijkt dat niet waar te zijn. In dat geval zou de wind zeer ingeperkt zijn door het sacrament.

=====3) De doop past niet bij Jezus’ berisping van Nikodemus=====

Ten derde, als Jezus verwijst naar de christelijke doop, lijkt het vreemd dat hij zou zeggen tegen Nikodemus, de farizeeër in vers 10: “Begrijpt u dit niet terwijl u een leraar van Israël bent?” Dat lijkt logisch als Jezus verwijst naar iets wat in het Oude Testament wordt bijgebracht. Maar als hij verwijst naar de doop die later komt en betekenis krijgt vanuit het leven en de dood van Jezus, lijkt het niet logisch om Nikodemus te berispen dat een leraar in Israël niet begrijpt wat hij zegt.

=====4) Water en geest zijn verbonden in beloften van het nieuwe verbond=====

Ten slotte, dezelfde stelling in vers 10 brengt ons terug naar het Oude Testament voor wat achtergrond, en wat we vinden is dat water en geest nauw met elkaar zijn verbonden in de beloften van het nieuwe verbond met name in Ezechiël 36. Laten we daar samen naar kijken. Deze tekst vormt de basis voor de rest van dit bericht.

====Water en geest in Ezechiël 36====

Ezechiël profeteert wat God voor zijn volk zal doen als hij ze terugbrengt uit de ballingschap in Babylonië. De gevolgen zijn veel groter dan alleen maar voor het volk van Israël omdat Jezus beweert het nieuwe verbond te sluiten met zijn bloed voor allen die hem vertrouwen (Lucas 22:20). En dit is één versie van de beloften van het nieuwe verbond zoals die in Jeremia 31:31 en verder. Laten we het samen lezen. Ezechiël 36:24-28:

<blockquote>Ik leid jullie bij de volken weg, Ik breng jullie uit die landen bijeen en laat je naar je eigen land gaan. Ik zal zuiver water over jullie uitgieten om jullie te reinigen van alles wat onrein is, van al jullie afgoden. Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven. Ik zal jullie mijn geest geven en ervoor zorgen dat jullie je aan mijn bepalingen houden en mijn regels naleven. Jullie zullen in het land wonen dat Ik aan je voorouders gegeven heb, jullie zullen mijn volk zijn en Ik zal jullie God zijn.</blockquote>

Ik denk dat dit het tekstdeel is dat de aanleiding vormt voor Jezus’ woorden: “Niemand kan het koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit ''water'' en ''Geest.''” Tegen wie zegt hij: “Jullie zullen mijn volk zijn en Ik zal jullie God zijn” (vers 28)? Vers 25: Tegen zij tot wie hij zegt: “Ik zal zuiver ''water'' over jullie uitgieten om jullie te reinigen van alles wat onrein is.” En vers 26: Tegen zij tot wie hij zegt: “Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe ''geest'' geven.” Met andere woorden, zij die het koninkrijk in zullen gaan, hebben nieuwheid dat bestaat uit een reiniging van het oude en schepping van het nieuwe.

Dus ik concludeer dat “water en Geest” verwijzen naar de twee aspecten van onze nieuwheid als we herboren worden. En de reden waarom beide van belang zijn is: Als we zeggen dat een nieuwe geest, of een nieuw hart, ons gegeven is, bedoelen we niet dat we ophouden het menselijk wezen te zijn – het moreel verantwoordelijke zelf – dat we altijd al zijn geweest. Ik was het individueel menselijk wezen John Piper voordat ik herboren werd, en ik ben het individueel menselijk wezen John Piper nadat ik herboren werd. Er is een voortzetting. Daarom moet de zuivering er zijn. Als het oude menselijk wezen, John Piper, compleet zou zijn weggevaagd, zou het hele begrip van vergeving en reiniging niet van belang zijn. Er zou niets van het verleden over zijn om te vergeven of te zuiveren.

We weten dat de Bijbel ons vertelt dat ons oud bestaan gekruisigd is (Romeinen 6:6) en we met Christus gestorven zijn (Colossenzen 3:3), we onszelf moeten zien als “dood voor de zonde” (Romeinen 6:11) en “de oude mens” moeten afleggen (Efeziërs 4:22). Maar niets van dat alles betekent dat het gedurende het leven niet om hetzelfde menselijk wezen gaat. Het betekent dat er een oude natuur was, een oud karakter, of principe, of neiging, waar we vanaf moeten.

Dus de manier om over uw nieuwe hart, nieuwe geest, nieuwe natuur te denken is dat u dat nog steeds bent en dus vergeven en gereinigd moet worden – dat is het punt van de verwijzing naar water. Mijn schuld moet weggewassen worden. Reiniging met water is een illustratie daarvan. Jeremia 33:8 stelt het als volgt: “Ik zal het volk reinigen van alle wandaden waarmee het tegen Mij gezondigd heeft. Ik zal het alle wandaden vergeven waarmee het willens en wetens tegen Mij gezondigd heeft.” Dus de persoon die we zijn – die blijft voortbestaan – moet worden vergeven en de schuld moet worden weggewassen.

====De noodzaak om nieuw te zijn====

Maar vergeving en reiniging is niet genoeg. Ik moet nieuw zijn. Ik moet getransformeerd zijn. Ik heb leven nodig. Ik heb een nieuwe manier van zien, denken en waarderen nodig. Om deze reden spreekt Ezechiël van een nieuw hart en een nieuwe geest in de verzen 26 en 27: “Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, Ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven. Ik zal jullie mijn ''geest'' geven en ervoor zorgen dat jullie je aan mijn bepalingen houden en mijn regels naleven.”

Deze verzen vat ik als volgt op: ongetwijfeld, met het hart van ''steen'' wordt bedoeld het dode hart dat ongevoelig en onverschillig was voor de geestelijke werkelijkheid. Het hart dat u had vóór de nieuwe geboorte, kon voelen. Het kon met passie en verlangen reageren op veel dingen. Maar het was een steen voor de geestelijke werkelijkheid, de pracht van Jezus Christus, de glorie van God en het pad naar heiligheid. Dat is wat moet veranderen opdat we het koninkrijk van God zien. Dus bij de nieuwe geboorte, neemt God het versteend hart eruit en plaatst hij er een levend hart in. Het woord ''levend'' betekent niet “slechts menselijk” zoals het dat wel doet in Johannes 3:6. Het betekent mild, vitaal, gevoelig, empathisch in plaats van een levenloze steen te zijn. In de nieuwe geboorte, wordt onze dood, onze versteende verveling met Christus, vervangen door een hart dat de waarde van Jezus aanvoelt (geestelijke gewaarwording).

Als Ezechiël in de verzen 26 en 27 zegt: “Ik zal jullie een … nieuwe ''geest'' geven … Ik zal jullie ''mijn geest'' geven en ervoor zorgen dat jullie je aan mijn bepalingen houden en mijn regels naleven,” denk ik dat hij bedoelt dat bij de nieuwe geboorte God een levend, bovennatuurlijk, geestelijk leven in ons hart brengt, en dat nieuw leven – die nieuwe geest – het werk is van de Heilige Geest zelf, die vorm en karakter geeft aan ons nieuw hart.

Het plaatje dat ik in gedachten heb is dat dit nieuw, warm, tastbaar, gevoelig, levend hart als een zachte klomp klei is, en dat de Heilige Geest zichzelf erin drukt en er geestelijke, morele vorm aan geeft overeenkomstig zijn eigen vorm. Door in ons zichzelf te zijn, nemen ons hart en geest zijn karakter over – zijn ziel (zoals in Efeziërs 4:23).

====Ontvang hem als uw Schat====

Laten we nu een stap terug doen en de laatste twee weken samenvatten. Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte? In de nieuwe geboorte geeft de Heilige Geest ons op bovennatuurlijke wijze nieuw geestelijk leven door ons te verbinden met Jezus Christus via het geloof. Of, om het anders te formuleren, de Geest verenigt ons met Christus waar er reiniging is van onze zonden, en hij vervangt ons hard, onverschillig hart met een zacht hart dat Jezus schat boven alle andere dingen en dat door de aanwezigheid van de Geest hervormd wordt in het soort hart dat ervan houdt om de wil van God te volgen (Ezechiël 36:27).

Aangezien de wijze waarop u dit alles ervaart via het geloof verloopt, nodig ik u nu uit, in de naam van Jezus en bij de kracht van zijn Geest, om hem te ontvangen als de zonden-vergevende, hervormende Schat van uw leven.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Gebeurt

Pcain — Thu, 01 Jan 2026 20:43:45 GMT

Pcain:

{{info|What Happens in the New Birth? Part 1}} 

<blockquote>Johannes 3:1-10 Zo was er een farizeeër, een van de Joodse leiders, met de naam Nikodemus. 2 Hij kwam in de nacht naar Jezus toe. ‘Rabbi,’ zei hij, ‘wij weten dat U een leraar bent die van God gekomen is, want alleen met Gods hulp kan iemand de tekenen verrichten die U verricht.’ 3 Jezus zei: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.’ 4 ‘Hoe kan iemand geboren worden als hij al oud is?’ vroeg Nikodemus. ‘Hij kan toch niet voor de tweede keer de moederschoot in gaan en weer geboren worden?’ 5 Jezus antwoordde: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, niemand kan het koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit water en Geest. 6 Wat geboren is uit een mens is menselijk, en wat geboren is uit de Geest is geestelijk. 7 Wees niet verbaasd dat Ik zei dat jullie opnieuw geboren moeten worden. 8 De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.’ 9 ‘Maar hoe kan dat?’ vroeg Nikodemus. 10 ‘Begrijpt u dit niet,’ zei Jezus, ‘terwijl u een leraar van Israël bent?’1</blockquote>

We zijn begonnen aan een reeks berichten over de nieuwe geboorte. Jezus zei tegen Nikodemus in Johannes 3:3: “Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.” Hij sprak tegen ons allen toen hij dat zei. Nikodemus was geen specifiek geval. U en ik moeten herboren worden anders zullen we het koninkrijk van God niet zien. Dat wil zeggen, we worden niet gered; we zullen geen deel uitmaken van Gods familie en niet naar de hemel gaan maar in de plaats daarvan naar de hel.

Nikodemus was een van de farizeeën, de meest religieuze Joodse leiders. Jezus zei tegen hen in Mattheüs 23:15 en 33: “Wee jullie, schriftgeleerden en farizeeën, huichelaars, jullie bereizen zee en land om één enkele proseliet te winnen, en wanneer je hem eenmaal voor je gewonnen hebt, wordt hij dankzij jullie iemand die voor de Gehenna² bestemd is, meer nog dan jullie zelf … Slangen zijn jullie, addergebroed, hoe denken jullie te kunnen ontkomen aan een veroordeling tot de Gehenna?” Dus de reeks die we zijn begonnen, is geen randgebeuren. Het staat centraal. De eeuwigheid staat op het spel als we het hebben over de nieuwe geboorte. “Alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.”

====De nieuwe geboorte geeft verontrusting====

In het eerste bericht van vorige keer richtten we ons op de redenen voor deze reeks en het soort vragen die we zouden stellen. De vraag van vandaag is: Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte? Voordat ik deze vraag probeer te beantwoorden, wil ik een zeer ernstige zorg benoemen over de manier waarop deze berichten zullen worden gehoord. Ik ben me ervan bewust dat deze reeks berichten velen van u zullen verontrusten – net zoals de woorden van Jezus ons keer op keer verontrusten als we ze serieus nemen. Er zijn daarvoor minstens drie redenen:

<h4>1) Vanwege onze hopeloze situatie</h4>
Jezus’ leer over de nieuwe geboorte confronteert ons met onze hopeloze geestelijk, morele en juridische situatie buiten Gods herstellende genade. Voordat de nieuwe geboorte bij ons plaatsvindt, zijn we geestelijk dood. Wij zijn moreel egoïstisch en opstandig. En wij zijn juridisch schuldig voor Gods wet en onder zijn toorn. Als Jezus tegen ons zegt dat we opnieuw geboren moeten zijn, vertelt hij ons dat onze huidige situatie hopeloos onverschillig, verdorven en schuldig is. Buiten de grote genade in onze levens, horen we dat niet graag over onszelf. Dus is het verontrustend wanneer Jezus ons zegt dat we opnieuw geboren moeten worden.


====2) Omdat we zelf niet kunnen zorgen voor de nieuwe geboorte====

Lessen over de nieuwe geboorte zijn verontrustend want ze wijzen op iets wat met ons gedaan wordt, niet iets wat we zelf doen. Johannes 1:13 benadrukt dit. Het verwijst naar de kinderen van God, die “zijn niet op natuurlijke wijze geboren, niet uit lichamelijk verlangen of uit de wil van een man, maar uit God.” Petrus benadrukt hetzelfde: “Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus: in zijn grote barmhartigheid heeft Hij ons … ''opnieuw geboren doen worden''” (1 Petrus 1:3). Wij zorgen niet voor de nieuwe geboorte. God zorgt voor de nieuwe geboorte. Elk goed ding dat we doen is een ''resultaat'' van de nieuwe geboorte, niet een oorzaak van de nieuwe geboorte. Dat betekent dat de nieuwe geboorte ons uit handen is genomen. Het staat niet onder onze controle. En zo confronteert het ons met onze hulpeloosheid en onze absolute afhankelijkheid van Iemand buiten ons zelf.

Dat zorgt voor verontrusting. Ons wordt verteld dat we het koninkrijk van God niet zullen zien als we niet opnieuw zijn geboren. En ons wordt verteld dat we onszelf niet opnieuw geboren kunnen laten zijn. Dat is verontrustend.

====3) Want de absolute vrijheid van God staat tegenover ons====

En de derde reden waarom Jezus’ leer over de nieuwe geboorte ons verontrust, is daarom, dat het ons plaatst tegenover de absolute vrijheid van God. Los van God zijn we geestelijk dood in onze egoïsme en opstandigheid. We zijn van nature kinderen des toorns (Efeziërs 2:3). Onze opstandigheid zit zo diep dat we in het evangelie de luister van Christus niet zien noch begeren (2 Korintiërs 4:4). Dus of we opnieuw geboren gaan worden, hangt uiteindelijk en doorslaggevend af van God. Zijn besluit om ons levend te maken, zal geen reactie zijn op wat wij als geestelijke lichamen doen maar wat we doen zal een reactie zijn op zijn daad ons levend te maken. Voor de meeste mensen, in ieder geval in het begin, is dit verontrustend.

====Mijn hoop: Bied houvast en red, niet alleen maar verontrusten====

Dus bij mijn start van deze reeks ben ik me er bewust van hoe verontrustend deze leer over de nieuwe geboorte zijn kan. En hoe voorzichtig ik wil zijn. Ik wil tere zielen geen onnodige onrust bezorgen. En ik wil geen valse hoop geven aan zij die moraal of religie verward hebben met een geestelijk leven. Alstublieft, bid voor mij. Ik heb tegenwoordig het gevoel dat ik eeuwige zielen oppak. Maar toch weet ik dat ik van mezelf niet de kracht heb om ze leven te geven. Maar God heeft die wel. En ik zit vol hoop dat hij zal doen wat hij zegt in Efeziërs 2:4-5: “Maar omdat God zo barmhartig is en de liefde die Hij voor ons heeft opgevat zo groot, heeft Hij ons, terwijl wij allen dood waren door onze zonden, samen met Christus levend gemaakt.” God houdt van de verrijking van zijn leven-schenkende genade waarbij Christus verheven wordt in de waarheid. Dat is mijn hoop: dat deze reeks niet alleen verontrust maar stabiliteit en redding zal brengen.

====Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte?====

Laten we ons nu richten op de vraag: Wat gebeurt er bij de nieuwe geboorte? Ik zal proberen het antwoord in drie statements samen te vatten. Vandaag krijgen we te maken met de eerste twee, en (zo de Heer het wil) volgende week met de derde. 1) Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet dat je een nieuwe religie krijgt maar een nieuw leven. 2) Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet slechts een bevestiging van het bovennatuurlijke in Jezus maar ervaring van het bovennatuurlijke in uzelf. 3) Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet de verbetering van uw oude menselijke natuur maar de creatie van een nieuwe menselijke natuur – een natuur die ''u'' echt bent, die vergeven en gezuiverd is; en een natuur die echt ''nieuw'' is en gevormd wordt door de indaling van de Geest van God. Laten we deze stuk voor stuk behandelen.

====1) Nieuw leven, geen nieuwe religie====

Wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte is niet dat je een nieuwe religie krijgt maar een nieuw leven. Lees met mij de eerste drie verzen van Johannes 3: “Zo was er een farizeeër, een van de Joodse leiders, met de naam Nikodemus. Hij kwam in de nacht naar Jezus toe. ‘Rabbi,’ zei hij, ‘wij weten dat U een leraar bent die van God gekomen is, want alleen met Gods hulp kan iemand de tekenen verrichten die U verricht.’ Jezus zei: ‘Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.’”

Johannes zorgt ervoor dat we er doordrongen van zijn dat Nikodemus een farizeeër en een Joodse leider is. De farizeeën waren de strengste religieuzen onder de Joodse groepen. Tegen deze zegt Jezus (in vers 3): “Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.” En nog persoonlijker in vers 7: “Jullie moeten opnieuw geboren worden.” Dus één van Johannes’ stellingen is: Nikodemus’ hele religie, al zijn geweldige farizeïsche studie, discipline en handhaving, kan niet de noodzaak van een nieuwe geboorte vervangen. In feite kan het de noodzaak van een nieuwe geboorte nog duidelijker maken.

Wat Nikodemus nodig heeft, en wat u en ik nodig hebben, is niet religie maar leven. Het punt van de verwijzing naar de nieuwe geboorte is dat een geboorte nieuw leven op aarde brengt. Natuurlijk, in zekere zin leeft Nikodemus. Hij ademt, denkt, voelt, handelt. Hij is mens, geschapen naar Gods evenbeeld. Maar uiteraard vindt Jezus dat hij dood is. Er is geen geestelijk leven in Nikodemus. Geestelijk is hij nog niet geboren. Hij heeft leven nodig, niet nog meer religieuze activiteiten of meer religieuze ijver. Daar heeft hij plenty van.

Weet u nog wat Jezus zei in Lucas 9:60 tegen een man die het volgen van Jezus wou uitstellen zodat hij zijn vader kon begraven? Jezus zei: “Laat de ''doden'' hun doden begraven.” Dat betekent dat er lichamelijk dode mensen zijn, die begraven moeten worden. En er zijn geestelijk dode mensen die hen kunnen begraven. Met andere woorden, Jezus dacht in termen van mensen die rondlopen met zeer zichtbare levens maar toch dood zijn. In zijn gelijkenis van de verloren zoon, zegt de Vader: “Want deze zoon van mij was ''dood'' en is weer tot leven gekomen.” (Lucas 15:24).

Nikodemus had geen religie nodig; hij had leven nodig – geestelijk leven. Wat er bij de nieuwe geboorte gebeurt, is dat er leven ontstaat, dat er nog niet eerder was. Nieuw leven ontstaat bij een nieuwe geboorte. Dit is geen religieuze activiteit, discipline of beslissing. Dit is het ontstaan van leven. Dat is de eerste manier van beschrijven wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte.

====2) Het bovennatuurlijke ervaren, niet slechts bevestigen====

Wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte is niet slechts een bevestiging van het bovennatuurlijke in Jezus maar ervaring van het bovennatuurlijke in uzelf. In vers 2 zegt Nikodemus: “Rabbi, wij weten dat U een leraar bent die van God gekomen is, want alleen met Gods hulp kan iemand de tekenen verrichten die U verricht.” Anders gezegd, Nikodemus ziet in Jezus een onvervalste goddelijke activiteit. Hij erkent dat Jezus van God afkomstig is. Jezus voert de werken van God uit. Daarop reageert Jezus niet met de woorden: “Ik wou dat iedereen in Palestina de waarheid over mij kon zien, zoals jij die ziet.” In de plaats daarvan zegt hij: “Alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.”

Tekenen en wonderen zien, en er onder de indruk van zijn, en de voortbrenger van het wonder lof geven dat hij van God is, redt niemand. Dit is een van de grote gevaren van tekenen en wonderen: je hebt geen nieuw hart nodig om ervan onder de indruk te zijn. De oude, gevallen menselijke natuur is alles wat nodig is om verbijsterd te zijn van tekenen en wonderen. En de oude, gevallen menselijke natuur wil graag zeggen dat degene die wonderen tot stand brengt goddelijk is. De duivel in eigen persoon weet dat Jezus de zoon van God is en wonderen verricht (Markus 1:24). Nee, Nikodemus, mij zien als door God gezonden verrichter van wonderen, is niet de sleutel naar het koninkrijk van God. “Werkelijk, Ik verzeker u, alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien.”

Met andere woorden, zaak is het om niet alleen maar het bovennatuurlijke in Jezus te bevestigen maar het bovennatuurlijke in uzelf te ervaren. De nieuwe geboorte is bovennatuurlijk, niet van nature. Het kan niet gerekend worden tot de dingen die al gevonden zijn in deze wereld. Vers 6 benadrukt de bovennatuurlijke natuur van de nieuwe geboorte: “Wat geboren is uit een mens is menselijk, en wat geboren is uit de Geest is geestelijk.” Mens is wat we van nature zijn. De Geest van God is de bovennatuurlijke Persoon die zorgt voor de nieuwe geboorte. Jezus zegt dit nogmaals in vers 8: “De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.” De Geest maakt geen onderdeel uit van deze natuurlijke wereld. Hij staat boven de natuur. Hij is bovennatuurlijk. Inderdaad, hij is God. Hij is de directe veroorzaker van de nieuwe geboorte.

Dus Nikodemus, zegt Jezus, wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte is niet slechts bevestigen van het bovennatuurlijke in Mij maar het ervaren van het bovennatuurlijk in uzelf. U moet herboren worden. En niet op een metaforische, natuurlijk wijze maar op een bovennatuurlijke wijze. God de Heilige Geest moet op u neerdalen en nieuw leven doen ontstaan.

We zullen de volgende keer kijken naar de woorden in vers 5: “Werkelijk, Ik verzeker u, niemand kan het koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit water en Geest.” Waarnaar verwijzen hier water en Geest? En hoe helpt dat ons om te begrijpen wat er tijdens de nieuwe geboorte gebeurt?

====Jezus is het leven====

Maar vandaag wil ik afsluiten door een belangrijk verband te leggen tussen opnieuw geboren zijn via de Geest en het hebben van eeuwig leven via het geloof in Jezus. Wat we tot nu toe hebben gezien, is dat wat er gebeurt bij de nieuwe geboorte, een bovennatuurlijke handeling van de Heilige Geest is, die geestelijk leven doet ontstaan waar het niet bestond. Jezus zegt dat nog eens in 6:63: “Het aardse bestaan leidt tot niets, het is de Geest die levend maakt.”

Maar het evangelie naar Johannes maakt ook nog iets anders duidelijk: Jezus is het leven dat de Heilige Geest brengt. Of we kunnen zeggen: Het geestelijk leven dat hij geeft, geeft hij alleen in verband met Jezus. In de eenwording met Jezus ervaren we bovennatuurlijk, geestelijk leven. Jezus zei in Johannes 14:6: “Ik ben de weg, de waarheid en het ''leven''. Niemand kan bij de Vader komen dan door Mij.” In Johannes 6:35 zei hij: “Ik ben het brood dat ''leven'' geeft.” En in 20:31 zegt Johannes: “Maar deze zijn opgeschreven opdat u gelooft dat Jezus de messias is, de Zoon van God, en op dat u door te geloven ''leven'' ontvangt ''door zijn naam.''”

====Geen leven zonder Jezus====

Er is dus geen geestelijk leven – geen eeuwig leven – zonder een relatie met Jezus en het geloof in Jezus. We zullen veel meer te vertellen hebben over de relatie tussen de nieuwe geboorte en het geloof in Jezus. Maar laten we het eerst hier op houden: In de nieuwe geboorte verenigt de Heilige Geest ons met Christus in een levende eenheid. Christus is leven. Christus is de wijnstok waardoor het leven stroomt. Wij zijn de ranken (Johannes 15 en verder). Wat er bij de nieuwe geboorte gebeurt is de bovennatuurlijke schepping van nieuw geestelijk leven, en dat is geschapen door de eenwording met Jezus Christus. De Heilige Geest brengt ons in een vitale relatie met Christus die de weg, de waarheid en het leven is. Dat is de objectieve waarheid van wat er gebeurt tijdens de nieuwe geboorte.

En vanaf onze kant – de manier waarop wij het ervaren – is het zo dat het geloof in Jezus ontwaakt in onze harten. Geestelijk leven en geloof in Jezus ontstaan gezamenlijk. Het nieuwe leven maakt het geloof mogelijk, en aangezien geestelijk leven altijd geloof doet ontwaken en zichzelf in geloof uitdrukt, bestaat er geen leven zonder geloof in Jezus. Daarom moeten we nooit de nieuwe geboorte scheiden van het geloof in Jezus. Vanaf Gods kant gezien zijn we verenigd met Christus door de nieuwe geboorte. Dat is wat de Heilige Geest doet. Vanaf onze kant gezien ervaren we deze eenwording door het geloof in Jezus.

====Scheid nooit de nieuwe geboorte en het geloof in Jezus====

Luister eens hoe Johannes ze samenbrengt in 1 Johannes 5:4: “Want ieder die uit God geboren is, overwint de wereld. En de overwinning op de wereld hebben wij behaald met ons geloof.” Uit God geboren – de sleutel tot overwinning. Geloof – de sleutel tot overwinning. Want het geloof is de manier waarop we ervaren dat we uit God geboren zijn.

Of luister naar hoe Johannes het zegt in 1 Johannes 5:11-12: “Dit getuigenis luidt: God heeft ons eeuwig leven geschonken en dat leven is in zijn Zoon. Wie de Zoon heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet.” Dus als Jezus zegt: “Het aardse bestaan leidt tot niets, het is de Geest die levend maakt” (Johannes 6:63), en als hij zegt: “Je moet in ''de Geest'' zijn geboren” om leven te hebben, bedoelt hij: In de nieuwe geboorte geeft de Heilige Geest ons op bovennatuurlijke wijze nieuw geestelijk leven door ons te verbinden met Jezus Christus via het geloof. Want Jezus is het leven.

Dus haal deze twee uitspraken van Jezus in Johannes 3 niet uit elkaar: “Alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het koninkrijk van God zien” (vers 3) en “Wie in de Zoon gelooft heeft eeuwig leven” (vers 36).

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Synoniem voor “hel”

Bent

Pcain — Mon, 15 Dec 2025 18:48:04 GMT

Pcain: Bent hernoemd naar Wat gebeurt er wanneer je dood bent?

{{info|What happens at death?}} 

De Bijbel geeft niet veel details over wat er gebeurt direct nadat we zijn gestorven. Natuurlijk is het aan de veilige kant om te zeggen dat we een wereld zullen binnengaan, die anders is dan alles wat we ons kunnen voorstellen. Ook staan er tenminste vijf concrete dingen in de Bijbel over wat we mogen verwachten op het moment dat we sterven en daarna.

Allereerst, gelovigen zullen naar de nabijheid van Christus in de hemel gebracht worden. Christus is nu in de hemel (Handelingen 1:2; 3:21; 1 Thessalonicenzen 1:10; 4:16; 2 Thessalonicenzen 1:7), en gelovigen zullen heengaan om bij Hem te zijn. Jezus zei tegen de dief aan het kruis: “Ik verzeker je: nog ''vandaag'' zul je ''met Mij in het paradijs'' zijn” (Lucas 23:43)1. En in twee verschillende situaties sprak Paulus over de dood die ons zal leiden naar de nabijheid van Christus:

<blockquote>Ik word naar twee kanten getrokken: enerzijds verlang ik ernaar ''te sterven en bij Christus te zijn'', want dat is het allerbeste; anderzijds is het meer in uw belang dat ik blijf leven. (Filippenzen 1:23-24) Dus blijven we altijd vol goede moed, ook al weten we dat zolang dit lichaam onze woning is, we ver van de Heer wonen. We leven nu immers vanuit vertrouwen, zonder al echt te zien. Ook al zouden we ''ons lichaam liever verlaten om onze intrek te nemen bij de Heer'', toch blijven we vol goede moed. Daarom ook stellen wij er een eer in te doen wat Hij wil, of we nu in dit aardse lichaam wonen of niet. (2 Korintiërs 5:6-9)</blockquote>

Ten tweede, de hemel is een plek vol schitterende glorie, en in de glorie van de hemel bij Christus zijn is veel beter dan ons huidig leven op aarde. Merk op dat Paulus in de pas genoemde passages zegt dat uit dit leven stappen om bij Christus te zijn, “het allerbeste” is (Filippenzen 1:23) en dat hij zijn lichaam ''liever'' verlaat om ''intrek te nemen bij de Heer'' (2 Korintiërs 5:6-9). Let er ook eens op dat in de hemel zijn bij de Heer kennelijk een nieuw thuis is. Een van de dingen die de hemel zo groot maken, is dat we eindelijk het gevoel hebben echt thuis te zijn.

Ten derde, als we in de hemel zijn zullen we vooruit blijven kijken (zoals we dat al zouden moeten doen in dit leven) naar de wederopstanding van onze lichamen uit de dood. Een bestaan zonder lichaam is ''niet'' Gods ultieme, uiteindelijke en grootste bestemming voor ons. Hoe prachtig het ook is om na onze dood in de hemel te zijn, God heeft iets groters in petto: opstaan uit de dood zodat we eeuwig zullen leven met ziel ''en lichaam'' in de nieuwe hemelen en op de nieuwe aarde. Terwijl hij nog leefde, verklaarde Paulus dat hij met smart wachtte op de verlossing van zijn sterfelijk bestaan (Romeinen 8:23). Dit verwachtingsvol verlangen naar onze wederopstanding houdt niet op wanneer we sterven maar wel als uiteindelijk onze verwachting wordt vervuld met de wederopstanding van onze lichamen. Besef hiervan zal ons verlangen naar de volledige komst van Gods koninkrijk, doen toenemen. Piper merkt op:

<blockquote>Het lijkt me dat de hoop op wederopstanding tegenwoordig voor ons niet dezelfde krachtige en centrale plek heeft als het had voor de vroege Christenen. En ik denk dat een van de redenen hiervoor is dat we een verkeerd beeld hebben van het tijdperk dat komen gaat. Als we het hebben over de toekomst en de situatie voor de eeuwigheid, zijn we geneigd het over de hemel te hebben, en de hemel lijkt een plek ergens ver weg en gekenmerkt door niet-materiële, etherische geesten zonder fysieke lichamen. Met andere woorden, we zijn geneigd aan te nemen dat de lichaamsvrije toestand waarin de vertrokken heiligen ''nu'' verkeren, voor altijd zal zijn. En we hebben onszelf zo gemotiveerd met het idee hoe goed het nu is voor hen, dat we vergeten dat dit een imperfecte toestand is en niet de situatie zoals die zal blijven noch de situatie die Paulus voor zichzelf wou. Ja, sterven is winst, en ja, zonder lichaam zijn is thuis zijn bij de Heer, maar ''nee'' dit is niet onze ultieme hoop. Dit is niet de uiteindelijke situatie van onze vreugde. Dit is niet onze laatste of grootste troost wanneer gelovige geliefden ons zijn ontvallen. (Piper: “''Wat gebeurt er als je dood bent? De doden zullen opstaan en onvergankelijk zijn''”2)</blockquote>

Ten vierde zullen op het moment van sterven gelovigen geperfectioneerd worden en gereinigd worden van alle zonden. Dat wordt afgeleid uit het bovenvermeld punt dat gelovigen onmiddellijk na de dood naar de hemel worden gebracht. De hemel is volledig zuiver en vrij van smet en zonde, en dus als God ons naar de hemel brengt, bereidt Hij ons voor op de beleving ervan door onze harten perfect in heiligheid te maken. Dat komt overeen met Zijn doel om ons geheel als Christus te maken (Romeinen 8:29) en, bij de terugkeer van Christus, om ons aan Hemzelf te laten zien zonder vlek of rimpel of zonde (1 Thessalonicenzen 5:23; Efeziërs 5:27).

Ten vijfde, zij die in dit leven Christus niet vertrouwden, zullen van God afgezonderd worden en een bestaan gaan voeren geheel zonder Zijn dagelijkse genade en zegeningen. In de vergelijking van de rijke man en Lazarus, spreekt Jezus over Lazarus als degene die naar de hemel wordt weggedragen als hij sterft terwijl de rijke man, omdat hij de Schrift niet in acht had genomen, onmiddellijk hevige kwelling onderging en uitgesloten was van de hemelse zegening (Lucas 16:22-26). De Schrift heeft het vaak over het kwellend bestaan dat te wachten staat voor zij die hun vertrouwen om gered te worden van de zonde, niet in Christus hebben gesteld (Mattheüs 13:30; 25:41; Lucas 12:5; Johannes 3:36; Romeinen 2:8-9; Hebreeën 10:29).

Ten slotte, we zien aan al deze dingen dat de dood niet het einde van ons bestaan is. We hebben lichamen ''en zielen''. De dood is de scheiding van lichaam en ziel maar dat we mens zijn is dan niet voorbij. Als we sterven worden onze lichamen levenloos en zijn ze niet langer de plek waar we “verblijven”, maar we blijven bestaan als zielen, hetzij met Christus in glorie of apart van Christus in schande.

Weten dat de dood ons direct leidt naar een bestaan in de hemel of in de hel, zou ons moeten laten opkijken naar Christus als onze toevluchtsoord en redding, en zou ons moeten laten streven, net als Paulus, om “te doen wat Hij wil, of we nu in dit aardse lichaam wonen of niet” (2 Korintiërs 5:9). Zelfs voor gelovigen is het vooruitzicht op de dood soms iets angstaanjagends omdat de dood omgeven wordt door een grote mysterie als het gebied waar we nog nooit eerder zijn geweest. Maar we kunnen moed vatten en onze angst opzijleggen met het vertrouwen dat we hebben in een God die van tijd tot tijd tegen zijn volk zegt: “Wees niet bang” (Jozua 11:6; Jesaja 44:8; Mattheüs 14:27; 17:7; 28:10; Openbaring 1:17). God wil dat Zijn volk troost vindt als het de dood in de ogen kijkt: “Wees niet bang, want Ik zal je vrijkopen, Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij! Moet je door het water gaan – Ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien” (Jesaja 43:1-2).

<hr>

''Noot van de vertaler''

1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21). 
2 Originele titel: “What Happens When You Die? The Dead Will be Raised Imperishable”

Vreugdevol

Pcain — Thu, 11 Dec 2025 20:29:51 GMT

Pcain: Vreugdevol hernoemd naar Het vreugdevol doel van God

{{info|The Joyful Purpose of God}} 

<blockquote>Jesaja 43:1-71</blockquote>

Gedurende de laatste paar jaren heeft de Heer de pastorale medewerkers meer en meer belast met de noodzaak van lokale evangelisatie. Aan de mensen vertellen over God en zonde, Jezus en geloof komt bij Bethlehem2 steeds weer naar voren als een brandend speerpunt.

====De noodzaak van evangelisatie====

Ongeacht op welk deel van uw christelijke toewijding u zich concentreert, de Bijbel leidt uw aandacht vanaf daar naar de noodzaak van evangelisatie. Bijvoorbeeld:

Wanneer we het christen zijn zien als een leven vol liefde, laat de Bijbel ons zien dat liefde leeg is als we aardige dingen voor mensen willen doen maar hen niet vertellen hoe ze aan de hel kunnen ontkomen en eeuwige vreugde met God kunnen krijgen (Lucas 10:27).

*Of wanneer we het christen zijn zien als gehoorzamen aan de geboden van God, laat de Bijbel ons al snel zien dat God ons gebood om voor meer leerlingen te zorgen en om de stervenden te redden (Mattheüs 28:19-20; vergelijk Jakobus 1:22 met 5:20).
*Of wanneer we het christen zijn zien als een leven vol vreugde en voldoening, maakt de Bijbel duidelijk dat geven gelukkiger maakt dan ontvangen (Handelingen 20:35) en dat zij die we tot Christus brengen onze vreugde, hoop en erekrans zullen zijn (1 Thessalonicenzen 2:19).
*Of wanneer we het christen zijn zien als de manier om de aarde te vullen met de glorie van God, laat de Bijbel ons als snel zien dat God vereerd wordt als we vruchtbaar zijn (Johannes 15:8) en dat ongeloof de wortel is van alles wat God onteerd (Romeinen 14:23).
*Of wanneer we het christen zijn zien als een aandrijfkracht voor sociale verandering en rechtvaardigheid, laat de Bijbel ons zien dat zonder reddende genade, het menselijk hart en de menselijke samenleving dieper zullen verzinken in zonde, ontucht en verval (Romeinen 1:16-32).
*Of wanneer we het christen zijn zien als een demonstratie van koninklijke macht, laat de Bijbels ons zien dat het evangelie de kracht van God is om te komen tot redding (Romeinen 1:16) en dat de grote demonstratie van koninklijke macht eruit bestaat dat Satans greep op ongelovigen gebroken is door de kracht van de Heilige Geest in reddend geloof (Markus 3:27; Colossenzen 1:13).

Met andere woorden, ongeacht waar we ons op richten als de zin en het doel van het christendom, evangelisatie komt onvermijdelijk met urgentie naar boven. God heeft ons meer en meer laten zien dat er geen authentieke christendom bestaat, zonder urgentiebesef omtrent evangelisatie. En Bethlehem zal geen trouwe, gehoorzame kerk zijn tenzij er een verlangen en een inspanning onder ons is om de ongelovige mensen om ons heen te vertellen over God, zonde, Christus en het geloof, in de hoop dat de Heilige Geest onze woorden zal gebruiken om mensen tot het geloof in Jezus te brengen en tot altijddurende redding en vreugde.

====Een van onze reacties op deze noodzaak====

Een van onze reacties op dit toenemend urgentiebesef (niet de enige!) is de totstandkoming van het pamflet dat u in uw handen heeft, getiteld “Zoektocht naar vreugde”3, en deze reeks boodschappen gebaseerd op elk van de punten in die verhandeling. We hebben 5.000 exemplaren ervan gedrukt en ze zijn voor u vrij beschikbaar als God u leidt om ze te gebruiken bij uw inspanning om mensen te vertellen over de zin van uw geloof.

Laat me aan het begin benadrukken dat het bekend maken van Christus en het winnen van mensen om hem te vertrouwen en te volgen, een onderneming is die zo gevarieerd is als de mensen die erbij zijn betrokken en zo rijk en diepgaand als de waarheid van Jezus zelf. Er zijn zoveel manieren om Christus bekend te maken als er manieren zijn om zijn glorie te beschrijven en zijn leer te gehoorzamen.

Wij geloven dat onze taak als kerkleiders er niet uit bestaat iedereen tot eenheidsworst te maken als het gaat om hoe u mensen vertelt over Christus, maar om u te inspireren dit te doen, Bijbelse bases te geven en u mogelijkheden te geven om over na te denken. Dat is wat we van plan zijn met dit pamflet en deze reeks berichten.

Hoe is dit tot stand gekomen? Het boek Desiring God4 is een poging om de visie op God en het christelijk leven, die de leiderschap van deze kerk aandrijft en leidt, in woorden te vervatten. Ik weet niet of God al dan niet het boek veel zal gebruiken in de bekering van ongelovigen. Dan Chalmers vertelde ons tijdens Missions in the Manse5 over een priester in Manilla die zich katholiek noemde en die bekeerd was door het boek te bestuderen.

Maar mogelijk doet het teveel aannames om een effectief boek te zijn voor ongelovigen. Dus begonnen mensen me vragen te stellen: zouden we een evangelische verhandeling op kunnen stellen, die basaal genoeg is voor ongelovigen maar toch geworteld is in de visie van God zoals we die bij Bethlehem koesteren en die is beschreven in Desiring God? Dat is wat we geprobeerd hebben met het pamflet “Zoektocht naar vreugde.”

====Het doel van deze boodschappen====

Mijn doel met deze reeks boodschappen is om voor ons de zes Bijbelse feiten die staan in dit pamflet, te ontsluieren, uit te leggen waarom we deze zes als zeer belangrijk beschouwen, en terloops u te laten zien hoe ze in dit tijdperk werken bij de verduidelijking van het christelijk evangelie. Mijn gebed is dat God de boodschappen zal gebruiken om u zeer sterk te maken in uw begrip van de natuur van God, het karakter van zonde, het werk van Christus en de betekenis van reddend geloof. God – zonde – Christus – geloof! Dat moet uitgelegd worden aan de mensen.

Hoe is God eigenlijk? Wat is de zin en het gevolg van zonde? Wat heeft Christus bereikt toen hij stierf? En wat is geloof? Hoe u deze vragen beantwoordt maakt enorm verschil voor hoe u uw geloof deelt – dat IS uw geloof. Honderden mensen zijn naar Bethlehem gekomen om deze vragen op frisse en spannende manieren te zien, en ik hoop dat wat God spannend maakt voor velen bij Bethlehem, overkomt via dit pamflet en zich zal manifesteren in uw leven wanneer u groeit in uw kennis en genade van de Heer.

====Een blik op het pamflet “Zoektocht naar vreugde”====

Laten we er samen naar kijken.

====Onze gezamenlijke basis met alle mensen====

Het voorblad is bedoeld om in alle eerlijkheid een gezamenlijke basis vast te stellen, die bestaat, denken wij, tussen ons christenen en elk mens die we ooit zullen ontmoeten (“Zoektocht naar vreugde: Zes Bijbelse waarheden”). Wij en zij willen blij zijn. Zij zoeken dat misschien via de snelweg terwijl wij het zoeken op het smalle pad maar ik denk niet dat er serieuze twijfel is dat iedereen blij wil zijn – of welk woord u maar wilt gebruiken: vreugde, tevredenheid, voldoening, plezier. Zelfs zij die hun eigen leven ruïneren proberen de pijn in de dingen die ze doen, te minimaliseren. We hebben een gezamenlijke basis met iedereen die we tegenkomen.

====Een verleidelijke spanning====

Op het eerste binnenblad stellen we een vraag om de aandacht te pakken en te beginnen met een overbrugging tussen God en hun verlangen naar vreugde. “Wist u dat God ons opdraagt vreugdevol te zijn?” De vraag irriteert. Voor de meeste mensen van tegenwoordig gaat blij zijn niet gepaard met opgedragen krijgen iets te doen. En toch is de vraag verleidelijk want de meeste mensen hebben nog nooit eerder iemand dit horen zeggen over God.

Er is geen ontkomen aan de spanning die dit oplevert: God is een autoriteit – en mensen houden niet van autoriteiten. Maar God gebruikt deze autoriteit om ons op te dragen vreugdevol te zijn – en mensen houden van vreugde. Daar zit de spanning. Alleen de Heilige Geest kan deze overbruggen en mensen gewillig maken om vreugde te vinden in een God die absolute autoriteit over hun levens heeft. Dat is ons doel.

Het Bijbels bewijs voor Gods autoritair gebod om vreugdevol te zijn is Psalm 37:4 (onderaan het blad): “Schep vreugde in de HEERE, dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt.” En natuurlijk zijn er vele andere plekken in de Bijbel waar we worden opgedragen om vreugde te scheppen in de Heer of om blij te zijn of om te jubelen van plezier of om tevreden te zijn.

====Het hart van het evangelie====

Dan, bovenaan het tegenoverliggend blad staan drie zinnen waar ik voor zou sterven. Ze zijn niet slechts retorisch. Ze zijn niet slechts verbale sier. Ze zijn het hart van het Bijbels evangelie. Ze vormen de bevrijding van de spanning die is ontstaan tussen Gods ontzagwekkende autoriteit en mijn verlangen naar vreugde. Deze drie zinnen zijn een samenvatting van het hele boek Desiring God. Dit zijn de zinnen die uitgelegd moeten worden als het evangelie wordt verspreid.

Het beste nieuws van de wereld is dat er geen conflict nodig is tussen onze vreugde en Gods heiligheid. God vertrouwen in alles brengt hem eer en ons vreugde. Gods doel om vereerd te zijn en ons verlangen om tevreden te zijn, gaan succesvol samen.

We merken vanaf het prille begin op dat de christelijke boodschap niet puur over mijn vreugde gaat maar ook over Gods heiligheid. Het gaat niet slechts over mijn blijdschap maar ook over Gods eer. Het gaat niet slechts erom dat mijn passie wordt vervuld maar het gaat ook over Gods doel vereerd te worden.

Deze drie zinnen geven luid en duidelijk te kennen dat het evangelie niet valt uit te leggen als mensen de heiligheid, eer en glorie van God niet kennen. Maar deze zinnen geven ook luid en duidelijk te kennen dat er een mogelijkheid bestaat – er is een mogelijkheid! – voor God om God te zijn, groot, glorieus, heilig en eervol, en voor mij om vreugdevol te zijn. De blijdschap van de mens komt niet sterk naar voren ten koste van Gods grootheid. En Gods grootheid komt niet sterk naar voren ten nadele van de menselijke blijdschap. Er is een mogelijkheid – er is een mogelijkheid! - voor zowel God om vereerd te zijn als voor mij om tevreden te zijn, tegelijkertijd, voor altijd.

====De mogelijkheid tot volle en eindeloze vreugde====

Zoals staat in Psalm 16:11 (onderaan de pagina): “U [God] maakt mij het pad ten leven bekend; overvloed van blijdschap is bij Uw aangezicht, lieflijkheden zijn in Uw rechterhand, voor altijd.” Dit is waar mensen naar streven: overvloed van blijdschap en voor altijd plezier. Overvloed en voor altijd. Overvloed en voor altijd.

Het evangelie dat we moeten delen is dat er een manier is om deze vreugde te kennen maar alleen als we willen en verlangen dat God God is – dat God wordt vereerd boven alles.

En dat brengt ons bij de zes feiten binnenin die de Bijbelse basis leveren voor God om vereerd te zijn en voor ons om tevreden te zijn.

====Feit #1: God schiep ons voor zijn glorie====

Waarom beginnen we nu hier?

=====1. “Ontbering van Gods glorie”=====

Nagenoeg alle presentaties van het evangelie halen uiteindelijk Romeinen 3:23 aan: “Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God.” Maar bijna geen enkele evangelische presentatie heeft de basis gelegd voor het begrijpen wat de ontbering van Gods glorie betekent. Als u begint met Gods toewijding aan zijn glorie, hebt u dat probleem niet.

=====2. Herstel van de centrale rol van Gods glorie=====

Gods glorie – zijn grootsheid, zijn voortreffelijkheid, zijn macht en schoonheid, wijsheid, goedaardigheid, waarde en perfectie (u zou de tijd willen nemen voor de uiteenzetting van dit woord, glorie!) – Gods glorie staat centraal in de Bijbelse openbaring. Paulus kon bij de Joden vaak uitgaan van dat feit toen hij het evangelie preekte want zij kenden het Oude Testament. Wij kunnen daar vaak helemaal niet vanuit gaan.

Daarom lijken de evangelische preken in het boek Handelingen niet op deze verhandeling. Maar vergelijk wat Paulus benadrukte in zijn preek aan de Grieken in Handelingen 17. Hij benadrukt de glorieuze, soevereine vrijheid van God nog voordat hij ook maar toekomt aan het werk van Christus (zie vers 25: “Hij wordt ook door mensenhanden niet gediend alsof Hij iets nodig heeft, omdat Hij Zelf aan allen het leven, de adem en alle dingen geeft”).

We moeten de centraliteit van God in het universum herstellen voordat het werk van Christus kan worden begrepen. We kunnen gewoon geen beroep doen op het egocentrisme van mensen en dan verwachten dat het evangelie zuiver blijft.

=====3. Ontdekken waarom wij bestaan=====

De derde reden om te beginnen met de bewering dat God ons schiep voor zijn glorie is dat het op deze manier duidelijk wordt voor mensen dat ontdekken waarom ze bestaan een goede manier is om voldoening en vreugde te vinden. Als mensen geloven dat er een Schepper God is (of het willen aannemen in het belang van de stelling), zullen ze mogelijk zien dat we een doodlopende weg bewandelen als onze levensdoelen afwijken van het doel van degene die ons schiep en die heerst over de wereld.

Stel u loopt een huis binnen van iemand die pas in Amerika is gekomen vanuit een zeer primitief deel van de wereld, en u bemerkt dat hij een pan in de open haard heeft staan en dat hij moppert. Hij zegt: “Het werkt niet.” En u zegt: “Wat werkt er niet?” “De watervanger. Die werkt niet. Er zit boven in het dak een gat en dat is open om regen binnen te laten maar het werkt niet.” Je zou tegen diegene zeggen: “Dat is geen watervanger. Het is een open haard. Daarin verbrand je hout en het gat is er voor om de rook het huis uit te krijgen. Het is gemaakt om je te verwarmen, niet om water te verzamelen.”

Iedereen kan zien dat wanneer je weet wat iets is, je er beter mee om kunt gaan. Zo is dat ook met het leven. Als we weten waarom we geschapen zijn, is er veel meer hoop dat u al het mogelijke uit het leven haalt.

Dat zijn de redenen om te beginnen met Feit #1: GOD SCHIEP ONS VOOR ZIJN GLORIE. En daarom voegen wij er hier de korte duiding aan toe:

Diepe en blijvende vreugde komt van het zijn van datgene waarvoor wij geschapen werden. En we werden geschapen om spiegels van Gods glorie te zijn – om de aarde te vullen met het licht van zijn schoonheid door het te weerkaatsen naar anderen.

====Een persoonlijk woord bij de toepassing====

Ik ga dit hier verder oppakken in twee weken want er is zoveel meer te zeggen over deze basale waarheid. Maar laat me afsluiten met een persoonlijk woord ten behoeve van de toepassing. In Jesaja 43:7 zegt God dat hij mannen en vrouwen schiep voor zijn glorie. Daar hoort u ook bij. Hij schiep u – hij verwekte uw persoonlijkheid, hij stelde u samen in uw moeders baarmoeder – voor zijn glorie. Uw leven is er niet per ongeluk. Het is niet het betekenisloos gevolg van willekeurige, evolutionaire mutaties.

God schiep u. En hij deed dat met een hoog en nobel doel in gedachten – dat uw zeer unieke persoonlijkheid, en zelfs uw lichaam (1 Korintiërs 6:20), een kenmerk van Gods glorie moge reflecteren zoals geen ander dat kan. U bent als een kristal, geslepen als geen ander kristal. En de reden dat u bestaat is dat u op zo’n manier wandelt in het licht van Gods glorie dat de stralen en kleuren ervan van u afkaatsen en ervoor zorgen dat anderen God waarderen

Wat we completer zullen zien in de weken die komen, is dat wandelen in het licht van Gods glorie betekent vertrouwen in de grootheid van Gods genade. En niets stelt meer tevreden dan vertrouwensvolle berusting op de almachtige genade van God. Daarom gaan Gods doel om vereerd te worden en uw verlangen tevreden te zijn, succesvol samen. God vertrouwen in alles, brengt hem de eer en brengt u blijdschap. Het is een glorieuze evangelie over een glorieuze God.

Ik dring er bij u op aan uw hele vertrouwen in hem te stellen! - voor zijn glorie en voor uw vreugde. En laat die vreugde gaan overlopen en zichzelf vergroten doordat het anderen naar dat licht brengt.

<hr>

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Herziene Statenvertaling (HSV) 
2 Bethlehem Baptist Church is een kerk in Minnesota, Verenigde Staten van Amerika 
3 Originele titel: “Quest for Joy: Six Biblical Truths” 
4 Volledige titel van dit boek: “A hunger for God: Desiring God through prayer and fasting” 
5 Jaarlijks evenement bij Bethlehem Baptist Church

Heiligheid

Pcain — Thu, 11 Dec 2025 20:16:02 GMT

Pcain: Heiligheid hernoemd naar De heiligheid van God

{{info|The Holiness of God}} 

''Dit zijn notities gemaakt tijdens de bijeenkomst.''

Jesaja 6:1-81

====In het sterfjaar van koning Uzzia…====

Uzzia’s verhaal staat in 2 Kronieken 26. Hij behoorde tot die handvol goede koningen tussen de vele slechte koningen waarover we lezen in de historie van Israël. Hij was tweedes na David in zijn prestaties op het slagveld. Hij deed wat goed was maar tegen het einde werd hij hoogmoedig en eindigde zijn leven als die van een tragische, Shakespeareaanse held. In zijn hoogmoed mat hij zich de rol van een priester aan, en op dat moment trof God hem met lepra. Zijn 52-jarige regeerperiode eindigde in schade en schande. …

====Zag ik de Heer, gezeten op een hoogverheven troon… ====

Maar Israëls troon was niet onbezet. De Heer zat daar.

Heer wordt op twee manieren in uw Bijbel gebruikt.

Heer niet helemaal in hoofdletters is een soort ''adonai''. Dit is de meest verheven titel die in het Oude Testament aan God wordt gegeven en weerspiegelt absolute almacht.

HEER, helemaal in hoofdletters, is ''Yahweh''. Dit is de sacrale, onuitsprekelijk naam van God.

Heer is Gods eretitel en HEER is zijn naam

De kleine, Heer, die is weggelegd voor God in het Oude Testament, is gegeven aan Christus in het Nieuwe Testament. Dus toen van Jezus werd gezegd dat zijn naam boven alle andere namen staat, was dat niet “Jezus” waarover Paulus het had – het is ''curios, adonai''. …

====De zoom van zijn mantel vulde de hele tempel…====

De zoom van een mantel is bij een heerser een statussymbool. Hij wordt beoordeeld naar stof en samenstelling van zijn kleding. Gods mantel hangt over de rand van zijn troon en in zijn heiligdom en vult de tempel waarin hij zit.

====Boven Hem stonden serafs. Elk van hen had zes vleugels…====

Gods schepselen zijn aangepast aan hun omgeving. Vogels hebben vleugels en lichte skeletstructuren omdat de lucht hun leefruimte is. Vissen hebben kieuwen, schubben en staarten voor onder water. En serafs hebben een anatomie die functioneel is voor hun natuurlijke leefomgeving – de nabijheid van God.

De serafs hebben anatomische organen nodig:

====…twee om het gezicht … te bedekken…====

Mozes vroeg de Heer ooit om hem zijn gezicht te tonen. Maar God zei dat hij niet begreep waar hij om vroeg. God liet hem een glimp van zijn rug zien maar liet hem niet zijn gezicht zien. Anders zou hij zijn gestorven.

Het probleem zit niet in de ogen – het zit ‘m in de ziel. Wie ziet God in de zaligsprekingen? – zij die puur van hart zijn.

Schepselen geschapen om te leven in het aangezicht van God, moeten zo zijn ontworpen dat ze dit verduren.

====…twee om het onderlichaam te bedekken…====

Onderlichamen zijn kenmerken van schepselen. Mozes werd verteld, door de stem in de brandende doornstruik, om zijn schoenen uit te doen want de grond was heilig. Wat maakte het ''heilig''? Niet Mozes. Het was God die nabij was. Mozes’ voeten symboliseerden dat hij van stof was. Zelfs de onderlichamen van engelen representeren dat ze schepselen zijn.

====…en twee om mee te vliegen…====

====…Zij riepen elkaar toe: ‘Heilig, heilig, heilig is de HEER van de hemelse machten. Heel de aarde is vervuld van zijn majesteit.’====

De boodschap van de serafs bestaat uit het verkondigen van Gods glorie – zijn zwaarwichtigheid – zijn wezen – zijn majesteit. Het is deze glorie die de engelen aanzet om ''heilig'' te zingen.

Waarom 3 keer heilig?

Net zoals wij vetgedrukt, schuin gedrukt of onderstreept gebruiken, is een Hebreeuwse benadrukking de herhaling. Paulus schrijft twee keer in Galaten 1:8-9 dat zij die een andere evangelie preken, vervloekt zouden moeten worden. En Jezus gebruikte nooit vage taal, dus is het logisch dat hij zijn woorden inleidt met ''amen, amen'' - of waarlijk, waarlijk. Hij zegt in feite: “Luister eens. Dit is van ernstig belang!”

Dus de engelen zijn niet tevreden met “Heilig!” En ze zijn zelfs niet tevreden met de benadrukking: “Heilig!, heilig!” Ze moeten het drie keer zeggen – “heilig!, heilig!, heilig!” Ze tillen het naar het derde niveau – de overtreffende trap. Geen ander eigenschap van God wordt op zo’n manier geprezen. Liefde noch genade noch gerechtigheid of almacht. Puur Heilig.

====…Door het luide roepen schudden de deurpinnen in de dorpels, en de tempel vulde zich met rook…====

Als Gods heiligheid niets met u doet, heeft u geen aan-knop. Zelfs domme constructies van hout of steen hebben de juiste neiging om in Gods nabijheid te schudden.

====Ik schreeuwde het uit: ‘Wee mij! Ik ben verloren, want ik ben een mens met onreine lippen, en ik leef te midden van een volk dat onreine lippen heeft. En nu heb ik met eigen ogen de koning, de HEER van de hemelse machten gezien.’====

Jesaja was een stabiele man en toch brengt een glimp van Gods heiligheid hem van zijn stuk. Zolang onze blik gericht is op het horizontaal vlak van deze aarde hebben we met onszelf geen probleem. Maar zodra we onze blik naar de hemel richten en nadenken wie God is, zullen we gebroken zijn. Zelfverzekerdheden en zelfgenoegzaamheden zijn dan weggevaagd. Heilige mensen zijn gereduceerd tot bibberaars als ze ook maar een glimp van God hebben gezien.

Als Jesaja ontdekt wie God is, roept hij een oordeel van verdoemenis over zichzelf uit – een vloek. De eerste keer dat hij zag wie God is, was de eerste keer dat hij zag wie hijzelf was. Hij erkende dat hij een onreine mond had en dat zijn onreinheid epidemisch, pandemisch, was.

====…Toen nam een van de serafs met een tang een gloeiend kooltje van het altaar en vloog daarmee op mij af. Hij raakte mijn mond ermee aan en zei: ‘Dit heeft je lippen aangeraakt; je schuld is geweken, je zonden zijn tenietgedaan.’====

God stond zijn onderdaan niet toe om in het stof te kruipen. Hij handelde in genade. Sterke genade. Hij raakte zijn lippen aan met een gloeiend kooltje. Je kunt de huid horen sissen en verbranden, de gedempte schreeuw van Jesaja. Zijn zonden waren tenietgedaan, er was boete voor gedaan. Heb het bij Jesaja nooit over goedkope genade. Er zit een pijnlijk element aan gratis genade. Het punt was niet om Jesaja te martelen maar om hem te reinigen. Hij schroeide de lippen van zijn dienaar. En vergaf zijn zonden.

====Daarop hoorde ik de stem van de Heer zeggen: ‘Wie zal Ik sturen? Wie kan namens ons gaan?’ Ik antwoordde: ‘Hier ben ik, stuur mij.’====

Ik weet niet hoe Jesaja kon spreken maar als God vraagt wie hij zou sturen, zegt Jesaja: ‘Hier ben ik, stuur mij.’

Ieder van ons die bestemd is voor de dienst van Christus, heeft die roeping. Kijk eens naar toen uw inwijding plaatsvond. Duizenden laten de evangelische dienst links liggen als ze zien dat er geen glamour te vinden is. Maar blijf terugkomen naar degene die u dient. Het enige wat ons kwalificeert om de evangelische dienst te verrichten, is de kennis over onze vergeving. En dat we de zoetheid en majesteit kennen van de God die onze lippen heeft gereinigd.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

What

Pcain — Wed, 03 Dec 2025 19:25:00 GMT

Pcain: What hernoemd naar Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden, Deel 2

{{info|What God Has Joined Together, Let Not Man Separate, Part 2}} 

<blockquote>Mattheüs 19:3-12 Toen kwamen er farizeeën op Hem af om Hem op de proef te stellen. Ze vroegen: ‘Mag een man zijn vrouw om willekeurig welke reden verstoten?’ 4 Hij zei: ‘Hebt u niet gelezen dat de schepper de mens bij het begin mannelijk en vrouwelijk heeft gemaakt? 5 En dat Hij gezegd heeft: “Daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één lichaam zijn”? 6 Ze zijn dus niet langer twee, maar één. Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.’ 7 Toen vroegen ze Hem: ‘Waarom heeft Mozes dan voorgeschreven haar een scheidingsbrief te geven en haar zo te verstoten?’ 8 Hij antwoordde: ‘Omdat u halsstarrig bent, daarom heeft Mozes u toegestaan uw vrouw te verstoten. Maar dat is niet vanaf het begin zo geweest. 9 Ik zeg u dit: een man die om een andere reden dan ontucht zijn vrouw verstoot en met een ander trouwt, pleegt overspel.’ 10 Hierop zeiden zijn leerlingen: ‘Als het met de verhouding tussen man en vrouw zo gesteld is, kun je maar beter niet trouwen.’ 11 Hij zei tegen hen: ‘Niet iedereen kan deze kwestie begrijpen, alleen degenen aan wie het gegeven is. 12 Er zijn mannen die niet trouwen omdat ze onvruchtbaar geboren zijn, andere omdat ze door mensen onvruchtbaar gemaakt zijn, en er zijn mannen die niet trouwen omdat ze zichzelf onvruchtbaar gemaakt hebben met het oog op het koninkrijk van de hemel. Laat wie bij machte is dit te begrijpen het begrijpen!’a</blockquote>

Ik zei de vorige keer dat er twee manieren zijn om liefdevol en zorgzaam te zijn bij een scheiding – niet met de bedoeling dat u tussen die twee moet kiezen maar dat we beide moeten nastreven. De ene manier is om gescheiden personen bij te staan terwijl ze rouwen en (waar mogelijk) berouwen, en bij hen te blijven tijdens het verloop van de pijnlijke veranderprocessen, en hen in onze levens op te nemen, en hen te helpen om een mogelijkheid te vinden om te vergeven en te helpen bij het vinden van de kracht voor nieuwe gehoorzaamheid, de kracht die Christus al voor hen heeft verworven toen hij stierf en weer opstond. Dat is één manier om lief te hebben. En ik bid dat we deze allemaal nastreven. De andere manier om te reageren met zorg en liefde is door de haat tegen scheiden uit te spreken en te zeggen waarom het tegen de wil van God is, en alles te doen wat we volgens de Bijbel kunnen om het te voorkomen.

====Oog houden voor het eeuwige====

Een van de redenen waarom ik de afgelopen weken twee keer preekte over het respecteren van alleenstaanden, en de waarde en Christus-verheerlijkende potentie van alleenstaanden, is dat ik weet dat door scheidingen duizenden mensen in die situatie worden gegooid, velen van hen tegen hun wil. Wanneer we opstaan voor het huwelijk als ''de levenslange toewijding aan één levende echtgenoot'', moeten we bereid zijn om met ons hele hart, gezin en familie te houden van alleenstaande, gescheiden mensen. En we moeten een heldere, Bijbelse en eeuwige blik behouden, en onszelf er herhaaldelijk aan herinneren dat vergeleken met het eeuwig leven bij God, dit aardse leven – alleenstaand, getrouwd of gescheiden – zeer kort is. Jakobus zegt: “U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt” (Jakobus 4:14). Als iemand alleenstaand blijft om zijn of haar huwelijksgelofte in ere te houden, zal dit vooruitzicht essentieel zijn.

====God maakt en god breekt====

Vorige week nam ik het standpunt in dat als het de meest ultieme betekenis van het huwelijk is om de onbreekbare verbondsliefde tussen Christus en zijn kerk (Efeziërs 5:22-33) te representeren, geen menselijk wezen het recht heeft om een huwelijksverbond te breken. Wanneer de onmogelijke dag komt waarop Christus zijn gelofte breekt, “Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld” (Mattheüs 28:20), dan mag op die dag een mens zijn huwelijksverbond verbreken. Dat verklaart waarom Jezus geen genoegen neemt met de scheidingsbepaling van Deuteronomium 24:1-4 (Markus 10:3-9) maar zegt: “Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden” (Markus 10:9). Met andere woorden, aangezien God degene is die op beslissende wijze elk huwelijk ''tot stand brengt'', heeft alleen God het recht om een huwelijk te ''breken''. En dat doet hij met de dood. Dat is waarom de traditionele en Bijbelse huwelijksgeloften één, slechts één, beperking hebben: “totdat de dood ons scheidde,” of “zolang we beide zullen leven.”

====Vier essentiële vragen====

Zoals u weet, wanneer iemand zo’n standpunt inneemt over de onschendbaarheid en heiligheid van het huwelijk, en de illegitimiteit van scheiden en hertrouwen terwijl de echtgenoot nog leeft, zijn er vele vragen, zowel Bijbelse als praktische, die beantwoord moeten worden. Dus wat ik in dit bericht wil doen, is enkele van de meest prangende vragen proberen te beantwoorden.

====1. Ten eerste, beëindigt de dood een huwelijk zodanig dat het een echtgenoot is toegestaan te hertrouwen?====

Het antwoord is ja, en niemand heeft dit serieus betwijfeld. Een belangrijke tekst is Romeinen 7:1-3:

Weet u dan niet, broeders en zusters – ik spreek immers tot mensen die de wet kennen -, dat de wet alleen gezag over een mens heeft zolang hij leeft? Een getrouwde vrouw is door de wet gebonden aan haar man zolang hij leeft, maar wanneer hij sterft is zij van deze verplichting ontslagen. Als ze, terwijl haar man nog in leven is, de vrouw wordt van een ander, noemt men haar overspelig. Maar sterft haar man, dan is ze niet langer aan de wet gebonden, dan pleegt ze geen overspel wanneer ze de vrouw van een andere man wordt. (Kijk hierna bij 1 Korintiërs 7:39)

Anders gezegd, Paulus zegt dat scheiden en hertrouwen terwijl de echtgenoot nog leeft overspelig is maar trouwen na de dood van een echtgenoot niet. Ik denk dat de reden daarvoor is dat Jezus duidelijk heeft gemaakt dat er in de opstanding geen huwelijk is (Mattheüs 22:30). Dus mocht iemand beweren dat het verkeerd is om opnieuw te trouwen na de dood van een echtgenoot, zou het lijken alsof het huwelijk nog steeds geldt na de dood en bij de opstanding. Maar dat is het niet. De dood is het beslissende en eeuwige einde van het huwelijk. De echtgenoot die gestorven is, is vertrokken uit de aardse sfeer waarin het huwelijk plaatsvindt, en is niet meer getrouwd. En dus is de echtgenoot op aarde niet langer getrouwd. Daarom is hertrouwen na de dood van een echtgenoot niet alleen toegestaan maar geeft het ook een duidelijke Bijbelse waarheid weer – met de dood houdt het huwelijk op te bestaan.

====2. Ten tweede, als een gescheiden mens toch is gaan hertrouwen, moet hij of zij dat latere huwelijk verlaten?====

De reden waarom deze vraag met zoveel kracht opkomt, is omdat Jezus spreekt van het tweede huwelijk als het begaan van overspel. Lucas 16:18: “Wie zijn vrouw verstoot en met een ander trouwt, pleegt overspel, en ook wie trouwt met een vrouw die door haar man is verstoten, pleegt overspel.”

Mijn antwoord is dat hertrouwen, terwijl de gescheiden echtgenoot nog leeft, een daad van ontrouw aan de huwelijksgelofte is. In die zin is hertrouwen overspel. We beloofden “tot de dood ons scheidt” want dat houdt volgens God het huwelijk in, en ook al breekt onze echtgenoot zijn of haar verbondsgelofte, we zullen de onze niet breken.

Maar ik denk niet dat iemand die tegen Gods wil in hertrouwt, en aldus overspel begaat, dit tweede huwelijk later moet verbreken. Dat huwelijk had nooit tot stand mogen komen maar nu dat toch gebeurd is, moet het niet door de mens worden verbroken. Het is een echt huwelijk. Er zijn werkelijk geloftes afgelegd en er heeft geslachtsgemeenschap plaats gevonden. En dit bestaand huwelijksverbond kan gezuiverd zijn met het bloed van Jezus en er apart voor God zijn. Met andere woorden, ik denk niet dat een getrouwd paar dat er spijt van heeft, Gods vergeving zoekt en zijn zuivering heeft ontvangen, hun levens nog steeds moet zien als overspel ook al begon, in de ogen van Jezus, de relatie wel in die hoedanigheid.

Er zijn verschillende redenen waarom ik dit geloof:

1) De eerste, in Deuteronomium 24:1-4 waar de toestemming voor scheiden gegeven werd met de wet van Mozes, staat dat de gescheiden vrouw met het tweede huwelijk “onrein” is geworden zodat het voor haar een gruwel zou worden wanneer ze terugkeert bij haar eerste man, zelfs wanneer haar tweede man sterft. Deze taal over onreinheid heeft overeenkomst met Jezus’ taal over overspel. En toch bestond dat tweede huwelijk. Het was op zekere wijze bezoedelend maar toch was het geldig.

2) Een andere reden waarom ik denk dat hertrouwde paren bij elkaar zouden moeten blijven, is dat toen Jezus de vrouw uit Samaria ontmoette, hij tot haar zei: “U hebt vijf mannen gehad, en degene die u hebt is uw man niet” (Johannes 4-18). Toen Jezus zei “Degene die u hebt is uw man niet,” lijkt hij er indirect op te duiden dat die andere vijf dat wel waren. Niet dat het goed is om vijf keer te scheiden en te trouwen. Maar de manier waarop Jezus erover praat, klinkt alsof hij ze als echte huwelijken zag. Onwettig. Overspelig om aan te beginnen maar wel echte. Geldige.

3) En de derde reden waarom ik denk dat hertrouwde paren bij elkaar moeten blijven, is dat zelfs geloften die niet gedaan hadden moeten worden, eenmaal afgelegd, over het algemeen moeten worden nageleefd. Dat wil ik niet op alle situaties toepassen maar er staan passages in de Bijbel, waarin het gaat over gedane geloften die niet afgelegd hadden moeten worden maar waaraan men zich wel moet houden (zoals Jozua’s gelofte aan de Gibeonieten in Jozua 9). God hecht er zeer grote waarde aan dat we ons aan onze belofte houden, ook wanneer het ons in de problemen brengt (“[De vrome mens], zijn eed breekt hij niet, ''al brengt het hem nadeel,''” Psalm 15:4). Met andere woorden, het zou beter zijn geweest om zich te houden aan Gods geopenbaarde wil niet te hertrouwen, maar de zonde vergroten door nog een verbond te breken behaagt God niet.1

Er zijn huwelijken in deze kerk die voor een of beide partners tweede huwelijken zijn en die volgens mij niet tot stand hadden moeten komen maar nu vrome huwelijken zijn – huwelijken die rein en heilig zijn, en waarin vergeven en vrijgesproken mannen en vrouwen God behagen in de wijze waarop ze zich tot elkaar verhouden. Als vergeven, gezuiverde, door de Geest geleide volgers van Jezus, plegen ze geen overspel in hun huwelijk. Het begon zoals het niet had gemoeten maar is heilig geworden.

====3. Ten derde, wat moet de gelovige echtgenoot doen als een ongelovige echtgenoot erop bestaat een gelovige echtgenoot te verlaten?====

Paulus’ antwoord in 1 Korintiërs 7:12-16 is als volgt:

Verder geef ik zelf nog – niet de Heer [''wat volgens mij betekent, ik heb geen specifieke opdracht vanuit de historische lessen van Jezus, maar ik word geleid door zijn Geest''] – het volgende voorschrift: wanneer een broeder een ongelovige vrouw heeft die bij hem wil blijven, mag hij niet van haar scheiden. Dit geldt ook voor een zuster: wanneer ze een ongelovige man heeft die bij haar wil blijven, mag ze niet van hem scheiden. Want de ongelovige man behoort dankzij zijn vrouw God toe en de ongelovige vrouw dankzij haar man eveneens. Zou dat niet zo zijn, dan zouden uw kinderen onrein zijn. Maar nu zijn ze geheiligd. [''Wat ik opvat als dat in Gods ogen het huwelijk zo’n heilige eenheid is dat een gelovige, een kind van God, niet bezoedeld is door een seksuele relatie te hebben met een vijand van het kruis; en de kinderen worden niet geboren met de een of andere speciale verontreiniging omdat de vader of de moeder een vijand van Christus is. Ze zijn niet gered door met een gelovige te zijn getrouwd of het kind van een gelovige te zijn maar ze worden individueel bezien voor een passende en heilige positie in het huwelijk.'']2 Maar als de ongelovige partij wil scheiden, moet dat maar gebeuren; in dat geval is de broeder of zuster niet gebonden. Bedenk echter dat u door God geroepen bent om in vrede te leven. Wie weet kunt u uw man wel redden! En wie weet kunt u uw vrouw wel redden!

Dus het antwoord van deze paragraaf is dat wanneer een scheiding opgedrongen wordt aan een gelovige door een ongelovige, de gelovige met de ongelovige geen ruzie moet maken om te zorgen dat de ongelovige blijft. Het argument dat Paulus hiervoor geeft, staat in vers 15b: “Bedenk echter dat u door God geroepen bent om in vrede te leven.” Ik geloof niet dat deze tekst ons leert dat we vrij zijn om te hertrouwen wanneer zoiets gebeurt. Sommigen interpreteren de woorden “in dat geval is de broeder of zuster niet gebonden,” als “is vrij om te gaan hertrouwen.”

Er zijn verschillende redenen waarom ik niet denk dat het dit betekent:

1) Als Paulus in vers 15 zegt: “in dat geval is de broeder of zuster niet gebonden,” denk ik dat hij bedoelt, “niet eraan gebonden om getrouwd te blijven als de ongelovige er op een gegeven moment op bestaat te vertrekken en de scheiding eist.” Hij zegt niet “De broeder of zuster is niet gebonden om alleenstaand te blijven – en is dus vrij om te gaan hertrouwen,” want Paulus, die ervan houdt alleenstaand te zijn, zou het niet hebben over het alleenstaand zijn als een toestand van slavernij of onderworpenheid. Het is zeer onwaarschijnlijk dat Paulus zo zou hebben gesproken.

2) De tweede reden waarom ik niet denk dat hij zegt dat de verlaten echtgenoot vrij is om te hertrouwen, is dat hij ons net in de andere richting wees in de verzen 10-11: “Degenen die getrouwd zijn geef ik, nee, niet ik – de Heer geeft hun het volgende gebod: een vrouw mag niet scheiden van haar man (is ze al gescheiden, dan moet ze dat blijven of zich met haar man verzoenen), en een man mag zijn vrouw niet wegsturen.” Met zo’n bewering voor m’n neus (“is ze al gescheiden, dan moet ze dat blijven of zich met haar man verzoenen”), ben ik niet geneigd te denken dat Paulus vier verzen later hertrouwen promoot.

3) De derde reden waarom ik niet denk dat hij hertrouwen promoot wanneer hij zegt, “de broeder of zuster is niet gebonden,” is dat Paulus’ argument in het volgende vers (v. 16) dit niet ondersteunt. Het ondersteunt wel de vrijheid om de scheiding in vrede te accepteren, niet de vrijheid om te gaan hertrouwen. In vers 16 staat: “Wie weet kunt u uw man wel redden! En wie weet kunt u uw vrouw wel redden!” Met andere woorden, u weet het ''niet'', en daarom kunt u dit niet als argument gebruiken om een lelijk gevecht aan te gaan met als doel getrouwd te blijven. Dus de woorden in vers 15, “in dat geval is de broeder of zuster niet gebonden,” betekenen dat u niet gebonden bent aan dit huwelijk als uw ongelovige echtgenoot de opheffing ervan eist, want u hebt geen garantie dat hij gered zal worden door ervoor te knokken dat hij blijft.

4) En de vierde reden om te geloven dat Paulus het ideaal van Jezus hooghoudt, niet te hertrouwen na een scheiding terwijl de vervreemde echtgenoot nog leeft, is vers 39: “Een vrouw is gebonden aan haar man ''zolang hij leeft'', maar wanneer hij is gestorven, is ze vrij om te trouwen met wie ze wil, mits ze één blijft met de Heer.” Dus lijkt het me dat Paulus en Jezus beide denken dat volgers van Jezus enkel en alleen zijn toegewijd aan één man en één vrouw zolang ze beide zullen leven. Dit ideaal brengt de evangelische waarheid het helderst naar voren: Christus stierf voor zijn bruid en laat haar nooit in de steek.

====4. Ten vierde, de laatste vraag waar we nauwelijks nog tijd voor hebben, luidt: Zijn er geen uitzonderingen op het verbod van hertrouwen terwijl de echtgenoot nog leeft?====

Mijn antwoord is nee. Maar ik ben nogal in de minderheid onder Bijbelse studenten, en zelfs onder onderzoekers en predikanten die geloven in de Bijbel. Laten we het dus kort hebben over Mattheüs 19 om het belangrijkste argument voor de uitzondering op overspel te zien – dat wil zeggen, het argument dat als er overspel tegen een echtgenoot wordt gepleegd, het hem of haar vrij staat te scheiden en te hertrouwen. Mattheüs 19:3-12 komt sterk overeen met de woorden van Jezus zoals we die vorige week zagen in Markus 10:1-12. Er zijn twee belangrijke verschillen. De eerste is te vinden in vers 9 waar een uitzonderingsbepaling staat: “Ik zeg u dit: een man die ''om een andere reden dan ontucht'' zijn vrouw verstoot en met een ander trouwt, pleegt overspel.” De meeste onderzoekers zeggen dat de woorden “om een andere reden dan ontucht” betekenen dat als er sprake is van ontucht, de gekrenkte echtgenoot vrij is om te scheiden en te hertrouwen.

<h4>Pipers standpunt</h4>
Ik denk niet dat Jezus dit bedoelt. Er is geen tijd om de redelijke bijbehorende verklaring van het waarom te geven. Daarvoor verwijs ik naar Scheiden & Hertrouwen: Een document van stellingnameb. Even dit nog, aangezien Jezus hier geen gebruik maakt van het woord “overspel” (als hij zegt “om een andere reden dan ontucht”) dat hij elders (15:19) gebruikt in tegenstelling tot dit woord, maar dit woord meestal gebruikt om te verwijzen naar “echtbreuk” (zie vooral Johannes 8:41), denk ik dat wat Jezus doet, het waarschuwen van zijn lezers is, dat dit absoluut verbod op hertrouwen niet van toepassing is in het geval van een verloving waarbij echtbreuk zich heeft voorgedaan.
Mattheüs is het enige evangelie dat het heeft over Jozefs voornemen om te “scheiden” van zijn verloofde Maria omdat hij dacht dat ze echtbreuk had begaan. En in Mattheüs staat dat Jozef daarin “rechtschapen” en niet overspelig was: “Haar man Jozef, die een rechtschapen mens was, wilde haar niet in opspraak brengen en dacht erover haar in stilte te verstoten” (Mattheüs 1:19). Mattheüs vertelt ons dat Jezus’ waarschuwing dat hertrouwen overspelig is, niet van toepassing is op situaties zoals die van Jozef.


====Bethlehems standpunt====

Deze zienswijze wordt niet breed gedragen. En niet alle ouderen bij Bethlehemc hebben door de jaren heen deze overtuiging gedeeld. Dat is waarom we mijn eigen interpretatie niet tot standaard binnen de kerkelijke leer maken maar meer een interpretatie waarover we het allemaal eens kunnen zijn. Dit ouderlingenstandpunt is te vinden in een document getiteld Een stelling over scheiden & hertrouwen in het leven bij Bethlehem Baptist Church.d

Dus het standpunt dat ik ben blijven uitleggen en heb geprobeerd te laten zien met behulp van de Schrift de laatste twee weken, is van mij en representeert niet in alle details het officiële standpunt van onze kerk. De ouderlingen zijn het er allemaal over eens dat het huwelijk, zoals God het ontwierp, veel belangrijker en heiliger is dan dat wat onze cultuur ervan maakt. En we zijn het erover eens dat als er Bijbelse argumenten zijn om te scheiden en te hertrouwen, deze argumenten slechts ''onverbeterlijke overspel en uitgestelde verlating'' betreffen. Net als met andere kwesties, leven we samen in vrede, ondanks dit meningsverschil.

Ons gezamenlijk gebed voor de mensen bij Bethlehem en buitenstaanders om wie we geven, is dat we allen de diepste en hoogste zin van het huwelijk erkennen – niet seksuele intimiteit, hoe goed dat ook mag zijn, niet vriendschap, hoe goed dat ook mag zijn, niet wederzijdse hulp, hoe goed dat ook mag zijn, niet het krijgen en groot brengen van kinderen, hoe goed dat ook mag zijn, maar de levensechte demonstratie aan de wereld, van de verbondstrouwe liefde tussen Christus en zijn kerk. Daartoe roepen wij u op. Laat het zien. Vertel de waarheid hierover in uw huwelijkse positie en uw positie als alleenstaande.

<h4>Het verbond trouw blijven met behulp van het evangelie</h4>
En wij geloven dat via het evangelie God ons de kracht geeft, die we nodig hebben om van elkaar te houden in deze manier van verbondstrouwheid, want in Mattheüs 19:11 zegt Jezus na zijn indringende oproep om trouw te blijven: “Niet iedereen kan deze kwestie begrijpen, alleen degenen aan wie het gegeven is.” En het is gegeven aan zij die Christus volgen. We zijn niet in de steek gelaten. Hij is bij ons om ons te helpen. Als we hebben gezondigd zal hij het vroeg of laat recht trekken. En ons de genade geven om te bloeien tijdens het wachten. En als we hebben gezondigd, zal hij genade verlenen om berouw te tonen en vergeving te ontvangen en voorwaarts te gaan in diepgaande, nieuwe gehoorzaamheid.
Het evangelie van de voor onze zonden gekruisigde Christus, is de fundering van onze levens. Het huwelijk bestaat om dit te laten zien. En als het huwelijk kapotgaat, is het evangelie er om te vergeven, te helen, en te volharden totdat hij komt of totdat hij roept.

<hr />
<ol><li>De opgedrongen scheidingen van Ezra 10:10 en verder, vormen een uitzondering op deze regel wat waarschijnlijk komt door de unieke situatie van het etnisch Israël levend tussen afgodische, heidense volken, en Gods wet brekend om gemengde huwelijken met hen te vermijden. We weten door 1 Korintiërs 7:12 en 1 Petrus 3:1-6 dat het Christelijk antwoord op gemende huwelijken niet de scheiding is.
</li><li>Ik vond Paul K. Jewetts Kinderdoop en het Verbond der Genadee, pagina’s 122-138, zeer handig bij deze paragraaf.
</li></ol>
Noot van de vertaler
a Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
b Originele titel: Divorce & Remarriage: A Position Paper 
c Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
d Originele titel: A Statement on Divorce & Remarriage in the Life of Bethlehem Baptist Church 
e Originele titel: Infant Baptism and the Covenant of Grace

Wat

Pcain — Wed, 03 Dec 2025 18:44:03 GMT

Pcain: Wat hernoemd naar Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden, Deel 1

{{info|What God Has Joined Together, Let Not Man Separate, Part 1}} 

<blockquote>Markus 10:1-12 Hij vertrok daarvandaan naar Judea en het gebied aan de overkant van de Jordaan, en de mensen verzamelden zich weer in groten getale om Hem heen; Hij onderwees hen zoals Hij gewoon was te doen. 2 Er kwamen ook farizeeën op Hem af. Ze vroegen Hem of een man zijn vrouw mag verstoten. Zo wilden ze Hem op de proef stellen. 3 Hij vroeg hun: ‘Hoe luidt het voorschrift van Mozes?’ 4 Ze zeiden: ‘Mozes heeft de man toegestaan een scheidingsbrief te schrijven en haar te verstoten.’ 5 Jezus zei tegen hen: ‘Hij heeft u dat voorgeschreven omdat u halsstarrig bent. 6 Maar al bij het begin van de schepping heeft God de mens mannelijk en vrouwelijk gemaakt; 7 daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, 8 en die twee zullen één lichaam zijn, ze zijn dus niet langer twee, maar één. 9 Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.’ 10 In huis stelden de leerlingen Hem hier weer vragen over. 11 Hij zei tegen hen: ‘Wie zijn vrouw verstoot en met een ander trouwt, pleegt overspel; 12 en als zij haar man verstoot en met een ander trouwt, pleegt zij overspel.’1</blockquote>

Nu we zijn aangekomen bij het einde van onze serie over het huwelijk – deze week en volgende week – past het dat we samen nadenken over wat de bedoeling van het huwelijk betekent voor scheiden en hertrouwen. Voor velen onder u, die een scheiding hebben doorgemaakt en nu alleenstaand of hertrouwd zijn, of wiens ouders gescheiden waren of iemand anders die u liefheeft, brengt alleen al het noemen van dat woord veel gevoelens omhoog qua verdriet, verlies, tragedie, teleurstelling, woede, spijt en schuldgevoel. Slecht een paar dingen doen meer pijn dan een scheiding. Het snijdt diep in de menselijke ziel anders dan elke andere gapende, relatiewond. Het is emotioneel hartverscheurender dan het overlijden van een wederhelft. De dood is meestal zuivere pijn. Scheiding is meestal smerige pijn. Anders gezegd, het enorme verlies van een huwelijkspartner door de dood, is bij een scheiding erger dankzij de lelijkheid van de zonde en de morele verontwaardiging dat iemand zoiets wordt aangedaan.

====De verwoesting die scheiden aanricht====

Het kondigt zich vaak al jaren tevoren aan, en kent lange jaren van afwikkeling en gewenning. De verstoring van het leven is onmeetbaar. Het gevoel van mislukking, schuld en angst kan de ziel pijnigen. Net als de psalmschrijver, valt nacht na nacht een echtgenoot betraand in slaap (Psalm 6:7). De werkprestatie wordt gehinderd. Mensen weten niet hoe ze zich naar u toe moeten gedragen en vrienden beginnen weg te blijven. U kunt het gevoel hebben dat u een dikke scharlakenrode S op uw borst draagt. De eenzaamheid is niet als de eenzaamheid van een weduwe of weduwnaar of van iemand die nog nooit was getrouwd. Het is een klasse voor zich. (Wat een van de redenen is waarom veel gescheiden mensen elkaar vinden.) Het gevoel van een verwoeste toekomst kan je helemaal opvreten. Gedoe in de rechtszaal verergert de persoonlijke misère. En dan is er vaak ook nog de hartverscheurende positie van de kinderen. Ouders hopen tegen beter weten in dat de littekens de kinderen niet zullen beschadigen of ooit hun huwelijken zullen ruïneren. Spanningen omtrent de voogdijschap en financiële steun verdiepen de wonden. En dan kunnen de ongemakkelijke en kunstmatige bezoekrechten de ellende tientallen jaren verlengen. En voeg aan dit alles toe dat in Amerika dit meer dan vier van de tien getrouwde paren overkomt.

====Reageren op een scheiding====

Er zijn twee manieren om liefdevol en zorgzaam te reageren op deze situatie. De ene is om naast de gescheiden personen te gaan staan en hen te helpen in hun verdriet en berouw van eventuele zonde van hun kant. En dan bij hen te blijven tijdens het verloop van het hele proces en te helpen om een mogelijkheid te vinden om te vergeven en te helpen bij het vinden van de kracht voor nieuwe gehoorzaamheid, de kracht die Christus verwierf toen hij stierf en weer opstond.

De andere manier om liefdevol en zorgzaam te reageren is de haat tegen scheiden uit te spreken en te zeggen waarom het tegen de wil van God is, en alles te doen wat we volgens de Bijbel kunnen om het te voorkomen. Compromissen rond heiligheid en rond levenslange behoud van het huwelijk – situaties die de sterkte van de verbondseenheid verzwakken – mogen op de korte termijn lief aanvoelen maar richten decennialang schade aan. Het stevig raamwerk van het huwelijksverbond beschermen met hoge normen mag op korte termijn moeilijk lijken maar bezorgt toekomstige generaties ontelbare zegeningen. Ik hoop dat beide manieren van liefde en zorg zullen gedijen in Bethlehem2.

====Het verbond blijft totdat Christus deze verwijdert====

Een van de redenen waarom ik het ultieme doel van het huwelijk in deze serie zo sterk benadrukte is dat het doel van het huwelijk zodanig is dat menselijke wezens het niet legitiem kunnen verbreken. ''Het ultieme doel van het huwelijk is de representatie van de verbondstrouwe liefde tussen Christus en zijn kerk.'' Deze waarheid te beleven en te laten zien, is de diepgaandste betekenis van getrouwd zijn. Dit is de ultieme reden waarom het huwelijk bestaat. Er zijn andere redenen maar dit is de hoofdreden. Dus, als Christus ooit zijn kerk verlaat en afdankt, dan mag een man scheiden van zijn vrouw. En als de met bloed gekochte kerk onder het nieuwe verbond ooit ophoudt de bruid van Christus te zijn, dan mag een vrouw legitiem scheiden van haar man. Maar zolang Christus zijn verbond met zijn bruid, de kerk, in stand houdt, en zolang de kerk, bij de behoudende genade van God, het uitverkoren volk van Jezus Christus blijft, zal in de uiterste betekenis van het huwelijk staan: ''Wat God heeft verbonden, kan alleen God scheiden'', niet de mens.

====Serieus omgaan met heiligheid====

O, ik bid zeer dat een van de effecten van deze serie ervoor zal zorgen dat we mensen worden die uiterst serieus omgaan met de heiligheid van het huwelijk. De wereld behandelt deze diamant als elke andere steen. Maar in feite is het huwelijk heilig, meer nog dan wat de meeste mensen zich voorstellen. Het is een unieke schepping van God, een indrukwekkende weerspiegeling van Gods relatie met zijn mensen en een demonstratie van de glorie van Gods verbondsbehoudende liefde. Anders dan al die kleinerende denkwijzen over het huwelijk in de wereld – Jezus’ wereld en onze wereld – zijn Jezus’ woorden over het huwelijk adembenemend. Dit is het werk van God, niet van de mens, en het is niet het menselijk voorrecht daar een einde aan te maken.

====Jezus kent zijn Mozes====

In onze tekst in Markus 10:1 en verder, kwamen de farizeeën bij Jezus en vroegen hem: “mag een man zijn vrouw verstoten?” Dat is de vraag. Tegenwoordig stellen mensen deze vraag niet eens meer. Het is vanzelfsprekend. Het is niet alleen legaal maar ook gemakkelijk en goedkoop. Google eens het woord “scheiding” en zie wat u krijgt (“Goedkoop scheiden”, “Snel en goedkoop scheiden”, “Online scheiding eenvoudig: € 329,- p.p.”, “Goedkoop scheiden vanaf € 110”). Laat me voorzichtig en oprecht zeggen: Zij die het ontwerp van God en de glorie van Christus minachten, en hun levens, ondernemingen en hele bedrijfstakken bouwen rond het goedkoop en gemakkelijk maken van scheiden, staan onder de toorn van God en moeten spijt betuigen en zijn vergeving zoeken via Christus voordat het te laat is. Jezus wist dat de farizeeën in het algemeen een trouweloze generatie vormden (Mattheüs 12:39). Hij wist hoe ze hun scheidingen vergoelijkten. Daarom bracht hij hen naar die specifieke plek en vroeg hen in Markus 10:3: “Hoe luidt het voorschrift van Mozes?” Hij brengt hen bij Mozes. Maar daar moeten ze oppassen. Mozes schreef niet alleen Deuteronomium, dat ze gaan citeren. Hij schreef ook Genesis. Vers 4: “Ze zeiden: ‘Mozes heeft de man toegestaan een scheidingsbrief te schrijven en haar te verstoten.’” Dat is waar. Het is een verwijzing naar Deuteronomium 24:1.

Wat zal Jezus zeggen als reactie op deze verdediging van de scheiding? Vers 5: Jezus zei tegen hen: “Hij heeft u dat voorgeschreven omdat u halsstarrig bent.” Dat roept verbazing op. Het betekent dat er wetten in het Oude Testament staan, die Gods wil niet voor de eeuwigheid weergeven maar uitdrukkingen zijn van hoe op z’n best om te gaan met zonde bij bepaalde mensen in een specifiek tijdperk. Scheiding wordt in het Oude Testament nooit opgedragen en nooit ingesteld. Maar het werd gedoogd en gereguleerd. Net zoals polygamie werd gedoogd en gereguleerd, en bepaalde vormen van slavernij werden gedoogd en gereguleerd. En Jezus zegt hier dat deze toestemming geen weerspiegeling is van Gods ideaal voor zijn mensen; het was een weerspiegeling van de halsstarrigheid van het menselijk hart. “Hij heeft u dat voorgeschreven omdat u halsstarrig bent.”

====Terug naar de schepping====

Dan neemt Jezus de farizeeën (en ons) mee terug naar Gods wil met de schepping en citeert hij Genesis 1:27 en 2:24, en laat ons zien hoe het bedoeld was. Verzen 6-8: “Maar al bij het begin van de schepping heeft God de mens mannelijk en vrouwelijk gemaakt; daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één lichaam zijn, ze zijn dus niet langer twee, maar één.” Dat is het einde van deze citaat uit de Schrift. Nu is het de vraag: Wat zal hij ermee doen? Jezus ziet duidelijk frictie tussen Deuteronomium 24 en Genesis 1 en 2. Die ''maar'' aan het begin van vers 6 (“Maar al bij het begin van de schepping …”) betekent: Gods wil ten aanzien van scheiden in Genesis 1-2 is niet dezelfde als zijn wil uitgedrukt in Deuteronomium 24.

Dus luidt de vraag: Welke kant zal Jezus opgaan? Zal hij zeggen: Wel, er is ook nu nog halsstarrigheid, zelfs onder mijn discipelen, en dus drukt vandaag de dag Deuteronomium Gods wil voor de christenen uit? Of zal hij zeggen: Ik ben de Messias, de Christus. Het Mensenkind is naar de aarde gekomen om mensen te verzamelen, die door het geloof in hem en de vereniging met hem, de ware betekenis van het huwelijk laten zien door de wijze waarop ze hun huwelijksverbond in stand houden? Zal de nadruk liggen op het feit dat er binnen de kerk nog steeds halsstarrigheid in de harten is, of zal de nadruk liggen op het feit dat het oude voorbij is en dat het nieuwe is gekomen (2 Korintiërs 5:17)?

====Jezus’ drie conclusies====

Jezus trok drie conclusies in vers 8b en vers 9. Hij zei (1) in vers 8b: “Ze zijn dus niet langer twee, maar één.” Met andere woorden, aangezien God in Genesis 2:24 zei: “Zij zullen één lichaam zijn,” concludeert Jezus voor zijn en onze tijd: “Ze ''zijn'' dus niet langer twee, maar één.” Het huwelijk is zo’n verbond – zeer diep, net zoals Jezus en de kerk één lichaam zijn (Romeinen 12:5).

De tweede conclusie (2) die Jezus dan trekt is dat deze vereniging tot één lichaam, de schepping, het werk, van God en niet van de mens is. Hij zegt in vers 9: “Wat God heeft verbonden …” Dus zelfs als twee mensen besluiten te gaan trouwen. En een menselijke predikant, priester, politierechter of iemand anders deze vereniging zegent of wettigt, dat is allemaal ondergeschikt aan de belangrijkste speler, namelijk, God. “Wat ''God'' heeft verbonden …” God is de hoofdrolspeler in de trouwceremonie.

Dan (3) trekt Jezus aan het einde van vers 9 de conclusie: “Mag een ''mens'' niet scheiden.” Het woord dat hier als “mens” is vertaald (“Mag een mens niet scheiden”) is niet het woord voor man tegengesteld aan de vrouw, maar het woord voor menselijk tegengesteld aan goddelijk. De tegenstelling is: “Als God de man en de vrouw verenigt in het huwelijk, dan heeft de mens op zich geen recht om te scheiden wat hij verenigde.” Dat is Jezus’ derde conclusie uit Genesis 1 en 2. Aangezien God deze sacrale eenheid schiep met dit sacraal doel om de onbreekbare stevigheid van zijn verbondsliefde met zijn mensen te laten zien, heeft de mens gewoonweg niet het recht om te verbreken wat God schiep.

====Klaar met de farizeeën====

Dat is het einde van Jezus’ gesprek met de farizeeën over scheiden. Hij heeft meer te zeggen tegen zijn discipelen maar hij is klaar met de farizeeën. Ze stellen geen vragen meer. Hij zegt niets meer. Ze kwamen met hun vraag. Jezus gaf zijn antwoord. Ze vroegen: “Mag een man zijn vrouw verstoten?” En Jezus antwoorde: “Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.” Nee. Het mag dus niet. Het is in tegenspraak met het ultieme doel van het huwelijk. Natuurlijk kan iemand zeggen dat het altijd in tegenspraak met het doel van het huwelijk is geweest – ook al is de toestemming ervoor opgeschreven in Deuteronomium. Maar Jezus denkt niet op die manier. Hij roept zijn volgelingen op tot een hogere standaard dan het compromis met de halsstarrigheid der harten in Deuteronomium.

====Jezus kwam niet om Mozes te bevestigen====

Jezus kwam niet om gewoon even de Mozaïsche wet te bevestigen. Hij kwam om ernaar te leven in zijn eigen bezigheid, vergeving, verantwoording van gehoorzaamheid en dood, en om dan zijn vrijgekochte, vergeven en vrijgesproken volgers te brengen naar hogere standaarden die van oorsprong de bedoeling waren wanneer alles van Mozes correct is begrepen. Denk ook aan Mattheüs 5:17: “Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen. Ik ben niet gekomen om ze af te schaffen, maar om ze ''tot vervulling te brengen''.” En dan geeft hij zes voorbeelden hoe deze radicale gehoorzaamheid eruit zal zien bij zijn discipelen. Hier heeft u twee daarvan: 1) ‘Jullie hebben gehoord dat destijds tegen het volk is gezegd: “Pleeg geen moord …” Dit zeg Ik daarover: ieder die in woede tegen zijn broeder of zuster tekeergaat, zal zich moeten verantwoorden voor het gerecht’ (Mattheüs 5:21-22). 2) ‘Jullie hebben gehoord dat gezegd werd: “Pleeg geen overspel.” Dit zeg Ik daarover: iedereen die naar een vrouw kijkt en haar begeert, heeft in zijn hart al overspel met haar gepleegd’ (Mattheüs 5:27-28). En er staan er nog vier zoals deze in Mattheüs 5.

====Jezus kwam om Mozes te vervullen====

Met andere woorden, Jezus kwam niet alleen om de wet met zijn eigen daden na te volgen, hij kwam om zijn volk op drastische wijze de wet te laten begrijpen en op drastische wijze te gehoorzamen aan de wet die niet gebaseerd is op wetgeving maar op hemzelf, en zo de volheid te weerspiegelen van wat Gods plan met ons is – en vooral het evangelie te weerspiegelen, het verbondstrouwe werk van Christus op Golgotha voor zijn kerk. Het huwelijk onder christenen is vooral bedoeld om de waarheid over het evangelie te vertellen – dat Christus sterft voor zijn kerk die van hem houdt, en nooit zijn verbond met zijn bruid verbreekt.

In essentie zegt Jezus: “U hebt gehoord dat het gezegd is: ‘Het is u toegestaan te scheiden.’ Maar ik zeg u: ‘Ik ben gekomen om de halsstarrigheid van uw hart te overwinnen. Ik ben gekomen om te sterven voor uw zonden. Ik ben gekomen om u als rechtvaardig te rekenen. Ik ben gekomen om u te laten zien wat het huwelijk zou moeten representeren, de voorstelling van mijn opofferende, verbondsgetrouwe liefde voor mijn zondige bruid. Ik ben gekomen om jullie de kracht te geven getrouwd te blijven, of alleenstaand te blijven, zodat op beide wijzen jullie je beloften nakomen en jullie laten zien wat mijn verbond is en hoe sacraal het huwelijksverbond eruitziet.’”

Dus als de farizeeën zijn vertrokken en Jezus in het huis met zijn discipelen is, zet hij de zaak zelfs botter en radicaler neer. Markus 10:10-12: “In huis stelden de leerlingen Hem hier weer vragen over. Hij zei tegen hen: ‘Wie zijn vrouw verstoot en met een ander trouwt, pleegt overspel; en als zij haar man verstoot en met een ander trouwt, pleegt zij overspel.’”

====Voor volgende week====

Markus vermeldt niet hoezeer de discipelen onder de indruk van deze woorden waren; Mattheüs doet dat wel. Op basis van twee belangrijke tekstdelen in Mattheüs (5:32; 19:9) en drie in 1 Korintiërs (7:10-11, 12-16, 39) en één in Romeinen (7:1-3), zal ik proberen u beter te laten begrijpen waarom ik denk dat we Jezus hier ongefilterd moeten nemen en moeten pleiten tegen elke vorm van hertrouwen na een scheiding terwijl de wederhelft nog leeft. Dat is wat ik denk waartoe Jezus ons als zijn volgelingen oproept. Houdt u zódanig aan uw huwelijksgeloften dat de waarheid verteld wordt over de onbreekbare verbondsliefde van Christus.

====Scheiding en het evangelie====

Maar in de afsluiting van vandaag wil ik benadrukken dat wat Jezus hier zegt in de verzen 10-12 geweldig goed nieuws is – zelfs voor zij die gescheiden en hertrouwd zijn. En wel hierom: Jezus zegt, Ga niet van uw echtgenoot scheiden en met iemand anders trouwen. Als u dat doet, heeft u overspel gepleegd. Waarom is het overspel? ''Uiteindelijk'' is het overspel omdat het de waarheid over Christus, die het huwelijk zou moeten representeren, geweld aandoet. Jezus doet dat nooit en te nimmer zijn bruid, de kerk, aan. Hij laat haar nooit in de steek laten. Hij verstoot haar nooit. Hij zal haar nooit misbruiken. Hij houdt altijd van haar. Hij haalt haar altijd terug wanneer ze afdwaalt. Hij is altijd geduldig met haar. Hij zorgt altijd voor haar, vervult haar behoeften, beschermt haar en wonder boven wonder, schept behagen in haar. En u – u die één keer trouwde, vijf keer trouwde, nooit trouwde – als u tot inkeer komt en Christus vertrouwt – accepteer hem als de schat die uw straf onderging en uw rechtschapenheid werd - u bent onderdeel van de bruid. En dat is zijn relatie met u. “Iedereen die in Hem gelooft, krijgt door zijn naam vergeving van zonden” (Handelingen 10:43).

De radicale oproep van Jezus om nooit te scheiden en te hertrouwen, is een verkondiging uit het evangelie waarmee mensen die gefaald hebben, gered kunnen worden. Als Christus niet zo zou zijn, zouden wij allemaal teniet zijn gedaan. Maar dit is hoe echt, hoe trouw, hoe vergevend hij is. Daarom zijn wij gered.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS

Zegenen

Pcain — Mon, 17 Nov 2025 20:59:03 GMT

Pcain: Zegenen hernoemd naar Wat houdt het in om God te zegenen?

{{info|What does it mean to bless God?}} 
Mijn stelling is dat als in de Schrift God mensen “zegent”, ze daardoor geholpen en in kracht voorzien zijn, en beter af zijn dan daarvoor maar wanneer mensen God “zegenen” hij niet geholpen is, in kracht voorzien is noch beter af is. Eerder (zoals C.A. Keller dat formuleerde in THAT, I, 361) is het menselijk zegenen van God een “uitdrukking van prijzende dankzegging” (ein lobendes Danksagen), als het in het Oude Testament gaat over God zegenen, is dat geen “aanduiding van een proces dat doelt op de toename van Gods kracht” (THAT, I, 361). Het is een “uitroep van dankbaarheid en bewondering” (THAT, I, 357).
Dit is geenszins een vreemd semantisch fenomeen. Als God de oorspronkelijke en onuitputtelijke “zegenaar” is, dan moet hij boven alle andere staan in een “gezegende” stand– de overvloed en bron van alle “zegeningen.” Als dat zo is zou “U ben gezegend!” een zeer normale uitbarsting van verheerlijking zijn. Dat deze erkenning en vreugdevolle uitroep van Gods gelukzaligheid beschreven moet worden als “God zegenen” is niet ongewoon. Andere vergelijkingen, maar geen exacte, zouden uitdrukkingen van ons zijn zoals: “Ik loof de Heer” of “Laat ons zijn naam verheerlijken.” Deze uitdrukkingen bieden beide een goede erkenning en geven vreugdevol uiting aan Gods grootheid en zijn verheven status. Ze zijn niet bedoeld om God groter of hoger te maken. Dus God zegenen betekent erkenning van zijn grote rijkdom, kracht en genadige gulheid, en is ter uitdrukking van onze dankbaarheid en vreugde in het zien en ervaren daarvan.
Hier volgen enkele teksten die me tot deze conclusie brachten:
Deuteronomium 8:10 Wanneer u daar volop te eten hebt, dank de HEER, uw God, dan voor het goede land dat Hij u gegeven heeft.1
Hier is “zegen” praktisch identitiek aan “dank” of “dankbare erkenning als gever van zegeningen.”
Psalm 100:4 Kom zijn poorten binnen met een loflied, hef in zijn voorhoven een lofzang aan, breng Hem hulde, prijs zijn naam.
Psalm 145:10 Laten al uw schepselen U loven, HEER, en uw getrouwen U prijzen.
Psalm 103:2 Prijs de HEER, mijn ziel, vergeet niet één van zijn weldaden.
Psalm 96:2-3 Zing voor de HEER, prijs zijn naam, verkondig van dag tot dag dat Hij ons redt. Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden.
Hier betekent zegenen waarschijnlijk: maak met vreugde al deze goede dingen van God bekend.
Psalm 104:1 Prijs de HEER, mijn ziel. HEER, mijn God, hoe groot bent U. Met glans en glorie bent U bekleed.
Deze psalm begint en eindigt met “Prijs de HEER, mijn ziel.” Waarschijnlijk betekent dit dat de psalm bedoeld is als zegening. Zodoende betekent God zegenen, van harte dingen zeggen als “God, u bent ontzettend groot!”
1 Kronieken 29:10 Toen loofde David de HEER, ten aanhoren van de hele gemeenschap. Hij zei: ‘Geprezen bent U, HEER, God van onze voorvader Israël, voor altijd en eeuwig.’
Dit is een helder voorbeeld van wat iemand doet als diegene de heer zegent: hij noemt hem geprezen! Hetzelfde is te zien in de vergelijking met Genesis 24:27 en 48.
Psalm 34:2 De HEER wil ik prijzen, elk uur van de dag, mijn mond is altijd vol van zijn lof.
Psalm 145: 1-2, 21 U, mijn God en koning, wil ik roemen, uw naam prijzen tot in eeuwigheid. Elke dag opnieuw wil ik U prijzen, uw naam loven tot in eeuwigheid. Laat zó mijn mond de lof spreken van de HEER, en alles wat leeft zijn heilige naam prijzen, tot in eeuwigheid.
Psalm 113:1,2 Halleluja! Loof, dienaren van de HEER, loof de naam van de HEER. De naam van de HEER zij geprezen van nu tot in eeuwigheid.

<hr>
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21). In veel Nederlandse Bijbelvertalingen worden in de plaats van het begrip ‘zegenen’ woorden gebruikt als ‘prijzen’ of ‘loven’ als het gaat om mensen die God ‘zegenen’. In de NBV21 wordt op deze manier ‘zegenen’ onder andere gebruikt in Efeziërs 1:3 en 4 en Psalm 134:1.

Dingen

Pcain — Wed, 12 Nov 2025 19:49:14 GMT

Pcain: Dingen hernoemd naar Wat kunnen we in de praktijk doen om te zorgen dat we gericht zijn op hemelse dingen?

{{info|What can we do practically to help set our minds on heavenly things?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Wat kunnen we in de praktijk doen om te zorgen dat we gericht zijn op hemelse dingen?'''

De eerst stap is de erkenning van onze behoefte aan aandacht voor de hogere dingen. We moeten erkennen dat er veel concurrerende aanspraak wordt gemaakt op ons denken en onze aandacht, en we moeten besluiten om de tijd en een plek te vinden, waar we niet gebombardeerd worden door televisie, radio, telefoon of internet.

In de plaats daarvan moeten we ons wijden aan onze Bijbels en aan de levende God op een veilig en rustig plekje. We moeten ons wijden aan het geven van aandacht aan hogere dingen door diep na te denken en door Bijbelteksten uit het hoofd te leren.

Evengoed, als we de Schriften lezen, moeten we bidden: “Oh, Heer, open mijn ogen om uzelf te zien en het wonderlijke dat u bent en de wonderen die u belooft.” Dit zijn de dingen van de hemel. En op deze manier zullen we meer op de hemel gericht zijn want we verzadigen onze gedachten met de dingen van God, de woorden van de Schrift.

Uiteindelijk is het heel eenvoudig. Vind wat tijd en een plek waar u een geschikt moment hebt van afzondering en stilte. Open uw Bijbel en lees langzaam, en maak, terwijl u leest, van elke zin een gebed. En verzadig uw gedachten. Stel vragen. Denk na. Vraag in welke verhouding het tot uw gezin staat, tot uw kinderen, uw vrijgezellenleven, uw werk of uw vrije tijd zodat alles in uw leven op God gericht gaat worden, een Bijbelse verzadiging, en een verheerlijking van Jezus Christus.

Gaan

Pcain — Wed, 05 Nov 2025 18:30:05 GMT

Pcain: Gaan hernoemd naar Wat kan ervoor zorgen dat een zendeling door blijft gaan?

{{info|What Can Keep a Missionary Going?}} 

Het antwoord is ''hoop''. Het vertrouwen dat het werk niet voor niets is. Het sterke gevoel dat 10.000.000 jaren leven langer is dan 70 jaar, en dat “het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard.”1+2 En de stellige verzekering dat de zaak van Christus in de wereld zal zegevieren.

Nu volgen enkele ontzagwekkende beloftes om ons te steunen in een klus die lang kan duren en moeilijk kan zijn maar uiteindelijk ''zal'' zegevieren, en elke cent, elk gebed, elke brief, calorie en droom die u erin steekt, waard is.

'''Genesis 12:3'''

In jou zullen alle volken op aarde gezegend worden.

'''Psalm 2:8'''

Vraag het Mij en Ik geef je de volken in bezit.

'''Psalm 22:28'''

Overal, tot aan de einden der aarde, zal men de HEER gedenken en zich tot Hem wenden. Voor U zullen zich buigen alle stammen en volken.

'''Psalm 65:3'''

U die ons bidden hoort – tot U komt de sterveling.

'''Psalm 66:4'''

Laat heel de aarde voor U buigen en zingen, uw naam bezingen.

'''Psalm 86:9'''

Alle volken, door U gemaakt, komen en buigen zich, Heer, voor U en prijzen uw naam.

'''Psalm 102:16'''

Alle volken zullen de naam van de HEER vrezen, alle koningen van de aarde zijn majesteit eren.

'''Jesaja 24:15-16'''

Prijs daarom de HEER in het land van de dageraad, de naam van Israëls God op de eilanden in zee. Van het einde der aarde horen wij zingen: ‘Hulde aan de rechtvaardige!’

'''Habakuk 2:14'''

Maar zoals de zee vol water is, zo zal de aarde vol zijn van kennis van de majesteit van de HEER.

'''Mattheüs 16:18'''

Op die rots zal Ik mijn kerk bouwen; de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen.

'''Mattheüs 24:14'''

Pas als het goede nieuws van het koninkrijk in de hele wereld wordt verkondigd als getuigenis voor alle volken, zal het einde komen.

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Romeinen 8:18

Truths

Pcain — Mon, 03 Nov 2025 20:41:31 GMT

Pcain: Truths hernoemd naar Wat zijn enkele oude waarheden die onze generatie dringend moet ontdekken?

{{info|What are some old truths that our generation desperately needs to recover?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Wat zijn enkele oude waarheden die onze generatie dringend moet ontdekken?'''

Het zal u opvallen, als u 300-jaar oude boeken leest, dat zij heel anders met de dood omgaan dan wij doen. Ze nemen aan dat het gaat gebeuren en dat het moeizaam zal zijn. Medicijnen had je daarbij niet. Voor hen waren de manier waarop je erover sprak en er rekening mee hield, de kring van mensen die je om je heen had en de rollen die ze hoorden te spelen, een gegeven.

Lijden en de dood waren destijds belangrijke onderdelen van het leven. Als u oudere boeken leest – in plaats van nieuwere – krijgt u een veel realistischer beeld van hoe het is om te sterven en dichter bij de dood te komen. Dat is zeer waardevol want in onze cultuur is het feit dat we zullen sterven, een blinde vlek. Mensen willen er niet aan denken en we zijn verbazingwekkend goed in het er niet aan denken.

Ik ben 61 jaar oud en moet nog steeds wennen aan de gedachte te zullen sterven. Kortgeleden nog vertelde ik enkele van mijn studenten dat ik Jezus oog-in-oog zal ontmoeten over een kortere tijd dan de tijd die ik geleefd heb in mijn huis, wat nu aanvoelt als heel kort.

Dus oudere boeken zijn veel realistischer als het gaat over pijn, lijden en de dood. Onze generatie, aan de andere kant, is zich daar nauwelijks van bewust.

Deel

Pcain — Wed, 29 Oct 2025 20:04:28 GMT

Pcain: Deel hernoemd naar Het wachten is het moeilijkste deel

{{info|The Waiting Is the Hardest Part}} 

Tom Petty heeft talent voor tijdloze liedteksten die een breed publiek aanspreken.

Zo’n dertig jaar na de lancering in 1981 trekt zijn lied “The Waiting” krachtiger aan luisteraars dan ooit. Of het nou wachten in de rij is, wachten in het verkeer, wachten op het eten of wachten op je huwelijk, onze tijd uitzitten is meer tegencultuur dan ooit. En verkondigen dat dit “het moeilijkste deel” is, krijgt van bijna iedereen volmondige instemming. We zijn gewend onze zin te krijgen, en wel direct. Eerst ging dat om fastfood en instantkoffie; daarna ging het ook om al het andere.

Maar onze afkeer van wachten is niet alleen het resultaat van sociale trends en veranderingen van generatie op generatie; het is een uitdrukking van iets uiterst menselijk.

Onze tweelingzonen van 4 kunnen al verbanden leggen. Ze hoorden Petty’s refrein en het raakte hen – het bleef meer bij hen dan al het andere op zijn grootste-hits album. Nu zingen ze het om zichzelf te bedaren als ze geïrriteerd raken van het gewacht.

En het vervelende van wachten lijkt zelfs duidelijker bij mamma en pappa. Vanaf de zwangerschap heeft opvoeden ons geduld uitgedaagd en het tekort daaraan blootgelegd met beschamende regelmaat en omvang.

====Christendom is wachten====

Onze kijk op wachten is waarschijnlijk een van de krachtigste manieren waarop onze samenleving uit de pas loopt met de Bijbelse wereldbeschouwing. Niet dat wachten gemakkelijk was voor onze voorouders maar ze hadden er meer vrede mee en waren meer bereid om de goede dingen en kansen ervan te zien.

In het Oude Testament vereert de psalmschrijver geduldig het wachten op de HEER (Psalm 40:2), en Jesaja belooft dat “wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput” (Jesaja 40:31).1

Wachten op God is een regelmatig terugkerend refrein in het geloofsleven. Het is een uitdrukking van een gezonde hartenwens: “Ook wij verlaten ons op U, HEER: wij gaan de paden van uw recht. Ons diepste verlangen is het uw naam te noemen, U aan te roepen” (Jesaja 26:8). En het is een weerklank van de ongeëvenaarde kracht en genade van God, “die opkomt voor wie op Hem wacht” (Jesaja 64:3).

Met al die eeuwen wachten op de Messias denkt u mogelijk dat het wachten voorbij is zodra Jezus komt. Maar nu, in het tijdperk van de kerk, wachten we meer dan ooit, en zijn we opgeroepen om te leven in de schaduw van zijn terugkeer. We wachten “op de verschijning van onze Heer Jezus Christus” (1 Korintiërs 1:7); we zijn een volk “in afwachting van het geluk waarop wij hopen: de verschijning van de majesteit van onze grote God en redder Jezus Christus” (Titus 2:13). De kerk is de gemeenschap die “zich van de afgoden heeft afgewend om zich tot God te keren – om Hem, de levende en ware God, te dienen en om uit de hemel zijn Zoon te verwachten” (1 Thessalonicenzen 1:9-10), wetende dat wanneer hij verschijnt, hij komt “om te redden wie Hem verwachten” (Hebreeën 9:28).

De kerk heeft standgehouden gedurende twee millennia van langdurig wachten. We “zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn: de verlossing van ons sterfelijk bestaan” (Romeinen 8:23), en we vragen ons af: “hoe heilig en vroom moet u dan niet leven, u die uitziet naar de dag van God en het aanbreken daarvan bespoedigt!” en “zien uit naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont” (2 Petrus 3:11-13). En als we onze tijd uitzitten aan deze kant, houden we “vast aan Gods liefde” en zien “uit naar de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, die u het eeuwige leven zal schenken” (Judas 21).

====Geduld is de deugd====

Dan is de denkbeeldige deugd, die past bij deze gevreesde toestand, geduld. Het is het eerste ding dat Paulus over liefde prijst in 1 Korintiërs 13 - “De liefde is geduldig” (1 Korintiërs 13:4) – en een van de meest herhaalde aanmoedigingen voor kerkleiders (1 Thessalonicenzen 5:14; 2 Timotheüs 2:24; 4:2). Eeuwig leven is het geschenk aan “wie met volharding het goede doet, wie glorie, eer en onsterfelijkheid zoekt” (Romeinen 2:7). En geduld is een deugd, zo zeldzaam en zo’n hemelse daad dat Paulus twee keer zijn uitoefening ervan naar voren haalt als verdediging van zijn apostelschap (2 Korintiërs 6:4-6; 12:12).

Geduld is de begeleider van bescheidenheid en de vijand van hoogmoed. “Beter geduld dan ongeduld” (Prediker 7:8). Het is de juiste houding van een wezen dat voldoende verlicht is om te zeggen: “God is almachtig, niet ik.” En het is niet ons eigen werk maar “de vrucht van de Geest” (Galaten 5:22, 5:5).

====Drie methodes om geduld te bevorderen====

Tijdens de uitoefening van geduld voelen we relatief intensief het verlangen naar heiliging en de barensweeën van de Geest (Romeinen 8:22). Soms kan het lijken alsof we moeiteloos een worden met Jezus; met de wind van de Geest in onze zeilen wanneer we ons voeden met de voeding van zelfverloochening. Maar een deel van het wachten is het ervaren ongemak. We proeven de bittere pil van geduld en voelen die langzaam door onze keel naar beneden glijden. Er is geen sprake van geduld wanneer we totaal niet bewust zijn van het wachten. Dus als we het ongemak voelen, moeten we goddelijke beloften klaar hebben liggen evenals een aanvalsplan. Hier volgen drie Bijbelse methodes om geduld tijdens het wachten te bevorderen.

====1) Vernieuw geloof en hoop====

Wanneer u de eerste weerstand voelt, laat het dan een op God gerichte herinnering zijn. Stel de gerichtheid op uw geloof opnieuw in. Verplaats het gewicht van uzelf vertrouwen, waardoor het achteruit gaat, naar bewuste heroriëntatie op God. Of dat slechts een paar schaarse momenten zijn of schijnbaar eindeloze dagen, wachten is geen verspilling in Gods heersend systeem. Het is in het oponthoud en de pauzes, en in de bewustwording van ons gebrek aan geduld, waar hij werkt aan onze verlossing van vertrouwen op jezelf en aan de heropleving van ons geloof en hoop in hem.

Geduld komt met het geloof (2 Timotheüs 3:10; Hebreeën 6:12) – geloof voor het moment en hoop voor de toekomst. Geloof voedt de hoop, en “als wij hopen op wat we nog niet zien, blijven we in afwachting daarvan volharden” (Romeinen 8:25).

====2) Bid en wees dankbaar====

Ten tweede, laat het wachten u aan het bidden brengen. De oproep om standvastig te zijn tijdens “tegenspoed” wordt gevolgd door de reminder “bid onophoudelijk” (Romeinen 12:12). Een gezond gebedsleven hoeft niet persé te bestaan uit uren bidden achter gesloten deuren, maar uit ogen die kansen zien in, en een hart dat begrip heeft voor, de onverwachte wachtmomenten en wachtperiodes.

En er is een opvallende rol voor de ''dankzegging'' in het met plezier uitoefenen van geduld. Paulus bidt voor christenen: “en u zult door zijn luisterrijke macht de kracht ontvangen om ''alles vol te houden en alles te verdragen. Breng dus met vreugde dank aan de Vader.'' Hij stelt u in staat om te delen in de erfenis die alle heiligen wacht in het licht” (Colossenzen 1:11-12).

Hoe moeten wij ons “kleden in … geduld” (Colossenzen 3:12)? De apostel wijst ons op dankzegging, niet één of twee keer, maar drie keer.

<blockquote>''Wees dankbaar''. Laat het woord van Christus in rijke mate in u wonen, in alle wijsheid; onderwijs elkaar en wijs elkaar terecht, met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen. Zing voor de Heere ''met dank in uw hart''. En alles wat u doet met woorden of met daden, doe alles in de naam van de Heere Jezus, ''terwijl u God en de Vader dankt door Hem''. (Colossenzen 3:15-17)2</blockquote>

Weinig dingen zullen door de tijd heen zo effectief en rijk zijn als uw zegeningen tellen en aan God toedichten.

====3) Denk aan het geduld van God====

Ten slotte, het ongemak van het wachten kan onze harten richten op het levensreddend geduld van God. We danken alles aan zijn goedheid en geduld met ons. “Of veracht u zijn onbegrensde goedheid, geduld en verdraagzaamheid, en weet u niet dat zijn goedheid u tot inkeer wil brengen?” (Romeinen 2:4).

Hij was geduldig toen de eerste man en vrouw zondigden. En “ten tijde van Noah … toen God geduldig wachtte” (1 Petrus 3:20). Hij had geduld met Abraham en geduld met Israël. Hij liet zijn geduld zien via zijn profeten (Jakobus 5:10). En als hij zelfs geduld heeft met “voorwerpen van zijn toorn, bestemd voor de ondergang”, hoeveel te meer heeft hij voor ons zijn geduld getoond om ons te maken tot “voorwerp van zijn barmhartigheid en die Hij tevoren bestemd heeft om in zijn majesteit te delen” (Romeinen 9:22-23)?

Jezus persoonlijk is het hoogtepunt van het vertoon van Gods perfecte geduld jegens zondaars (1 Timotheüs 1:16). “Hij heeft alleen meer geduld met u, omdat Hij wil dat iedereen tot inkeer komt en niemand verloren gaat” (2 Petrus 3:9). Wij rekenen “het geduld van onze Heer uw redding” (2 Petrus 3:15) en rekenen op zijn belofte, in al ons wachten, “dat u geen blaam zal treffen op de dag van onze Heer Jezus Christus” (1 Korintiërs 1:8).

Mogelijk is Tom Petty op weg naar iets beters dan wat hij kent als hij over wachten zingt. “Je aanvaardt het als geloof, je neemt het ter harte.” De onwelkome inmengingen van het wachten in onze levens, of die nou zwaarwegend of schijnbaar banaal zijn, zijn krachtige mogelijkheden om God op elk moment te verwelkomen en om onze harten in hem te vernieuwen.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Tenzij anders vermeld zijn Bijbelteksten geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Herziene Statenvertaling (HSV)

Truth

Pcain — Thu, 16 Oct 2025 19:16:05 GMT

Pcain: Truth hernoemd naar Waarheid en liefde

{{info|Truth and Love}} 

Laat uw gedachten eens met mij gaan over vorming en relaties. Sommigen onder u zorgen er zeer voor dat LEREN VEREREN geen liefdevolle relaties negeert of marginaliseert. Die zijn van belang voor een echte, blijvende, levensveranderde vorming. Amen.

Dus wend ik me tot de Bijbel. Ik vind in de plaats van de woorden “vorming” en “relaties” de woorden “waarheid” en “liefde.” Wat zegt de Bijbel eigenlijk over hoe waarheid en liefde zich tot elkaar verhouden? Er zijn op z’n minst vier manieren om het te hebben over deze verhouding.

====1. Waarheid richt zich op de liefde====

“Het doel van je opdracht is de liefde die voortkomt uit een rein hart, een zuiver geweten en een oprecht geloof” (1 Timotheüs 1:5)1. Let op: de opdracht is niet het doel, dat is de liefde. De opdracht is het middel. Het is ondergeschikt. De waarheid dient de liefde. Vorming dient relaties – vooral de relatie tussen ons en God maar ook die tussen christenen en christenen, en tussen ons en ongelovigen. Het “doel” van onze hele vorming is liefde.

“Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen, want Hij die de belofte heeft gedaan is trouw. Laten we op elkaar letten en elkaar aansporen tot liefde en goede daden, … elkaar juist bemoedigen” (Hebreeën 10:23-25, letterlijke vertaling). Het doel van “op elkaar letten” en “elkaar … bemoedigen” is dat we de liefde aanwakkeren. We vermengen het inzicht in “datgene waarop we hopen” met het inzicht in “elkaar”, en het effect is dat we elkaar aansporen tot liefde. De waarheid van de leer en de waarheid van op-mensen-letten verenigen zich om zich te richten op liefde.

====2. Liefde richt zich op de waarheid====

“Ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid” (1 Korintiërs 13:6). De liefde verheugt zich als de waarheid wordt gesproken. Daarom richt de liefde zich op de waarheid. Het ondersteunt de waarheid.

“Toen ik u schreef was ik terneergeslagen en bedrukt en stonden de tranen in mijn ogen. Ik wilde u geen pijn doen, maar u laten weten hoezeer ik u liefheb” (2 Korintiërs 2:4). Hier staat een voorbeeld van hoe liefde zich op de waarheid richt. Paulus is vol van liefde en het beweegt hem om een moeilijke brief te schrijven, en het baarde hem en de Korintiërs zorgen. Maar het moest gezegd worden. Dus de liefde zei het. De liefde spreekt de persoonlijke en dogmatische waarheid.

====3. Liefde bepaalt hoe de waarheid te spreken====

“Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus” (Efeziërs 4:15). Er bestaat een liefdeloze manier om de waarheid te spreken. Deze manier van waarheidspreken horen we te verwerpen. Maar er is een manier om de waarheid met liefde te spreken, en die manier moeten we zoeken. Het is niet altijd een milde manier van spreken, anders zou Jezus beschuldigd zijn van een tekort aan liefde in de omgang met sommige mensen in de Evangeliën. Maar het vraagt wat het handigst is om te zeggen als alles in overweging wordt genomen. Soms is wat een harde boodschap zou zijn voor de ene groep, een noodzakelijke daad van liefde voor een andere groep en doet het de aangesproken groep geen kwaad. Maar in het algemeen zorgt liefde ervoor dat de waarheid wordt vertaald in verdraagzame en zachtmoedige woorden en gedrag (2 Timotheüs 2:24-25).

====4. De waarheid bepaalt hoe de liefde getoond moet worden====

“Dat wij Gods kinderen liefhebben weten we doordat we God liefhebben en zijn geboden naleven. Want God liefhebben houdt in dat we ons aan zijn geboden houden, Zijn geboden zijn geen zware last” (1 Johannes 5:2). Het is niet altijd duidelijk welke daden liefdevol zijn. Dus Johannes vertelt ons dat er waarheid is, die ons laat weten of onze daden liefdevol zijn. Een waarheidstest voor onze liefde is of we ons aan Gods geboden voor de mensen houden. Met andere woorden, liefde kan niet los gemaakt worden van de waarheid van Gods wil. De waarheid bepaalt hoe de liefde getoond moet worden.

Laten we bidden dat God ervoor zal zorgen dat zijn liefde en waarheid veelvuldige voorkomt en binnen in ons zorgt voor vermenging van al deze manieren voor de eer van zijn met waarheid vervulde liefde en met liefde vervulde waarheid.

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Eeuwigheid

Pcain — Mon, 13 Oct 2025 18:19:31 GMT

Pcain: Eeuwigheid hernoemd naar Aan hem komt de eer toe, tot in eeuwigheid

{{info|To Him Be Glory Forevermore}} 

<blockquote>Romeinen 16:25-271 Aan Hem die bij machte is u kracht te geven, overeenkomstig het evangelie van Jezus Christus dat ik verkondig, overeenkomstig de onthulling van het geheim waarover eeuwenlang gezwegen is, maar dat nu is geopenbaard en op bevel van de eeuwige God door de geschriften van de profeten bij alle volken bekend is geworden om ze tot gehoorzaamheid en geloof te brengen – aan Hem, de enige, alwijze God, komt de eer toe, door Jezus Christus, tot in eeuwigheid. Amen.</blockquote>

Vorige week spraken we vooral over de ''wijsheid'' van God omdat Paulus in vers 27 zegt: “Aan Hem, de enige, alwijze God, komt de eer toe, door Jezus Christus, tot in eeuwigheid. Amen.” Deze week gaan we het hebben over de ''eer'' van God omdat in de laatste woorden van deze brief Paulus als het ware zijn hoofd buigt en zijn handen heft, niet onderwijzend, verdedigend, verklarend of bevestigend; hij aanbidt alleen nog maar. “Aan Hem, de enige, alwijze God, komt de ''eer'' toe, door Jezus Christus, tot in eeuwigheid. Amen.”

====Ons aandachtspunt: De eer van God====

We zullen ons vandaag dus richten op de eer van God. Het volgende is de bedoeling: Eerst zal ik proberen het onmogelijke te doen door het ondefinieerbare, ''de eer van God'', te definiëren; ten tweede zullen we kijken naar de woorden “aan hem ''komt'' de eer ''toe''” in Romeinen 16:27 en vragen wat het betekent als je zegt dat “de eer aan iets ''toekomt.''” En ten derde, in plaats van een systematische behandeling van Paulus’ opvatting van de eer van God, zullen we beginnen met hoofdstuk één, dan door het hele boek gaan en de rol van de eer van God in het boek Romeinen in z’n geheel bekijken. Ik bid dat u de eer van God zoals deze echt is, ziet en ervan zult houden.

====De eer van God definiëren====

Eerst een poging in het onmogelijke – een definitie van de ''eer van God''. Waarom ik zeg dat het onmogelijk is, is dat ''eer'' meer lijkt op een woord als ''schoonheid'' dan op een woord als ''basketbal''. Je kunt een basketbal definiëren door te zeggen dat die rond is, opgeblazen, ongeveer 23 of 24 centimeter in doorsnee; die wordt gebruikt in een spel om te stuiteren en door een hoepel te gooien. Maar je kunt niet hetzelfde doen met het woord ''schoonheid''. We weten allemaal dat het bestaat maar we kunnen erover praten omdat we het gezien hebben, niet omdat we kunnen zeggen wat het is.

Wat kan helpen om een definitie van de ''eer van God'' te krijgen, is het vergelijken met de ''heiligheid van God''. God is ''heilig'' betekent dat God een klasse van perfectie, grootheid en waarde op zichzelf is. Hij is ongeëvenaard. Zijn heiligheid is ''zijn uiterst unieke en perfect, goddelijke wezen''. Het bepaalt alles wat hij is en doet, en is bepaald door niemand en niets buiten hemzelf. Zijn heiligheid is wat hij is als God, wat niemand anders is of ooit zal zijn, en het wijst op zijn intrinsieke, oneindige waarde.

Dan horen we de engelen in Jesaja 6:3 zeggen: “Heilig, heilig, heilig is de HEER van de hemelse machten. Heel de aarde is vervuld van zijn majesteit.” De eer van God is de ''openbaring'' van zijn heiligheid. Gods ''heiligheid'' is de onvergelijkbare perfectie en grootheid van zijn hemelse natuur; zijn eer is de weergave van zijn ''heiligheid''. Zijn eer is de openbare onthulling van het geheim van zijn heiligheid. In Leviticus 10:3 zegt God: “Door degenen die in mijn nabijheid verkeren, toon Ik mijn heiligheid. Het hele volk maak Ik getuige van mijn ''majesteit.''” Als God laat zien dat hij heilig ''is'', is wat we zien zijn eer – de ''schoonheid'' van heiligheid. De heiligheid van God is zijn verborgen eer. De eer van God is zijn onthulde heiligheid.

Hier is dan mijn poging om te komen tot een definitie: De eer van God is ''de oneindige schoonheid en grootheid van zijn veelzijdige perfecties.''

====Aan God de eer====

Ten tweede, wat bedoelen we, bijvoorbeeld, in vers 27, wanneer we zeggen: “Aan God ''komt'' de eer ''toe''”? Zoals Paulus het schreef, is er helemaal geen werkwoord. Letterlijk vertaald staat er alleen maar: “Aan Hem, eer!” Ik denk dat de totale afwezigheid van een werkwoord de betekenis mogelijk maakt voor zowel een feitelijke bewering over aanbidding als een uitdrukking van hunkering naar aanbidding. De feitelijke bewering zou zijn: “Aan Hem behoort de eer toe!” Met andere woorden, we verkondigen met het aanbidden de waarheid. God is eervol! Ongeacht of u of ik het al dan niet zien, God heeft het en laat het zien.

Aan de andere kant, zou de uitdrukking van hunkering zijn: “Moge eer hem gegeven worden!” Dat wil zeggen, mogen de mensen hem zien als glorieus en hem prijzen als glorieus. “Geef hem de eer,” niet in de zin van iets aan zijn glorie toevoegen maar het erkennen en het waarderen. Dus toen Paulus het werkwoord wegliet en gewoon zei: “Aan de enige, alwijze God, de eer,” denk ik dat hij deze beide varianten in gedachten had. God ''is'' eervol! En de hunkering, het gebed: Moge alle volkeren het zien, het erkennen en waarderen als hun grootste schat!

Dus als we gaan naar hoofdstuk één en onze reis door Romeinen, heb dit dan in het achterhoofd. Paulus’ laatste woorden in Romeinen (vlak voor “door Jezus Christus, tot in eeuwigheid. Amen.”) is zijn toejuiching van het grootste feit ooit: God is eervol! En zijn streven voor alle volkeren: Moge u het zien en koesteren boven alle dingen!

====De eer van God in Romeinen====

Ik denk dat we moeten beginnen met Romeinen 1:5 – ook al komt daarin het woord ''eer'' niet voor – want de inhoud staat er als het ontzettend duidelijke doel van Paulus’ leven en zijn evangelische dienst – en van ons! “Hij heeft mij de genade geschonken apostel te zijn, opdat ik ''omwille van zijn naam'' aan alle volken gehoorzaamheid en geloof zou verkondigen.” ''Omwille van zijn naam aan alle volken'' betekent dat het Paulus’ doel is dat de naam van Christus gezien wordt als oneindige eervol boven alle andere namen, alle andere personen, alle andere ideeën, alle andere bezittingen en alle andere mogelijke dromen. Met andere woorden, zijn streven is dat de eer van Christus in heel de wereld bekend en gewaardeerd wordt boven alle andere dingen.

====Ruilen van de eer van God====

Maar de aanwezigheid van Jezus Christus veronderstelt de behoefte aan een Redder. Paulus bekrachtigt dit en verklaart waarom er een algehele behoefte is aan een Redder. Eerst benoemt hij de toestand van de volken buiten Israël en zegt in Romeinen 1:21: “Want hoewel ze God kennen, hebben ze Hem niet de eer (het woord is “verheerlijken” doxasan) en de dank gebracht die Hem toekomen.” Op welke wijze verheerlijkten ze hem niet? Wat hebben menselijke wezens gedaan? Vers 23 geeft het antwoord: Ze hebben “de majesteit van de onvergankelijke God ingewisseld voor beelden.” En, natuurlijk, het beeld dat toen en heden het meest voorkwam, is niet het beeld dat we in hout of steen kerven maar dat we zien in de spiegel. (Daarom is het evangelie, zoals we vorige week zagen, ontworpen met de wijsheid van God om ons te ontdoen van alle redenen om met onszelf te pochen en de Heer te maken tot enige voorwerp van onze verheerlijking – dit is de alomvattende behoefte van de volken die de eer van God hebben ingeruild.)

====Minachten van de eer van God====

Dan wendt Paulus zich tot zijn eigen Joodse mensen en laat hij zien dat zij zich in een vergelijkbare situatie bevinden en een Redder nodig hebben. Zo zegt hij bijvoorbeeld, na allerlei beschuldigingen, in Romeinen 2:24: “Want er staat geschreven: ‘Door uw toedoen wordt de naam van God onder de volken gelasterd.’” Met andere woorden, u verheerlijk Gods naam niet; u brengt die te schande.

====Gebrek aan de eer van God====

Paulus vat de toestand van alle mensen samen in Romeinen 3:23 met deze praktische definitie van zonde: “Want iedereen heeft gezondigd en ontbeert [of letterlijk: ''heeft een gebrek aan''] de nabijheid van God.” Dat verwijst terug naar Romeinen 1:23. Wij allemaal hebben de eer van God ingewisseld voor andere dingen. Daarom “ontberen” we of hebben we een “gebrek” aan Gods nabijheid en dat is de kern van zonde. Wij zijn geschapen om de eer van God te waarderen boven alle dingen, en niemand van ons doet dat. Wat betekent dat we een schandalige misdaad begaan hebben tegen God. Veel ernstiger dan moord, verkrachting, diefstal of liegen. Daarom hangt de toorn van God boven ons en hebben we een Redder nodig.

====Geloof vereert God====

Het is nu verleidelijk om meteen naar Romeinen 3:24 (en de verzen erna) te gaan en het erover te hebben hoe Jezus ons door zijn dood redt maar ik zal dat bewaren voor onze afsluitende boodschap over Romeinen volgende week. Laten we op het spoor van de eer blijven en verder gaan. De redding van zonde, dood en veroordeling, die door Christus wordt gebracht, wordt ontvangen via het geloof. Paulus verheldert dit geloof met de situatie van Abraham in Romeinen 4:20 en laat zien hoe dat in verband staat met de eer van God: “Hij twijfelde niet aan Gods belofte; zijn geloof verloor hij niet, integendeel, hij werd erin gesterkt en bewees zo eer aan God [letterlijk: ''gaf eer'' aan God].” Anders gezegd, een reden dat geloof de weg is waarop God ons redt, is dat geloof eer geeft aan God. Dat wil zeggen, geloof geeft aandacht aan en intensiveert de eer van God. Geloof brengt ons in de positie van zwak en afhankelijk, en plaatst God in de positie van sterk, onafhankelijk en genadig. Dus het geloof is van belang om de eer van God weer te geven.

====De hoop op de eer====

Dan, in de hoofdstukken vijf en acht, laat Paulus zien dat onze redding door Christus ons de hoop op de eer van God verzekert. Dit is het ultieme geschenk van het evangelie. Maar deze hoop komt tot ons op twee verschillende manieren: We zien en ervaren de eer van God in volle vertoning in plaats van in een wazige spiegel, en we worden er zelf door veranderd in prachtige, God-weerspiegelende wezens.

Ten eerste, kijk eens naar Romeinen 5:1-2: “Nu wij rechtvaardig verklaard zijn op grond van geloof, leven we in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. Dankzij Hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en mogen we ons laten voorstaan ''op de hoop om in zijn luister te delen.''” Nu zijn wij door het geloof vrijgesproken. Wij zijn nu rechtvaardig verklaard. Dat levert ons ongeëvenaarde vrede met God op – als ''gegeven'' en als ''gevoel''. Maar in dit leven zijn er veel harde dingen zowel emotioneel, fysiek als relationeel. Zonder hoop op iets extra’s zouden wij van alle mensen het meest meelijwekkend zijn. En er ''is'' meer. En het allerbeste waarop christenen hopen is de prachtigste schoonheid van het universum zien en meemaken – de grootste goedheid, de grootste macht en de grootste gerechtigheid en genade, namelijk, de eer van God – het prachtig geheel van Gods oneindige en veelvoudige perfecties. Vers 2: “Dankzij Hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en mogen we ons laten voorstaan op ''de hoop om in zijn luister te delen.''”

====De eer die ons zal worden geopenbaard====

In Romeinen 8:18 zegt Paulus dat deze hoop al het lijden dat we ervaren in dit leven, waard is: “Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard.” De eer van God zal zo overweldigend tevredenstellen dat de verschrikkingen van een langdurige ziekte en een pijnlijke dood daarmee vergeleken niets voorstellen. “En de geringe last die we tijdelijk te dragen hebben [dit hele moeizame leven wordt gezien als tijdelijk!], brengt ons een eeuwige luister, die alles omvat en alles overtreft” (2 Corinthiërs 4:17).

====De eer van de kinderen van God====

Dan spreekt hij in Romeinen 8:21 en 8:30 erover dat wij delen in die eer zodat we eervol worden, God-weerspiegelende mensen. Vers 21: “Omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en ''luister die Gods kinderen geschonken wordt.''” Ten eerste zijn we eervol geworden bij de wederopstanding; dan wordt de hele schepping een geschikte woonplaats voor de eervolle kinderen van God. Dan staat er in vers 30 dat dit zo zeker is dat Paulus kan spreken van praktisch voltooid: “Wie Hij hiertoe heeft bestemd, heeft Hij ook geroepen; en wie Hij heeft geroepen, heeft Hij ook vrijgesproken; en wie Hij heeft vrijgesproken, ''heeft Hij ook laten delen in zijn luister.''” Dus de eer van God is onze allerhoogste hoop, zowel in de zin van ''zien'' als ''zijn'' – we zien het en al onze verlangens naar pracht zijn vervuld, en we worden er anders van en al onze verlangens om prachtig te ''zijn'', onbevlekte weerkaatsers van Gods eer, zijn vervuld. ''Waarnemend'' en ''wordend''.

====Om de rijkdom van zijn eer bekend te maken====

Dan begint Paulus in hoofdstuk negen met de behandeling van de vraag over Gods trouw aan zijn verbond met Israël, en in vers 14 komt de hieraan verbonden vraag op over Gods gerechtigheid gezien zijn almacht over zoveel verlies en zoveel kwaad. In de verzen 22-23 geeft Paulus zijn definitieve en laatste antwoord op die vraag, en hij doet dat met een blik op de eer van God. Hij zegt: “Maar ook al wil God zijn macht tonen en zijn toorn laten gelden, toch heeft Hij degenen die het voorwerp zijn van zijn toorn en bestemd zijn voor de ondergang, met veel geduld verdragen. Waarom anders dan ''om zijn overweldigende majesteit te tonen'' jegens degenen die het voorwerp zijn van zijn barmhartigheid en die Hij tevoren bestemd heeft ''om in zijn majesteit te delen?''” Met andere woorden, het uiteindelijk argument voor de gerechtigheid van God in een wereld met zoveel kwaad en verwoesting, is dat dit kwaad dient voor de openbaring van Gods eer. Dat wil zeggen, Gods rechtvaardige vonnis hierover en Gods genadevolle redding ervan laten de eer van God des te voller naar voren komen vergeleken bij de situatie waarin er geen kwaad was.

Als we kijken naar Romeinen 9:23, is het zeer moeilijk om de centrale en ultieme rol van de eer van God te overdrijven. Het hoogste, diepste en meest ultieme antwoord op waarom de wereld is zoals ze is als God almachtig is, is dat ''in zijn oneindige wijsheid deze wereld de volheid van zijn eer openbaart'' – inclusief de eer van de toorn en de macht (v. 22) evenals die van de genade. Als u begrijpt dat de Bijbelse visie op God en zijn eer de hoogste waarde van het universum is, zult u op aarde een sterk, genadevol en nuttig mens worden – voor de eer van God.

====Aan hem komt de eer toe, tot in eeuwigheid====

Dan, als Paulus in Romeinen 9-11 klaar is met zijn beschrijving van de ondoorgrondelijke methodes van God in het omgaan met Israël en de volken, sluit hij af met die uitdrukking van eer voor God, waarop we ons de laatste tijd hadden gericht: “Alles is uit Hem ontstaan, alles is door Hem geschapen, alles heeft in Hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen” (Romeinen 11:36). God is het uiterste begin, de ultieme, behoudende macht, en het einddoel van alle dingen. Daarom, aan hem, eer! Aan hem behoort de eer toe. En moge alle lofprijzingen naar hem opstijgen!

====Vereer eenstemmig Jezus’ Vader====

Dan, in Romeinen 15, wanneer Paulus zijn handeling afrondt over hoe zwak en sterk Christenen zich tot elkaar in de kerk moeten verhouden, vertelt hij hen het doel van de kerk en hoe Christus een model neerzet voor het opzetten van een kerk. Het doel van de kerk staat in de verzen 5-6: “Moge God, die ons doet volharden en ons troost geeft, u de eensgezindheid geven die Christus Jezus van ons vraagt. Dan zult u eendrachtig en eenstemmig ''lof brengen aan de God en Vader van onze Heer Jezus Christus.''” Daarom kocht en bouwde Christus de kerk. Niet slechts geïsoleerde, individuele aanbidding maar vereende stemmen, sprekend of zingend, die God vereren. De eer van God laten zien, is het doel van de kerk.

====Verwelkom elkaar voor de eer van God====

Daarna, in vers 7, laat Paulus Christus als voorbeeld zien voor het bouwen van een kerk. Hij zegt: “Aanvaard elkaar daarom ''ter ere van God'', zoals Christus u heeft aanvaard.” Christus doet alles wat hij doet – inclusief u verwelkomen in zijn familie en het bouwen van de kerk – “ter ere van God.” U bent gered door Christus voor de eer van God. U bent verwelkomd in zijn vriendschap voor de eer van God. Dat maakt nederig want wij zijn nooit de uiteindelijke reden voor iets; God is dat. En dat is glorieus goed nieuws want we zouden het niet anders willen. God krijgt de eer; wij krijgen de vreugde.

====God vereren vanwege zijn genade====

En vervolgens, in de verzen 8-9, benadrukt Paulus Christus’ toonbeeld voor het bouwen van de kerk door te laten zien dat dit de eigenlijke reden is waarom hij tot de volken kwam: “Ik zeg u dat Christus een dienaar van de Joden is geworden om te tonen dat God trouw is en om de beloften aan hun voorouders waar te maken, en dat Christus, om te tonen dat God barmhartig is, ook gekomen is ''om de andere volken in staat te stellen God te loven.''” Christus kwam om te bewijzen dat God trouw is aan zijn beloftes en om door de volken vereerd te worden. Dat is waarom evangelisatie, zendingen, oprichting van kerken, Treasuring Christ Together2 en Bethlehem3 bestaan.

====De eer van God in het evangelie====

Wat ons uiteindelijk terugbrengt bij waarmee we begonnen in deze afsluitende eerbetoon aan God in Romeinen 16:27: “Aan Hem, de enige, alwijze God, komt de eer toe, door Jezus Christus, tot in eeuwigheid. Amen.”

Is dat uw hartenwens? Houdt u van de eer van God? God roept u dagelijks op om uw aandacht en waardering te geven want in Psalm 19:2 staat: “De hemel verhaalt van Gods majesteit.” En in Jesaja 6:3 staat: “Heel de aarde is vervuld van zijn majesteit.” God roept naar u: Aanschouw mijn eer! En volgende week zullen we zien dat het evangelie zelf – het evangelie over de gekruisigde en opgestane Christus – met de eer van God afstraalt van het gezicht van Jezus Christus (2 Corinthiërs 4:6).

Ziet u dat en houdt u ervan? Hiervoor bent u gemaakt. Iets diep in uw ziel zegt tegen u: Hiervoor ben ik gemaakt – om de eer van God te aanschouwen en om een glorieuze, God-weerspiegelend mens te worden. Ontvang de Heer Jezus Christus en u zult een kind van God worden (Johannes 1:12), en als u een kind van God wordt, zult u hem zien, van hem houden en opgroeien – tot helemaal bovenaan – om als hem te worden. Ongeëvenaard glorieus.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 2 Treasuring Christ Together (TCT) is een beweging van kerkgemeenten, campussen en kerken met een gezamenlijke missie, Bijbels leven en Bijbelse leer 3 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS

Tevredenheid

Pcain — Wed, 24 Sep 2025 19:07:35 GMT

Pcain: Tevredenheid hernoemd naar Er is geen grotere tevredenheid

{{info|There is No Greater Satisfaction}} 

Plichtvervulling is goed maar vreugde is beter. Stel je eens voor dat ik op ons huwelijksjubileum een handvol rozen aan mijn vrouw geef. Ik reik haar ze aan bij de deur; zij glimlacht en zegt: “Oh, Johnny, die zijn prachtig, waar heb ik dit aan verdiend?” Stel dat ik met mijn hand een wegwuivend gebaar maak en zeg: “Dat ben ik je verplicht.”

Wat is daaraan nou verkeerd? Is je plicht nakomen iets slechts? Nee, het is niet iets slechts. Maar je komt er niet zo ver mee. Als je romantiek wilt, is je plicht doen niet genoeg. Het juiste antwoord op de vraag van mijn vrouw luidt als volgt: “Ik kon niet anders. Mijn blijdschap stroomt over. Om de dag perfect te maken, zou ik je graag mee uit willen nemen vanavond.”

Het allermooiste van dit antwoord is dat het twee dingen doet waarvan veel mensen denken dat ze niet bij elkaar horen. Het drukt mijn vreugde uit en zij voelt zich erdoor vereerd. Veel mensen denken dat als ik iets doe omdat ik er plezier aan heb, het iemand anders niet kan vereren. Maar dat kan het wel! Hoe dan? Doordat verheugd zijn in iemand een zeer groot compliment is. Als je plezier van iemand hebt, gebeuren er twee geweldige dingen: Jij wordt er blij van; zij voelen zich vereerd. Vreugde is de maat van je schat.

Dit is een baanbrekend kijkje in de relatie met God. Dat houdt het volgende in: ''God is het meest vereerd door u als u vol tevreden met hem bent.'' Dit is een radicaal, levensveranderende ontdekking. Die houdt in dat het streven naar Gods verering en het streven naar uw vreugde geen toevalligheden zijn. In feite zijn het twee kanten van dezelfde medaille.

Het hoogste doel van de mens is om God te vereren DOOR voor altijd van hem te genieten. Niet door te genieten van geld, comfort, aanzien, macht en prestaties maar door vreugde te scheppen in HEM, God! En in al het goede omwille van God. Zoals de heilige Augustinus bad: “Hij houdt te weinig van u, hij die naast u houdt van allerlei andere dingen maar niet ten gunste van u.” Het Bijbels gebod: “Zoek je geluk bij de HEER” (Psalm 37:4)1 is een andere manier om te zeggen: “Doe alles ter ere van God” (1 Korintiërs 10:31). God is het meest vereerd door u als u vol tevreden met hem bent.

En de grootste passie in Gods hart is vereerd worden. Hij schiep ons voor zijn majesteit (Jesaja 43:7); hij heeft Israël uitgekozen als zijn volk voor zijn luister (Jesaja 49:3); Jezus leefde (Johannes 17:3) en stief (Johannes 12:27-28; Romeinen 3:25-26) en stond op (Romeinen 6:4) en heerst (Filippenzen 2:10) voor de glorie van God; voordat de wereld werd gegrondvest koos hij ons voor zijn eer (Efeziërs 1:4-6); hij vergeeft ons voor zijn glorie (Psalm 25:11; Jesaja 43:25); hij werkt via ons voor zijn eer (1 Petrus 4:11); hij roept ons op om alles te doen ter ere van Hem (1 Korintiërs 10:31); en zijn doel is dat de aarde vol zal zijn van kennis van de majesteit van de HEER zoals de zee vol water is (Habakuk 2:14), en in de tijd die komen gaat, dat alleen de luister van de Heer dat ontzagwekkend licht van de eindeloze dagen zal zijn (Openbaring 21:23).

Als de glorie van God het hoogste verlangen van zijn eigen hart is, dan moet het ons hoogste verlangen zijn. En als God het meest vereerd is door ons wanneer we vol tevreden met hem zijn, dan moeten we niets sparen om onze vreugde in hem zo groot mogelijk te laten zijn. Maar waar wordt deze maximale vreugde gevonden? Wel, we hebben het al eens gezegd: in God! Ja, maar hier kunnen we wel een zeer subtiele en fatale fout maken. Pas op.

Er is een bepaalde eigenschap van ware vreugde, die niet stil kan zitten. Het neemt van nature toe. Het wil eruit. Stel mij eens voor bij het voetbalkampioenschap van mijn zoon en iemand zegt tegen me: “U mag alle plezier hebben aan de prestaties van uw zoon maar u mag die noch verbaal noch fysiek uiten.” Zal mijn vreugde dan volmaakt zijn? Nee. Er is een onderdeel van vreugde dat pas volledig is als het eruit komt. Vreugde wordt groter door te groeien. Vreugde neemt toe doordat het zich uitstrekt naar anderen. Mijn blijdschap wordt groter als het ook uw blijdschap wordt.

Dat betekent dat het menselijk streven naar vreugde rechtstreeks leidt naar het zendingsvol hart voor God. U heeft het nu al wel door. Maar laat me het eens samenvatten: God is de bron van vreugde want hij schittert oogverblindend, en is oneindige waardig, adembenemend mooi, ontzagwekkend in macht, ondoorgrondelijk in wijsheid, oneindig in kennis, mild in genade, vreselijk in toorn, en hij is de bron en fundering van alle waarheid, deugd en pracht. Als we hem zien zoals hij echt is en ons afkeren van alle gebroken, wereldse waterbakken die niet tevreden kunnen stellen (Jeremia 2:13), vinden we “onuitsprekelijke, hemelse vreugde” (1 Petrus 1:8).

Maar deze vreugde, zoals alle vreugde, wil eruit. Het wil groter worden. Als het niet uitbreidt en overvloeit, begint het tot stilstand te komen. Er is iets van God dat niet opgepot kan worden. En het oppotten van vreugde in God, is het verliezen van vreugde in God. Maar vreugde in God verliezen is onteren van God – net zoals mijn vrouw zich onteerd zou voelen als ik zeg: “dat ben ik je verplicht,” in plaats van “het is mij een vreugde.” God is door ons het meest vereerd wanneer we vol tevreden met hem zijn.

Daarom moet onze vreugde eruit – omwille van God en omwille van onszelf. God wil dat zijn glorie gereflecteerd wordt in de vreugde van verloste mensen uit elk volk, uit elke stam en van elke taal (Openbaring 7:9). Hij wil wereldwijde lofprijzing. Daarom is mondiale evangelisatie het pad naar maximale vreugde en maximale aanbidding.

Zendingen zijn niet het ultieme doel van de kerk. De glorie van God is het ultieme doel van de kerk – want het is het ultieme doel van God. Het einddoel van alle dingen is dat God vereerd zal worden met withete passie door een verlost gezelschap van ontelbare personen uit elk land, elk volk, elke stam en elke taal (Openbaring 5:9; 7:9).

Zendingen bestaan omdat aanbidding dat niet doet. Als het koninkrijk uiteindelijk in volle glorie komt, zullen de zendingen ophouden. Zendingen gaan richting het einde, aanbidding is er aan het einde. Wanneer we dit vergeten en de rollen ervan omdraaien, verdwijnen de passie en de kracht voor beide.

J. Campbell White, de secretaris van de Laymen’s Missionary-beweging, schreef in 1909:

<blockquote>De meeste mensen zijn niet tevreden met het blijvend resultaat van hun levens. Niets kan het leven van Christus bij zijn volgelingen geheel verzadigen behalve de acceptatie van Christus’ doel voor de wereld die hij kwam verlossen. Roem, pleziertjes en rijkdom zijn slechts kaf en as in tegenstelling tot de eindeloze en blijvende vreugde van het werken met God aan de voltooiing van zijn plannen voor de eeuwigheid. De mensen die alles steken in Christus’ onderneming, halen de zoetste en meest onbetaalbare beloningen uit het leven.</blockquote>

Dit is de getuigenis van praktisch alle grote zendelingen in de geschiedenis van de kerk. Hun levens geven bracht hen hun levens terug. Ze bewezen keer op keer de woorden van de Heer: “Wie zijn leven verliest omwille van Mij en het evangelie, zal het behouden” (Markus 8:35). Met andere woorden, vreugde in God groeit door uit te breiden naar anderen. Jezus zei tegen Petrus: “Ik verzeker jullie: iedereen die broers of zussen, moeder, vader of kinderen, huis of akkers heeft achtergelaten omwille van Mij en het evangelie, zal het honderdvoudige ontvangen: in deze tijd broers en zussen, moeders en kinderen, huizen en akkers, al zal dat gepaard gaan met vervolging, en in de tijd die komt het eeuwige leven” (Markus 10:29-30). U kunt niet te veel geven voor God.

Op 4 december 1857 deed David Livingstone, de grote pionierende zendeling naar Afrika, een ontroerend beroep op de studenten van Cambridge University waarbij hij liet zien wat hij door de jaren heen had geleerd van deze woorden van Jezus:

<blockquote>Voor mijn deel hield ik nooit op blij te zijn dat God mij deze functie had toegewezen. Mensen hebben het over de opoffering die ik heb gedaan door zoveel tijd van mijn leven in Afrika door te brengen … Is dat een opoffering die zijn eigen hoogste beloning oplevert in de vorm van gezonde bezigheden, het besef dat men goede dingen doet, gemoedsrust, en een positieve hoop op een glorieuze bestemming in het hiernamaals? Dit is nadrukkelijk geen opoffering. Het is, zeg maar, eerder een privilege. Zorgen, ziekte, lijden en gevaar, nu en dan, met een voorgeschiedenis van alledaags gemak en de geschenken van dit leven, kunnen ons afremmen en ervoor zorgen dat de geest aarzelt en de ziel verzakt; maar laat dat slechts een moment zijn. Dat allemaal stelt niets voor in de vergelijking met de glorie die in en voor ons geopenbaard zal worden. Ik heb nooit iets opgeofferd.</blockquote>

En door dat te zeggen, betaalde Livingstone zijn hoogst mogelijke bijdrage aan zijn God. Dat was niet gewoon zijn plicht. Het was een diepe vreugde – voorbij aan alles wat deze wereld maar kan geven. God werd vereerd door hem omdat hij tevreden was met God. En zijn tevredenheid was volmaakt, niet met de gemakken van een knus leven in Engeland, maar met de ruime visie van het weggeven van zijn leven en vreugde aan de fronten.

Dat was het. Dat is de diepzinnigste, op God gerichte motivatie. Het doet mijn hart sneller kloppen zelfs als ik er weer aan denk. Oh, moge God ons ogen geven om te zien waar ware tevredenheid kan worden gevonden – voor de glorie van God!

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Dan

Pcain — Mon, 15 Sep 2025 18:39:07 GMT

Pcain: Dan hernoemd naar Dan zal het einde komen

{{info|Then the End Will Come}} 

Ik ken geen zendingsbelofte die meer inspireert dan deze woorden van Jezus:

<blockquote>Pas als het goede nieuws van het koninkrijk in de hele wereld wordt verkondigd als getuigenis voor alle volken, zal het einde komen.1 en 2</blockquote>

Niet: Het goede nieuws ''zou moeten'' worden verkondigd. 
Niet: Het goede nieuws ''zou kunnen'' worden verkondigd. 
Maar: Het goede nieuws ''wordt'' verkondigd.

Dit is geen grote zendingsopdracht noch een groot gebod. Het is een grote zekerheid, een geweldige, vertrouwensvolle boodschap.

Wie durft er zo te spreken? Hoe weet hij dat het zo zal zijn? Hoe kan hij er zeker van zijn dat de kerk niet zal falen in haar zendingswerk?

Antwoord: De genade van het zendingswerk is net zo onweerstaanbaar als de genade van de wedergeboorte. Christus kan allesomvattende beloftes verkondigen want hij is almachtig. Hij kent het toekomstig succes van zendingen omdat hij de toekomst maakt. Alle volken zullen het horen!

Een “volk” is niet een moderne “natie.” Toen er in het Oude Testament sprake was van volken, verwees dit naar groepen als de Jebusieten, Perizzieten, Hevieten, Amorieten, Moabieten, Kanaänieten, Filistijnen, enzovoort. “Volken” zijn etnische groepen met hun eigen specifieke cultuur.

Jezus leefde met het Oude Testament en hield ongetwijfeld van teksten als deze:

<blockquote>Psalm 22:28 – “Overal, tot aan de einden der aarde, zal men de HEER gedenken en zich tot HEM wenden. Voor U zullen zich buigen ''alle stammen en volken.''” Psalm 67:2 – “Moge God ons genadig zijn … Dan zal men op aarde uw weg kennen, onder ''alle volken'' uw reddende kracht.” Psalm 72:11, 17 – “Laten alle koningen zich neerwerpen voor hem, ''alle volken'' hem dienstbaar zijn … Dankzij hem zal men zich gezegend noemen, en ''alle volken'' prijzen hem gelukkig.” Psalm 82:8 – “Verhef u, God, spreek recht op aarde, ''alle volken'' behoren U toe.” Psalm 86:9 – “''Alle volken'', door U gemaakt, komen en buigen zich, Heer, voor U en prijzen uw naam.” Psalm 117:1 – “Loof de HEER, ''volken op aarde'', prijs Hem, ''naties overal.''”</blockquote>

Als de almachtige Zoon van God en de Heer van de kerk, pakte Jezus dit goddelijk doel gewoon op en zei met absolute zekerheid: “Pas als het goede nieuws van het koninkrijk in de hele wereld ''wordt'' verkondigd als getuigenis ''voor alle volken.''”

Het doel van wereldwijde zendingen is absoluut verzekerd van succes. Het kan niet falen. Is het dan niet redelijk dat wij bidden ''met grote overtuiging'', dat we investeren ''vol vertrouwen'', en dat we leven ''met een gevoel van een zekere overwinning?''

Uw zaadzaaier,

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 2 Mattheüs 24:14

Oproep

Pcain — Tue, 09 Sep 2025 20:59:41 GMT

Pcain: Oproep hernoemd naar Christus hoog waarderen en de oproep om te lijden, deel 4

{{info|Treasuring Christ and the Call to Suffer, Part 4}} 

Deze aantekeningen zijn gemaakt tijdens de preek, ze vormen geen manuscript.

====Protestantse zendingen in China – vandaag 200 jaar====

Vandaag is het 200ste jubileum van protestantse zendingen naar China. Robert Morrison zette zijn voet voor het eerst op Chinese bodem op 7 september 1807. Hij bracht er 27 jaar door. Hij verloor er zijn vrouw. En de invloed op China is niet te beschrijven. Ik raad vier gratis video’s aan, getiteld: “The cross: Jesus Christ in China.” Wat u daarin zult zien is dat de interviews met zij die in de gevangenis zaten, vol zitten met één hoofdmotief: vreugde.

Dus met het oog op het jubileum van vandaag en de vreugde middenin de Chinese vervolging, laten we deze ochtend kijken naar vreugde en lijden.

====Vreugde en lijden====

Vreugde in de Bijbel is de manier waarop we volhardend worden gemaakt in het lijden en dat waarop het lijden ons voorbereidt. Hier is een lange reeks verzen waarin vreugde en lijden met elkaar zijn verbonden:

*'''Romeinen 5:3''' – we laten ons zelfs voorstaand op de ellende die we ondervinden1
*'''Jakobus 1:2''' – het moet tot grote blijdschap stemmen als u allerlei beproevingen ondergaat
*'''1 Petrus 4:13''' – hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen
*'''Handelingen 5:41''' – verheugd dat ze waardig bevonden waren deze vernedering te ondergaan
*'''2 Korintiërs 12:9''' – dus laat ik me veel liever voorstaan op mijn zwakheden
*'''Filippenzen 2:17''' – zelfs al zou mijn bloed als een offer worden uitgegoten, dan nog ben ik vol vreugde
*'''Colossenzen 1:24''' – ik ben verheugd dat ik nu voor u lijd
*'''1 Thessalonicenzen 1:6''' – onder zware beproevingen hebt u de boodschap van het evangelie ontvangen met de vreugde van de heilige Geest
*'''2 Korintiërs 8:2''' – ze zijn door ellende zwaar op de proef gesteld maar zijn toch, vervuld van een overstelpende vreugde en ondanks hun grote armoede, zeer vrijgevig

====De oproep om te lijden: Niet weg van maar in vreugde====

Wanneer God ons oproept om te lijden, roept hij ons niet bij de vreugde vandaan maar juist de vreugde in. Ik ben hier gekomen voor uw maximale, altijddurende vreugde.

We moeten onderzoeken hoe dat werkt. Hoe worden we door vreugde volhardend? Hoe leidt het lijden naar de vreugde? Hoe geeft vreugde het lijden vorm? God heeft vreugde zodanig geïntegreerd in onze levens dat het er helder en stralend uitziet voor de wereld om ons heen.

====Jezus: Vervolging, gejubel en zout====

Eerst iets over Jezus. Hoe zijn zout, licht, vreugde en lijden met elkaar verbonden in Mattheüs 5:11-16? Wat is de onderlinge relatie? Wat is uw zout? Uw licht? Wat maakt uw leven gezouten? En zo schitterend dat wanneer u goede daden doet, niet u de glorie krijgt – God wel?

Mijn antwoord is dat dit alles van hetzelfde laken een pak is. Gezegend bent u als men u vervolgd – wees verheugd! – dat is zo ongewoon dat het wel eens als zout kan proeven. Als u beledigd wordt en het wonder van vreugde vindt in uw hart plaats, bent u bijzonder. De wereld heeft zoiets nog nooit gezien. Ze kan dat zelf niet. Maar als u dat doet, zal de wereld wakker worden. “Waar komt deze vreugde vandaan? Het komt niet vanuit hun omstandigheden.”

Als er goede daden worden verricht tegen een hoge prijs voor u, en iedereen zelfmedelijden verwacht maar er alleen maar vreugde blijkt te zijn, zou u kunnen beweren dat het van God afkomstig is. Dus mijn eerste conclusie uit Mattheüs 5:11-16 is dat met de oproep om te lijden God u niet bij de vreugde vandaan roept maar juist richting de vreugde. Het geeft smaak aan uw lijden.

====Hebreeën: Vreugde en lijden====

Laten we nu samen naar Hebreeën kijken. Een paar jaar geleden viel ik van m’n stoel toen ik deze reeks in Hebreeën zag. We gaan door vier tekstdelen van de Schrift heen.

====Hebreeën 10: Een beter en blijvend bezit====

Hebreeën 10:32 en verder. Deze mensen werden christen. Sommigen werden in de gevangenis gezet. Andere christenen, niet in de gevangenis, besloten in het openbaar te gaan en voedsel te brengen naar hun broeders in de gevangenis. Ze hadden medeleven met zij die in de gevangenis zaten en ze accepteerden vol vreugde de plundering van hun bezittingen. Ze zeiden: Laat spullen en verwanten gaan evenals dit sterfelijk leven … laat het gaan. En er gebeurde iets met hun bezittingen. En wat deden ze? Ze werden blij. Waarom? “In de wetenschap dat u iets beters bezit, een blijvend bezit voor uzelf.” Beter en blijvend. Psalm 16:11: U wijst mij de weg van het leven: overvloedige vreugde in uw nabijheid, voor altijd. Overvloed en voor altijd. Beter en blijvend. Deze mensen waren het goede op aarde omdat ze zozeer op de hemel waren gericht.

====Hebreeën 11: Mozes keek naar de beloning====

Hebreeën 11:23-26: Mozes beschouwde de smaad van Christus als een grotere rijkdom dan de schatten van Egypte. Waarom? Omdat hij zich verheugde op de beloning.

====Hebreeën 12: Jezus verdroeg het kruis in het vooruitzicht van de komende vreugde====

Hebreeën 12:1-2: Met de vreugde voor ogen die voor Hem in het verschiet lag, heeft Hij het kruis verdragen. Noem Jezus nooit egoïstisch. Dat zal u in de problemen brengen. Jezus was volhardend aan het kruis vanwege de vreugde die hij voor ogen had. En als Jezus dat was, zal ik ook zo zijn. Ik zal geen motivatie zoeken, die “nobeler” en “hoger” is dan die van mijn Koning. Hij redt mensen terwijl hij volhoudt met behulp van de vreugde. Dat is geen egoïsme. Dat is het streven naar God-vererende, menslievende vreugde.

====Hebreeën 13: We zoeken een stad die komen gaat====

Hebreeën 13: Jezus leed buiten de stadspoort. Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering. We hebben hier immers geen blijvende stad, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt. God heeft zijn glorie geopenbaard in zijn woord en in zijn wereld. Geef alles om hem te leren kennen in zijn woord en in zijn wereld. Alle dingen – scheikunde, muziek, Bijbel – zijn door hem gemaakt en voor hem gemaakt. Geef uzelf om hem te leren kennen in zijn woord en in zijn wereld. Christelijke studenten zouden de wereld beter dan wie dan ook moeten kennen. En waarom de wereld bestaat en voor wie de wereld bestaat.

====We sterven om ons doel te bereiken====

Wijd uzelf geheel aan deze studies. Verwaarloos niet dat u geleerd heeft om buiten het kamp te gaan. Jezus trad zijn dienst toe toen hij zo’n 30 jaar oud was. Maar ik wil u oproepen om buiten het kamp te komen. En als u al uw inspanningen in uw studies gestoken hebt, droom de droom dat u hem buiten het kamp bekend maakt. Maak u de Amerikaanse levenswijze niet eigen. Ga tegen die cultuur in. Ze zullen u beledigen, en omdat u toekomstige vreugde voor ogen heeft, zult u er blij van worden. We moorden niet om ons doel te bereiken. We sterven om ons doel te bereiken. Moge het zo zijn.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarderen

Pcain — Tue, 09 Sep 2025 20:42:40 GMT

Pcain: Waarderen hernoemd naar Christus hoog waarderen en de oproep om te lijden, deel 3

{{info|Treasuring Christ and the Call to Suffer, Part 3}} 
Deze aantekeningen zijn gemaakt tijdens de preek, ze vormen geen manuscript.

<h4>Zorgt lijden voor meer afvalligen of meer bekeerden?</h4>
Hebben meer mensen hun geloof in Christus verloren door het lijden of zijn meer mensen tot het geloof in Christus gekomen door het lijden?
Neem Alexander Solzhenitsyns boek Een dag in het leven van Ivan Denisovich en Eli Wiesels boek Night. In de ene komt er iemand tot het geloof; in de andere verliest iemand het geloof. Welke van de twee ervaringen komt vaker voor in de wereld? Ik ken niet het antwoord op die vraag. Maar ik heb enkele gedachten die me de ene kant op doen neigen. Ik houd rekening met drie factoren.

<ol><li>Eerste factor: Ik heb nooit iemand horen zeggen tot een serieuze bewustwording van het bestaan van God gekomen te zijn omdat alles op rolletjes liep in diens leven. Maar keer op keer hoor ik verklaringen van zij die beweren dat ze hun bewustwording van het bestaan van God verkregen dankzij de ellende in hun levens.
</li><li>Een andere factor zou zijn: De uitroep die klaarblijkelijk ongevraagd uit de monden komt van zij die in nood verkeren, lijkt “God!” of “Christus!” te zijn. Nooit zie ik iemand op het strand lopen in een badpak en “God!” zeggen. We voelen de realiteit van de eeuwigheid als onze dood of die van een ander nabij is.
</li><li>Nog een factor: Van het weinige dat ik erover gelezen en over nagedacht heb, lijkt het me dat er voorbeelden zijn van waarom mensen die relativerend zijn, niet alleen kunnen afdrijven van God dankzij het lijden maar ook naar hem toe kunnen komen door het lijden. Iets enorm slechts gebeurt – zeg de holocaust – en een menselijke ziel die maar een beetje voortploetert, niet denkend aan God maar jagend op wereldlijk plezier, wordt opeens geconfronteerd met het kwaad in zo’n omvang dat de ziel het uitschreeuwt van morele verontwaardiging. En opeens bemerkt hij zijn afkeuring. Hij hoort zichzelf zeggen: “Nee! Dit is het kwaad!” En hij is zo overdonderd door zijn eigen afkeuring dat hij niet weet wat ermee te doen. Hij is verrast. Hij is in een andere wereld beland. Dat overkwam sommigen tijdens 9/11. Dat gebeurt op radio en televisie – mensen die niet in het kwaad geloven, noemen iets het kwaad. Die zijn nu geconfronteerd met de vraag: “Hoe verklaart u dat? Hoe verklaart u het absoluut verkeerde? Wat is de wortel en basis?” Niet allemaal – maar velen – concluderen: God. Als er geen God is, geen persoonlijk moreel wezen, dan is alles wat ik het kwaad noem, zonder grondslag. Zelfs de grootste calamiteiten brengen mensen bij God.
</li></ol>
Ik ken het antwoord niet of het lijden zorgt voor meer bekeerlingen of voor meer atheïsten. Maar overal waar ik kijk zie ik dat het lijden een waanzinnig krachtig, verlossend feit is in de levens van mensen.

<h4>Waarom is er deze wereld vol lijden?</h4>
Wat ik wil doen in de minuten die we hier hebben, is vragen: Waarom bestaat er een wereld vol terrorisme en pijn? Ik wil proberen om vanuit de Bijbel het ultieme antwoord te geven op de vraag Waarom is er deze verschrikte en gekwelde wereld?
Ik heb vier redenen maar laat me eerst twee redenen uitsluiten.

<h4>Twee verkeerde antwoorden</h4>
<ol><li>Ik denk niet dat het zo is dat God de boel niet onder controle heeft (Mattheüs 10:29; 8:27). Zelfs de wind en het water gehoorzamen Hem.1 Golven vervlakken. God leidt de gedachten naar waar hij maar wil (Spreuken 21:1). Zie ook Spreuken 16:33; Klaagliederen 3:37; Amos 3:6; Markus 1:27; Jesaja 46:9-10.) Het antwoord dat God geen controle heeft, gaat niet op.
</li><li>Ik denk niet dat het zo is dat God slecht is. In hem bestaat helemaal geen duisternis. God is oprecht over de volle linie. Heilig, Heilig, Heilig is de Heer God Almachtig. Hij is niet slecht. Hij is heilig; hij is goed. Hij is het licht. Als een spandoek boven al het kwaad, spreekt God: “Jullie hadden kwaad tegen mij in de zin, maar God heeft dat ten goede gekeerd” (Gen. 50:20).
</li></ol>
<h4>Vier goede antwoorden</h4>
<ol><li>Deze wereld bestaat omdat God een geschiedenis vol verlossing heeft gepland die uitmondt in Christus, en Adam en Eva heeft toegestaan om afvallig te zijn en zo te zorgen voor de randvoorwaarden van die geschiedenis. 2 Timotheüs 1:9: Deze genade was ons al [door God] vóór alle tijden gegeven in Christus Jezus. Hij plande de verlossing nog voor de zondeval. De zondeval was bestemd ten behoeve van de heilshistorie. Openbaring 13:8: Voordat Adam viel was er een boek vol bloed – Christus’ bloed.
</li><li>Deze wereld bestaat omdat, terwijl een heilshistorie was gepland en de zonde was voorbestemd, God de gevolgen van die zonde terecht toepast op hen en de hele wereld. Romeinen 8:18 en verder: De schepping werd door God onderworpen aan de zinloosheid toen Adam viel. God heeft de natuurlijke wereld van slag gemaakt. Dat is waarom er orkanen zijn en waarom dieren elkaar opeten. God onderwierp de wereld aan zinloosheid zoals hij dat wou in de hoop dat op een dag het verlost zal worden. En meer dan op elke andere wijze, is zo een stuk onthuld van wie hij is. Waarom zoveel vreselijke lichamelijke pijn? God heeft lichamelijke pijn bestemd als een trompetstoot om in een vergelijking te beschrijven wat moreel kwaad echt is. Hoeveel mensen worden boos wakker over hoe weinig aandacht we God geven? Niemand. Geen enkele persoon op de planeet heeft de juist emotionele reactie ten aanzien van de hoeveelheid kwaad in de wereld. Niemand van ons heeft de emotionele capaciteit om de zonde te zien zoals ze echt is. De ernst van de zonde wordt afgemeten aan de waardigheid van degene tegen wie u gezondigd heeft. God is het oneindig waard om oneindige loyaliteit te ontvangen. Dus God heeft de wereld voorzien van vergelijkingen met de verschrikkingen van de zonde – kanker, oorlog, vreselijke ongelukken. Het punt van alle materialiteit in de wereld – de positieve en negatieve – is iets buiten zichzelf. C.S. Lewis zei dat God tegen ons fluistert in ons plezier en tegen ons schreeuwt in onze pijn. Het kwaad van de fysieke wereld wijst in z’n totaal naar het kwaad in de morele wereld.
</li><li>Deze wereld vol kwaad bestaat om een gelegenheid te bieden waarin de liefhebbers van de Zoon van God kunnen laten zien dat zijn oneindige waarde staat boven alles wat ze verliezen. Waarom is er zoveel ontbering in de wereld? Een van de redenen: De waarde van Christus wordt groter naarmate christenen alles verliezen behalve Christus en dan zeggen: “Gewonnen.” Dat doet Christus schitteren. Christus’ glorie schittert wanneer hij onze behoeften vervult. Maar wanneer we lijden, schittert Christus’ glorie pas echt.
</li><li>De belangrijkste: De reden waarom deze wereld vol kwaad bestaat, is dat Jezus Christus zo een plaats heeft om te lijden en te sterven. De reden waarom er terreur is, is dat zo Jezus Christus geterroriseerd kon worden. Er is pijn zodat Jezus Christus gepijnigd kon worden. Er is kwelling zodat Jezus Christus gekweld kon worden. Het hoogtepunt van Gods plan is dat zijn Zoon gemarteld en vermoord wordt voor ons. God laat zijn liefde voor u zien door de dood van Jezus (Romeinen 5:8). In een wereld zonder zonde en zonder pijn en zonder lijden, komt die liefde niet bij ons aan. Romeinen 8:32: God heeft zijn eigen Zoon niet gespaard - Zal Hij ons dan met Hem ook niet alles schenken?
</li></ol>
<h4>Het kruis: Gepland en voorbestemd door God</h4>
Nog een slottekst: Handelingen 4:27. Het gaat over Jezus en zijn dood – het centrum van het universum. Het hele universum bestaat om de schoonheid en waarde van Jezus Christus te demonstreren. Het kruis is wat God eigenhandig plande en voorbestemde om plaats te vinden. De grootste zonde ooit begaan – de moord op de Zoon van God.
Hier hebben we een van de belangrijkste mysteries: Door te bestemmen dat er zonde plaatsvindt, zondigt God niet. Dit principe haal ik niet rechtstreeks uit de Bijbel maar ik kwam erop tijdens het vol tegenzin worstelen met Bijbelse teksten. Maar door te bestemmen dat er zondaars zijn, neemt God hun volledige verantwoordelijkheid niet weg. Sommige hervormde mensen worden ervan beticht uitsluitend rationeel te werk te gaan. Maar ik heb nog geen arminianist2 ontmoet, die geen logica tegen mij inzet.
De grootste zonde die ooit plaatsvond in de wereldgeschiedenis was gepland door God – de dood van zijn Zoon. De wereld – met al zijn lijden en kwaad – bestaat onder zijn almachtige en goede heerschappij.

<hr />
Noot van de vertaler
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 

2Aanhanger van het arminianisme, een religieuze stroming der remonstranten

Hoog

Pcain — Tue, 09 Sep 2025 20:34:46 GMT

Pcain: Hoog hernoemd naar Christus hoog waarderen en de oproep om te lijden, deel 2

{{info|Treasuring Christ and the Call to Suffer, Part 2}} 

Deze aantekeningen zijn gemaakt tijdens de preek, ze vormen geen manuscript.

====Al het lijden: Met en voor Christus====

Lijden met Christus en voor Christus wordt gekenmerkt door het bewandelen van het pad van trouwe gehoorzaamheid. Voor de christen is al het lijden – ziekte, vervolging, zwakheid, beledigingen – lijden met Christus en voor Christus.

====Gods alledaagse manier van tegenwoordig: deels====

Begrijp me goed: ik geloof in goddelijke genezing en wonderlijke reddingen. God kan vandaag – en doet dat vandaag – op wonderlijke wijze ziektes wegnemen en redding brengen. Maar er is een goede reden om te geloven dat zijn alledaagse manier om toe te passen wat hij aan het kruis kocht, bestaat uit het nu alvast een deel ervan te geven. Zijn gebruikelijke pad is dat we aankomen in het koninkrijk langs het pad van beproevingen.

====Een zuchtende wereld – Zelfs voor christenen====

Laat me u hierover een stuk tekst geven: Romeinen 8:18-25. Paulus zegt dat de hele schepping nu zucht. Het is een zuchtende wereld. En dan voegt Paulus eraan toe: ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn: de verlossing van ons sterfelijk bestaan.1 Zelfs mensen die vervuld zijn van de Heilige Geest zuchten – wachten, wachten, wachten. Hoe lang nog, O Heer, in deze rolstoel? Met deze Alzheimer? Soms geneest hij nu al. Maar soms is er pas aan het einde genezing.

====Jezus’ kracht via Paulus’ zwakheid====

Nog een tekstdeel: 2 Korintiërs 12:9. Paulus bad drie keer dat Jezus zijn doorn weg zou nemen – doorns doen pijn! En Jezus nam het niet weg omdat hij zijn kracht liet zien via Paulus’ zwakheid. Hij had er een bedoeling mee om het niet weg te nemen.

====God heeft een ''doel'' met onze pijn====

Als we het woord ''doel'' gebruiken – zijn we er dan zeker van? Is er een ''doel'' voor een doorn, voor een oorlog, voor een zelfmoord? Gaat God daarover op de een of andere manier? Hij verloor de bal niet. Hij maakt geen inhaalslag. Hij heeft een bedoeling met onze pijn.

Ik kan veel dingen aandragen om dit vast te stellen maar we hebben slechts tijd voor één – Satan.

====Satan en lijden====

Twee dingen over Satans rol in ons lijden:

#Niets van wat Satan doet valt buiten Gods almachtige heerschappij. In Handelingen 10:38 staat dat Jezus iedereen genas die in de macht van de duivel was. In Lucas 13:16 heeft Satan al achttien jaar een vrouw geboeid gehouden. Het probleem met haar rug was het werk van Satan. 
Denk eens terug aan het verhaal in Markus 1. Jezus zei tegen de man die bezeten was door een onreine geest: “Zwijg en ga uit hem weg.” De mensen reageren: “Zelfs als Hij onreine geesten een bevel geeft, wordt Hij gehoorzaamd.” Zoals Maarten Luther zei, een klein woordje van Christus zal Satan ombrengen. Als Jezus met volle autoriteit spreekt, gehoorzamen demonen. Altijd. Zonder uitzondering. Dat betekent dat als ze u kwellen, hij ze hun gang heeft laten gaan. Hij kon zeggen: “Stop,” en ze zouden stoppen. 
In Lukas 22:31 zegt Jezus tegen Petrus: “Weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor je gebeden opdat je geloof niet zou bezwijken. En als jij eenmaal tot inkeer bent gekomen, moet jij je broeders sterken.” Dat is absolute almacht aan het woord. Niet mocht. Maar als. Als je tot inkeer komt, wees een rots. Ik bouw hier mijn kerk. 
1 Petrus 5:8: “Uw vijand, de duivel, zwerft rond als een brullende leeuw … hetzelfde lijden.” De kaken van de leeuw zijn de gevangenissen en zwepen in Petrus’ dagen. Het lijkt alsof Satan de macht over vervolging heeft. Maar in 1 Petrus 3:17 staat: Het is beter te lijden – indien God dat wil – omdat men goeddoet dan omdat men kwaad doet. Niets van wat Satan doet in uw leven, of in wiens leven dan ook, is buiten Gods almachtige heerschappij om. Hij doet het met Gods toestemming, en alleen wat God toestaat, is hij van plan. Hij doet het met een bedoeling, niet willekeurig. Hij staat Satans werk toe voor zijn doelen.
#U, in Christus, bent geheel beschermt tegen Satans verdoemende macht. Kijk eens naar een van de mooiste teksten in de hele Bijbel, Colossenzen 2:13-14. Er was een document tegen ons en het werd aan het kruis genageld door Jezus’ handen. U ben in Christus verlost van elke zonde. Wat heeft dat met Satan te maken? In het volgend vers – zonder onderbreking of pauze – staat: Hij heeft zich ontdaan van de machten en krachten, Hij heeft hen openlijk te schande gemaakt en in Christus over hen getriomfeerd. Satan is nog steeds bezig (brullende leeuw!) dus wat wordt bedoeld met ontdoen van de machten en krachten? 
Precies dan wordt dat ene verdoemende wapen dat Satan in handen heeft, weggenomen op Golgotha: niet-vergeven zonde. Zijn enige wapen is aan het kruis genageld. Hij is ontdaan van zijn enige verdoemend wapen. Als hij op het punt staat u te doden, kunt u zeggen: “Ga je gang!” Satans verdoemende slagtanden zijn afgebroken. Hij kan u alleen nog met z’n tandvlees eten. De slagtanden zijn afgebroken. Ja, zijn tandvlees kan u doden maar kan u niet verdoemen. 
Niets wat Satan doet valt buiten Gods almachtige heerschappij en u bent zo beschermd als maar mogelijk in Jezus Christus tegen Satans verdoemende macht.

Nu gaat de vraag over het doel. Welk doel heeft God met ons lijden?

====Gods belangrijkste doel met het lijden====

Ik ga het maar over één hebben – het belangrijkste.

2 Korintiërs 12:9: “Je hebt genoeg aan mijn genade, want mijn kracht openbaart zich juist ten volle wanneer iemand zwak is.” Dit stelt het ultieme doel van het lijden vast: Er zijn aspecten van de schoonheid, deugd, waarde en macht van Christus die alleen gezien kunnen worden als zijn heiligen hem meer vereren tijdens het lijden dan in gezondheid.

Wat is God van plan met de verlossing of in langdurig lijden? Het tonen van de oneindige waarde van Jezus.

====Dood is winst====

Laten we afsluiten met Filippenzen 1:20-21. Het was Paulus’ streven om Christus te vereren in zijn leven of dood.

Hij zei: “Zodat Christus ook bij alles wat ik nu meemaak zal worden geëerd, of ik nu in leven blijf of moet sterven. Want voor mij is leven Christus en sterven winst.” Hoe kun je door de dood als winst te rekenen, Christus vereren? Dat is niet moeilijk. Het antwoord is: Christus wordt door ons het meest vereerd als wij het meest tevreden zijn met hem wanneer we allesbehalve hem hebben verloren. De vrouw is weg. De man is weg. De kinderen zijn weg. Hoe laat u Christus er magnifiek uitzien als u sterft? Antwoord: U zegt: “Gewonnen!” Als de dood alles ontneemt en alleen hem achterlaat, zegt u: “Gewonnen!” En wanneer u dat zegt, knarsetanden de demonen in de hel. Als stervende Christenen zeggen: “Gewonnen!” jubelen de engelen. Christus wordt vereerd als hij de voorkeur heeft boven alles wat het leven kan bieden.

====Christus waarderen tijdens het lijden====

Christus waarderen boven alles – boven gezondheid, leven, vrienden, carrière – vervult het doel van uw lijden. Zijn genade is voor u voldoende. Zijn kracht wordt perfect in uw zwakheid.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Zoete

Pcain — Tue, 09 Sep 2025 18:03:43 GMT

Pcain:

{{info|The Sweet Commands of God}} 
Als, met Gods genade, u ervan verzekerd bent dat God voor u is en niet tegen u, dan zult u blijer zijn des te meer bewijzen u voor Gods almacht vindt. En des te breder de blik op Gods almacht is, des te veiliger voelt u zich bij alle gevaren van de liefde.
En hij staat aan onze zijde. Het evangelie is het goede nieuws dat, vanwege Christus’ bloed en gerechtigheid, wij uitsluitend dankzij het geloof zijn vrijgesproken en God voor altijd aan onze zijde staat. In Romeinen 8:31-33 zegt Paulus: “Als God voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn? … Wie zal Gods uitverkorenen aanklagen?”1
Dus als God voor ons is, is al zijn macht aan onze zijde. Zijn hele almacht wordt uitgeoefend in ons voordeel en nooit tegen ons. Al zijn besluiten zijn in ons ultieme voordeel. Hoe heerst God over de dingen die onze levens bedreigen? Als God beveelt, wie en wat moet dan gehoorzamen?
Laten we beginnen op het hoogste vijandelijk niveau. Goede engelen en kwade geesten moeten God gehoorzamen als hij hen met almachtige autoriteit beveelt: “Prijs de HEER, u die zijn boden bent, sterke helden die doen wat Hij zegt, gehoorzaam aan het woord dat Hij spreekt” (Psalm 103:20). “Zelfs als Hij onreine geesten een bevel geeft, wordt Hij gehoorzaamd” (Markus 1:27). Dus geen enkele demon kan Gods uitverkorenen iets aandoen behalve bij het dienen van het ultieme doel van de God die voor ons is. (Zie een voorbeeld hiervan in 2 Korintiërs 12:7-10.)
Laten we het dan eens hebben over de overduidelijke vijand van de natuurlijke wereld, die ons vaak leed bezorgt met calamiteiten, rampen, ziekte en tegenslag. Hoeveel macht heeft God over de natuur? Welke onderdelen van de natuur kan hij bevelen met effectieve macht? Hier zijn enkele Bijbelse voorbeelden:
“Ik heb de raven opgedragen je daar van voedsel te voorzien” (1 Koningen 17:4). “Heb jij ooit de morgen ontboden, de dageraad zijn plaats gewezen” (Job 38:12). “Hij gaf een bevel aan de hoge wolken …, manna om te eten regende op hen neer” (Psalm 78:23). “De zon houdt op te schijnen als Hij het beveelt, en Hij sluit de sterren weg, verzegeld” (Job 9:7). “De HEER liet Jona opslokken door een grote vis” (Jona 2:1). “Nu liet de HEER God een wonderboom opschieten om Jona schaduw boven zijn hoofd te geven” (Jona 4:6). “Maar de volgende morgen … liet God de boom door een worm aanvreten, zodat hij verdorde” (Jona 4:7). “Hij sprak en ontketende storm, hoog zweept Hij de golven op” (Psalm 107:25). “Wie is Hij toch, dat zelfs de wind en het water zijn bevelen gehoorzamen?” (Lucas 8:25). “Hij zendt zijn bevelen naar de aarde, vlug als een renbode gaat zijn woord. Hij laat het sneeuwen als wol, rijp strooit Hij uit als stof” (Psalm 147:15). “Hagel werpt Hij in brokken neer, wie is tegen zijn koude bestand?” (Psalm 147:17). “De wolken zal ik opdragen geen regen op hem te laten vallen” (Jesaja 5:6). “In beide handen neemt Hij schichten, die Hij op hun doelwit richt” (Job 36:32).
Als God de demonen en alle natuurlijke elementen beveelt en ze gehoorzamen hem, en als God altijd voor ons en nooit tegen ons is, dan is alles wat de uitverkorenen overkomt, in ons voordeel. Alles. “En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede”2 want hij heerst over alle dingen en is alleen maar voor ons en niet tegen ons.
Is dat niet het punt van Jezus’ logica toen hij zei: “Wat kosten twee mussen? Zo goed als niets. Maar er valt er niet één dood neer buiten jullie Vader om. … Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen” (Mattheüs 10:29, 31).
Maar de zoetste bevelen van God zijn niet de bevelen aan de demonen, raven en de wind. Dat zijn de bevelen gericht aan zijn eigen liefde, zegen en verbond. “Overdag bewijst de HEER mij zijn liefde, ’s nachts klinkt een lied in mij op” (Psalm 42:9). “Daar geeft de HEER zijn zegen: leven voor altijd” (Psalm 133:3). “Hij heeft zijn volk verlossing gebracht, voor eeuwig zijn verbond ingesteld. Heilig en ontzagwekkend is zijn naam” (Psalm 111:9).
Ontzagwekkend, inderdaad!
Predikant John

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Romeinen 8:28

Christus

Pcain — Wed, 03 Sep 2025 18:04:17 GMT

Pcain: Christus hernoemd naar Christus hoog waarderen en de oproep om te lijden, deel 1

{{info|Treasuring Christ and the Call to Suffer, Part 1}} 

''Dit zijn aantekeningen gemaakt tijdens de preek, het is geen manuscript.''

'''Zeven doelen in deze serie'''

Ons thema is “Christus hoog waarderen en de oproep om te lijden,” en ik heb minstens zeven doelen voor onze gedeelde tijd:

#Ik wil u ervan overtuigen dat uw lijden een wezenlijk onderdeel is van het Christelijke bestaan. U zult lijden (Handelingen 14:22). En er is een soort lijden dat Christus vereert en een soort dat dit niet doet.
#Ik hoop u te kunnen helpen lijden op een manier die Christus doet schitteren (2 Kor. 12:9-10).
#Ik hoop u te helpen om te proeven en te zien dat Christus waardevoller is dan al het andere in het universum (Psalm 73:24; Fil. 3:8; 1:20; Psalm 63:3).
#Ik wil u helpen om te geloven dat er u niets gebeurt buiten Gods wil om. En in de ergste tijden is hij er 100 procent voor u – en niet tegen u – als u christelijk bent. Niet 99,9 maar geheel voor u (Mattheüs 10:28-31; Romeinen 8:31-32). Alles wat u nodig heeft, is de uwe in Christus.
#Ik wil u ervan overtuigen dat u uitsluitend door het geloof christelijk bent ongeacht wat u doet voor of na uw bekering (Fil. 3:9-10). Als in Christus zijn de plek is waar alles in uw voordeel gaat, is het echt belangrijk hoe u daar gekomen bent. En u komt daar niet met behulp van daden – voor of na uw bekering.
#Ik wil u motiveren en u kracht geven om lijden, ontberingen, risico’s en gevaar te omarmen ten gunste van de verlossing van menselijk lijden, met name eeuwig lijden, voor de glorie van Christus. Moge Wheaton niet een van die belachelijke plaatsen zijn waar onderwezen wordt om met liefde lichamelijk lijden te verzachten bij mensen die onderweg zijn naar de hel, zonder het daarbij over het evangelie te hebben. U hoeft uit zoiets niet te kiezen. Liefde zal de moeilijk bereikbare plek omarmen en gaat gepaard met levensgevaar (Markus 8:34-35).
#Ik bid dat God deze discussies zal gebruiken om u in te wijden, of als lid aan te nemen, in de mysterieuze levenswijze die wordt gevonden in 2 Korintiërs 6:10 en die we in het vaandel van onze kerk dragen: “We hebben verdriet maar toch zijn we altijd verheugd.”

====Een wereld vol lijden====

Drieduizend kinderen sterven dagelijks aan malaria. Onze zendelingen krijgen net zo vaak malaria als hoofdpijn. Dertigmiljoen mensen zijn gestorven aan AIDS in het Afrika ten zuiden van de Sahara. Vijftigmiljoen sterven er jaarlijks – en de meeste sterven jong en lijdzaam. Terwijl we hier praten, sterven er honderd elke minuut. Als u ze allemaal kon horen, zou u zoveel schreeuwen horen dat u gek zou worden. Alleen God kan ze allemaal horen zonder door te draaien. God verdeelt ons bewustzijn in smalle porties anders zouden we ten onder gaan.

Hoe kunt u in zo’n wereld leven als een liefdevol mens en vreugde scheppen in de Heer? Door het mysterie van 2 Korintiërs 6:10 te leren. Als u dat een emotionele onmogelijkheid lijkt, vraag dan de Heer om het onmogelijke te doen. Wat u nu gaat horen in de tijd waarin we samen zijn, is geen theorie. Dit is pastorale theologie. Wij zijn niet sprakeloos in tijden van het lijden. We hebben een grote openbaring met het evangelie. We hebben spectaculair nieuws. Er is echt iets te vertellen. God heeft niet voor niets gesproken. Als u anderen het evangelie wilt brengen, moet u de theologie van het lijden nemen. Ik hoop dat ik u kan helpen dat te doen.

====Lijden is van belang====

Laat me een stelling die ik al heb gemaakt, onderstrepen: Lijden is een belangrijk deel van uw christelijk bestaan. Ik koos het woord belang zeer zorgvuldig. Paulus zei tegen nieuwe gelovigen in Handelingen 14:22: “Dat wij pas na veel beproevingen het koninkrijk van God binnen kunnen gaan.”1 Dit is het christendom 1.0. Paulus zei in 1 Thessalonicenzen 3:2-3 dat wij Christenen bestemd zijn om te lijden. Dat is onze bestemming – lijden. Zie het niet als iets raars als u die pittige lijdensweg moet afleggen. En 2 Timotheüs 3:12: Allen die vroom en in eenheid met Christus Jezus willen leven, zullen worden vervolgd. En Romeinen 8:16: En als we kinderen zijn, zijn we ook zijn erfgenamen. Er is maar één door God aangewezen pad naar verheerlijking – lijden. Als u van het vermijden van lijden uw levensdoel maakt, zult u vergaan en eeuwig lijden. En al deze Paulus-praat is gebaseerd op Jezus-praat.

====Is al het lijden één pot nat?====

Een slotvraag: ik heb alle beproevingen over één kam geschoren en het overal gebruikt waar ik lijden zag in het Nieuwe Testament. Is dat correct? Toen Paulus het had over lijden, bedoelde hij dan kanker of misbruikt worden? Ik heb het allemaal over één kam geschoren omdat ik denk dat de Bijbel dat ook doet. Hier zijn drie redenen waarom ik alle beproevingen zie als één pot nat:

#Paulus lijkt dit te doen. In 2 Korintiërs 12:10 somt Paulus zijn lijden twee keer op en zegt dan “Daarom schep ik vreugde in mijn zwakheden, in beledigingen, nood, vervolging en ellende die ik onderga omwille van Christus …” En in 2 Korintiërs 11:23-28 noemt hij gevangenneming, lijfstraffen, steniging, gevaar van rivieren, gevaar van rovers, zware arbeid, ontbering, kou, enzovoort. De pijn die u overkomt op het pad van gehoorzaamheid aan Christus, is het lijden met Christus.
#Als ik probeer ze uit elkaar te halen, lukt dat niet. Paulus’ rug was vijf keer kapotgeslagen. Waar trekt u de streep tussen wat vervolging en wat ziekte was aangezien een slechte rug in verband staat met ziekte en pijn maanden of jaren later.
#Alle ellende in uw leven – afkomstig van mensen of de natuur – heeft dezelfde potentie om uw bestemming te verwoesten of Christus er geweldig uit te laten zien. Zal Christus voldoende zijn – als mijn gezondheid het nalaat of wanneer mijn vrienden tekortschieten? De kwestie is de verheerlijking van Christus, of het nu gaat om kanker of vervolging.

====U zult lijden====

Lijden is een belangrijk onderdeel van het christelijk leven. U zult lijden. U moet lijden. Mijn hoop is dat in de tijd die we samen zijn, u voorbereid zult worden om te lijden voor de glorie van Christus.

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Oplossing

Pcain — Mon, 25 Aug 2025 18:26:07 GMT

Pcain: Oplossing hernoemd naar De oplossing is dichterbij dan u denkt

{{info|The Solution Is Closer Than You Think}} 

''Drie manieren om te zien ''

Er staan waarnemingsniveaus in de Bijbel. Een is het met fysieke ogen zien van dingen die we bereid zijn om te zien en als echt accepteren. Een andere is het met fysieke ogen zien van dingen die we niet bereid zijn om te zien en daarom niet waarnemen ook al hebben we ze direct voor ogen. We hebben een verandering van geest nodig om ons bereid te maken ze te zien ook als er buiten ons helemaal niets verandert. Ten derde is er het zien met de ogen van het hart wat een spirituele bevatting is van morele en geestelijke schoonheid. We hebben dit derde waarnemingsniveau nodig om gered te worden, en we hebben het tweede niveau nodig om oplossingen te zien en effectieve leiders te zijn. (Hoewel ik moet toevoegen dat sommige blinde mensen manieren hebben om met hun handen en oren scherper te zien dan het zicht dat veel mensen met hun fysieke ogen hebben.)

De ervaring die ik had op mijn loopband laat waarnemingsniveau twee zien. Ik kijk naar de afbeelding op de muur voor me en zie iets weerspiegeld in het glas. Ik weet dat waar ik naar kijk de weerspiegeling is van het raam achter mij en van het huis hiernaast. Maar er zijn een paar vreemde vormen met punten bovenaan, en ik kom er niet achter wat het is. Opeens, zonder dat er buiten mij iets verandert, zie ik het. De vormen zijn niets. Het zijn de lege ruimtes tussen de ijspegels die aan de dakgoot hangen vlak voor het raam van mijn studeerkamer. Tien seconden lang kon ik de werkelijkheid niet “zien” met mijn fysieke ogen. Toen gebeurde er iets in mijn hoofd; opeens nam ik de ijspegels waar als dat wat ze echt waren en vanaf toen kon ik niets anders dan de werkelijkheid zien.

We weten allemaal wat er wordt bedoeld dat we met onze fysieke ogen zien wat we willen zien. Maar de andere twee waarnemingsniveaus liggen minder voor de hand. Laten we eens kijken naar wat de Schrift over deze twee niveaus duidelijk maakt.

====Zien met de ogen van het hart====

Efeziërs 1:18: “Moge uw hart verlicht worden, zodat u zult zien waarop u hopen mag nu Hij u geroepen heeft, hoe rijk de luister is van de erfenis die de heiligen van Hem ontvangen.”1 Mattheüs 13:13: “Dit is de reden waarom Ik in gelijkenissen tot hen spreek: omdat zij ziende blind en horende doof zijn en niets begrijpen.” Dit is wat ik bedoel als ik zeg dat er een spirituele bevatting is van morele en geestelijke schoonheid. We kunnen kijken naar onze hoop die we als volgers van Christus hebben maar toch falen we in het begrijpen hoe het kan dat we in de pas lopen met de geestelijke en morele schoonheid daarvan. In dat geval moeten we bidden zoals Paulus opdat ”de ogen van het hart” verlicht worden zodat we kunnen zien en weten hoe onze hoop er werkelijk uitziet – echt, glorieus, goed en van oneindige waarde.

====Zien met de fysieke ogen wat we niet zagen voordat onze geesten veranderden====

Genesis 21:19: “Toen opende God haar de ogen en zag ze een waterput. Ze liep ernaartoe, vulde de waterzak en gaf de jongen te drinken.” Hagar zat bij een waterput maar was nog steeds wanhopig over haar hulpeloze situatie zonder water. Oh, hoe dichtbij zijn veel van onze oplossingen! Maar we zien ze niet. Moge God onze geest veranderen om te zien wat er echt is.

Niet helemaal vallend binnen deze categorie zijn de reële dingen die met de fysieke ogen gezien kunnen worden maar gewoonlijks niet bij ons in beeld zijn omdat God ze verbergt. 2 Koningen 6:17: “En hij bad: ‘HEER, open zijn ogen en laat het hem zien.’ De HEER opende Elisa’s knecht de ogen, en toen zag hij dat de heuvels vol stonden met paarden en wagens van vuur, die Elisa omringden.”

Dat Hagar de waterput ziet is waarschijnlijk niet van hetzelfde niveau als dat Elisa’s knecht de wagens ziet. Dat van Hagar is als toen ik de ijspegels herkende. Dat van Elisa’s knecht is wonderlijker dan dat aangezien God een glimp geeft van een realiteit die gewoonlijks “ongezien” blijft. Maar het zien lijkt nog steeds te gebeuren met de fysieke ogen. Ik denk dat het zien van de waterput door Hagar is zoals de mannen Jezus zien bij het avondmaal in Emmaüs na de opstanding: Lucas 24:31: “Nu werden hun ogen geopend en herkenden ze Hem. Maar Hij werd onttrokken aan hun blik.”

Bid voor de leiders van onze kerk dat God ons zicht geeft op elk niveau. We moeten spirituele schoonheid boven al het andere zien. Dan moeten we zien wat voor de hand ligt. Dan moeten we de nabije “waterputten” zien – zoals de ijspegels. Bid voor onze ogen.

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Lijden

Pcain — Fri, 22 Aug 2025 18:01:15 GMT

Pcain:

{{info|The Sacrifice of Suffering}} 

<blockquote>Hebreeën 13:161 Jezus Christus blijft dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid! Laat u niet misleiden door allerlei vreemdsoortige leerstellingen; we doen er goed aan ons te laten sterken door genade, niet door spijzen waar de aanhangers van die stellingen in het geheel geen baat bij hebben. Wij hebben een altaar waarvan zij die in de tent dienstdoen niet mogen eten. De offerdieren, waarvan het bloed door de hogepriester het heiligdom wordt binnengedragen voor het reinigingsoffer, worden buiten het kamp verbrand. Daarom heeft ook Jezus, om met zijn eigen bloed het volk te heiligen, buiten de stadspoort geleden. Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering. We hebben hier immers geen blijvende stad, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt. Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden. En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept. Wat we in deze verzen de afgelopen twee weken gezien hebben, is dat het christenleven beschreven kan worden als drie offers die we God brengen. De eerste was het dankoffer dat we zagen in vers 15: “Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden.” De tweede was het offer van een gedeeld leven, dat we zien in vers 16: “En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept.”</blockquote>

====Jezus volgen naar Golgotha====

Het derde offer is ons zwaartepunt van vandaag. Het is het offer van het lijden en wordt beschreven in 13-14: “Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering. We hebben hier immers geen blijvende stad, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt.”

Vers 13 haakt aan bij vers 12 met de tekst: “Daarom heeft ook Jezus, om met zijn eigen bloed het volk te heiligen, buiten de stadspoort geleden.”

Dus Jeruzalem wordt voorgesteld als het kamp van Israël. Jezus werd buiten de poort opgepakt, buiten het kamp, en gemarteld en vermoord aan het kruis als een gewone crimineel tussen twee dieven. En nu kijkt deze geïnspireerde auteur naar u en mij, en zegt: “Laten we gaan … Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering.” Dat is wat het betekent om Christen te zijn.

Jezus zei dat toch ook? In Lucas 9:23 zei hij: “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen; maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden.” Een Christen zijn betekent Jezus volgen, en Jezus volgen betekent met hem naar Golgotha gaan – buiten het kamp.

Wel, Jezus maakte het in Lucas 21:16 duidelijk dat niet alle Christenen zullen sterven door het martelaarschap. Hij zei: “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen,” niet “… jullie allemaal …” Maar we moeten wel allemaal bereid zijn. Ieder van ons moet Christus beter dan het leven vinden. Ieder van ons moet z’n kruis opnemen en hem volgen in het soort leven – het soort liefde – dat hij leefde.

====Gaan “buiten het kamp”====

En dit vers 13 maakt vandaag iets heel belangrijks zeer duidelijk voor ons. Er staat dat we naar Jezus moeten gaan “buiten het kamp.” Wat betekent dat nu? De auteur weet dat we niet in kampen wonen zoals de Israëlieten dat deden. “Buiten het kamp” staat voor iets. Waar staat het voor?

Ik denk dat voor Israël het kamp de plaats van veiligheid en heiligdom was. Buiten het kamp was het gevaar van wilde dieren en vijanden. En buiten het kamp werden de onreine dieren en het afval begraven. Dus buiten het kamp heerste potentieel gevaar en het risico van onreinheid. Het kamp was comfortabel, veilig, schoon en heilig.

Dus als hij tegen ons zegt: “Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen,” bedoelt hij waarschijnlijk: “Laten we de plek van comfort, veiligheid en religieuze heiligheid verlaten; en laten we Jezus vergezellen op de gevaarlijke plekken, risicovolle plekken, vuile plekken.”

Dus als “het dankoffer” staat voor de prioriteit van de aanbidding in onze kerk, en “het offer van een gedeeld leven” staat voor de prioriteit van vorming, zorg en opleiding in onze kerk, waar staat het “offer van het lijden” dan voor? Het staat voor ten minste de prioriteit van het evangelie en mondiale zending. Het staat voor de prioriteit om de ongelooflijke loomheid van comfort en veiligheid te weerstaan – om tegen te gaan dat we al onze tijd doorbrengen binnen het kamp.

Maar wat is er buiten het kamp? Vreemdheid. Onzekerheid. Er zijn drugdealers buiten het kamp. Er zijn pooiers en prostituees buiten het kamp. Er zijn onvoorspelbare bendes buiten het kamp. Uw ongelovige collega, buurt- of klasgenoot vindt u buiten het kamp. Sommige delen van de wildernis buiten het kamp zijn vochtig en modderig, sommige delen van de wildernis buiten het kamp bestaan uit grote kantoorgebouwen met eikenhouten bureaus en ramen van vloer tot plafond. En buiten het kamp bevinden zich al die onbereikte mensen van de wereld.

Als God in deze tekst tegen ons zegt: “Verlaat het kamp met mijn Zoon om te delen in zijn vernedering,” bedoelt hij: “Laat uw licht in dat gebied schijnen voor mensen” – voor verloren en behoeftige mensen buiten het kamp, niet slechts in het gemak en comfort van uw kerk en thuis. Het licht moet schijnen in het donker. En het is donker buiten het kamp. Hij bedoelt: “Ga en zorg daarom voor discipelen in alle landen.” Hij bedoelt: “U zult niet alleen in het kamp van Jeruzalem mijn getuige zijn maar in Judea, Samaria en in de uithoeken van de wereld.”

====Ontsnappen aan onze comfortabele kampen====

De derde onmisbare prioriteit bij Bethlehem Baptist Church2 moet bestaan uit het ontsnappen aan onze comfortabele kamp en het binnengaan van de wereld waar het donker, riskant, uitheems, ongemakkelijk en gevaarlijk is. In Hebreeën 13:13 staat zeer duidelijk dat er buiten het kamp misbruik en schande is.

Wij in Amerika moeten leren wat Christenen in het grootste deel van de wereld moeten leren, namelijk, als Jezus ons bij hem roept, roept hij ons op om te lijden. Volgens Romeinen 8:16-17: “De Geest zelf verzekert onze geest dat wij Gods kinderen zijn. En als we zijn kinderen zijn, zijn we ook zijn erfgenamen: erfgenamen van God, samen met Christus. Want wij delen in zijn lijden om ook met Hem te kunnen delen in Gods luister.”

Paulus zei tegen de nieuwe kerken die hij oprichtte (Handelingen 14:22): “Wij kunnen pas na veel beproevingen het koninkrijk van God binnengaan.”

En waarom dit zo is, komt niet omdat beproevingen ons vaak vinden in het kamp maar omdat een Christen zijn betekent dat je het kamp verlaat naar waar veel meer beproevingen zijn. Het kan betekenen keuzes maken voor plaatsen om te wonen, plaatsen om te werken, plaatsen om te prediken, plaatsen om te reizen, voor mensen om te helpen, voor evangelisch werk om hiervoor te zorgen, keuzes die niet beschermen tegen misbruik en schande.

====Voorbeelden hoe het kamp te verlaten====

Laat me u enkele voorbeelden geven.

In sommige landen van het Afrika van vandaag bereikt de Aidsepidemie enorme hoogten. Vorige week werd me op een zendingsconferentie in Colorado Springs verteld dat sommige steden in Oeganda quasi weggevaagd zijn. Het lijkt wel de builenpest in het Europa van de 14e eeuw toen sommige plaatsen twee derde van hun populatie verloren.

In de huidige opzet zijn er zendelingen en artsen op zending evenals hun families die geloven dat voor hen Gods roeping naar buiten het kamp eruit bestaat dat ze moeten blijven terwijl veel Westerlingen het land ontvluchten.

Een ander voorbeeld is het land Libanon. Ik heb alweer gehoord over christelijke professionals en predikanten die de gelegenheid hebben gehad om het door oorlog verscheurd land te verlaten maar ervoor kozen om er te blijven, “buiten het kamp,” met het gevaar van bombardementen en ontvoeringen, en met steeds minder voorzieningen en bescherming. Ze kijken er naar de zwoegende kerkgemeenschap waarvan velen geen kans hebben om weg te gaan, en ze kijken naar de enorme behoeften en zeggen: “Hier ben ik het hardst nodig – buiten het kamp. Hier is waar Jezus naar toe ging – en waar hij vandaag naar toe gaat.”

Of kijk hier eens naar. Hier heb ik een lijst van de 150 grootste groepen onbereikten ter wereld – met elk ten minste een miljoen mensen. Praktisch al deze groepen, zonder kerk met gelovigen, worden aangetroffen in landen die zich verzetten tegen of die vijandig zijn jegens christelijke zendelingen. Ziet u wat dit betekent? Dit betekent dat of de kerk geen gehoor geeft aan het gebod van Jezus om alle volken tot leerlingen te maken (Mattheüs 28:19) of dat we Jezus volgen buiten het kamp en delen in zijn vernedering. De Grote Zendingsopdracht zal niet eindigen zonder lijden.

<h4>De Bijbelse manier van denken</h4>
De gedachte dat christenen alleen zijn geroepen om te leven en te werken waar het veilig is, is geen Bijbelse gedachte. Bijbels denken vindt plaats op basis van de aanname dat we zijn opgeroepen om Jezus te volgen buiten het kamp waar er schande en gevaar is. Het kan uw risico van uitsluiting of verachting op uw werk zijn. Het kan uw risico zijn op school voor schut te staan. Het kan de pijn zijn van het onbegrip van een niet-gelovige verwante. Of het kan het veel grotere risico zijn van gevangenis of vervolging in Colombia of Mindanao.
Deze manier van denken – deze bereidheid om buiten het kamp van comfort en veiligheid te gaan – is een nogal rare mentaliteit. Het is in deze wereld onnatuurlijk. Wat is het? Is het naïviteit betreffende wat pijn en lijden werkelijk zijn? Is het een soort pathologisch masochisme dat gewoon wil dat mensen medelijden met ons hebben? Is het stoïcijns heroïsme dat hoopt herinnert te worden in de eregalerij? Wat is deze bereidheid om buiten het kamp te gaan, naar Jezus, en te delen in zijn vernedering?
Vers 14 geeft het antwoord: “We hebben hier immers geen blijvende stad, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt.” Onze bereidheid om te leven en te werken met Jezus buiten het kamp van comfort en veiligheid is geen naïviteit. Het is geen pathologisch verlangen om te lijden. Het is geen stoïcijns heroïsme. Het is, in feite, een rotsvast en vreugdevol vertrouwen dat er in deze wereld geen blijvende veiligheid en vreugde is maar wel in de volgende. De pleziertjes en de zekerheid van het luxueuze Minneapolis met z’n voorsteden zijn geen vergelijk met de vreugdes van het Nieuwe Jeruzalem.
Kijk eens naar Hebreeën 10:34. “u hebt meegeleefd met de gevangenen onder u, en toen u van uw bezittingen beroofd werd, hebt u dat in vreugde aanvaard, in de wetenschap dat u iets beters bezit, een blijvend bezit voor uzelf” (conform Hebreeën 11:2, 26).
Het is niet alleen mogelijk om Jezus te volgen buiten het kamp; het is mogelijk om dit te doen VOL vreugde! Waarom? Omdat wat we ook mogen verliezen als we Jezus gehoorzamen, dit duizendvoudig gecompenseerd zal worden in de stad van God. Jezus zei: “Gelukkig zijn jullie wanneer ze je omwille van Mij uitschelden, vervolgen en van allerlei kwaad betichten. Verheug je en juich, want je zult rijkelijk beloond worden in de hemel” (Mattheüs 5:11-12). Uw bereidheid om buiten het kamp te gaan is de maat voor uw schat in de hemel en uw verlossing van de schat op aarde.
De Bijbel en de krant maken het duidelijk dat het in de komende jaren steeds gevaarlijker wordt om een uitgesproken, evangelische, sociaal betrokken christen te zijn. En, broeders en zusters, ik wil daar samen met u middenin zitten. Ik zie ons samen staan tegen het kwaad buiten het kamp. Ik zie ons de verlorenen inwinnen buiten het kamp. Ik zie ons met Gods hele ontwaakte kerkgemeenschap in het jaar 2000 een kerk oprichten onder alle volkeren. Laten we dus samen het kamp verlaten.

<hr>
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 2Baptistengemeente in Minnesota, VS

Ripple

Pcain — Tue, 19 Aug 2025 20:04:06 GMT

Pcain: Ripple hernoemd naar Het domino-effect van het Woord

{{info|The Ripple Effect of the Word}} 
Meer gedachten over lezen en schrijven
Ik heb weer nagedacht over het belang van lezen en schrijven. Er zijn meerdere redenen waarom ik schrijf. Een van de meest persoonlijk aansprekende is dat ik lees. Ik bedoel, mijn belangrijkste geestelijke voedsel komt van de Heilige Geest door te lezen. Daarom is lezen voor mij belangrijker dan eten. Als ik blind zou worden, zou ik betalen voor iemand die mee voorlas. Ik zou proberen braille te leren. Ik zou luisterboeken kopen. Liever heb ik geen voedsel dan dat ik zonder boeken zit. Daarom voelt schrijven voor mij als zeer levengevend, aangezien ik zoveel heb aan mijn leven door te lezen.
Combineer dit met wat Paulus zei in Efeziërs 3:3-4: “Mij is het geheim geopenbaard waarover ik hiervoor in het kort heb geschreven. Aan de hand daarvan kunt u zich, wanneer u dat leest, een beeld vormen van mijn inzicht in dit geheim van Christus.a” De vroege kerk is gevestigd door apostolisch schrijven evenals door apostolisch preken. God koos ervoor dat zijn levend Woord 30 jaar lang de wereld ingezonden zou worden, en zijn geschreven Woord meer dan 2000 jaar de wereld ingezonden zou worden. Denk eens aan de veronderstelling achter deze goddelijke beslissing. Mensen in elke generatie zouden afhankelijk zijn van zij die lezen. Sommigen mensen, zo niet alle, zouden moeten leren lezen – en moeten goed lezen, om trouw aan God te zijn.
Zo is het duizenden jaren geweest. Generatie na generatie heeft de inzichten van de schrijvers gelezen. Daarom zijn frisse stellingen van oude waarheden altijd nodig. Zonder die zouden mensen het verkeerd lezen. Daniel Websterb zei ooit:

<blockquote>Als religieuze boeken niet breed circuleren in grote delen van dit land, weet ik niet wat er van ons als natie wordt. Als de waarheid niet verspreid wordt, zal het verkeerd gaan; als God en Zijn Woord niet bekend en aanvaard zijn, zullen de duivel en zijn werken de overmacht krijgen; als de evangelische inhoud niet elke buurtschap bereikt, zullen de pagina’s van een verdorven en losbandig literatuur dat wel doen.[1]</blockquote>
Miljoenen mensen zullen lezen. Wanneer ze geen hedendaagse christelijke boeken lezen, zullen ze hedendaagse, seculiere boeken lezen. Lezen zullen ze. Het is prachtig om naar mensen te kijken op luchthavens. Op elk moment moeten er vele duizenden mensen alleen al op luchthavens aan het lezen zijn. Een van de dingen waaraan wij Christenen toegewijd moeten zijn, behalve aan lezen, is het weggeven van concrete boeken aan zij die ze mogelijk lezen maar ze nooit zouden kopen.
Het domino-effect is niet te overzien. Denk eens na over het volgend voorbeeld:

<blockquote>Een boek van Richard Sibbes, een van de besten der puriteinse schrijvers, werd gelezen door Richard Baxter die er zeer door gezegend was. Baxter schreef toen zijn Oproep aan de Niet-bekeerdenc wat Philip Doddridge diep beïnvloedde, die op zijn beurt De opkomst en vooruitgang van religie in de zield schreef. Dat bracht de jonge William Wilberforce, de latere Engelse staatsman en tegenstander van slavernij, tot serieuze gedachten over de eeuwigheid. Wilberforce schreef zijn Praktisch boek over het christendome dat de ziel van Legh Richmond deed ontvlammen. Richmond, op zijn beurt, schreef De dochter van de melkboerf, een boek dat onder meer velen bij de Heer bracht en de grote predikant Thomas Chalmers hielp. [2]b</blockquote>

Het lijkt me dat in een literaire cultuur als de onze, waarin de meeste van ons weten hoe je moet lezen en waar boeken beschikbaar zijn, de Bijbelse opdracht luidt: blijf dat lezen wat de Heilige Geschriften voor u meer en meer opent. En blijf bidden voor schrijvers die vol van de Bijbel zijn. Er zijn vele grote, oude boeken om te lezen. Maar elke nieuwe generatie heeft zijn eigen schrijvers nodig om de boodschap fris te houden. Lees en bid. En gehoorzaam dan.

Predikant John

<hr />
Noten
[1] Ernest Reisinger, “Elke christen een publicist.”g Free Grace Broadcaster, uitgave 51, Winter, 1995, p. 17. 
[2] “Elke christen een publicist,” p. 18. 
Deze voordracht is te vinden in Een op God gericht leven,h Boek één (Multnomah, 1997), pp. 58-59.
Noot van de vertaler
aBijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
b Richard Webster: Amerikaanse 19e eeuwse politicus; Richard Sibbes: Anglicaanse theoloog (1577-1635); Richard Baxter: puriteinse theoloog (1615-1691); Philip Doddridge: Britse predikant (1702-1751); William Wilberforce: (1759-1833); Legh Richmond: Anglicaanse geestelijke (1772-1827); Thomas Chalmers: Britse predikant (1780-1847) 
c Originele titel: Call to the Unconverted 
d Originele titel: The Rise and Progress of Religion in the Soul 
e Originele titel: Practical Book of Christianity 
f Originele titel: The dairyman’s daughter 
g Originele titel: Every Christian a Publisher 
h Originele titel: A Godward Life

Sacrifice

Pcain — Tue, 19 Aug 2025 19:44:10 GMT

Pcain: Sacrifice hernoemd naar Het offer van een gedeeld leven

{{info|The Sacrifice of a Shared Life}} 

<blockquote>Hebreeën 13:161 Jezus Christus blijft dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid! Laat u niet misleiden door allerlei vreemdsoortige leerstellingen; we doen er goed aan ons te laten sterken door genade, niet door spijzen waar de aanhangers van die stellingen in het geheel geen baat bij hebben. Wij hebben een altaar waarvan zij die in de tent dienstdoen niet mogen eten. De offerdieren, waarvan het bloed door de hogepriester het heiligdom wordt binnengedragen voor het reinigingsoffer, worden buiten het kamp verbrand. Daarom heeft ook Jezus, om met zijn eigen bloed het volk te heiligen, buiten de stadspoort geleden. Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering. We hebben hier immers geen blijvende stad, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt. Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden. En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept.</blockquote>
<h4>Het onderscheid tussen christendom en judaïsme</h4>
Laat me deze morgen beginnen met u wijzen op iets in vers 10: Daar staat: “Wij [dat zijn wij, Christenen] hebben een altaar waarvan zij die in de tent dienstdoen [dat zijn de joodse priesters die dienstdoen met de offers in de tabernakel] niet mogen eten.” Wat dit betekent is dat Jezus zichzelf gaf (7:27; 9:14) als ons offer voor eens en altijd (9:28) op het altaar van het kruis. Hij werd onze Pesach-lam (1 Korintiërs 5:7) en nam onze plaats in (2 Korintiërs 5:21; 1 Petrus 3:18) en droeg onze zonden (1 Petrus 2:24) en hij werd voor ons een bron van eeuwig voedsel (Johannes 6:53 en verder) wat onze diepste behoeften vervult en ons eeuwig leven geeft.
Waarom volgens vers 10 de priesters geen recht hebben op eten van dit altaar is dat ze Jezus hebben verworpen als hun Messias en de Zoon van God. Iedereen die gelooft mag komen en eten. Jezus zei in Johannes 6:35: “Ik ben het brood dat leven geeft. Wie bij Mij komt zal geen honger meer hebben, en wie in Mij gelooft zal nooit meer dorst hebben.” De enige mens die geen recht op eten heeft, is degene die niet gelooft en niet komt.
Wat we dus zagen in vers 10 was het tragisch onderscheid tussen christelijke en joodse geloven. Jezus kwam en verdeelde de echten en de valsen. Er zijn twee altaars: in Jeruzalem is er het oude altaar met de oude offers; en er is het nieuwe altaar buiten de poort (vers 12) waar Jezus zichzelf voor eens en altijd offerde tegen de zonde. Joden en niet-Joden die naar dit altaar komen voor vergeving en voor kracht vinden acceptatie en hoop. Joden en niet-Joden die weigeren te komen hebben geen recht op het altaar des levens en zullen vergaan in hun zonden.

<h4>Christendom als een leven vol vreugdevolle offergaven aan God</h4>
En zo begon het christendom, weggeduwd uit het jodendom door zij die Jezus verwierpen als Christus, maar in Gods ogen erfgenamen van de belofte en eigenaren van het koninkrijk (Mattheüs 21:43). Nu wordt in de verzen 13-16 de levenswijze van deze nieuwe religie, christendom genoemd, beschreven. Het is een leven vol vreugdevolle offergaven aan de God van de liefde.

<ul><li>Er is het offer van het lijden. Vers 13: “Laten we dus het kamp verlaten, ons bij Hem voegen en delen in zijn vernedering.”
</li><li>Er is het offer van het lof. Vers 15: “Laten we met Jezus’ tussenkomst voortdurend aan God een dankoffer brengen: het huldebetoon van lippen die zijn naam belijden.”
</li><li>En er is het offer van het gedeelde leven. Vers 16: “En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere, want dat zijn offers waarin God behagen schept.”
</li></ul>
Vorige week praatten we over het dankoffer en benadrukten we dat het bij Bethlehem2 topprioriteit is om de harten die vol ontzag voor God zijn, te onderhouden zodat het dankoffer echte huldebetoon van de lippen is en geen uitvoering van voorschriften.

<h4>Anderen goed doen en uw leven delen</h4>
Vandaag wil ik dat we ons richten op vers 16, het offer van een gedeeld leven (Prioriteit Nummer Twee). Heel eenvoudig, het leven van een christen moet niet alleen een lovend, verheerlijkend leven zijn maar een gedeeld leven; een leven vol goede daden voor anderen en het delen van je bezittingen en je hart met anderen. In vers 16 staat: “En houd de liefdadigheid en de onderlinge solidariteit in ere [vergeet dat niet].” Dan wordt er een reden gegeven waarom we dit moeten doen: “Want dat zijn offers waarin God behagen schept.”
Wat voor soort dingen heeft de auteur in gedachten? Ik denk dat we dat kunnen zien als we terugkijken naar het begin van het hoofdstuk. Hebreeën 13:1-3: “Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen ontvangen. Bekommer u om de gevangenen alsof u samen met hen gevangenzat, en om de mishandelden alsof u zelf mishandeld werd.”
Dus wat hij bedoelt met liefdadigheid en onderlinge solidariteit is dan gastvrijheid (mensen – zelfs mensen die je niet kent – over de vloer hebben na de zondagsdienst); mensen in de gevangenis bezoeken; zorgen voor zij die verdrukt worden. Maar er zijn natuurlijk honderden manieren om andere mensen goed te doen en uw leven te delen met mensen. Het punt is dat mensen die hun kracht en wijsheid verkrijgen van het altaar van het kruis, van Jezus Christus, mensen zijn die leven voor anderen. Ze staan ’s morgens op en bedenken hoe ze vandaag het meeste goed kunnen doen voor anderen. Dat is het offer dat ze brengen aan de Heer, dag na dag.
En een van de redenen om een nieuw en breder netwerk van kleine groepen bij Bethlehem op te bouwen, is de bevordering van relaties waarin het offer van een gedeeld leven kan worden gebracht op de meest zorgende en helpende manier. Tom zal dit punt oppakken aan het einde van de dienst.

<h4>Waarom God zulke offers behaagt</h4>
Volgens de tekst schept God in zulke offers behagen. En de rest van onze tijd wil ik besteden aan nadenken waarom, want ik denk dat als je inziet waarom deze levenswijze God behaagt, het u ook zal behagen en er een vreugde in plaats van een last van zal maken.

<h5>1. Ze eren de dood van zijn Zoon</h5>
Het behaagt God in de eerste plaats omdat het de dood van zijn Zoon eert. Dat betekent, het bevestigt dat Jezus leed en laat zien dat zijn dood z’n doel goed bereikte. Vers 12: “Daarom heeft ook Jezus, om met zijn eigen bloed het volk te heiligen, buiten de stadspoort geleden. ” Jezus leed om u te heiligen, wat wil zeggen u te reinigen en u heilig, goed, liefdevol als hem te maken. Hoe laat u die heiliging zien? Hoe bevestigt u het lijden van Jezus en laat u zien dat dit voor uw leven niet vergeefs was?
In Titus 2:14 staat: “Hij [Jezus]] heeft zichzelf voor ons gegeven om ons van alle zonde vrij te kopen, ons te reinigen en ons tot zijn volk te maken, dat zich volledig inzet om het goede te doen.” Dus de manier om de waarheid en kracht van het lijden van Jezus te laten zien, is door u volledig in te zetten om het goede te doen. God behaagt het als we het goede doen en als we delen omdat dit het succes en de kracht van het lijden van zijn Zoon laat zien.

<h5>2. Ze laten zijn betrouwbaarheid zien</h5>
De tweede reden waarom de offers van het goede doen en onze levens delen God behaagt, is dat ze zijn betrouwbaarheid laten zien. Ze laten zijn trouw en loyaliteit zien. Hoe kunnen goede daden en het delen de trouw van God laten zien?
U kunt in 13:5 zien hoe: “Laat uw leven niet beheersen door geldzucht, neem genoegen met wat u hebt. Hij [God] heeft immers zelf gezegd [let op dit woord ‘immers’; nu komt de basis van onze bevrijding van geldzucht]: ‘Nooit zal Ik u afvallen, nooit zal Ik u verlaten.’” Kijk nu eens goed naar het verband tussen geldzucht en het vermogen om het goede te doen en te delen wat u heeft. Als u van geld houdt, als uw vertrouwen in de toekomst en in geluk gebaseerd is op geld, dan zullen delen en goede dingen doen belemmerd zijn. Dus staat er in Hebreeën: “Laat uw leven niet beheersen door geldzucht,” dan zult u vrij zijn om te leven voor anderen en niet voor uw eigen privédoel. En hoe houdt u geldzucht uit uw leven volgens vers 5? Door te vertrouwen op de belofte van God: “Nooit zal Ik u afvallen, nooit zal Ik u verlaten.”
Wat betekent dat elke keer als u zich offert om goed te doen en te delen omdat u niet vertrouwt op geld, u laat zien dat u vertrouwen hebt in de belofte van God en dat God betrouwbaar en loyaal is. Als u voor anderen kunt leven zonder materieel gewin, laat u zien dat God uw gewin is. Een leven geleefd voor anderen is een klinkklaar bewijs voor de waarde van God en de waarachtigheid van zijn beloften.
En God houdt ervan om te zien hoe zijn waarheid en waarde worden verheerlijkt. Dus houdt hij van de offers om goed te doen en te delen.

<h5>3. Ze zijn z’n eigen werk</h5>
Ten derde, God schept behagen in zulke offers want ze zijn in zekere zin zijn eigen werk, en hij heeft het volste plezier in de voortreffelijkheid en schoonheid van zijn eigen prestaties. U kunt dat zien in 13:20-21: “Moge de God van de vrede, die onze heer Jezus, de machtige herder van de schapen, door het bloed van het eeuwig verbond uit het dodenrijk heeft weggeleid, u toerusten met al het goede, zodat u zijn wil kunt doen. Moge Hij in ons datgene tot stand brengen wat Hem welgevallig is, door Jezus Christus aan wie de eer toekomt, tot in alle eeuwigheid. Amen.”
Wat dit laat zien is in de eerste plaats dat God ons toerust met al het goede, zodat wij zijn wil kunnen doen, en in de tweede plaats, dat God in ons datgene tot stand brengt wat Hem welgevallig is. Dus als ik het geloof, de vrijheid en de ijver heb om goed te doen en mijn leven met anderen te delen, kan ik niet opscheppen over mezelf; het is God die binnen in mij bezig is. Wil iemand zich op iets beroemen, laat hij zich op de Heer beroemen (1 Korintiërs 1:31).
Als u de genade heeft om te leven voor anderen – goed te doen en te delen – is het precies dat: het is GENADE! Paulus zei in 1 Korintiërs 15:10: “Ik heb veel harder gewerkt dan alle andere apostelen, althans, niet ik, maar Gods genade die mij bijstaat.” En aangezien we weten dat God zich verheugt in al zijn werken (Psalm 104:31), weten we dat hij zich verheugt in het genadewerk dat ons het geloof, de vrijheid en de ijver geeft om te leven voor anderen. Dus de derde reden waarom God behagen schept in onze goede daden en ons delen, is dat dit zijn werk is en niet slechts de onze. En hij verheugt zich in zijn eigen handwerk.

<h4>Waarom we verheugd zouden moeten zijn met zulke offers</h4>
Ik denk dat deze drie redenen waarom God zich verheugt in het offer van een gedeeld leven, de drie redenen zijn waarom ook wij verheugd moeten zijn.

<ol><li>Het is spannend om te weten dat de manier waarop u leeft, het succes van Jezus’ lijden bewijst. Het zou voor u een enorme prikkel moeten zijn dat uw leven kan bevestigen dat Jezus niet voor niets stierf. Uw goede daden en uw gedeeld leven zijn de triomftocht van zijn kruis.
</li><li>Het is spannend om te weten dat uw leven (met al z’n zwakheden) een etalage is voor de vertrouwenswaardigheid van God en de betrouwbaarheid van zijn beloften. Om uw hoop op God te baseren en niet op geld of spullen is een diepgaande, bevredigende ervaring. Het voelt riskant en kwetsbaar aan de ene kant maar aan de andere kant is er een grondig veiligheidsgevoel dat u hebt gekozen voor het pad waarop u de waarde en betrouwbaarheid van God bekend maakt.
</li><li>En het is spannend als uw goede daden en gedeeld leven bewijzen dat u het handwerk van God bent – dat wil zeggen dat hij aan u werkt om hem te willen behagen en daadwerkelijk te behagen, en dat hij die het goede werk in u begon, dit af zal maken tot de dag van Christus.
</li></ol>
Dus mijn gebed is dat als u Tom Steller de visie van kleine groepen bij Bethlehem hoort beschrijven, u een diep verlangen zult voelen om uw leven te delen met anderen – hen goed te doen, uw eigen ziel tevreden te stellen en uw hemelse Vader te behagen.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Bethlehem Baptist Church, een kerk in Minnesota, VS

Redenen

Pcain — Tue, 19 Aug 2025 19:35:55 GMT

Pcain: Redenen hernoemd naar Redenen waarom zij die in Christus geloven, niet hoeven te vrezen

{{info|Reasons Believers in Christ Need Not to Be Afraid}} 

'''We zullen niet sterven buiten Gods genadig besluit voor zijn kinderen.'''

Jacobus 4:14-151

“Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.”

Mattheüs 10:29-30

“Wat kosten twee mussen? Zo goed als niets. Maar er valt er niet één dood neer buiten jullie Vader om. Bij jullie zijn zelfs alle haren op je hoofd geteld. 31 Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen.”

Deuteronomium 32:39

“Zie het toch in: Ik ben de enige, naast Mij is er geen andere god. Ik laat sterven, Ik geef leven, Ik sla wonden en Ik genees. Wanneer Ik mijn macht laat gelden is er niemand die redding bieden kan.” (Zie Job 1:21; 1 Samuël 2:6; 2 Koningen 5:7)

'''Vloeken en waarzeggerij heersen niet over Gods volk.'''

Numeri 23:23

“Een bezwering schaadt Jakob niet, waarzeggerij doet Israël geen kwaad.”

'''De plannen van terroristen en vijandige naties hebben geen succes zonder onze barmhartige God.'''

Psalmen 33:10

“De HEER doet de plannen van volken teniet, Hij verijdelt wat naties beramen.”

Jesaja 8:9-10

“Smeed een plan [volken] – het zal verijdeld worden; sluit een overeenkomst – het zal nergens toe leiden. Want God is met ons.” (Zie 1 Samuël 7:13; Nehemia 4:14)

'''De mens kan ons niet schaden als voorbijgegaan wordt aan Gods genadige wil.'''

Psalmen 118:6

“Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen, wat kunnen mensen mij doen?”

Psalmen 56:12

“Op God, vertrouw ik, angst ken ik niet, wat kan een mens mij aandoen?”

'''God belooft om zijn eigen volk te beschermen tegen alles wat uiteindelijk niet goed voor hen is.'''

Psalmen 91:14

“’Ik zal bevrijden wie Mij liefheeft en beschermen wie met mijn naam vertrouwd is.’”

God belooft om ons alles te geven wat we nodig hebben om hem voor altijd te gehoorzamen, te vergezellen en te prijzen.

Mattheüs 6:31

“Vraag je dus niet bezorgd af: Wat zullen we eten? of: Wat zullen we drinken? of: Waarmee zullen we ons kleden? … Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.”

Filippenzen 4:19

“Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit elk tekort van u aanvullen, door uw eenheid met Christus Jezus.”

'''God is nooit onoplettend.'''

Psalmen 121:4

“Nee, Hij sluimert niet, Hij slaapt niet, de wachter van Israël.”

'''God zal met ons zijn, ons helpen en ons steunen bij problemen.'''

Jesaja 41:10

“Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, je steunen met mijn bevrijdende rechterhand.”

Jesaja 41:13

“Want Ik ben de HEER, je God, Ik neem je bij je rechterhand en zeg je: Wees niet bang, Ik zal je helpen.”

'''Verschrikkingen zullen er komen, sommigen van ons zullen sterven maar geen haar op ons hoofd zal verloren gaan.'''

Lucas 21:10-11, 18

“Hij [Jezus] vervolgde: ‘… er zullen zware aardbevingen komen en hongersnoden en epidemieën alom, en er zullen aan de hemel grote en verschrikkelijke tekenen verschijnen … en ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen … Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan’”

'''Niets zal God gebeuren behalve in de daartoe bestemde tijd.'''

Johannes 7:30

“Toen wilden ze Hem grijpen, maar niemand deed Hem iets, omdat zijn tijd nog niet gekomen was.” (Zie Johannes 8:20; 10:18)

'''Als God Almachtig uw helper is, kan niemand u méér schade aandoen dan hij heeft bestemd.'''

Hebreeën 13:6

“Zodat we vol vertrouwen kunnen zeggen: ‘De Heer is mijn helper, ik heb niets te vrezen. Wat zouden mensen mij kunnen doen?’”

Romeinen 8:31

“Als God voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn?”

'''Gods trouw is gebaseerd op de sterke waarde van zijn naam, niet op de wisselvallige maat van onze gehoorzaamheid.'''

1 Samuël 12:20-22

“’Ook al hebt u gezondigd,’ antwoordde Samuël, ‘u hoeft niet bang te zijn … Ter wille van zijn grote naam zal de HEER zijn volk immers niet in de steek laten.’”

'''De Heer, onze beschermer, is groot en geducht.'''

Nehemia 4:8

“Wees niet bang voor hen, denk aan de grote en geduchte Heer.”

Samen met u vertrouwend op solide beloften in onzekere tijden.

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Meest

Pcain — Thu, 07 Aug 2025 19:07:58 GMT

Pcain:

{{info|The Most Unlikely Believer in the Bible}} 

De Bijbel verhaalt over vele daden van bijzonder geloof. In het Oude Testament is Abrahams geloofsdaad, het opofferen van zijn zoon, voor mij zo opvallend dat het misschien wel het grootste voorbeeld van geloof is. Maar in het Nieuwe Testament weet ik niet eens de naam van degene die volgens mij de grootste geloofsdaad verricht.

Degene die de grootste indruk op me maakt is de stervende dief aan het kruis.

Mogelijk dat de stervende dief niets te verliezen had en dus quasi op z’n doodsbed koos voor Christus. Dat zou natuurlijk de glans van zijn geloof wegnemen. Maar zo’n gedachte heeft alleen zin als we over het voorbeeld van de stervende dief heen scheren zonder eerst goed naar de context te kijken.

Zoals we zullen zien, ook al geloofde de stervende dief pas vlak voor z’n dood, voor het geloof kon het moment niet beter zijn. Ook al kon de dief zich niet afwenden van de glorie van de gekruisigde Koning naast hem.

<h4>Geloof op een onverwacht moment</h4>
In deze bekering zien we een specifieke vervulling van Christus’ gebed aan het kruis. Zodra Christus had gezegd: “Vader, vergeef hun” (Lucas 23:34)1, beantwoordt de Vader dat gebed door een ooit beschimpte crimineel (Mattheüs 27:44) te veranderen in een Christus-vererende heilige.
Hoewel de binnenkort-te-bekeren crimineel niet direct verantwoordelijk was voor Christus’ dood, ging hij toch om met zij die dat wel waren, en werd hij dus indirect bedoeld toen Christus aan God vroeg om “hun” te vergeven. Toen de stervende dief die bekeerd zou worden, z’n slechtste kant inzette tegen Christus, deed Christus z’n best voor hem.
De bekering van die ene crimineel was verbazingwekkend en getuigt van de kracht van Christus’ gebed en de genade van God. Waarom? Het geloof van deze crimineel kwam niet op een moment zoals toen Christus water in wijn veranderde of wonderen verrichtte zoals lopen op water, een blinde man weer laten zien of Lazarus uit de dood laten opstaan.
Toen Christus aan het kruis hing, was er toen wel iemand die, zoals Johannes de Doper dat eens deed, publiekelijk riep: “Daar is het lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt” (Johannes 1:29)? Maar door zijn geloof in Jezus uit te spreken terwijl hij aan het kruis hing, dat is in essentie wat de stervende dief deed.


====Een theologiecursus aan het kruis====

Mogelijk was de stervende dief als de stenen die het volgens Jezus zouden uitschreeuwen als zijn leerlingen zouden zwijgen (Lucas 19:40) – stenen zouden kunnen vertellen over Jezus’ vertrouwenswaardigheid en glorie maar zouden hem zelf niet kunnen beleven. Dat blijkt niet het geval te zijn. De stervende dief laat aan het kruis zien dat hij veel weet van theologie maar vlak voordat hij sterft komt hij uit bij het ontvangen van een nog rijkere theologie – een theologie van de hoop.

Terwijl de andere crimineel tegen Jezus tekeerging, hem beval om hen allemaal te redden, wees de dief die uiteindelijk was gered, die andere crimineel terecht. “Heb jij dan zelfs geen ontzag voor God nu je dezelfde straf ondergaat?” (Lucas 23:40). Daar laat de dief zien dat hij inderdaad een goede godsgeleerde was want hij sprak van ontzag voor God.

Maar zijn kennis van Gods leer blijkt nog beter te zijn. Hij bekent dat de straf die ze ondergaan, een terechte straf is. Met andere woorden, hij weet dat hij een zondaar is. “Het is ons verdiende loon. Maar die man heeft niets verkeerds gedaan” (Lucas 23:41). Alweer blijkt zijn godsgeleerdheid van hoog niveau te zijn. Hij heeft de moed, wetende dat hij een zondaar is en dat God gevreesd moet worden, om Jezus te vragen aan hem te denken als hij in zijn koninkrijk komt (Lucas 23:42).

====Onwaarschijnlijk geloof en de beloning van hoop====

Eerlijk gezegd, dit is een van de grootste geloofsdaden die überhaupt te vinden is in Gods woord. Hoewel veel van Christus’ leerlingen hem verlieten omdat ze geloofden dat hij niet de ware Messias was, die door God was gezonden om Israël te verlossen, geloofde deze crimineel dat een gekruisigde man naast hem een koninkrijk bezat!

De dief ging niet geloven in de opgestane Heer van de glorie maar in een man onder Gods vloek (Galaten 3:13). Hoe reageert de stervende Christus op dit alles? Hoe reageert Christus op zo’n geloof? Hij biedt hem hoop! ‘Jezus antwoordde: “Ik verzeker je: nog vandaag zul je met Mij in het paradijs zijn”’ (Lucas 23:43).

Hoe lang de dief nog leefde aan het kruis is onbekend. In zekere zin is dat niet van belang. Wat van belang is, is de hoop die hij ontving toen hij, kort daarvoor, totaal geen hoop had. Dat is de schoonheid van het evangelie. Het gaat uit van de meest hopeloze situatie, zelfs van de gerechtvaardigde kruisiging van een crimineel, en biedt het uiterste tegendeel – leven.

====Geloof in de Koning, niet in het koninkrijk====

De dief had hoop tijdens het sterven. Maar zijn hoop was niet dat hij gewoon zou leven na de dood. Het was in feite veel beter dan dat. Hem werd verteld door Christus zelf dat hij met Christus in het paradijs zou zijn. Velen op aarde vestigen graag hun hoop op leven na de dood en hebben het zelfs over de “hemel,” maar hoeveel zijn bereid om Christus in het midden van de hemel te plaatsen? Hoeveel, zoals de stervende dief, willen naar de hemel gaan omdat ze geloven dat de hemel ''Christus’'' hemel is en ze bij hem willen zijn?

Vaak horen we van goddeloze mensen dat ze vlak voor ze sterven nog wel even gaan geloven zoals de stervende dief dat deed. Wel, misschien. Maar we moeten niet onderschatten wat er hier kwam kijken bij de redding van de dief. Hij geloofde niet in Jezus als wat je op het laatste moment kunt inzetten om je hiernamaals zeker te stellen. Nee, de stervende dief geloofde dat deze gekruisigde, vervloekte man een Koning was, een Redder en een Schat.

Het is een geloof als deze dat beloond wordt met hoop, niet het preventieve, minimaliseer-uw-risico “geloof” waarvan sommigen denken dat ze die wel even toetreden op hun sterfbed. De dief, en alle wie hem volge, ontvangen een betrouwbaar vooruitzicht op onvoorstelbare, toekomstige goedheid waarvan de kern en grootste waarde zich alleen in Christus bevinden.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Neem

Pcain — Tue, 05 Aug 2025 19:44:10 GMT

Pcain:

{{info|Open My Eyes That I May See}} 

<blockquote>Psalm 119:17-241 Zie om naar uw dienaar – dan zal ik leven en mij houden aan uw woord. 18 Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is. 19 Ik ben een vreemdeling op aarde, verberg uw geboden niet voor mij. 20 Mijn ziel kwijnt weg van verlangen naar uw voorschriften, dag en nacht. 21 U zult de hoogmoedigen straffen, de vervloekten, die afdwalen van uw geboden. 22 Neem spot en verachting van mij weg, want ik heb uw richtlijnen gevolgd. 23 Al spannen machtigen tegen mij samen, uw dienaar blijft uw wetten overdenken. 24 Uw richtlijnen verheugen mij, ze geven mij goede raad.</blockquote>
<h4>Parallelle rails voor het treinspoor van onze zielen.</h4>
Vanaf ons begin in 1998 is Gods doel voor ons dat we worden geplaatst op een treinspoor met dubbele rails in de richting van heiligheid, liefde, zending en de hemel. De twee rails van dit treinspoor zijn gebed voor de troon van God en overdenking van het Woord van God. Sommigen van jullie herinneren zich mogelijk de tweede pagina van het boekje met onze Zendingsverklaring “De spirituele dynamica.”2 Daar staat:

<blockquote>Wij sluiten ons aan bij God de Vader in het verheerlijken van de heerschappij van Zijn glorie via onze Heer Jezus Christus in de kracht van de Heilige Geest, door alles wat God is zeer op prijs te stellen, door te houden van iedereen van wie hij houdt, door te bidden voor al zijn doelen, door na te denken over alles wat hij gezegd heeft, ondersteund door al zijn genade.
</blockquote>
Bidden voor de troon van God en overdenking van het Woord van God zijn parallelle rails die het mogelijk maken dat onze zielen blijven op het spoor dat ons leidt naar heiligheid en naar de hemel. Aan het begin van het jaar moeten we onze hartstocht voor het bidden en voor Bijbelstudie vernieuwen. Alles wordt oud, versleten en zwak zonder wakker te schudden, te vernieuwen en te herstellen. Dus tijdens de jaarlijkse Gebedsweek3 pinnen we onze aandacht vast op deze grote en waardevolle dingen met als doel het opnieuw aanwakkeren van onze passie voor het gebed en het Woord.

<h4>Drie dingen om op te steken van Psalm 119:18</h4>
Dit jaar komen de twee boodschappen die Gebedsweek omgeven uit Psalm 119:18: “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.” Dit vers combineert gebed en het Woord, en we moeten zien hoe, zodat we ze op deze manier kunnen combineren in onze levens en in onze kerk. Er zijn drie dingen die we leren van dit vers.

<ul><li>Een daarvan is dat er prachtige dingen in het Woord van God staan. “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.” Het woord “wet” is “Thora” en betekent in deze psalm “instructie” of “leer”. Er staan voor ons prachtige dingen in Gods leer. In feite zijn ze zo mooi dat wanneer u ze echt ziet, ze u grondig veranderen, en ze heiligheid, liefde en zendingen van kracht voorzien (2 Korintiërs 3:18). Dat is waarom lezen, kennen, overdenken en uit het hoofd leren van het Woord van God zo cruciaal zijn.
</li><li>Het tweede wat we leren van dit vers is dat niemand deze prachtige dingen kan zien zoals ze zijn, zonder Gods bovennatuurlijke hulp. “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.” Als God de sluier niet van onze ogen neemt, zullen we het wonderlijk mooie van het Woord niet zien. Van nature zijn we niet in staat om spirituele schoonheid te zien. Als we de Bijbel lezen zonder de hulp van God, is de glorie van God in de leer en in Bijbelse gebeurtenissen als de zon die schijnt op het gezicht van een blinde. Niet dat u de oppervlakkige betekenis niet zou kunnen analyseren maar u kunt het wonderlijke, de schoonheid, de glorie ervan niet zodanig zien dat het uw hart wint.
</li><li>Wat ons brengt bij het derde wat we leren van dit vers namelijk dat we moeten bidden tot God voor bovennatuurlijke verheldering wanneer we de Bijbel lezen. “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.” Aangezien we onszelf niet kunnen helpen om spirituele schoonheid en het wonder van God te zien in de leer en gebeurtenissen van de Bijbel zonder Gods genadige verheldering, moeten we hem ernaar vragen. “Neem de sluier van mijn ogen.”
</li></ul>
<h4>Een waarheid in drie stappen</h4>
Voor volgende week ben ik van plan om te kijken naar de prachtige dingen in het Woord van God en hoe we deze in de praktijk in ons hoofd en hart krijgen. Maar vandaag richt ik me op het gebed. Ik wil dat we deze diepgaande drietrapswaarheid zien: Het Woord is cruciaal om een op God gericht leven te leiden, dat leidt naar de hemel, en dat kracht en zin op aarde heeft. We kunnen zonder Gods bovennatuurlijke hulp zelfs niet zien wat het Woord echt is. En daarom moeten we mensen zijn van het dagelijks gebed om God te vragen te doen wat hij moet doen om het wonderlijke van het Woord in onze harten en in onze levens te krijgen.
Laten we stuk voor stuk deze drie stappen doornemen en ze bevestigd en toegelicht zien worden in andere delen van de Bijbel.
1. Het Woord is cruciaal voor een leven in heiligheid
Het eerste punt is dat het Woord zien, kennen en in ons hebben, cruciaal is voor het leiden van een leven in heiligheid, liefde en kracht zoals God het bedoelt.
Kijk eens terug naar vers 11: “Uw belofte heb ik in mijn hart geborgen, zo zal ik niet tegen U zondigen.” Hoe moeten we dan zonde in onze levens vermijden? Door het Woord van God in onze harten te verzamelen. Oh, hoeveel mensen maken een rommeltje van hun leven door het Woord van God niet te overdenken, niet ervan te houden noch te onthouden! Wilt u heilig zijn, dat wil zeggen, wilt u kracht om zonde te overwinnen en een leven leiden in radicale vroomheid, opofferende liefde en uiterste toewijding aan de zaak van Christus? Volg dan het treinspoor. God heeft een weg bestemd naar vroomheid en kracht: en dat is de weg van het vergaren van de Bijbel in onze harten.
Ik zeg dat tegen de senioren en ik zeg dat tegen de ouders van de jongeren. Dank na over de geboden, waarschuwingen en beloften van God in de Schriften, leer ze uit het hoofd en koester ze. Nee, ik zeg niet dat dit gemakkelijk is, helemaal niet als u oud bent. Maar de meeste dingen die het waard zijn om te doen, zijn niet gemakkelijk. Een hoogwaardig meubelstuk produceren, een goed gedicht schrijven of fantastische muziek, een bijzondere maaltijd of een goed feest organiseren – dat is allemaal niet gemakkelijk. Maar ze zijn het waard om te doen. Is een goed leven het dan niet waard om te doen?
Talitha4 is nu twee. Ze begint Bijbelverzen uit het hoofd te leren. Ze leert ook manieren van bidden. Waarom? Waarom dat gedoe om tijd en moeite te nemen de Bijbel keer op keer met haar door te nemen? Heel eenvoudig – als ze tiener is, wil ik dat ze vroom, puur, heilig, liefdevol, bescheiden, vriendelijk, nederig en wijs is. En in de Bijbel staat glashelder dat dit komt door het Woord van God in uw hart te vergaren. “Uw belofte heb ik in mijn hart geborgen, zo zal ik niet tegen U zondigen.”
Jezus formuleerde dat in Johannes 17:17 met zijn geweldig gebed voor ons: “Heilig hen dan door de waarheid. Uw woord is de waarheid.” “Heiligen” is een Bijbels woord voor iemand heilig maken of vroom, liefdevol, puur, rechtschapen of spiritueel wijs. En deze dingen wil ik voor mijzelf en mijn kinderen en voor u. Dus wat moeten we gaan doen dit jaar? Wanneer we geheiligd worden door de waarheid en wanneer het Woord van God de waarheid is, wat moeten we dan doen?
Als een dokter zegt: “U bent zeer ziek en kunt sterven aan uw ziekte maar als u dit medicament neemt, wordt u gezond en blijft u in leven,” maar u verwaarloost het innemen van het medicament – te druk, de pillen zijn groot en moeilijk door te slikken, gewoon vergeten – dan blijft u ziek en kunt u dood gaan. Zo is dat met zonde en spirituele onrijpheid. Als u dat verwaarloost waarvan God zegt dat het u zuiver maakt, u rijp maakt en sterk en heilig, dan zult u niet rijp, sterk en heilig zijn. Lezen, overdenken, onthouden en koesteren van het Woord van God, is Gods aangewezen manier om zonde te overwinnen en een sterk, vroom, rijp, liefdevol en wijs mens te worden.
Er kunnen prachtige dingen gezien worden in het Woord van God, die u grondig zullen omvormen als u ze echt goed ziet en ze in u bewaart.
2. We kunnen niet zien zonder Gods hulp
Het tweede punt in de tekst is dat we zonder Gods bovennatuurlijke hulp niet in staat zijn deze wonderlijke dingen in het Woord te zien zoals ze echt zijn.
Dat komt omdat we gevallen, verdorven en dood in zonde zijn en daarom blind, onwetend en hard. Paulus beschreef ons in Efeziërs 4:18 als volgt: “In hun geest heerst duisternis en ze zijn vervreemd van het leven met God, omdat ze Hem niet kennen en hun hart voor Hem gesloten hebben.”
Op deze manier schreef Mozes over dit probleem in Deuteronomium 29:1-3: “Mozes riep het hele volk van Israël bijeen en sprak het als volgt toe: ‘U hebt in Egypte met eigen ogen gezien wat de HEER allemaal heeft gedaan … zijn grootse daden en tekenen en wonderen [dat is “wonderlijk mooi”], maar tot op de dag van vandaag heeft de HEER u geen inzicht gegeven, u de oren en ogen niet geopend.’” Let op: U hebt gezien … maar u kunt niet zien zonder Gods bovennatuurlijke actie.
We zitten in deze situatie. Wij zijn schuldig, verdorven, hardvochtig, onwetend en blind zonder het wakker schuddend, verlevendigend, verzachtend, verootmoedigend, zuiverend en verhelderend werk van God in onze levens. We zullen de schoonheid van de spirituele realiteit nooit zien zonder Gods verheldering. We zullen nooit het wonder en de glorie zien van wat het Woord ons leert, zonder dat God de ogen van onze harten opent en ons een spiritueel gevoel voor deze dingen geeft.
Dit leren en dit weten is bedoeld om ons te laten verlangen naar God en te hunkeren naar God, en te zorgen dat we God smeken en om hem schreeuwen opdat hij ons helpt bij het lezen van de Bijbel.
(Zie voor punt 2 ook: Mattheüs 16:17 met 11:4; en Lucas 24:45; 1 Korintiërs 2:14-16; Johannes 3:6-8; Romeinen 8:5-8)
3. We moeten tot God bidden om ons te helpen zien.
Dat brengt ons bij het laatste punt: als het kennen en bewaren van de waarheid van Gods Woord cruciaal is om heilig, liefdevol, rijp en verbonden met de hemel te zijn, en wij van nature niet de wonderen van Gods Woord kunnen zien noch de aantrekkingskracht van zijn glorie kunnen voelen, dan zitten we in een wanhopige toestand en moeten we tot God bidden om ons te helpen bij het zien: “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.”
Met andere woorden, bidden is onontbeerlijk voor het christelijk leven omdat het de sleutel is in de ontsluiting van de kracht van het Woord in onze levens. De glorie van het Woord is als de zon die schijnt op het gezicht van een blinde tenzij God ons voor deze glorie de ogen opent. En als we deze glorie niet zien, zullen we niet veranderen (2 Korintiërs 3:18; Johannes 17:17), en als we niet veranderend zijn, zijn we geen christenen.
In Efeziërs 1:18 bidt Paulus op deze manier. Hij zegt: “Moge uw hart verlicht worden, zodat u zult zien waarop u hopen mag nu Hij u geroepen heeft …” Met andere woorden, “Ik heb jullie deze dingen geleerd en jullie hebben ze ontvangen met jullie oppervlakkig verstand maar jullie zullen niet veranderd worden tenzij jullie de glorie ervan ontvangen met jullie geestelijk verstand (“de ogen van uw hart”). (Zie ook Efeziërs 3:14-19; Colossenzen 1:19 met 3:16). Het gaat hier om christenen tot wie hij schrijft, wat ons laat zien dat we door moeten gaan met bidden totdat we bij de hemel spirituele ogen krijgen om te zien.

<h4>Zeven soort gebeden om onze Bijbellezing in ons op te nemen</h4>
Aangezien onze tekst Psalm 119:18 is, “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is,” moet de psalmschrijver ons laten zien hoe hij in het algemeen bidt over hoe hij het Woord van God leest. Laat me dus afsluiten met een kleine reis door Psalm 119 en u zeven soorten gebeden tonen, waarmee u dit jaar uw Bijbellezing in u kunt opnemen.
We zouden moeten bidden …
1. Dat God ons zijn Woord leert. Psalm 119:12b, “Onderwijs mij in uw wetten.” (Zie ook verzen 33, 64b, 66, 68b, 135). Gods Woord echt leren is alleen mogelijk als God zelf de docent wordt ongeacht welke leermethode wordt gebruikt.
2. Dat God zijn Woord niet voor ons verbergt. Psalm 119:19b, “Verberg uw geboden niet voor mij.” De Bijbel waarschuwt voor de verschrikkelijke kastijding of veroordeling als het Woord van God ons wordt ontnomen (Amos 8:11). (Zie ook vers 43).
3. Dat God ons zijn Woord laat begrijpen. Psalm 119:27, “Leer mij de weg van uw regels begrijpen” (vers 34, 73b, 144b, 169). Hier vragen we God om te zorgen dat we het begrijpen – om te doen wat hij moet doen zodat we zijn Woord begrijpen.
4. Dat God onze harten richting zijn Woord laat neigen. Psalm 119:36: “Neig mijn hart naar uw richtlijnen en niet naar [misleidend] winstbejag.” Het grote probleem met ons is in eerste instantie niet ons verstand maar onze wil – wij hebben van nature niet de neiging om het Woord te lezen, te overdenken en te onthouden. Dus moeten we bidden tot God om onze wil die neiging te geven.
5. Dat God ons leven geeft om zijn Woord te volgen. Psalm 119:88: “Blijf mij trouw, laat mij leven, dan houd ik mij aan de richtlijnen uit uw mond.” Hij is zich ervan bewust dat we leven en energie nodig hebben om onszelf over te geven aan het Woord en de gehoorzaamheid ervan. Daarom vraagt hij God om deze basisvoorziening. (Zie ook vers 154b)
6. Dat God onze wandeling door zijn Woord laat gaan. Psalm 119:133, “Stuur mijn gangen zoals U hebt beloofd, lever mij niet uit aan de macht van het kwaad.” We zijn afhankelijk van de Heer, niet alleen voor het begrijpen en het leven, maar voor de uitvoering van het Woord. Dat het een vast onderdeel van onze levens wordt. We kunnen dat niet alleen doen.
7. Dat God ons opzoekt als we afdwalen van zijn Woord. Psalm 119:176: “Ik dwaal rond als een verloren schaap. Zoek uw dienaar.” Het is opmerkelijk dat deze vrome man zijn psalm beëindigt met een bekentenis van zondigheid en de behoefte dat God achter hem aan gaat en hem terugbrengt. Daarvoor moeten ook wij keer op keer bidden.

<h4>Het woord, onze schat</h4>
Ik concludeer dat als we 1998 ingaan en er naar verlangen heilig, liefdevol en radicaal toegewijd te zijn aan Gods bedoeling met de stad en met de volkeren, we mensen moeten zijn die het Woord in onze harten bewaren, en meer nog – mensen die weet hebben van onze wanhopige toestand als we los van God zijn en dat hij het gebed heeft bestemd als de weg waarop onze ogen worden geopend om het wonder van het Woord te zien en we op die manier zullen veranderen. “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.”
Hoe serieus was hij met dit soort gebeden? Hoe serieus zouden wij moeten zijn? Een antwoord is gegeven in Psalm 119:147: “Nog voor het morgenlicht roep ik om hulp, in uw woord stel ik mijn hoop.” Hij staat vroeg op! Dat is topprioriteit. Zult u dit ook zo voor uzelf maken?
Noot van de vertaler
1Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: The Spiritual Dynamic 
3 Originele naam: Prayer Week 
4 Dochter van John Piper

Liefde

Pcain — Fri, 01 Aug 2025 20:30:38 GMT

Pcain: Liefde hernoemd naar Het resultaat van hoop: Liefde

{{info|The Fruit of Hope: Love}} 

<blockquote>Colossenzen 1:3-81 Wij danken de God en Vader van onze Heere Jezus Christus altijd wanneer wij voor u bidden, omdat wij gehoord hebben van uw geloof in Christus Jezus en van de liefde die u hebt voor alle heiligen, vanwege de hoop die voor u is weggelegd in de hemelen. Hiervan hebt u eerder gehoord door het Woord van de waarheid, namelijk van het Evangelie. Dit is naar u toe gekomen zoals ook in de hele wereld, en het draagt vrucht zoals ook onder u, vanaf de dag dat u het gehoord hebt en de genade van God in waarheid hebt leren kennen. Zo hebt u het ook geleerd van Epafras, onze geliefde mededienstknecht, die voor u een trouwe dienaar van Christus is. Hij heeft ons ook uw liefde in de Geest bekendgemaakt.</blockquote>

De vraag die we in de maand juli stellen is: Wat is het resultaat van christelijke hoop?

Vorige week antwoordden we dat het resultaat van hoop vreugde is want in Romeinen 12:12 legt Paulus Christenen op om u te verblijden “in de hoop”. Met andere woorden, God gebiedt een Christen nooit om blij te zijn als er niets is om naar uit te kijken. Maar het evangelie is het goede nieuws dat er altijd iets is om naar uit te kijken – iets zo goed dat de last die we daarmee vergeleken te dragen hebben, licht en van korte duur is (2 Korintiërs 4:17). En omdat er altijd een veilige en vreugdevolle toekomst wacht voor de Christenen, blijft het gebod van kracht: wees altijd verheugd, en nogmaals zeg ik, wees verheugd!

====Brengt christelijke hoop liefde of escapisme teweeg?====

Nu zou iemand daar iets op tegen kunnen hebben en opperen: “Die theologie is zo toekomstgericht en zo van een andere planeet dat het de gedachten van mensen wegleidt van de dringende, momentele behoeftes en in de richting van hun eigen ego en hun private geestelijke vreugde.” Met andere woorden, het brengt geen liefde teweeg; het zorgt voor escapisme.

En dus moeten we de vraag stellen, Is het waar dat als Christenen hun harten serieus en intensief richten op het toekomstig vooruitzicht van het delen van de glorie van God, en het zien van de opgestane heer, en het bevrijd zijn van zonde en ziekte, en het voor altijd leven in vreugde – als Christenen hun hart hierop richten met een diep verlangen en sterk vertrouwen, worden ze dan zo op de hemel gericht dat ze op aarde geen nut hebben? Worden ze egocentrisch en vallen ze ten prooi aan escapisme?

De boodschap van vandaag is om te laten zien dat de Bijbel precies het tegendeel beschrijft. Hij brengt bij en laat zien dat een sterk vertrouwen in de beloften van God en een gepassioneerde voorkeur voor de hemelse vreugde boven de vreugde van de wereld, iemand bevrijdt van werelds egocentrisme, van verlammende spijt en zelfmedelijden, van angst, hebzucht, verbittering, wanhoop, luiheid, ongeduld en afgunst. En in de plaats van al deze zonden, draagt hoop de vrucht van liefde.

====Zij die op de hemel zijn gericht en zij die op de wereld zijn gericht====

Het probleem met de kerk van tegenwoordig is niet dat er teveel mensen zijn die vol passie verliefd zijn op de hemel. Noem er maar eens drie! Het probleem is niet dat belijdende Christenen zich terugtrekken uit de wereld, halve dagen de Schrift aan het lezen zijn en de andere helft zingen over hun blijdschap in God terwijl ze ondertussen onverschillig zijn voor de behoeftes van de wereld. Het probleem is dat belijdende Christenen tien minuten besteden aan het lezen van de Schrift en dan de halve dag bezig zijn om geld te verdienen en de andere helft genieten van en repareren waar ze het geld aan hebben besteed.

Het is niet de gerichtheid op de hemel die liefde in de weg staat. Het is de gerichtheid op de wereld die liefde verhindert zelfs wanneer het is verborgen achter een religieuze gewoonte in het weekend. Waar is de mens van wie het hart zo passievol verzot is op de beloofde hemelse glorie dat hij wel een banneling en een toerist op aarde lijkt? Waar is die mens die zodanig de pracht van de tijd die komt heeft geproefd, dat de diamanten van de wereld slechts snuisterijen lijken, en de entertainment van de wereld leeg is, en de morele dingen van de wereld te klein zijn omdat ze geen zicht op de eeuwigheid hebben? Waar is deze mens?

Hij is niet verslaafd aan televisie kijken, eten, slapen, drinken, feesten, vissen, zeilen of rondhangen. Hij is een vrij mens in een vreemd land. En zijn enige vraag is de volgende: Hoe kan ik mijn vreugde in God voor eeuwig maximaliseren terwijl ik op deze aarde in ballingschap ben? En zijn antwoord is altijd hetzelfde: door aan liefdewerk te doen.

Slechts één ding bevredigt het hart van wie de schat in de hemel is: het hemels werk doen. En de hemel is een wereld van de liefde! Het zijn niet de snoeren van de hemel die de handen der liefde binden. Het is de liefde voor geld, recreatie, comfort en complimenten – dat zijn de snoeren die de handen der liefde vastbinden. En de kracht om deze snoeren te verbreken is christelijke hoop.

Ik zeg het nog een keer met alle overtuiging die ik in me heb: het is niet de oriëntatie op de hemel die de liefde op deze aarde verhindert. Het is de oriëntatie op de wereld. En daarom is de grote liefdesfontein het krachtig, bevrijdend vertrouwen van de christelijke hoop!

Laten we naar de Geschriften kijken en nagaan of deze dingen zo zijn!

====Vier constateringen over liefde====

Onze tekst is Colossenzen 1, vooral verzen 3-8. Wat ik wil doen, is vier constateringen over de liefde maken op basis van deze tekst, die daarna aaneenknopen op een manier die richting zal geven aan onze levens, en dan het hoofdpunt verduidelijken met enkele Bijbelse voorbeelden van mensen wiens liefde het resultaat van hoop was.

'''1. Een openbaar resultaat'''

De eerste constatering over liefde is dat liefde een openbaar resultaat is. Het kan niet geheim worden gehouden. Vers 4:

<blockquote>Omdat wij gehoord hebben van uw geloof in Christus Jezus en van de liefde die u hebt voor alle heiligen.</blockquote>

De Colossenzen hebben een reputatie vanwege hun geloof en liefde. Daarom concludeer ik dat hun geloof en liefde openbaar werden. Ze hebben de woorden van de Heer vervult, “Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken” (Mattheüs 5:16). Liefde is niet alleen maar een privé- en geheime zaak. Er zijn altijd andere mensen bij betrokken en zo wordt het openbaar. Het is een openbaar resultaat.

'''2. Een resultaat van hoop'''

De tweede constatering over liefde is dat het een resultaat van hoop is. Het is de overvloed van de fontein van de hoop. Verzen 4-5a:

<blockquote>Omdat wij gehoord hebben van uw geloof in Christus Jezus en van de liefde die u hebt voor alle heiligen, vanwege de hoop die voor u is weggelegd in de hemelen.</blockquote>

Het verband tussen verzen 4 en 5 laat zien dat hoop de oorzaak van liefde is. Ze hebben liefde voor alle heiligen VANWEGE de hoop die voor u is weggelegd in de hemelen. Het woord “hoop” hier in vers 5 verwijst naar de inhoud van onze hoop – naar datgene waar we op hopen, naar de echte vreugde die in de hemelen voor ons is weggelegd. Het verwijst niet naar het gevoel van hoop in onze harten.

Maar als u vraagt hoe een voordeel uit een verre toekomst, zorgt voor liefde in het heden, is het antwoord dat hoop die in de hemel voor ons klaarligt, hoop, vertrouwen en vrijheid in het heden stimuleert. Het verband tussen de objectieve hoop die in de hemelen voor ons is weggelegd en de eigenlijke liefde voor de heiligen op aarde is de subjectieve waarneming van hoop die in onze harten opkomt.

Dus de tweede constatering over liefde is dat het door hoop is veroorzaakt; het is het resultaat van hoop.

'''3. Een resultaat van het evangelie'''

De derde constatering is dat liefde een resultaat is van het evangelie. Startend vanaf het midden van vers 5, staat er:

<blockquote>Hiervan [dat is de hoop die weggelegd ligt in de hemelen] hebt u eerder gehoord door het Woord van de waarheid, namelijk van het Evangelie. Dit is naar u toe gekomen zoals ook in de hele wereld, en het draagt vrucht zoals ook onder u, vanaf de dag dat u het gehoord hebt en de genade van God in waarheid hebt leren kennen.</blockquote>

Het evangelie draagt vrucht en groeit waar het ook maar gepredikt wordt, net zoals bij de Colossenzen. Dus als Paulus hoort dat geloof en liefde tieren bij de Colossenzen, ziet hij het niet alleen als bewijs voor de kracht van hoop maar ook als bewijs voor de kracht van het evangelie. Liefde is een resultaat van hoop. En liefde is een resultaat van het evangelie.

En dat is eenvoudig te begrijpen omdat in vers 6 staat dat de hoop gehoord werd door het Woord van de waarheid, het evangelie. Dat moeten we in het achterhoofd houden elke keer als we het evangelie delen – het is een boodschap van de beloften van God gedaan aan de mensen die bereid zijn op te houden met hun hoop vestigen op de beloften van de wereld en beginnen met hopen op de beloften van God.

Tot nu toe zagen we dat liefde een openbaar resultaat is; liefde een resultaat van hoop is; en liefde een resultaat van het evangelie is.

'''4. Een resultaat van de Geest'''

De vierde constatering is nu dat liefde een resultaat is van de Geest. Vers 7 gaat door met melden dat de Colossenzen het evangelie hadden gehoord van “Epafras, onze geliefde mededienstknecht, die voor u een trouwe dienaar van Christus is. 8) Hij heeft ons ook uw liefde in de Geest bekendgemaakt.”

Dus de liefde die de Colossenzen hebben voor Paulus en voor alle heiligen is geen liefde die van nature in het menselijk hart zit. Het wordt opgewekt door “de Geest.” Het is, zoals in Galaten 5:22 staat, een “vrucht van de Geest.” Dat is waarom Paulus God dankt in vers 3 voor het horen van hun geloof en liefde – “Wij danken de God en Vader van onze Heere Jezus Christus altijd wanneer wij voor u bidden, omdat wij gehoord hebben van uw geloof … en van de liefde.” Als dat de uitvinding en het product van de Colossenzen zou zijn geweest, zou Paulus de Colossenzen hebben bedankt. Maar aangezien geloof en liefde Gods werk zijn, bedankt Paulus God.

====Drie dingen om te doen zodat men de vrucht van de liefde draagt====

Laten we nu deze vier constateringen aan elkaar vastknopen op een manier die ons richting aan onze levens zal geven. Als ons doel is om de openbare vruchten van liefde te dragen, als we willen leven op een manier die zichtbaar God zal verheerlijken, draagt deze tekst ons op om drie dingen te doen.

'''1. Luister aandachtig naar het evangelie'''

Het draagt ons op dat we aandacht moeten geven aan het evangelie. Praktisch betekent dit dat we moeten luisteren naar het Woord van God. Lees het Woord van God, vooral de beloften en de waarschuwingen. In vers 5 staat dat we over hoop leren via het Woord van de waarheid, het evangelie. Dag in en dag uit moeten we de aandacht van ons denken richten op het Woord van de waarheid.

'''2. Wees in de Geest'''

De tekst draagt ons op om in de Geest te zijn. In vers 8 staat dat de liefde van de Colossenzen, een liefde is die “in de Geest bekendgemaakt” is. Het is de Geest die het verschil maakt tussen of het evangelie in u zorgt voor hoop of dat het u koud laat.

Paulus beschreef de manier waarop het evangelie tot de Thessalonicenzen kwam als volgt: “Want ons Evangelie is niet alleen met woorden tot u gekomen, maar ook met kracht en met de Heilige Geest” (1:5-6). Het resultaat was dat ze zoveel hoop hadden dat ze zelfs te midden van veel verdrukking, blijdschap ondervonden (v. 6) en navolgers van de Heer werden.

Dus in de praktijk moeten we ernaar streven om alle vertrouwen op onszelf te laten varen wanneer we het Woord van God horen, en om de kracht van de heilige Geest te zoeken – niet om ons dingen te vertellen die niet in de Geschriften staan maar om ons het wonder dat in de Geschriften staat, te laten voelen. “Ontsluit mijn ogen en laat mij aanschouwen de wonderen van Uw wet” (Psalm 119:18). We zouden voor onszelf moeten bidden zoals Paulus bad voor de Efeziërs: “Namelijk verlichte ogen van uw verstand, om te weten wat de hoop van Zijn roeping is, en wat de rijkdom is van de heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen” (1:18).

'''3. Richt onze harten op de hoop die voor ons in de hemelen is weggelegd'''

Het derde ding dat de tekst ons opdraag te doen, als we de vrucht van de liefde willen voortbrengen, is om onze harten te richten op de hoop die voor ons in de hemelen is weggelegd. In Colossenzen 3:1-2 staat: “Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn.”

Met andere woorden, als u het Woord van God leest of hoort, en als u vertrouwt op het bovennatuurlijk werk van de heilige Geest, zult u doelbewust uw toegenegenheden overbrengen van de wereld naar de hoop die in de hemel voor u klaarligt. Ik geloof dat dit is wat wordt bedoeld als in Filippenzen 2:12 staat: “Daarom, mijn geliefden, zoals u altijd gehoorzaam geweest bent, niet alleen zoals in mijn aanwezigheid, maar nu veelmeer in mijn afwezigheid, werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven.”

====Het zichtbaar resultaat van liefde====

Samengevat, richt uw aandacht dag en nacht op het Woord van Gods beloften, zoek in alle bescheidenheid de hulp van de heilige Geest om het wonder te zien van wat echt bestaat, en zoals Petrus zegt, “Wees nuchter en hoop volkomen op de genade die u gebracht wordt in de openbaring van Jezus Christus” (1 Petrus 1:13).

En met de genade van God zal het resultaat de zichtbare vruchten van de liefde zijn.

*We zullen geduldiger en aardiger zijn.
*We zullen minder jaloers, opschepperig, arrogant en bot zijn.
*We zullen niet alleen gaan voor onze eigen vooruitgang maar ernaar streven voor anderen te doen wat we zouden willen dat zij voor ons doen.
*We zullen minder opvliegend zijn.
*We zullen niet meer zo geneigd zijn om bij te houden wat anderen fout deden, of kwaad met kwaad te vergelden.
*We zullen geneigd zijn om alles te verdragen en alles te verduren ten gunste van onze medemens.
*We zullen niet over de fouten van onze naasten spreken zonder eerst naar die naaste gaan.
*We zullen goed doen in ruil voor kwaad, en onze beschikbare tijd niet gebruiken om onszelf in vluchtig gemak te voorzien maar om manieren te vinden om een zegen te zijn voor zij die verloren zijn en zij die lijden.
*Meer en meer zullen onze hele levens een overvloedige en op anderen gerichte geest opzuigen.

En deze liefde zal u, uw gezin en de kerk veranderen, en, zoals Jezus zegt, de wereld zal uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken (Mattheüs 5:16). In heel de wereld is er geen betere evangelisatie dan een kerk waarvan de hoop op God zo sterk is dat ze graag zichzelf wegcijfert om te voorzien in de behoeften van anderen.

Nu hebben we vanuit de tekst onze vier constateringen over liefde gedaan: het is een openbaar resultaat; het is een resultaat van hoop; het is een resultaat van het evangelie; en het is een resultaat van de Geest. En we hebben deze aaneen geknoopt op een manier die enige praktische richting geeft aan onze levens: geef aandacht aan de beloften van Gods Woord; vertrouw vol gebed op de heilige Geest; richt uw genegenheden op de hoop die voor u klaarligt in de hemel; en ga, in de kracht van deze hoop, in liefde.

====Twee Bijbelse voorbeelden van liefde als de vrucht van hoop====

Laat me afsluiten met twee Bijbelse voorbeelden van mensen die liefdevolle daden verrichtten in de kracht van de hoop. Ik bid dat deze voorbeelden u zullen aanzetten tot hoop en liefde zoals dat bij hen ook gebeurde.

'''1. Hebreeën 10:34'''

De situatie is dat sommige kerkleden gevangen waren gezet en de rest zich geconfronteerd zag met het morele dilemma van of ondergronds gaan en zichzelf redden, of de gevangenen bezoeken en daarmee riskeren het leven en bezittingen te verliezen. Vers 34 beschrijft wat ze deden en waarom.

<blockquote>Want u hebt ook medelijden gehad met mij, in mijn boeien, en de beroving van uw eigendommen met blijdschap aanvaard, in de wetenschap dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt.</blockquote>

Wat was de kracht die hen in liefde dreef naar de gevangenisdeur wetende dat hun huizen zouden worden geplunderd? “In de wetenschap dat u voor uzelf een beter en blijvend bezit in de hemelen hebt.” Het was hoop die hen tot de liefde dreef. Of om het anders te zeggen, het was de hemelse oriëntatie die de macht van wereldse liefde voor meubels, huizen en veiligheid brak, en zorgde voor bevrijding van de heiligen zodat die liefdevol hun levens riskeerden. Dus, ik zeg het nog een keer, het is niet de hemelse oriëntatie die liefde in de weg staat. Als religieuze mensen falen in lief hebben, is dat niet omdat ze verliefd zijn op de hemel maar omdat ze nog verliefd zijn op de wereld.

'''2. Hebreeën 11:24-26'''

Welke kracht bewoog Mozes om het comfort aan het hof van de farao te verlaten en de leider te worden van een mopperend en stijfkoppig volk, en hen veertig jaar vol problemen trouw te blijven?

<blockquote>Door het geloof heeft Mozes, toen hij groot geworden was, geweigerd een zoon van de dochter van de farao genoemd te worden. Hij koos ervoor liever met het volk van God slecht behandeld te worden dan voor een ogenblik het genot van de zonde te hebben. Hij beschouwde de smaad van Christus als grotere rijkdom dan de schatten in Egypte, want hij had het loon voor ogen.</blockquote>

Hier is een voorbeeld van hoe een vertrouwensvolle hoop op een grote beloning onze waarden werkelijk verandert. Mozes hield echt rekening met misbruik en schande opdat de Messias een grotere rijkdom zal zijn dan alle schatten van Egypte. Hij liep totaal niet synchroon met de wereld om hem heen. Hij was hervormd door de vernieuwing van zijn gezindheid. Hoe? Er staat aan het einde van vers 26: “Hij had het loon voor ogen.” Hij had zich gericht op de grote beloften van God.

En dus laat het nogmaals gezegd zijn, het is niet de hemelse oriëntatie die de handen van de liefde bindt. Integendeel, het is het werelds verlangen naar de pleziertjes van Egypte en de wereldse angst te lijden die de handen van de liefde ketenen. Maar als iemand wegkijkt van de wereld naar de veel grotere beloning van Gods beloften, en leeft met een diep vertrouwen in de komende glorie voor de kinderen van God, zijn de ketenen van de wereldsgezindheid gebroken en de handen van de liefde bevrijd.

<blockquote>O dat God neer moge dalen nog vandaag 
in de kracht van zijn heilige Geest, 
ter ere van zijn enige Zoon, 
en ons zal vervullen met de hoop op glorie, 
en de banden zal verbreken met de wereldsgezindheid 
die de handen van de liefde bindt! 
Amen.
</blockquote>

(Voor andere voorbeelden van hoop die zorgt voor liefde, zie Hebreeën 12:1-2; 13:5-6; Lucas 14:12-14; Mattheüs 6:7-12, let eens op de relatie tussen de verzen 7-11 en 12.)

 
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Herziene Statenvertaling (HSV)

Volharding

Pcain — Fri, 01 Aug 2025 20:19:56 GMT

Pcain:

{{info|The Fruit of Hope: Endurance}} 

<blockquote>1 Thessalonicenzen 1:2-3 Wij danken God altijd voor u allen: wij noemen u onophoudelijk in onze gebeden en brengen dan ten overstaan van onze God en Vader in herinnering hoeveel uw geloof tot stand brengt, hoe krachtig uw liefde is en hoe standvastig u blijft hopen op de komst van onze Heer Jezus Christus.1</blockquote>
In 1 Thessalonicenzen 1:3 bedankt Paulus God dat het geloof werk heeft verricht, liefde heeft gezorgd voor arbeidskracht en hoop voor volharding. Als u die woorden elk afzonderlijk zou nemen, zou het kunnen zijn dat u met geloof, hoop en liefde omgaat als zeer algemene psychische krachten die onvermijdbare effecten hebben op onze productiviteit en veerkracht. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen dat geloof in uzelf voor veel productie zorgt, en liefde voor het gezin zorgt voor arbeidskracht om voedsel te verdienen, en hoop op de overwinning zorgt voor volharding om de wedstrijd tot het einde toe vol te houden. En dat zou natuurlijk waar zijn. Maar het zou niet christelijk zijn. Het zou niet van geestelijke of eeuwige waarde zijn. Het zou niet dat zijn waarover Paulus het hier heeft.
Als Paulus spreekt van geloof dat werk verricht, liefde die arbeidskracht oplevert en hoop die standvastigheid oplevert, heeft hij enkele zeer concrete Christelijke, geestelijke transacties tussen ons en God in gedachten – God de Vader, God de Zoon en God de heilige Geest.

<h4>Geloof, hoop en liefde, en de Drievuldigheid</h4>
Kijk eens hoe Paulus het christelijk leven van geloof, liefde en hoop koppelt aan elk lid van de christelijke Drievuldigheid:

<h5>De relatie met God de zoon</h5>
Kijk eerst eens naar de relatie met God de Zoon: aan het einde van vers 3 zijn het geloof, de liefde en de hoop in “onze Heer Jezus Christus.” Paulus beschrijft geen algemene psychologische principes; hij beschrijft specifieke geestelijke effecten van het in relatie staan tot een specifieke levende Persoon, Jezus Christus. Geloof, liefde en hoop die in “onze Heer Jezus Christus” zijn, zorgen voor een specifiek soort werk, arbeidskracht en volharding die voor de eeuwigheid zijn omdat ze komen van Christus en ze Christus eren.

<h5>De relatie met God de Vader</h5>
Ten tweede, kijk eens naar de relatie van deze dingen met God de Vader. Aan het begin van vers 3 is het God de Vader bij wie Paulus zich bedankt voor het geloof, de liefde en hoop die de Thessalonicenzen hebben: “… brengen dan ten overstaan van onze God en Vader in herinnering …” Dus God de Vader is duidelijk behulpzaam in de productie van deze geloof, liefde en hoop want hij wordt ervoor bedankt.
Maar in vers 4 is de relatie met God de Vader zelfs nog specifieker. Vers 4 leert ons dat als het geloof in Christus werk verricht, en liefde in Christus zorgt voor arbeidskracht en hoop in Christus voor volharding, is dat duidelijk bewijs dat de Thessalonicenzen gekozen zijn door God. Vers 4 is als volgt met vers 3 verbonden: “Wij danken voor uw geloof, liefde en hoop want wij weten (hierdoor), broeders en zusters, God heeft u lief, Hij heeft u uitgekozen.” We weten dat u bij de verkorenen van God hoort vanwege de vruchtbaarheid van uw geloof, liefde en hoop.

<h5>De relatie met God de heilige Geest</h5>
Ten derde, let eens op de relatie met God de heilige Geest. Verzen 5 en 6 maken het verband duidelijk. “Onze verkondiging aan u overtuigde immers niet alleen door onze woorden, maar ook door de overweldigende kracht van de heilige Geest.” Dus de verandering in deze mensenlevens is niet alleen bewijs dat ze door God de Vader zijn gekozen, zoals vers 4 stelt, het is ook bewijs dat de heilige Geest met kracht in hen te werk ging.
Vers 6 verduidelijkt het bewijs hiervoor, net zoals vers 3 dat deed: “U hebt ons nagevolgd, en daarmee de Heer: onder zware beproevingen hebt u de boodschap van het evangelie ontvangen met de vreugde van de heilige Geest.” Het feit dat beproevingen niet zorgden voor bederf van de vreugde in hun geloof, is het bewijs dat het evangelie kwam in de kracht van de heilige Geest en niet slechts in woorden.
Dus het eindresultaat van dit alles is dat het geloof, de liefde en de hoop in vers 3 geen algemene psychologische principes zijn die blijken te werken en mensen productiever en stabieler maken. Eerder zijn het diepgaande theologische feiten. Ze zijn afkomstig van een relatie met de levende Heer, Jezus Christus. Ze zijn het resultaat als en het bewijs dat men door God de Vader gekozen is. En ze zijn het werk van de Heilige Geest via de prediking van een specifieke boodschap die het evangelie wordt genoemd.

<h4>Hoe blijft u doorgaan?</h4>
Waarop we ons deze morgen willen richten, is de relatie tussen volharding en hoop. Onze tekst is vers 3 en vooral het zinsdeel “hoe standvastig u blijft hopen.” Ik beschouw dit als dat hoop zorgt voor volharding, of dat volharding het resultaat is van hoop. Mijn reden voor deze interpretatie is dat de “totstandbrenging van het geloof” en de “kracht van liefde” deze betekenis lijken te hebben – namelijk, een werk dat ontstaat door het geloof en arbeidskracht die ontstaat door de liefde. Geloof zorgt voor werk. En liefde zorgt voor arbeidskracht. Dienovereenkomstig ontstaat volharding door hoop en hoop zorgt voor volharding.
De vraag die ik deze morgen wil stellen, is de volgende: Hoe blijf je doorgaan met het volgen van een pad van gehoorzaamheid aan Christus – zeg, in een bepaalde relatie of in een christelijke dienst – hoe blijf je doorgaan maand na maand jarenlang en zelf tientallen jaren lang als er emotionele, relationele, geestelijke en financiële obstakels zijn, en als de normale menselijke bemoedigingen verdampen en u zich vergeten voelt?
Wat heb je nodig om er in te blijven hangen als de glamour er niet meer is? Het spotlicht is onbetrouwbaar. Het zwenkt van dienst naar dienst in de lokale kerk. Een poos staat het gericht op de muzikale dienst. En dan staat het speciaal gericht op de christelijke opleiding. Dan komt Zendingsweek, en het is iets geweldigs om een Christen van de wereld te zijn en andere culturen te bezoeken. Dan staat de internationale studentendienst op de voorgrond en daarna stedelijke evangelische diensten, dan kleine groepen, dan de gebedsdienst en de sensatie om een gebedskerk te zijn met teams die elke dienst en elke morgen van de week bidden.
Wanneer het spotlicht zwenkt en zich richt op een evangelische dienst, lijkt die spannend en schitterend, en komen er meer mensen bij die dienst. Er is een sfeer van sensatie, vreugde, kameraadschap en kracht. Maar dan draait het spotlicht verder. Geleidelijk aan lijkt het alsof niemand het meer over uw dienst heeft. Ze staat niet meer zo vaak in de STAR. Vanaf de kansel worden geen nieuwe volgelingen meer opgeroepen. Andere dingen lijken mensen nu enthousiast te maken.

<h4>De behoefte aan volharding</h4>
Heeft God het voor evangelische diensten dan bedoeld om alleen op te bloeien als ze onder de aandacht en in volle glorie staan? Wil hij dynamische diensten voor muziek, educatie, zendingen, internationale studenten, stedelijke zorg, 20:20 groepen en gebed alleen als die de volle aandacht van de hele kerk hebben? Het antwoord is duidelijk NEE. Wat is er dan nodig? Het antwoord is: Volharding.
Absoluut onmisbaar in het doorlopend leven van de kerk van God is de kracht om door te gaan maand na maand, jaar na jaar, zelfs decennia na decennia op het pad van gehoorzaamheid. En voor velen van ons zal dat betekenen volharding op de lange termijn in een bepaalde evangelische dienst ondanks emotionele, relationele, geestelijke en financiële obstakels, zelfs als de bemoedigingen van het spotlicht, de aandacht, de glorie en de bewondering zijn verdwenen, en we het gevoel hebben dat de vreugde van het leven aan ons voorbij gaat.
Er zal een wereld van verschil zijn tussen de vreugde, enthousiasme en bewondering als we de Roys, Richters en Reyes vanavond op zending sturen, en de stress, eenzaamheid en ziekte zes maanden na heden in Kameroen en Guatemala. Wat eist God van zulke zendelingen? Wat eist hij van u in uw dienst, in uw huwelijk, in het lijden van uw ziekte of invaliditeit? Hij eist volharding. En waardoor ontstaat volharding? Het ontstaat door hoop. “Wij danken God … hoeveel uw geloof tot stand brengt, hoe krachtig uw liefde is en hoe standvastig u blijft hopen.”
Zonder de volharding van de hoop, zal het werk van het geloof en de arbeidskracht van de liefde niet echt van God afkomstig blijken te zijn maar slechts de liefde voor het spotlicht. We leven niet in een generatie die hoog inzet op volharding in relaties, banen of evangelische diensten. En we zijn door en door kinderen van dit tijdperk. Als we hier de Geschrift volgen, zwemmen we tegen de stroom in. Het zij zo! Dit is een oproep tot volharding van de heiligen! (Openbaring 13:10; 14:12.)

<h4>Een cruciale vraag over volharding en redding</h4>
Laat ons het verband tussen hoop en volharding testen door een zeer cruciale en praktische vraag te stellen: wordt van Christenen verwacht te volharden op het pad van gehoorzaamheid om de zegeningen van de hemel te erven; of wordt van Christenen verwacht te volharden omdat de zegeningen van de hemel vast en zeker de hunne zijn?
Laten we het op een andere manier vragen: is volharding op het pad van gehoorzaamheid aan Christus een voorwaarde waaraan we moeten voldoen om de erfenis van de redding te verkrijgen; of is de erfenis van de redding al een gegarandeerde gift zodat ons vertrouwen hierop ervoor zorgt dat we volharden?
Of om het anders te vragen: Is de boodschap van het evangelie, U moet volharden tot het einde om gered te worden; of is de boodschap van het evangelie, U zult volharden tot het einde omdat u gered bent?

<h5>Zowel/als</h5>
Het Bijbels antwoord op al deze zes vragen is een daverend JA! U moet volharden tot het einde om uiteindelijk gered te zijn. En u zult volharden juist omdat u gered bent. Redding is zowel de beloning van volharding als de gratis genadegift. Wij volharden om de zegeningen van de hemel te ontvangen en omdat we er zeker van zijn dat de zegeningen van de hemel de onze zijn.
De reden nu dat ik dit benadruk is dat de Geschriften de plek zijn waar u naar toe moet om uw hoop te versterken, en wat u zult vinden als u dat doet, zijn beide stellingen (de “moet” en de “zal”; de “opdat” en de “omdat”). En ik wil niet dat u de Geschriften door de mangel haalt of dat u die prachtige aansporingen van God in beide soorten tekst mist. Laat me deze twee soorten Geschriften toelichten en proberen te laten zien hoe beide echt zijn bedoeld om uw hoop en uw volharding te versterken. Laten we eerst naar de ZULLEN kijken en dan naar de MOETEN.

<h5>De “Zullen”</h5>
U herinnert zich van vorige week dat de beloftes van het nieuwe verbond beter zijn dan die van het oude verbond omdat ze gepaard gaan met de verzekering dat geestelijke macht de voorwaarden van het verbond zal vervullen. In Jeremia 32:40, bijvoorbeeld, belooft God,

<blockquote>Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, Ik keer mij nooit meer van hen af en zal hen altijd zegenen. Ik zal hen met ontzag voor Mij vervullen, zodat zij zich nooit meer van Mij zullen afkeren.</blockquote>
Dit is hetzelfde wanneer Ezechiël zegt in 36:27.

<blockquote>Ik zal jullie mijn geest geven en ervoor zorgen dat jullie je aan mijn bepalingen houden en mijn regels naleven.</blockquote>
Dus wat leren we van deze verzen? We leren dat de mensen van God ZULLEN volharden op het pad van gehoorzaamheid. “Ik ZAL hen met ontzag voor Mij vervullen, zodat zij zich nooit meer van Mij zullen afkeren.” “Ik ZAL jullie mijn geest geven en ervoor zorgen dat jullie je aan mijn bepalingen houden.” Volharding is een beloofde gave van het nieuwe verbond. Het is een van de grote ZULLEN van Gods almachtige genade!
En zo belanden we bij het Nieuwe Testament en lezen we in Filippenzen 1:6: “Ik ben ervan overtuigd dat Hij die dit goede werk bij u begonnen is, het ook ZAL voortzetten tot het voltooid is op de dag van Christus Jezus” God ZAL het doen. En 2 Timotheüs 1:12: “Ik weet in wie ik mijn vertrouwen heb gesteld en ben ervan overtuigd dat Hij bij machte is om wat mij is toevertrouwd te bewaren, tot de grote dag aanbreekt.” Met andere woorden, God ZAL Paulus trouw houden in de dienst die hem gegeven is.
Tegen de Corinthiërs (1 Corinthiërs 1:8-9) zegt Paulus: “Hij is het ook die u tot het einde toe de zekerheid geeft dat u geen blaam ZAL treffen op de dag van onze Heer Jezus Christus. God, door wie u geroepen bent om één te zijn met zijn Zoon Jezus Christus, onze Heer, is trouw.” Met andere woorden, als God u roept naar de gemeenschap van zijn Zoon, zal hij u volharding geven tot het einde. “Hij die u roept is trouw en komt zijn belofte na” (1 Thessalonicenzen 5:24). “Wie Hij heeft geroepen, heeft Hij ook vrijgesproken; en wie Hij heeft vrijgesproken, heeft Hij ook laten delen in zijn luister” (Romeinen 8:30).
Het pad van vrijspraak naar verheerlijking is een pad van gehoorzaamheid. Dit pad is de garantie en de gift van God, gekocht voor Gods mensen met het bloed van het nieuwe verbond: “Moge de God van de vrede, die onze Heer Jezus, de machtige herder van de schapen, door het bloed van het eeuwig verbond uit het dodenrijk heeft weggeleid, u toerusten met al het goede, zodat u zijn wil kunt doen. Moge Hij in ons datgene tot stand brengen wat Hem welgevallig is, door Jezus Christus, aan wie de eer toekomt, tot in alle eeuwigheid. Amen” (Hebreeën 13:20-21). De met bloed gekochte zegening van het nieuwe verbond, is de toezegging van de almachtige God om zich nooit af te keren van het doen van goede dingen voor ons en in ons te bewerkstelligen wat hem behaagt om te zien, en zo ervoor te zorgen dat we VOLHARDEN in gehoorzaamheid tot het einde. Volharding is een gave en garantie van het nieuwe verbond verzegeld met het bloed van Jezus voor iedereen die op hem vertrouwt.
En zo houden we moed als we ons zwak voelen, en kijken we weg van onszelf naar Gods genade en macht, en ontvlammen we opnieuw onze hoop dat we kunnen en zullen volharden op het pad van gehoorzaamheid waartoe hij ons opriep.

<h5>De “Moeten”</h5>
Dat is nu het soort tekst die u in de Bijbel aantreft als u komt zoeken naar bemoediging en kracht. Maar er is ook een andere soort. Het eerste soort zegt dat volharding gegarandeerd is en gekocht is met de dood van Christus voor zijn volk. Het tweede soort zegt dat volharding voor Gods mensen een vereiste is en ze hiermee de beloning van redding zullen ontvangen. Het eerste zegt, U zult volharden want u bent gered. Het tweede zegt, U moet volharden om gered te worden. Laten we kijken naar het tweede soort tekst.
Als hij het einde der tijden beschrijft, zegt Jezus: “En doordat de wetteloosheid toeneemt, zal bij velen de liefde bekoelen. Maar wie standhoudt tot het einde, zal worden gered” (Mattheüs 24:13; 10:22; 2 Timotheüs 2:12). U moet volharden tot het einde om gered te worden. Paulus zegt tegen de kerk in Rome: “God beloont ieder mens naar zijn daden. Aan wie met volharding het goede doet, wie glorie, eer en onsterfelijkheid zoekt, schenkt Hij het eeuwig leven” (Romeinen 2:6-7). We zullen eeuwig leven verkrijgen ALS we met onze volharding het goede blijven doen.
Hij zegt nagenoeg hetzelfde in de grote brief van de vrijheid. Galaten 6:8-9: “Wie zaait op de akker van zijn aardse natuur, zal verderf oogsten, maar wie zaait op de akker van de Geest, oogst eeuwig leven. Laten we daarom het goede doen, zonder op te geven [ofwel laten we volharden!], want als we niet verzwakken zullen we oogsten wanneer de tijd daarvoor gekomen is.” De oogst van eeuwig leven wordt alleen bereikt door zij die zaaien op de akker van de Geest en niet opgeven het goede te doen – zij die volharden. We moeten volharden om het eeuwig leven te erven (oogsten).
En Hebreeën 10:35-36 leert ons hetzelfde: “Geef die onbeschroomdheid dus niet op, u zult er rijk voor worden beloond. Blijf juist volharden, want als u de wil van God doet, zult u ontvangen wat u beloofd is.” U moet stand houden zodat u aan de wil van God kunt voldoen, opdat u kunt krijgen wat beloofd is. De erfenis wordt alleen gegeven aan zij die volharden in gehoorzaamheid aan de wil van God (Hebreeën 3:6, 12 en verder; 6:11; 10:23; 12:1 en verder).
Dit zijn de twee soorten teksten die u in de Bijbel vindt over volharding. De ene soort verzekert ons dat we ZULLEN volharden omdat we gered zijn. De andere soort spoort ons aan om te volharden zodat we gered zullen worden. Volharding is een gift en volharding is een plicht. En dat staat niet met elkaar in conflict. Als het gaat om een heilige en almachtige God, zijn dit geen tegenstellingen. We MOETEN volharden tot het einde want hij is heilig, en we ZULLEN volharden tot het einde want hij is almachtig.
In het ene opzicht zijn er twee verschillende soorten Geschriften omdat ze twee verschillende doelen hebben. Maar in het andere opzicht vormen ze een perfecte eenheid. Bekijk hun verschillende doelen.

<h4>De ZULLEN van de Geschrift DOEN drie dingen</h4>
<ol><li>Ze wenden ons af van alle opschepperij en het op jezelf vertrouwen (1 Korintiërs 4:7), en leiden ons naar de onaantastbare macht van God. “Hij zorgt voor onze volharding!”
</li><li>De ZULLEN van de Geschrift wenden ons af van al het legalisme – de gedachte dat we ooit de hemels beloning kunnen verdienen. Het werd gekocht door Christus. Het is een gratis gift en kan niet worden verdiend. Volharding is niet een manier om te betalen voor de redding. Het is een manier om genade te ervaren (1 Petrus 4:10-11; Galaten 5:10) en een manier om te leven in het geloof (Galaten 2:20).
</li><li>De ZULLEN van de Geschrift geven vertrouwen en vrede aan zij die gebroken en berouwvol zijn, en zich dan overgeven aan Jezus voor vergeving en hulp.
</li></ol>
<h4>De MOETEN van de Geschrift DOEN drie dingen</h4>
<ol><li>Ze herinneren ons eraan dat het wonder van bekering geen geaccepteerde fictie is. U kunt niet tot Christus bekeerd zijn terwijl alles blijft zoals het was. Er MOET een verandering zijn – een blijvende verandering. “Hoeveel uw geloof tot stand brengt, hoe krachtig uw liefde is en hoe standvastig u blijft hopen” moet aanwezig zijn. “Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn aardse natuur aan het kruis geslagen” (Galaten 5:24).
</li><li>De MOETEN van de Geschrift leiden onze aandacht naar de alles overstijgende hoge waarde van de hemelse beloning. Als we moeten volharden, en als volharding door hoop komt, dan moet ik mijn hart bevrijden van de liefde voor de wereld en het inzetten op de waarde van de dingen daarboven zodat mijn hoop in God zal opvlammen en ik de kracht zal hebben om te volharden in gehoorzaamheid aan Christus.
</li><li>De MOETEN van de Geschrift geven ons een manier van testen of we enig recht hebben om de ZULLEN voor onszelf op te eisen. Van wie zijn de ZULLEN in de Geschrift? Ze behoren toe aan zij die gebroken zijn door de MOETEN van de Geschrift en aan zij die vluchten naar Christus voor vergeving en hulp.
</li></ol>
Dus de ZULLEN van de Geschrift geven het christenleven z’n vrede, veiligheid en stabiliteit, en de MOETEN van de Geschrift geven het christenleven z’n noodzaak, ernst en missie. De ZULLEN baseren het christenleven op de onaantastbare genade en macht van God. De MOETEN herinneren ons aan de noodzaak om op deze genade en macht te vertrouwen.
Dus uiteindelijk wijzen de ZULLEN en MOETEN van de Geschrift ons op hetzelfde: ze wijzen ons weg van onszelf, naar de onafhankelijke genade en macht van God. De ZULLEN doen dat direct met genadevolle beloftes. De MOETEN doen dat indirect door ons op te dragen dingen te doen die we zonder genade niet kunnen doen.

<h4>De moeten, de zullen en de volharding van de hoop</h4>
Dus als u in de Geschrift leest dat God ZAL zorgen dat u stand houdt (Jeremia 32:40), is het doel dat, met alle vrede en vreugde, u uw hoop vestigt op de onaantastbare genade van God, en in die hoop de kracht vindt om te volharden. En als u in de Geschrift leest dat u stand MOET houden (Lucas 21:19), is het doel hetzelfde: dat, met alle urgentie en ernst, u uw hoop vestigt op de onaantastbare genade van God, en in die hoop de kracht vindt om te volharden.
De ZULLEN van de Geschrift zijn zoete en geruststellende oproepen om te hopen op God. De MOETEN van de Geschrift zijn dringende en ernstige oproepen om te hopen op God.
De MOETEN zeggen ons niet dat we moeten volharden in onze eigen kracht. En de ZULLEN zeggen ons niet dat we niet moeten volharden. Beide, de ZULLEN en de MOETEN, zeggen ons: HOOP OP GOD! HOOP OP GOD! HOOP OP GOD! Want die is de grote bron van de kracht om te volharden op het pad van gehoorzaamheid.
Als u uw hoop vestigt op de onaantastbare genade en macht van God en niet op uw eigen kracht, of op de waardering van anderen of op geld of op vluchtige pleziertjes of op status, dan, als het spotlicht afzwenkt van uw evangelische dienst en uw leven, en de lof van mensen verdwenen is, en de glamour van zelfonthouding verdampt is en alle ondersteuning van mensen afgebrokkeld is, dan ZULT u volharden – met de volharding van de hoop.

<blockquote>Daarom, mijn geliefde broeders en zusters, wees standvastig, onwrikbaar, altijd bezig in het werk van de Heer, wetende dat in de Heer uw arbeid niet vergeefs zal zijn.</blockquote>
Na 17 weken vol boodschappen over hoop voel ik me verplicht u, die niet uw hoop op Christus heeft gevestigd, te smeken dat nu te doen. Verneder u onder de machtige hand van God, geef uw zonden toe, laat wereldse hoop varen, en vertrouw op Christus voor vergeving van zonden, de kracht om vol te houden, en de hoop op een eeuwig leven.
Amen!

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Over

Pcain — Mon, 28 Jul 2025 20:13:53 GMT

Pcain: Over hernoemd naar Over werken voor niets

{{info|On Laboring in Vain}} 

Teleurstellingen komen in vele vormen voor en dus moet ons wapenarsenaal gevarieerd zijn. Voordat ik de roeping aannam om predikant van Bethlehem1 te worden, schreef mijn vader me en vertelde hij me over de vele valkuilen van het pastorale werk. Een daarvan was het verliezen van levensmoed bij lange periodes schijnbare vruchteloosheid. Mijn vader reist van kerk naar kerk, en had te maken met duizenden predikanten. Hij vertelde me dat velen op het punt stonden de handdoek in de ring te gooien omdat ze bedrukt waren door de levensloosheid van hun mensen en hun eigen hopeloosheid.

Dit is een bedreiging niet voor alleen predikanten maar voor alle gelovigen. Ieder van ons kan het bedrukkend gevoel hebben dat ons werk geen waarde heeft. Iedereen kan kapot zijn van het gevoel dat anderen niet waarderen hoe we ons werk doen. Wie heeft nog nooit die teleurstelling moeten slikken dat hij tevergeefs gewerkt heeft en zich ingespannen heeft voor niets? Als de teleurstelling in deze vorm komt, moeten we een speciaal wapen hebben om de geloofsstrijd mee aan te gaan.

Toen ik vorig week mijn geest verfriste met een prachtig oud boek van Charles Bridges2 vond ik een wapen dat geschikt is voor zo’n strijd. Bridges zei: “Onze beloning is niet gebaseerd op onze ‘resultaten’ maar op ‘ons werk’ en is, door onze gezegende Meester, genade gegeven zelfs in het mislukken van onze evangelische dienst.” Daarna citeerde hij die geweldige tekst van de profeet Jesaja die was uitgezonden om te prediken voor mensen waarvan God wist dat ze niet tot inkeer zouden komen (Jesaja 6:9): “Tevergeefs heb ik me afgemat, ik heb al mijn krachten verbruikt, het was voor niets, het heeft geen zin gehad. ''Maar de HEER zal mij recht doen, mijn God zal mij belonen''” (Jesaja 49:4).3

Die vers landde in mijn hart als een adrenalinestoot. Ik stelde me een vriendelijke, evenwichtige, oude predikant met een groot hart voor, die dient in een kleine kerk op het land. Hij was afgetakeld en vermoeid en aan het einde van zijn leven. Hij was twee decennia lang trouw geweest in elke crisis, had nooit toegegeven aan de verleiding om op te geven. Toen een jonge vervanger hem vroeg hoe hij aan de volharding en zielenkracht kwam, om de dienst al die jaren voort te zetten, zei hij: “De Heer rekent met de trouw van ons werk, niet met ons succes. Ik kijk altijd naar de Heer en niet naar de mens.”

Toen ik vorige week dit wapen in mijn hand nam, schitterde het zo helder dat ik mijn vreugde amper in bedwang kon houden. Ik dacht: Wat een visie! Wat een hoop! Om te komen aan het einde van mijn leven na 30 jaar pastoraal werk en in staat te zijn om te zeggen (met grijs haar en vol vreugde): “Mijn recht is van de Heer en mijn beloning van God.” Oh, dat wij mensen geworteld in het Woord mogen zijn, “laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer” (Romeinen 12:11) ''wat er ook gebeurt!''

Gewapend met hoop,

Predikant John

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
2 Anglicaanse predikant uit de 19e eeuw 
3 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Hoort

Pcain — Thu, 24 Jul 2025 20:27:16 GMT

Pcain: Hoort hernoemd naar Hoort lijden te leiden tot zelfonderzoek?

{{info|Should suffering lead to self-examination?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Hoort lijden te leiden tot zelfonderzoek?'''

Het zou niet moeten leiden tot veel tijd voor zelfonderzoek maar wel tot enige tijd.

Met andere woorden, ik denk dat pijn vaak Gods schreeuw is (plezier is daarbij zijn gefluister). Pijn is zijn schreeuw dat er wel eens een probleem kon zijn – niet altijd, maar het kan wel – en daarom moeten we er even stil bij staan en zeggen: “Als ik nu terugkijk naar mijn afgelopen dagen, ben ik dan in een lauwwarm gedragspatroon gekomen, of in een patroon van onverschilligheid? Ben ik verbitterd of wrevelig geworden? Heb ik mijn kinderen, vrouw en collega’s behandeld op manieren die niet passen bij iemand die leeft bij genade?”

Het is goed om terug te kijken en pijn ons wakker te laten schudden als oproep voor onze heiligheid. Maar wanneer we terugkijken en geen opvallende verschillen zien tussen vergane tijden toen we met de Heer waren en zijn zegen mochten ervaren, hoeven we niet vast te stellen dat deze pijn een directe reactie is op die onvolkomenheid of zonde in mij. In de plaats daarvan zouden we gewoon moeten zeggen: “OK Heer, ik zie geen duidelijk verband. Wat ik weet is dat u van me houdt, en dat ik een zondig persoon ben met gedrag dat niet altijd correct is. Ik vraag slechts van u het grootst mogelijk effect van deze worsteling, op mij. Laat me geen enkel voordeel missen, dat u mogelijk voor mij hebt gepland met deze pijn.”

Dat doe ik elke keer. Ik krijg een zere keel of heel klein pijntje en vraag: “Heer, is er nu iets waar u mij bewust van probeert te maken?” En in het algemeen zie ik geen direct verband dus zeg ik gewoon: “Heer, leer het me. Breng me alles bij wat u hiermee voor me heeft, en help me erdoor heen. Gun me herstel als uw plan is afgerond.”

Vrijmoedigheid

Pcain — Wed, 16 Jul 2025 19:49:12 GMT

Pcain:

{{info|The Fruit of Hope: Boldness}} 

<blockquote>2 Korintiërs 3:12</blockquote>
Vandaag kijken we naar een derde resultaat van hoop, namelijk, vrijmoedigheid. Het eerste resultaat van hoop waaraan we twee weken geleden aandacht besteedden, was vreugde (Romeinen 12:12). De tweede was liefde (Colossenzen 1:4-5). Het vierde en laatste resultaat van hoop volgende week zal zijn volharding.

<h4>2 Korintiërs 3:12 begrijpen</h4>
De tekst voor het bericht van deze morgen is 2 Korintiërs 3:12: “Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.”1 U kunt meteen zien waarom ik denk dat moed een resultaat van hoop is. Paulus zegt dat vanwege zijn hoop, hij zeer moedig is. Christelijke hoop is de oorzaak van vrijmoedigheid in het christenleven.
Als u niet moedig bent tijdens uw getuigenis, als u niet dapper en risico nemend bent in wat u doet voor de gerechtigheid, als u niet open en eerlijk bent in uw spreken, kan het zijn dat uw hoop gebrekkig is. Mogelijk hoopt u op de verkeerde dingen om uw toekomst vreugdevol te maken. Misschien hebt u nooit serieus nagedacht over het verband tussen de kracht van uw hoop en de moed van uw dienst aan Christus. Maar Paulus beweert dat er een zeer nauw verband is: “Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.”
Dit vers (v. 12) staat middenin een verbazingwekkend hoofdstuk dat veel lezers in de mist achterlaat. Maar we moeten ons afvragen: “Over welke hoop spreekt Paulus hier eigenlijk in vers 12?” En: “En wat is nou die vrijmoedigheid waarover hij spreekt?” En om deze twee vragen te beantwoorden moeten we ten minste door enige verwarrende mist van dit hoofdstuk gaan.
Dus wat ik als eerste voorstel om te doen, is kijken naar de oudtestamentische achtergrond. Dan, als tweede, zullen we kort door de eerste 12 verzen van dit hoofdstuk lopen. We zullen niet elk detail verklaren en we zullen geen tijd hebben om de laatste paragraaf van het hoofdstuk te bespreken (verzen 13-18); maar we zullen proberen genoeg te begrijpen om er zeker van te zijn wat Paulus in gedachten had toen hij zei: “Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.” Dus het derde om te doen is om zo duidelijk als we kunnen, mogelijk te maken wat Paulus in gedachten had toen hij sprak over hoop en vrijmoedigheid. Dan, ten slotte, kunnen we de relatie tussen deze twee overdenken en kijken naar enkele Bijbelse voorbeelden die God zou kunnen gebruiken om ons aan te zetten tot sterkere hoop en grotere vrijmoedigheid tijdens zijn dienst.

<h4>1. De oudtestamentische achtergrond</h4>
Voordat we dit hoofdstuk kunnen begrijpen, moeten we terugbladeren en enkele beloftes uit het Oude Testament erbij halen. Dat zijn Jeremia 31:31-33 en Ezechiël 36:26-27.

<blockquote>Zie, er komen dagen, speekt de HEERE, dat Ik met het huis van Israël en met het huis van Juda een nieuw verbond zal sluiten, niet zoals het verbond dat Ik met hun vaderen gesloten heb op de dag dat Ik hun hand vastgreep om hen uit het land Egypte te leiden – Mijn verbond, dat zij verbroken hebben, hoewel Ík hen getrouwd had, speekt de HEERE. Voorzeker, dit is het verbond dat Ik na die dagen met het huis van Israël sluiten zal, spreekt de HEERE: Ik zal Mijn wet in hun binnenste geven en zal die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. (Jeremia 31:31-33) Dan zal Ik u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven. Ik zal het hart van steen uit uw lichaam wegnemen en u een hart van vlees geven. Ik zal Mijn Geest in uw binnenste geven. Ik zal maken dat u in Mijn verordeningen wandelt en dat u Mijn bepalingen in acht neemt en ze houdt. (Ezechiël 36:26-27)</blockquote>
Met andere woorden, het Oude Testament beloofde dat God op een dag een nieuw verbond zou sluiten met zijn mensen. Dat zou beter zijn dan de oude versie die hij maakte op de berg Sinaï toen hij de wet uitbracht. Het zou beter zijn, niet zozeer omdat er nieuwe geboden in zouden staan maar omdat dezelfde oude geboden nu zouden zijn geschreven in het hart in plaats van alleen maar op stenen tafelen.
Een andere manier om dit te zeggen, is dat het oude verbond niet samenging met een uitstorting van Gods Geest om de harten van veel Israëlieten te veranderen. Zij hadden voornamelijk harten van steen en hielden zich niet aan de verbondsgeboden. Maar in het nieuwe verbond zou God zijn Geest in de mensen brengen en ervoor zorgen dat ze zich aan zijn geboden zouden houden. Met andere woorden, God zou zijn geboden in hun hart schrijven. In het oude verbond schreef God zijn geboden op stenen tafelen. In het nieuwe verbond schrijft hij ze in het menselijk hart. Dus het oude verbond kwam in de vorm van een geschreven wetboek, of in “brieven” (zoals Paulus zegt), maar het nieuwe verbond komt in de kracht van de Heilige Geest.
Het resultaat was dat het oude verbond, het verbond van Mozes, voor de meeste Israëlieten resulteerde in verdoemenis en dood want het botste met opstandigheid in het hart. Want als het gebod van God stuit op een opstandig, onverbeterlijk hart, veroordeelt het met ondergang. Maar het nieuwe verbond heeft vrijspraak en leven als gevolg omdat het nederige, gelovige harten ontmoet. Jeremia en Ezechiël keken uit naar de dag waarop de Heilige Geest het hart van steen eruit zou nemen en het hart van vlees erin zou plaatsen.
Nu kunnen we beginnen de betekenis te zien van Paulus’ beschrijving van zijn dienst in 2 Korintiërs 3 omdat hij zichzelf ziet als evangelist of dienaar van dit nieuwe verbond. God is nu de beloftes van Jeremia en Ezechiël aan het vervullen en hij doet dat via de prediking van het evangelie uit Paulus’ mond. Paulus ziet het werk van de Geest in zijn eigen dienst als waarmerk van zijn apostolische echtheid. Dat is waarover hij spreekt als hij begint met hoofdstuk 3.

<h4>2. Een overzicht van 2 Korintiërs 3</h4>
Laten we ons dus richten, als tweede, op de brede context van 2 Korintiërs 3 en samen de eerste twaalf verzen doornemen

<h5>Het schrijven van de wet in de harten van gelovigen</h5>
Eerst, verzen 1-3:

<blockquote>Beginnen wij onszelf weer aan te bevelen? Of hebben wij, zoals sommigen, aanbevelingsbrieven voor u nodig, of aanbevelingsbrieven van u? U bent onze brief, geschreven in onze harten, gekend en gelezen door alle mensen. Het is immers openbaar geworden dat u een brief van Christus bent, door onze bediening opgesteld, geschreven niet met inkt, maar door de Geest van de levende God, niet op stenen tafelen, maar op tafelen van vlees, van de harten.</blockquote>
U kunt aan zijn taal merken dat hij in zijn eigen evangelische dienst de vervulling ziet van de beloftes uit het nieuwe verbond. God schrijft de wet in de harten van gelovigen onder Paulus’ dienst en zij worden dan levende aanbevelingsbrieven voor hem.

<h5>De brief versus de Geest</h5>
Nu verzen 4-6:

<blockquote>Zo’n vertrouwen nu hebben wij door Christus op God. Niet omdat wij van onszelf bekwaam zijn iets te denken, als was het uit onszelf, maar onze bekwaamheid is uit God. Hij heeft ons namelijk bekwaam gemaakt om dienaars van het nieuwe verbond te zijn, niet van de letter, maar van de Geest; want de letter doodt, maar de Geest maakt levend.</blockquote>
Hier legt Paulus uit waarom hij er zo’n enorm vertrouwen in heeft dat hij werkelijk een instrument van God is in de grote vervulling van de beloftes van het nieuwe verbond. Zijn vertrouwen is niet gebaseerd op ook maar iets van hemzelf. In plaats daarvan zegt hij dat het allemaal van God is, en het bewijs daarvoor is dat hij niet zozeer handelt naar geschreven wetten of tradities zoals de Schriftgeleerden en de Farizeeërs. Eerder predikt hij Christus in de dienst en kracht van de Geest. En het resultaat is nieuw leven. Dit nieuw leven is de bekrachtiging van Paulus’ gezag als predikant van het nieuwe verbond.
Dus verzen 1-6 eindigt met de tegenstelling tussen het geschreven wetboek (of de brief) dat doodt, en de Geest die leven geeft. Als het probleem van de wereld eruit bestaat dat menselijke wezens dood zijn door overtredingen en zondes, bestaat de oplossing niet uit voorschriften van het oude verbond. De oplossing is de kracht van het nieuwe verbond om leven te geven. Alleen daar waar leven is, kan gehoorzaamheid zijn. De wet kan geschreven worden in het hart. Maar als er alleen maar spirituele dood is, kan de wet alleen maar verdoemen en vernietigen.

<h5>Het oude verbond versus het nieuwe verbond</h5>
Deze tegenstelling wordt opgepakt in de verzen 7-11:

<blockquote>7) Als nu de bediening van de dood, met letters in stenen gegrift, in heerlijkheid was, zodat de Israëlieten hun ogen niet op het gezicht van Mozes gericht konden houden vanwege de heerlijkheid van zijn gezicht, hoewel die tenietgedaan zou worden.</blockquote>
Dat verwijst naar het oude verbond, de overhandiging van de wet op de berg Sinaï. Het was een spectaculair gebeuren maar het zorgde niet voor spiritueel leven. De wet betekent de dood waar de Geest het hart niet laat ontwaken.

<blockquote>8) Hoeveel te meer zal dan de bediening van de Geest in heerlijkheid zijn?</blockquote>
Let op, het tegendeel van de bediening van de dood is de bediening van de Geest omdat de Geest leven geeft – zoals vers 6 zegt. Paulus gelooft dat deze bediening, of tijd, van de Geest begonnen is en dat het een prachtig werk van God is en op een dag volbracht zal zijn met de bekering van geheel Israël en de inzameling van alle andere volken – Romeinen 11:26-27 – en de vestiging van het koninkrijk van God. Door de vervulling van het nieuwe verbond zal meer glorie volgen dan dat er kwam naar aanleiding van wat het oude verbond ervan bakte.

<blockquote>9) Want als de bediening van de verdoemenis al heerlijkheid geweest is, veel meer is de bediening van de gerechtigheid overvloedig in heerlijkheid. 10) Immers, zelfs dat wat verheerlijkt was, is in dit opzicht niet heerlijk geweest, vergeleken met de allesovertreffende heerlijkheid. 11) Want als wat tenietgedaan wordt in heerlijkheid was, veel meer is wat blijft in heerlijkheid.</blockquote>
Kijk eens hoe het nieuwe verbond een bediening van de gerechtigheid wordt genoemd maar het oude verbond niet bediening van de ongerechtigheid (v. 9). De wet is niet onrechtvaardig; het is heilig, rechtvaardig en goed – Romeinen 7:12. De tegenstelling zit tussen de bediening van de gerechtigheid en de bediening van de verdoemenis. Het punt van deze tegenstelling is dat wanneer de Geest komt en mensenharten verandert, ze geloven en de rechtvaardigheid van God als een geschenk ontvangen. Maar voordat de Geest iemands hart verandert, is er alleen maar opstandigheid en het resultaat daarvan is dat de wet verdoemenis brengt.
De andere tegenstelling om naar te kijken is dat de nieuwe bediening van blijvende duur is (v. 11) en zo veel meer glorie heeft dan de oude bediening waarvan de glorie bij vergelijking praktisch niets voorstelt en wegebt.
Nu komt onze tekst in vers 12:

<blockquote>Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.</blockquote>
<h4>3. De betekenis van hoop en vrijmoedigheid</h4>
Nu zouden we in staat moeten zijn om te zien wat Paulus bedoelt met hoop. Het is de hoop op de belofte van het nieuwe verbond. Het is het vertrouwen dat de onafhankelijke Geest van God aan het werk is in zijn evangelische dienst om de harten van steen te veranderen in harten van vlees en om leven te geven (v. 6) en gerechtigheid (v. 9) en bestendigheid (v. 11) aan alle mensen van God. God is aan het werk! Niet door hen gewoon op stenen tafelen te vertellen wat ze moeten doen maar door het in hen te bewerkstelligen!

<h5>Paulus’ hoop</h5>
Paulus’ hoop is dat God de vervulling van zijn oude belofte heeft opgenomen om het stenen hart weg te nemen, zijn wet in zachte harten van vlees te schrijven (Jeremia 31:33) en zijn Geest in hen te brengen en te zorgen dat ze zijn verordeningen opvolgen (Ezechiël 36:27). Het tijdperk van vervulling is aangebroken! En de overwinning van Gods doel is zeker want zijn Geest is onaantastbaar. Hij zal nieuwe harten scheppen waar hij maar wil. Hij zal zorgen voor de gehoorzaamheid die hij eist. Hij zal een ieder die hij roept, voorgoed behouden. En de glorie van zijn werk zal groot zijn, voorbij alles wat het Oude Testament ooit heeft gekend.

<blockquote>Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.</blockquote>
Het is de hoop in een zegerijke evangelie – het goede nieuws dat God de Vader zijn mensen koos, God de Zoon stierf voor hun zonden, en God de Heilige Geest hen tot het geloof zal brengen en Gods wet in hun harten zal schrijven! Het evangelie zal voor elkaar krijgen waarvoor het wordt verspreid. Het zal niet met lege handen terugkomen, hooguit was het Woord van God tot dovenmansoren gericht. Paulus heeft er zeer veel vertrouwen in dat de Geest van God iedereen die God voor zichzelf heeft gekozen, zal overwinnen, vrijspreken en behouden voor de glorie. Zijn zendingswerkers kunnen niet falen. Bij de almachtige kracht van de Heilige Geest door de prediking van het evangelie, zal iedereen die bestemd is voor het eeuwig leven, geloven (Handelingen 13:48). En alle mensen van God, vrijgekocht uit elke stam, taal, volk en land, zullen samenkomen bij het Lam en zullen schitteren als de zon in het koninkrijk van hun Vader.
Aangezien Paulus zo’n hoop heeft, is hij zeer vrijmoedig.

<h5>Paulus’ vrijmoedigheid</h5>
Als dat Paulus’ hoop is, moeten we ons nu afvragen: “Wat is zijn vrijmoedigheid?” Het woord dat Paulus hier gebruikt, heeft drie betekenissen. Er bestaan drie aspecten van vrijmoedigheid. U kunt deze zelf bedenken door te vragen wat het tegendeel van vrijmoedigheid is.

<ol><li>Ten eerste, het tegendeel van vrijmoedigheid is angst of verlegenheid. Dus één aspect van vrijmoedigheid is de moed van onverschrokkenheid. <blockquote>Voorbeeld: 1 Thessalonicenzen 2:2: “Maar, hoewel wij tevoren geleden hadden en in Filippi smadelijk behandeld waren, zoals u weet, hebben wij toch in onze God vrijmoedigheid gekregen om het Evangelie van God tot u te spreken, te midden van veel strijd.” Vrijmoedigheid overwon de angst voor het ondergaan van vervolging.</blockquote>
</li><li>Ten tweede, het tegendeel van vrijmoedigheid is ook schaamte. En dus is een ander aspect van vrijmoedigheid de moed onbeschaamd te zijn. <blockquote>Voorbeeld: Filippenzen 1:20: “Overeenkomstig mijn reikhalzend verlangen en hoop dat ik in geen enkel opzicht beschaamd zal worden, maar dat in alle vrijmoedigheid, zoals altijd, Christus ook nu grootgemaakt zal worden in mijn lichaam, of het nu door het leven is of door de dood.” Vrijmoedigheid overwon de verleiding om zich voor het evangelie te schamen.</blockquote>
</li><li>Het derde aspect van vrijmoedigheid (niet zozeer in het Engels maar zeker wel in dit specifiek Grieks woord parresia) komt naar voren als je ziet dat vaak in het Nieuwe Testament het tegendeel van vrijmoedigheid bestaat uit voorzichtig praten, afgezwakte woorden en indirecte, vage, verhullende communicatie. Dus het derde aspect van nieuwtestamentische vrijmoedigheid is direct, open, vrij, ongecompliceerd, openhartig, helder spreken over de dingen van God. Als een vrijmoedig iemand spreekt, weten mensen wat hij bedoelt; zijn kaarten liggen op tafel; hij zoekt niet naar zelfbescherming met verhullingen, subtiliteiten, eufemismen of generalisaties. <blockquote>Voorbeeld: Johannes 10:24. De joden zeiden tegen Jezus: “Als U de Christus bent, zeg het ons vrijuit.” Dit woord “vrijuit” is hetzelfde als het woord voor moedig op al die andere plekken. Dus vrijmoedigheid overwint de verleidingen om de waarheid in vaagheden te verhullen. Het is open, vrijuit en eerlijk. Het is niet politiek, terughoudend en gladjes.</blockquote>
</li></ol>
Dus als Paulus hier in 2 Korintiërs 3:12 zegt dat zijn enorme hoop in de vervulling van Gods beloftes hem vrijmoedig maakt, denk ik dat hij waarschijnlijk vooral dit derde aspect in gedachten had betreffende vrijuit en open spreken (wat de tegenstelling is met de verhulde dienst van Mozes, verzen 13 en verder). Maar omdat al deze drie betekenissen zo nauw verbonden zijn met elkaar, denk ik dat het eerlijk is om te zeggen dat wat hij meent het volgende is: omdat we zo enorm veel hoop hebben, zijn we niet bang voor wat mensen ons aan kunnen doen, en we schamen ons niet voor het evangelie, en we zijn niet bereid om het Woord van God te verhullen met aangename algemeenheden en eufemismen die de heldere en scherp omlijnde waarheid zouden verduisteren. “Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk!”

<h4>4. De relatie tussen hoop en vrijmoedigheid</h4>
Het hoofdpunt van deze tekst is dat veel hoop zorgt voor veel vrijmoedigheid. “Omdat wij dan een dergelijke hoop bezitten, gaan wij met veel vrijmoedigheid te werk.” Wat Paulus’ angst, schaamte en vaagtaal wegneemt, is het absoluut vertrouwen dat het nieuwe verbond is ingewijd en dat hij er nu deel van uitmaakt en er deel van zal uitmaken als het in grote glorie uitmondt. Hij heeft absoluut vertrouwen dat de onaantastbare macht van de Geest van God de doden leven schenkt, harde harten zacht maakt, en de goddelozen vrijspreekt. En hij weet dat dit reddingswerk duurzaam en glorieus is, verdergaand dan alle werken van God onder het oude verbond.
Wanneer we Paulus’ vrijmoedigheid niet delen, kan het zijn dat we geen weet hebben van de grootsheid en zekerheid dat de beloftes van het nieuwe verbond in ons tijdperk in vervulling gaan – de bediening van de Geest. Of het kan zijn dat we kennis hebben van deze dingen maar hebben geweigerd onze hoop hierop te vestigen omdat ze te nederig maken.
De kwestie van hoogmoed is nauw verwant aan de kwestie van hoop en vrijmoedigheid. Dat blijkt wanneer we twee afsluitende vragen stellen.

<ol><li>Iemand zou kunnen vragen, Zijn er dan geen mensen die zeer dapper zijn maar geen hoop hebben? Zijn er dan geen bergbeklimmers die hun leven wagen op steile rotswanden, niet omdat ze weten dat ze de top zullen bereiken maar juist omdat dit niet zeker is en ze het willen proberen? Is dat niet strevenswaardiger dan alleen meer vrijmoedig zijn wanneer er iemand aan de top het touw vasthoudt?
</li><li>En de tweede vraag is, Hoe zorg je dat vrijmoedigheid niet lomp en protserig wordt?
</li></ol>
Eigenlijk is er maar één antwoord op deze beide vragen. Het antwoord op de eerst vraag is, Ja, het is strevenswaardiger om gewaagde risico’s te nemen zonder een sterke man die je veilig vasthoudt bovenaan de rotswand – ALS het je doel is om zelf bewonderd te worden. Maar als het je doel is te klimmen om vreugde te vinden in, en om de kracht en kunde te laten zien van de sterke man aan de top, dan zul je je gevaarlijke acties van liefde en gerechtigheid uitvoeren juist omdat je weet dat ze zijn trouw en kracht in plaats van jou heldhaftigheid, laten zien.
En dat is ook het antwoord op de tweede vraag: Hoe zorg je dat vrijmoedigheid niet lomp en protserig wordt? Antwoord: Door alleen over afgronden te springen waar je Vader belooft heeft je te zullen opvangen wat er verder ook gebeurt.
Aangezien we zo’n hoop hebben – en ALLEEN omdat we zo’n hoop hebben – kunnen we en moeten we zeer vrijmoedig zijn – onbevreesd in gerechtigheid, onbeschaamd voor het evangelie, en openhartig in alles wat we zeggen. Moge God dat in ons bewerkstelligen overeenkomstig zijn beloftes van het nieuwe verbond.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Herziene Statenvertaling (HSV)

Enkele

Pcain — Wed, 16 Jul 2025 19:30:27 GMT

Pcain: Enkele hernoemd naar Enkele vragen om te stellen wanneer u een baan overweegt

{{info|Some Questions to Ask When Considering a Job}} 

'''1. Kunt u echt alle onderdelen van deze baan uitvoeren “voor de glorie van God”, dat wil zeggen, op een manier die zijn superieure waarde boven al het andere benadrukt?''' “Dus of u nu eet of drinkt of iets anders doet, doe alles ter ere van God” (1 Korintiërs 10:31)1.

'''2. Is het accepteren van deze baan deel van een strategie om te groeien in persoonlijke heiligheid?''' “Het is de wil van God dat u een heilig leven leidt” (1 Thessalonicenzen 4:3).

'''3. Zal deze baan stimulerend of afremmend zijn voor uw groei in respect voor de waarde van het kennen van Christus Jezus uw Heer?''' “Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen” (Filippenzen 3:7).

'''4. Zal deze baan ongepaste druk op u uitoefenen, om te denken, voelen of handelen tegen uw Koning, Jezus?''' “U bent gekocht en betaald, dus wees geen slaven van mensen” (1 Korintiërs 7:23).

'''5. Zal deze baan helpen met de vestiging van een algehele levenspatroon die zal zorgen voor een aanmerkelijke betrokkenheid in de vervulling van Gods grote doel: Christus-verering onder alle niet bereikte mensen ter wereld?''' “Jezus kwam dichterbij en zei tegen hen: ‘Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat Ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld” (Mattheüs 28:18-20).

'''6. Is deze baan uw grootste vermogens waard?''' “Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet” (Prediker 9:10).

'''7. Zullen de activiteiten en omgeving van dit werk dienen om u te vormen, of zult u kunnen zorgen dat het wordt gevormd voor het Christus-vererend doel van God?''' “U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar u veranderen door uw gezindheid te vernieuwen” (Romeinen 12:2).

'''8. Zal deze baan u gelegenheid geven om een radicale Christen te zijn zodat u uw licht kunt laten schijnen ten gunste van uw Vader, of zal uw deelname aan de visie van het bedrijf ervoor zorgen dat per definitie uw nachtkaars uitgaat?''' “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16).

'''9. Hangt het doel van deze baan samen met een groeiende nadruk in uw leven op radicale, openlijke, vruchtbare toewijding, tegen elke prijs, aan Christus?''' “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen” (Markus 8:34).

'''10. Zal de baan aanvoelen als een goede investering van uw leven nadat deze “twee seconden” van voorbereiding voor de eeuwigheid om zijn?''' “U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt” (Jacobus 4:14).

'''11. Past deze baan bij waarom u gelooft dat u bent geschapen en gekocht door Christus?''' “Allen over wie mijn naam is uitgeroepen, en die Ik omwille van mijn majesteit geschapen heb” (Jesaja 43:7). “U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam” (1 Korintiërs 6:20).

'''12. Sluit dit aan bij de uiteindelijke waarheid dat alles bestaat voor Christus?''' “In Hem is alles geschapen … alles is door Hem [Christus] en voor Hem geschapen”(Colossenzen 1:16).

Voor de heerschappij van God in ''alle dingen'',

Predikant John

<hr>
'' Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Vaders

Pcain — Fri, 11 Jul 2025 20:18:58 GMT

Pcain: Vaders hernoemd naar Vaders die hoop geven

{{info|Fathers Who Give Hope}} 

''Vaderdag''

<blockquote>Colossenzen 3:211 Vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste, want dat maakt ze moedeloos.</blockquote>

Deze morgen is onze tekst eenvoudig en recht toe recht aan: “Vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste, want dat maakt ze moedeloos.” Hij is van zichzelf opgedeeld in drie delen:

#Eerst begint het met het aanspreken, “Vaders.”
#Als tweede is er de opdracht, “Drijf uw kinderen niet tot het uiterste.”
#Als derde is er het doel van de opdracht, “Want dat maakt ze moedeloos.”

We zullen naar deze drie tekstdelen kijken, stuk voor stuk in omgekeerde volgorde. Eerst zullen we onze aandacht vestigen op het doel van christelijke vaders, namelijk het opvoeden van kinderen die niet moedeloos zijn. Als tweede zullen we kijken naar de plicht van christelijke vaders, namelijk niet die dingen doen die kinderen ontmoedigen. En ten slotte zullen we ons concentreren op de leider in christelijk ouderschap, namelijk op vaders.

Maar eerst iets over het vaderschap van God.

====Het vaderschap van God ====

In het Onze Vader leerde Jezus zijn leerlingen om God Vader te noemen. “Onze Vader, die in de hemel zijt, Uw Naam worde geheiligd.” Hij bracht bij dat God niet de Vader van iedereen is. In Johannes 8:42, 44 zei hij tegen zij die weigerden om hem te volgen: “Als God uw Vader was, …. zou u Mij liefhebben, want Ik ben bij God vandaan gekomen toen Ik hiernaartoe kwam. … Uw vader is de duivel, en u doet maar al te graag wat uw vader wil.”

God is alleen de Vader van zij die geleid worden door de Geest van zijn Zoon. In Romeinen 8:9, 14-16 zegt Paulus:

<blockquote>U daarentegen wordt beheerst door de Geest, want de Geest van God woont in u … Allen die door de Geest van God worden geleid, zijn kinderen van God. U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te worden – door Hem roepen wij God aan met ‘Abba, Vader’. De Geest zelf verzekert onze geest dat wij Gods kinderen zijn.</blockquote>

Niet iedereen kan beweren het voorrecht te genieten van het kennen van God als Vader. Alleen zij die zijn geboren uit God (Johannes 1:13), die Christus ontvangen (Johannes 1:12), en die door de Geest worden geleid (Romeinen 8:14) hebben het recht om de erfenis van de kinderen te ontvangen – beloften zoals Mattheüs 7:11: “Als jullie dus, slecht als jullie zijn, je kinderen al goede gaven kunnen schenken, hoeveel te meer zal jullie Vader in de hemel dan niet het goede geven aan wie Hem daarom vragen!” Het voorrecht van het gebed en de belofte dat God alles ten gunst van u zal bewegen, dat zijn onderdelen van de erfenis aan zijn kinderen. Dat betekent het om God als uw Vader te hebben.

Om twee redenen begin ik met deze woorden over het vaderschap van God. De eerste is dat ik geloof dat al het menselijk vaderschap moet zijn gebaseerd op het goddelijk vaderschap. De overkoepelende leidraad voor elke vader is om zodanig te leven dat zijn kinderen zien hoe God de Vader is. Ze moeten in hun menselijke vader een weerspiegeling zien – hoewel imperfect – van de hemelse Vader in zijn kracht en tederheid, in zijn boosheid en genade, in zijn verering en neerbuigendheid, in zijn overdracht van wijsheid en geduldige begeleiding. De taak van elke menselijke vader is om voor zijn kinderen een beeltenis te zijn van de Vader in de hemel.

De andere reden waarom ik begin met het vaderschap van God is om de boodschap van belang te maken voor iedere aanwezige hier ongeacht of u een vader bent of niet, en ongeacht of u een christelijke vader had of niet. Ik wil vanaf het begin duidelijk maken dat de bedroefdheid die velen zouden kunnen voelen omdat ze nooit een vader hadden zoals de vader die ik zal beschrijven, en de bedroefdheid die anderen zouden kunnen voelen omdat ze nooit een vader waren zoals de vader die ik zal beschrijven – die bedroefdheid kan deze morgen ingeslikt en overwonnen worden met vreugde want God biedt zijn vaderschap aan aan iedereen die het geschenk van adoptie accepteert door Christus te vertrouwen en zich over te geven aan de leiding van de Heilige Geest.

U kunt op twee manieren naar de boodschap van deze morgen luisteren. De ene is om het te zien als een eenvoudige aanmoediging vanuit het Woord van God aan vaders over hoe kinderen op te voeden. De andere is door het te zien als een vergelijking met de manier waarop de Vader in de hemel houdt van zij die zijn Zoon geloven en volgen. Eerlijk gezegd hoop ik dat u allen het op beide manieren beluistert.

====1. “Want dat maakt ze moedeloos”====

Laten we de tekst erbij pakken en naar de laatste zin van Colossenzen 3:21 gaan: “Vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste, want dat maakt ze moedeloos.”

Het doel van een goede vader is om kinderen groot te brengen zonder dat ze moedeloos worden. Het woord betekent de moed verliezen, er geen zin meer in hebben, ongeïnteresseerd, humeurig en nors zijn met een soort onbestemde levensmoeheid. Wees niet zo’n vader die zo’n kind groot brengt. Ontwikkel in de plaats daarvan een vaderschapsstijl die zorgt voor het tegendeel van moedeloosheid.

====Het tegendeel van moedeloosheid====

Maar wat is dat? Ik vat het samen in drie eigenschappen.

#Het tegendeel van moedeloosheid is hoopvol zijn.
#Het tegendeel van moedeloosheid is blij zijn.
#Het tegendeel van moedeloosheid is vertrouwensvol en dapper zijn.

Dus ik zou zo zeggen dat de negatieve vorm van vers 21 in werkelijkheid ook op een positieve opdracht duidt. Er staat: “Vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste, want dat maakt ze moedeloos.” Maar het betekent niet alleen dat u een bepaald soort vaderschap moet vermijden, het betekent ook dat u een andere soort moet nastreven namelijk het soort vaderschap dat hoop geeft in plaats van moedeloosheid; en blijheid geeft in plaats van moedeloosheid; en vertrouwen en moed geeft.

====Specifieke christelijke leer====

Als we precies hier zouden stoppen, zouden we niets specifiek christelijks hebben gezegd. Er is geen enkele ouder onder tienduizenden die denkt dat het doel van ouderschap het ontmoedigen van kinderen hoort te zijn. Maar de apostel Paulus zou verdrietig zijn wanneer alles wat ik zou doen bestaat uit het gebruiken van zijn woorden om een alledaagse wijsheid te vertellen of iets wat we van nature toch al weten. Hij was niet geïnspireerd door de Heilige Geest om de inzichten van Dr. Spock te bevestigen. Hij was geïnspireerd om ouders dingen te leren, die geen fysiek oog heeft gezien en geen fysiek oor heeft gehoord (1 Korintiërs 2:9-13).

Hier volgt wat ik bedoel. Paulus’ leer maakt het duidelijk dat als hij zegt dat we vaders horen te zijn die hoop geven in plaats van ontmoediging, hij hoop in GOD bedoelt, niet hoop in geld of hoop in roem of hoop in onderwijs of hoop in een echtgenoot of hoop in professioneel succes. Als u Paulus had gevraagd, of Jezus: “Wat voor afwezigheid van ontmoediging wilt u dat onze kinderen hebben?” zou hij niet hebben gezegd: “Ik wil dat uw kinderen geen ontmoediging ervaren doordat ze vol zijn van de hoop dat ze rijk zullen worden … of beroemd, of intellectueel, of getrouwd, of succesvol.” We weten, dat is niet wat hij bedoelt. Hij bedoelt, wees het soort vader dat niet zijn kinderen ontmoedigt maar juist vult met de hoop in God.

====Vreugde die doodt en vreugde in God====

En als we vreugde zien als het tegendeel van ontmoediging, zou Paulus niet tevreden zijn als een vader zijn kind zich goed laat voelen door het gewoon alles te geven wat het wil. Er bestaat een vreugde die doodt. Over sommige soorten vreugde meldt de Schrift: “Weeklaag, wees treurig en laat uw tranen vloeien. Laat uw lachen veranderen in droefheid en uw vreugde in somberheid” (Jacobus 4:9). Er bestaat een vreugde die niets te maken heeft met God en daarom geen waarde heeft in Gods ogen. Het komt alleen maar van de schepping en niet van de Schepper. Dat is niet wat Paulus wil dat vaders in de plaats van moedeloosheid stellen.

Maar er is een andere vreugde die tot uitdrukking komt, bijvoorbeeld, in Psalm 4:8-9:

<blockquote>In U vindt mijn hart meer vreugde 
         dan zij in hun koren en wijn. 
In vrede leg ik mij neer en meteen slaap ik in, 
         want U, HEER, laat mij wonen in een vertrouwd en veilig huis.</blockquote>

Vaders, ontmoedig uw kinderen niet maar laat hen vol vreugde in God zijn! Leer ze al vroeg – en laat hen nog eerder zien – dat ze pas na veel beproevingen het koninkrijk van God binnen kunnen gaan (Handelingen 14:22) maar dat ze hun vreugde terug kunnen vinden in de beproevingen wetende dat “ellende tot volharding leidt, volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop” - IN GOD (Romeinen 5:3-4). Ontmoedig hen niet. Maak ze blij in God door hen te helpen te hopen op God.

====Vertrouwen in zichzelf en vertrouwen in God====

En als we vertrouwen zien als het tegendeel van ontmoediging, neemt de boodschap van de Schrift een dramatische wending, weg van het boerenverstand en de natuurlijke wijsheid van de wereld.

De wereld zegt: Ontmoedig een kind niet, geef het zelfvertrouwen. De Schrift zegt: Ontmoedig een kind niet, geef het vertrouwen in God. Eigenlijk is de Schrift nog preciezer dan dat; het leert ons: Ontmoedig een kind niet maar doe uw best om de basis van diens zelfvertrouwen weg te nemen en te vervangen door het vertrouwen in God. En wanneer het ons bijbrengt om zelfvertrouwen met wortel en tak te verwijderen, betekent dat het uitbannen van de wens om zelfverzekerd te zijn en te lijken.

De Schrift weet dat de meeste mensen er niet in slagen zelfverzekerd te zijn. De meeste mensen zijn nogal ontevreden over hun onvermogen om zelfbewust, zelfverzekerd, cool en beheerst over te komen. Dus wanneer de Schrift ons leert om zelfvertrouwen uit te bannen, houdt dat in dat u het bij de wortels moet aanpakken, niet bij de deels verwelkte takken. Kuur op de WENS om zelfverzekerd te zijn, niet op de slappe vertoning ervan zoals die doorsijpelt in de daden van de mensen.

====Zelfvertrouwen verbannen uit Paulus====

Een levendig voorbeeld hoe Paulus’ hemelse Vader geduldig bezig was om Paulus’ zelfvertrouwen te verbannen, is gegeven in 2 Korintiërs 1:8-9. Hier wordt beschreven hoe God de Vader werkte aan Paulus, twintig jaar na zijn bekering, wat betekent dat dit een zeer diep gewortelde zonde in ons allen is. Hij schrijft:

<blockquote>U moet weten, broeders en zusters, dat de tegenspoed die we in Asia hebben moeten doorstaan, uitzonderlijk groot was. We hadden het zo zwaar te verduren dat het onze krachten te boven ging. We vreesden ernstig voor ons leven, we waren er zelfs zeker van dat het doodvonnis al over ons was uitgesproken. Maar juist dat liet ons beseffen dat we niet op onszelf moeten vertrouwen, maar alleen op de God die de doden opwekt.</blockquote>

Met andere woorden, het hemels doel van Paulus’ beproeving was (wat het doel is van alle goede vaderlijke discipline) de rest van het zelfvertrouwen uit Paulus’ hart verbannen en hem exclusief overgeven aan God. Waarom? Omdat God niet wou dat hij vol vertrouwen was? Omdat hij wou dat hij onverschillig, futloos, humeurig, nors, zwak en angstig zou zijn? Nee! Het was God die tot Paulus in Korinthe kwam en zei: “Wees NIET bang, maar blijf spreken en zwijg niet! Ik sta je bij.”² Dus het vertrouwen dat we onze kinderen mee moeten geven is niet zelfvertrouwen maar vertrouwen in de genade en kracht van God. “Wees niet bang … IK STA JE BIJ.”

====Het doel van Bijbelse vaders====

Andrew Bonar, de 19e-eeuwse Schotse predikant, zei over de opvoeding van kinderen: “We zeggen tegen hen: ‘Jullie zijn zondaars, blootgesteld aan Gods toorn en vloek, en jullie kunnen jezelf niet redden; maar Gods eigen Zoon kan je redden door Persoonlijk die toorn en vloek te dragen.’” Anders gezegd, u leert uw kind om niet te hopen op al z’n zelfvertrouwen maar zijn verlangen naar vertrouwen te richten op de genade van God. Het doel van Bijbelse vaders is om kinderen te hebben die zeggen (overeenkomstig Psalm 60:13-14):

<blockquote>Sta ons bij tegen de vijand, 
de hulp van mensen is vergeefs. 
Met God zullen wij triomferen, 
Hij zal onze vijanden vertrappen.
</blockquote>

Een goede vader zal zich afvragen: Hoe kan ik zijn als mijn eigen hemelse Vader? Hoe kan ik zelfvertrouwen verbannen uit het hart van mijn kinderen en die vullen met vertrouwen, moed, ijver en dapperheid die geworteld zijn in de genade en kracht van God en niet in henzelf? Hoe kan ik het soort vader zijn van wie de kinderen niet de moed verliezen of futloos, onverschillig, chagrijnig of ongemotiveerd worden maar zijn vervult van hoop in God en vreugde in God en vertrouwen in God en moed om grote dingen te proberen voor de glorie van God?

Die vraag zorgt ervoor dat we ons nu richten op het tweede deel van onze tekst namelijk de plicht van christelijke ouders om hun kinderen niet tot het uiterste te drijven.

====2. “Drijf uw kinderen niet tot het uiterste”====

“Vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste, want dat maakt ze moedeloos.” Nogmaals valt het ons op dat het gebod negatief is – iets wat vermeden moet worden. Het is een waarschuwing voor het misbruiken van bevoegd gezag. Paulus zei nog maar net in vers 20: “Kinderen, gehoorzaam je ouders in alles, want dat is de wil van de Heer.” Dat geeft ouders enorme autoriteit en verantwoordelijkheid onder God. Kinderen horen te doen wat de ouders zeggen.

====Bederven van het vertrouwen van een kind in God====

Nu maant hij in vers 21 vaders deze door God gegeven autoriteit niet te misbruiken. Het misbruik dat hij in gedachten heeft, is dat vaders op zo’n manier met hun kinderen omgaan dat hun geest gebroken wordt en ze hopeloos ontmoedigd raken. Paulus noemt dat misbruik: “tot het uiterste drijven”: “Drijf uw kinderen niet tot het uiterste.”

In Efeziërs 6:4 worden andere woorden gebruikt die specifiek luiden: “Maar uw kinderen niet verbitterd.” Maar de woorden hier in Colossenzen 3:21 zijn zeer algemeen. Ze kunnen zelfs positief gebruikt worden in 2 Korintiërs 9:2 waar staat dat de Christenen in Achaje de Christenen in Macedonië prikkelden tot meer generositeit. Anders gezegd, ze “spoorden hen aan” of “motiveerden” hen.

Door te kiezen voor een algemene bewoording zou Paulus, volgens mij, willen dat we ouders leren om alles te vermijden dat het vertrouwen dat het kind in God heeft bederft en het hopeloos en ontmoedigd achter zou laten. Dit vraagt enorm veel wijsheid van vaders omdat niet alle instant ontmoedigingen leiden tot hopeloosheid op de lange termijn. In tegendeel, onze hemelse Vader brengt op korte termijn frustraties en ontmoedigingen in onze levens juist om ons op een nieuwe geloofspositie te brengen. Grote wijsheid is hier nodig.

Laten we dus de vraag stellen: Wat doen vaders om hun kinderen te drijven tot ontmoediging en hopeloosheid op de lange termijn? Ik zal twee dingen benoemen.

====Falen om vreugdevol en hoopvol in God te zijn====

Ten eerste, sommige vaders schieten tekort om in God vreugdevol, hoopvol en vol vertrouwen te ZIJN. Vaders, wat u BENT in de relatie met God is veel belangrijker dan welke specifieke opvoedtechniek die u probeert dan ook. Zullen uw kinderen hopen op God als u hoopt op geld? Zullen uw kinderen vreugde vinden in God als ze zien dat gaan vissen voor u een leukere ervaring is dan het aanbidden van God? Zullen uw kinderen vertrouwen op God als uw hele gedrag de wens uitstraalt om zelfverzekerd over te komen?

De belangrijkste mijlpaal die een vader kan halen in het belang van zijn kinderen is om bekeerd te zijn. De belangrijkste strategie voor het opvoeden van kinderen is een nieuwe man in Christus worden – wiens hoop, vreugde en vertrouwen in God zijn en niet in hemzelf.

We weten op basis van de Schrift dat dit waar is want daar wordt ons geleerd de hemelse Vader te imiteren. Er wordt ons verteld dat we heilig moeten zijn want hij IS heilig (1 Petrus 1:16). Er wordt ons verteld dat we barmhartig moeten zijn want hij IS barmhartig (Lucas 6:36). Een goed kind doet zijn vader na. Het eert zijn vader door hem te imiteren, en ons wordt opgelegd onze vaders te eren. Dus de belangrijkste vraag die een vader kan stellen, is niet wat kan ik mijn kinderen leren maar eerder wie ben ik tegenover de levende God en tegenover mijn kinderen?

Dat is het eerste wat vaders kunnen doen om hun kinderen te drijven tot ontmoediging en hopeloosheid op de lange termijn – ze kunnen falen om hoopvol, vreugdvol en vol vertrouwen in God te ZIJN.

====Discipline bijbrengen op een impulsieve, grillige en tegenstrijdige manier====

Het tweede wat vaders doen om hun kinderen te drijven tot ontmoediging en hopeloosheid op de lange termijn, is hen disciplineren op een impulsieve, grillige en tegenstrijdige manier.

Onvoorspelbare, impulsieve, agressieve opvoeding maakt kinderen angstig, verbitterd, leugenachtig en ontmoedigd. Ze weten niet wanneer of waarom de volgende explosie komt. Ze zeggen tegen zichzelf: “Wat maakt het nog uit! Hoe kan ik nog hopen dat goed zijn beter is dan slecht zijn?” En zo wordt de geest van morele hoop gebroken, en ervoor in de plaats komt berekend, misleidend, ontmoedigd manoeuvreren.

Aan de andere kant, als de opvoeding thuis gecontroleerd, naar behoren en consistent is met een basis van duidelijke regels en principes van rechtvaardigheid, dan is er voor een atmosfeer gezorgd waarin kinderen kunnen gedijen in vrijheid. Ze kennen de grenzen en ze voelen zich veilig en vrij om te dromen, te spelen, plannen te maken en te werken binnen deze rechtvaardige grenzen.

Ze krijgen het vertrouwen dat dit is hoe God is. Hij is geen wispelturige God. Hij is niet impulsief of onvoorspelbaar of inconsequent. Er is orde en rust. Er is gerechtigheid die met genade wordt gematigd. Er is hoop en aansporing. Daardoor kan ik zelfs in staat zijn om te zorgen voor iets van waarde of zelfs voor iets groots als ik binnen deze orde pas en me afhankelijk opstel van de goedheid van de Vader die op deze manier van me houdt.

Dus vaders, drijf uw kinderen niet tot het uiterste door impulsief, wispelturig of inconsequent te zijn in uw opvoedstijl. Wees als uw Vader in de hemel zodat uw kinderen hem kunnen kennen en hoopvol, vreugdevol en vol vertrouwen in hem worden.

Nog veel meer zou kunnen worden gezegd over de soorten dingen die op de lange termijn bij kinderen zorgen voor ontmoediging en hopeloosheid. Maar de tijd is om.

====3. “Vaders …”====

We kunnen slechts kort ingaan op het derde deel van de tekst namelijk de aanspreking: “Vaders …” In vers 20 staat: “Kinderen, gehoorzaam je ouders.” Dat leert ons duidelijk dat zowel moeders als vaders gehoorzaamd moeten worden. Moeders en vaders hebben een gedeelde autoriteit over de kinderen. Maar in vers 21 worden vaders specifiek aangesproken.

Waarom dat zo is, daarover zullen we het vanavond hebben. Er is een aparte rol die de Schrift geeft aan echtgenoten en vaders. Vaders dragen een speciale verantwoordelijkheid voor het morele leven van het gezin. Dus dring ik er bij u, vaders, op aan om die verantwoordelijkheid te nemen en het soort man te zijn die hoop, vreugde en vertrouwen aan uw kinderen geeft omdat uzelf uw hoop, uw vreugde en uw vertrouwen hebt gevonden in God.

<hr>
'' Noot van de vertaler''

#Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
#Handelingen 18:9 en 10a

Eternal

Pcain — Mon, 07 Jul 2025 19:50:40 GMT

Pcain: Eternal hernoemd naar Eeuwig leven is met Christus verschenen

{{info|Eternal Life Has Appeared in Christ}} 

<blockquote>1 Johannes 1:1-41 1) Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij met eigen ogen gezien en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt, dat verkondigen wij: het Woord dat leven is – 2) Het leven is verschenen, wij hebben het gezien en getuigen ervan, we verkondigen u het eeuwige leven, dat bij de Vader was en aan ons verschenen is – 3) Wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen we ook aan u, opdat ook u met ons verbonden bent. En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus – 4) We schrijven u deze brief om onze vreugde volkomen te maken.</blockquote>
De enige brieven in het Nieuwe Testament die niet vermelden wie ze schreef, zijn de drie brieven van Johannes en de brief aan de Hebreeën. De titel boven de brief in onze Bijbels (“De eerste brief van Johannes”) is toegevoegd door de kerk. Maar er zijn drie goede redenen waarom we geloven dat de apostel Johannes de brief schreef.

<h4>Drie argumenten voor Johannes’ auteurschap</h4>
De eerste, omdat de vroegste christelijke schrijvers erkennen dat Johannes de schrijver is – Irenaeus (jaar 200), Clementius van Alexandrië (jaar 215) en Tertullianus (jaar 220).
De tweede, omdat de schrijver zichzelf identificeert als een ooggetuige van Jezus’ aardse leven (1:1): “Wat wij met eigen ogen gezien en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt.”
De derde, de stijl en woordgebruik zijn bijna identiek aan de stijl en woordgebruik van Het evangelie naar Johannes.
Aan het einde van Het evangelie naar Johannes (21:24) wordt ons expliciet verteld dat de apostel die het schreef “de leerling van wie Jezus veel hield” was – dat wil zeggen, de leerling die de intiemste, persoonlijke vriendschap met Jezus had, degene die tijdens het laatste avondmaal tegen Jezus aanlag (13:23), degene aan wie Jezus zijn moeder toevertrouwde (19:26), degene die sneller dan Petrus naar het lege graf rende (20:2-4).
Maar de geliefde leerling wordt nooit bij naam genoemd. Hij moest er een zijn van de intiemste drie, Petrus, Jakobus of Johannes. Hij kan Petrus niet zijn geweest want hij rende harder dan Petrus! En volgens Handelingen 12:1 werd Jakobus door Herodes vermoord zo’n tien jaar na de dood van Jezus. Het is zeer onwaarschijnlijk dat Het evangelie naar Johannes zo vroeg werd geschreven. Dus de conclusie die het meest voor de hand ligt is dat de geliefde leerling en auteur van het evangelie en de brieven de apostel Johannes was.

<h4>Waarom het auteurschap van Johannes zo belangrijk is</h4>
In zekere zin is dit onbelangrijk aangezien de auteur via de inspiratie van de Heilige Geest ons zijn naam niet heeft verteld, en uiteindelijk hangt de betekenis van het boek niet af van het zeker zijn wie de auteur was. Bijna geen enkele bijbelonderzoeker zegt: “Het was niet Johannes. Het was een andere van de twaalf.” Iedereen weet dat als de auteur van deze brief dicht genoeg bij Jezus was om hem aan te raken, het Johannes geweest moet zijn. Er zijn geen andere mogelijke kandidaten onder de leerlingen van die aardse dagen.
Dus de afwijzing van Johannes is eigenlijk altijd een afwijzing van de waarheid van de allereerste vers in deze brief: “Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij met eigen ogen gezien en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt …” Als het Johannes niet was, was het geen ooggetuige en wordt de integriteit van de auteur (die beweert een ooggetuige te zijn!) vanaf het begin aangevochten.
Dus waarom ik begin met deze gedachten over het auteurschap van deze brief is om de kwestie waarmee de auteur begint, naar voren te brengen: hij had de Zoon van God gehoord, gezien en aangeraakt.

<h4>Kom naar het licht</h4>
Op de dag des oordeels zal God mensen die deze brief gelezen hebben en de getuigenis ervan niet geloven, vragen: “Waarom geloofde je niet de getuigenis van mijn dienaar Johannes? Vertoonde hij dan eigenschappen van een leugenaar of een gek? Was zijn leer dan in tegenspraak met zichzelf? Stond de boodschap van deze brief dan in conflict met in redelijkheid vastgestelde, historische feiten? Hielpen zijn inzagen in je hart en Gods wegen niet om te helpen de realiteit te begrijpen? Paste zijn getuigenis niet bij de andere getuigenissen over mijn Zoon? Waarom geloofde je zijn getuigenis niet?
Op die dag van de waarheid zal er maar één antwoord zijn: “Wie kwaad doet, haat het licht; hij schuwt het licht omdat anders zijn daden bekend worden” (Johannes 3:20). Het is niet dat we maar langzaam overtuigd raken omdat we een tekort hebben aan betrouwbare getuigenis van de waarheid over Christus. Het is omdat geloven betekent gebroken te worden en de zwartheid van onze harten bloot stellen aan het licht van Gods heiligheid.
Omdat we ons de komende 21 weken blootstellen aan de getuigenis van Johannes, dring ik er bij u op aan om de binnenkamers van de zonden in uw leven, niet te sluiten maar om naar het licht te komen en diep en lang na te denken over het feit dat met deze brief we te maken hebben met de boodschap van degene die feitelijk de Heer van de glorie heeft gezien en aangeraakt.

<h4>Vijf beweringen in Johannes 1:1-4</h4>
Om de betekenis van deze eerste vier verzen uit te leggen, heb ik geprobeerd om de vijf belangrijke beweringen die ik erin zie, op logische volgorde te zetten.

<ol><li>Christus, ons Leven, bestond eeuwig met de Vader.
</li><li>Christus, ons Leven, verscheen als mens.
</li><li>Door Christus’ incarnatie is Johannes bevriend geraakt met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.
</li><li>Daarom maakt Johannes de verkondiging van Christus tot basis van zijn broederschap met andere gelovigen.
</li><li>Johannes verlangt naar de volheid van vreugde die komt wanneer anderen zijn blijheid binnen de vriendschap met de Vader en de Zoon delen.
</li></ol>
De bron waaruit de rivier van deze tekst ontspringt, is Christus die nooit een begin had maar altijd al bestond samen met de Vader. En de oceaan waarheen de rivier van deze tekst stroomt is de vreugde van onze broederschap met elkaar en met de Vader en de Zoon.
Dus wat ik met u wil doen deze morgen, is langs de rivier van deze tekst lopen en een ferme teug drinken op deze vijf plaatsen. Mijn doel is dan dat God de wateren van zijn Woord gebruikt om uw vertrouwen in Christus te verfrissen en uw verlangen naar vreugde in zijn broederschap te intensiveren.

<h4>1. Christus, ons Leven, bestond eeuwig met de Vader.=</h4>
Dit haal ik vooral uit vers 2: “Het leven is verschenen, wij hebben het gezien en getuigen ervan, we verkondigen u het eeuwige leven, dat bij de Vader was en aan ons verschenen is.”

<h5>Christus is ons leven</h5>
Nou moet u dit eens zien, ten eerste, Christus wordt gewoon “Het Leven” genoemd. “Het leven is verschenen.” Het was Christus die is verschenen. Christus verscheen in menselijke gedaante. Maar zoals in 1 Johannes 5:11-12 staat: “Dit getuigenis luidt: God heeft ons eeuwig leven geschonken en dat leven is in zijn Zoon. Wie de Zoon heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet.” Dus de Zoon van God, Jezus Christus, is ons Leven. Wanneer we met hem bevriend zijn, delen we in het leven.

<h5>Het leven is eeuwig</h5>
Ten tweede, kijk eens, dit leven is eeuwig. “Het leven is verschenen …, we verkondigen u het eeuwige leven.” Dit is het beste commentaar op het eerste zinsdeel van vers 1: “Wat er was vanaf het begin … ” “Vanaf het begin” betekent dat Christus ons Leven erbij was toen de schepping begon. Hij is eeuwig. Hij had geen begin. Hij zal geen einde hebben. Hij is geen onderdeel van de schepping. In den beginne is hij de oorsprong van de schepping. Al het leven komt van hem. Hij is de bron, niet een onderdeel van de rivier. “In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Het was in het begin bij God. Alles is erdoor ontstaan, zonder het Woord is niets ontstaan van wat bestaat” (Johannes 1:1-3).
Dus de fundamenteelste bewering van deze tekst is dat Christus ons Leven eeuwig bestond met de Vader. Al het andere komt uit hem voort. We doen er goed aan vaak en diep na te denken over de spectaculaire waarheid dat Christus bestond zonder begin in alle eeuwigheid.

<h4>2. Christus, ons Leven, verscheen als mens.</h4>
Weer maakt vers 2 dit duidelijk: “Het leven is verschenen.” Dat wil zeggen, de eeuwige Christus werd zichtbaar. Hij verscheen. En de vorm waarin is duidelijk gemaakt met vers 1: “Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij met eigen ogen gezien en aanschouwd hebben, wat onze handen hebben aangeraakt …”

<h5>Het struikelblok van de incarnatie</h5>
Het feit dat Johannes beweert dat wat er vanaf het begin was, te hebben aangeraakt, namelijk, het verschenen eeuwige Leven, laat duidelijk zien dat incarnatie hier het punt is. De eeuwige Christus die bij de Vader was vanaf het begin en natuurlijk God was – deze Christus verscheen in de vorm van een lichaam van vlees en bloed. Hij werd mens.
Hier heb je een enorm struikelblok. Mensen zijn daarover gevallen vanaf de tijd van Johannes tot in onze tijd (conform De mythe van de geïncarneerde God)². Johannes zegt in zijn tweede brief (vers 7): “Er zijn veel misleiders in de wereld verschenen die de komst van Jezus Christus als mens niet belijden. In hen is de misleider bij uitstek, de antichrist, te herkennen.”
Velen zijn bereid in Christus te geloven als hij puur geestelijk blijft. Maar als we prediken dat Christus een specifieke mens op een specifieke plek is geworden en bepaalde geboden uitdraagt, sterft aan een bepaald kruis en daarbij de specifieke zonden van specifiek onze levens laat zien, dan houdt de preek voor velen op nog acceptabel te zijn.

<h5>Wanneer God mens wordt …</h5>
Ik denk niet zozeer dat het mysterie van een goddelijke en menselijke natuur verenigd in één persoon ervoor zorgt dat mensen vallen over de leer van de incarnatie. Het struikelblok is dat mocht de leer waar zijn, wereldwijd elk individueel mens deze specifieke Joodse mens moet gehoorzamen. Alles wat hij zegt, is voorschrift. Alles wat hij deed, is perfect. En het bijzondere van zijn werk en woord gaat de geschiedenis in als een specifiek, geïnspireerd boek (geschreven in de specifieke talen Grieks en Hebreeuws) dat een universeel gezag beweert te hebben over elk ander boek dat ooit geschreven is.
Dat is het struikelblok van de incarnatie – wanneer God een mens wordt, verwijdert hij elk verzinsel van de mens om God te zijn. We kunnen niet langer ons eigen ding doen; we moeten doen wat deze ene Joodse mens wil dat we doen. We kunnen niet langer stellen dat we onszelf wel kunnen redden want deze Joodse mens zegt dat we allemaal lijden aan de zonde en naar hem moeten komen voor genezing. We kunnen niet langer afhankelijk zijn van onze eigen wijsheid om leven te vinden want deze ene joodse mens die 30 duistere jaren leefde in een klein land in het Midden-Oosten, zegt: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.”
Als God een mens wordt, houdt de mensheid op om de norm voor alles te worden, en wordt deze mens de norm voor alles. Dit is gewoon niet acceptabel voor de rebelse harten van mannen en vrouwen. De incarnatie is een schending van de mensenrechtenwet geschreven door Adam en Eva in het Hof van Eden. Het is totalitair. Het is autoritair! Imperialisme! Alleenheerschappij! Illegale toe-eigening! Absolutisme! Wie denkt hij dat hij is!
GOD!

<h5>De dogmatische test van spirituele authenticiteit</h5>
En daarom is de leer van de incarnatie vanaf het begin een maatstaf voor orthodoxie en spirituele authenticiteit geweest. 1 Johannes 4:2: “De Geest van God herkent u hieraan: iedere geest die belijdt dat Jezus Christus als mens gekomen is, komt van God. Iedere geest die dit niet belijdt, komt niet van God.”
Alleen de Geest van God kan onze opstand tegen de autoritaire bijzonderheid van de incarnatie breken en zorgen dat we ons met blijdschap onderwerpen aan deze ene Joodse mens als onze absolute heerser. En dus is de bekentenis dat God als mens is gekomen, Johannes’ dogmatische test of we al dan niet bij God horen.

<h4>3. Door Christus’ incarnatie is Johannes bevriend geraakt met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.</h4>
In het laatste deel van vers 3 staat: “En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.” Verbondenheid (koinonia) is een persoonlijke ervaring van iets zeer gemeenschappelijks delen met anderen. Het is het plezier dat je in een groep bent en oog in oog ziet wat echt belangrijk is. Dat is: dezelfde waarden delen en met dezelfde liefde reageren op wat echt telt. Het is wat werken met Tom, Steve, Dean en Char maakt tot een van de geweldigste dingen in mijn leven. Het is wat een basis, karakter en resultaat geeft aan een christelijk huwelijk.
Dus beweren dat je verbonden bent met de Vader en zijn Zoon, betekent dat u bent gekomen om in hun waarden te delen. U gelooft wat zij geloven en houdt van datgene waarvan zij houden. En dus verheugt het u tijd met hen door te brengen. U houdt ervan hen te betrekken bij alles wat u doet. U houdt van de gedachte om eeuwig bij hen te zijn zodat u ze beter kunt leren kennen.

<h5>Verbondenheid via het Woord en gebed</h5>
Praktisch gezien betekent dit dat we herhaaldelijk u doen herinneren aan uit het hoofd geleerde delen van Gods Woord; en wanneer de Heer een waarschuwend, veelbelovend of richtinggevend woord spreekt, bidden wij om zijn hulp bij het reageren zoals we dat horen te doen; en dan vertrouwen we op hem als we met hem leven in het licht. Hij komt dichter bij u via zijn Woord. U komt dichter bij hem via het gebed. En in de kracht van deze verbondenheid volgt u zijn wil. Dat is de mooiste manier om uw leven te leven.

<h5>Verbondenheid via Jezus Christus</h5>
Johannes weet dat hij het geschenk van deze verbondenheid te danken heeft aan Jezus Christus. Christus kwam en maakte zichzelf de vriend van tollenaas en zondaars. Hij offerde zijn vriendschap aan een ieder die bereid was zijn waarden te veranderen en de dingen oog in oog met hem te zien. U kunt geen broederschap met Jezus hebben als u geen vertrouwen in zijn oordeel heeft. Maar als u Jezus wel vertrouwt, heeft u niet alleen met hém verbondenheid maar ook met God de Vader. Johannes zei in 2:23: “Ieder die de Zoon niet erkent, heeft ook de Vader niet. Wie de Zoon erkent, heeft ook de Vader.” Verbondenheid met God komt alleen door Jezus Christus zijn Zoon.
Dus elke keer als iemand getuigt van de waarheid over Jezus Christus – wie hij was, wat hij deed en waaraan hij waarde hecht – bestaat er de gelegenheid voor zij die de getuigenis horen, om te stoppen met de opstand tegen de wil van Christus, zijn waarden te accepteren, en te beginnen om verbonden te zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.

<h4>4. Daarom maakt Johannes de verkondiging van Christus tot basis van zijn verbondenheid met andere gelovigen.</h4>
In vers 3 staat: “Wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen we ook aan u, opdat ook u met ons verbonden bent. En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.” Of om de vers achterstevoren te lezen: “Omdat we verbonden zijn met de Vader en zijn Zoon, bestaat de enige manier waarop wij met u verbonden kunnen zijn, uit het u verkondigen wat we weten over de Zoon die we gezien en gehoord hebben.”

<h5>Gedeelde leer als de basis voor christelijke verbondenheid</h5>
Bij Bethlehem3 spreken we van de drie speerpunten van de evangelische dienst: toewijding aan God tijdens de eredienst, toewijding aan elkaar tijdens de vorming, en toewijding aan de wereld tijdens de getuigenis. Moet u eens zien hoe dit vers de relatie tussen de eerste twee ondersteunt. Om verbondenheid met zijn lezers te voelen, vertelt Johannes hen wat hij gelooft over Jezus Christus. Met andere woorden, er is geen bijzondere band tussen mensen die niet de visie van Jezus Christus delen. Gedeelde leer is de basis van christelijke broederschap.
Als Johannes de verbondenheid met een groep mensen wil bevorderen, schrijft hij hen een brief vol theologie. Toen Paulus in zendingswerk broederschap wou voorbereiden om hem4 te ondersteunen en naar Spanje te zenden, schreef hij een theologisch boek getiteld Romeinen. Des te diepere en sterker u de broederschap wilt laten zijn, des te meer theologie moet er gedeeld worden.

<h5>Drie lessen</h5>
We hebben hier veel lessen voor ons. Laat me er drie noemen:
Eerste, het grote gevaar van de huidige wereldwijde charismatische beweging (met al het goede dat ik erin herken) is dat het vaak probeert verbondenheid tussen gelovigen te bestendigen op basis van gedeelde ervaringen in plaats van op basis van gedeelde theologie. Dat is niet de Bijbelse manier en zal op den duur uitmonden in het uitgeput raken van slecht gefundeerde ervaringen of in de ontwikkeling van een heldentheologie om tegenstrijdigheden glad te strijken.
Tweede, zeker, deze tekst wijst erop dat geen christen met een ongelovige zou moeten trouwen. Diepe verbondenheid in de dingen die het meest tellen is niet mogelijk als we niet hetzelfde idee over en dezelfde liefde voor Christus delen.
Derde, het is een grote en trieste ironie dat we als Conference5, terwijl we belijden in de Bijbel te zijn, de reputatie hebben om te proberen de eenheid van broederschap vast te houden, niet door de grote lessen uit de Schrift te eerbiedigen maar door ze te vermijden. Toen Johannes de verbondenheid met zijn lezers wou bevorderen en bestendigen, werd hij theologisch. Als de Conference de verbondenheid wil bevorderen en bestendigen, wordt ze a-theologisch. We betalen hiervoor de prijs op verschillende manieren. En dat is een groot verdriet.
Zo God het wil, zullen we bij Bethlehem een andere toon aanslaan. We zullen overduidelijk theologisch worden en altijd onze kaarten op tafel leggen. Het laatste wat ik wil doen is leden aantrekken of houden met het verbergen van juist die kenmerken die ons vullen met passie en vuur voor de glorie van God. De Bijbelse theologie verwateren tot de laagste gemeenschappelijke deler die nog aanvaardbaar is, is de doodsteek voor godsdienst, orthodoxie, zendingen, moraal en groei. En de BGC zit in de problemen op elk van deze themagebieden.
Laten we in de voetstappen van Johannes treden. Vers 3: “Wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen we ook aan u, opdat ook u met ons verbonden bent.” Hier staat wat we over Christus geloven! Aanbidt u wat wij aanbidden? (Conform 4:6.)

<h4>5. Ten slotte, Johannes schrijft zijn getuigenis van Jezus in deze brief omdat hij verlangt naar de volheid van de vreugde die komt wanneer anderen delen in zijn blijheid binnen de vriendschap met de Vader en de Zoon Jezus Christus.</h4>
Vers 4: “We schrijven u deze brief om onze vreugde volkomen te maken.” Ik denk dat alle moderne versies het bij het goede eind hebben door te vertalen als “onze vreugde” in plaats van zoals de King James Versie: “uw vreugde.”
Natuurlijk, in een kerk waar een van onze kenmerken christelijk hedonisme is, is dit helemaal geen verrassing. Op de eerste plaatst staat de enorme vreugde die komt door God te kennen en broederschap met hem te ervaren. Maar dan hunkeren we naar iets meer. Niet dat er aan God iets kan worden toegevoegd maar dat meer van God kan worden ervaren in de broederschap van de heiligen (conform Psalm 16:1-3). Als dat niet waar zou zijn, zou het verlangen naar verbondenheid afgoderij zijn. Onze vreugde in broederschap met God wordt compleet via de vreugde die anderen hebben in de broederschap met God.
Dit is de kern van christelijk hedonisme – de leer dat het niet slechts is toegestaan maar ook nodig om uw eigen vreugde na te streven in de heilige vreugde van anderen. Als het uw doel is om een vriend in de broederschap met God te brengen terwijl uw hart zegt: “Het is voor mij een kwestie waarin het me onverschillig laat of hij verbondenheid met God vindt,” zou u slecht zijn. God wil niet dat onze hart het goede dat we zoeken, koud laat. Hij wil dat we er blij van worden. Hij wil dat we ermee onze vreugde nastreven zoals Johannes dat deed. “We schrijven u deze brief om onze vreugde volkomen te maken..”
Wat een verschrikkelijke leer – om bij te brengen dat het slecht is voor een christen om zijn eigen vreugde na te streven. Zo’n leer is een belediging voor God die ons oplegt om vreugde te scheppen in de Heer en het als vreugde aanmerkt wanneer we onze levens geven om te delen in die vreugde met anderen.

<h4>Samengevat:</h4>
1. Christus, ons Leven, bestond eeuwig met de Vader.
2. Christus, ons Leven, verscheen als mens.
3. Door Christus’ incarnatie is Johannes bevriend geraakt met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus.
4. Daarom moeten we het Bijbels begrip van Christus tot basis maken van de broederschap met andere gelovigen.
5. En we zouden anderen bij deze broederschap moeten betrekken want we verlangen naar de volheid van de vreugde die komt wanneer anderen onze blijheid in de vriendschap met de Vader en de Zoon delen.

<hr />
 Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele boektitel: “The Myth of God Incarnate” 
3 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
4 Johannes 
5 Baptist General Conference (BGC, Conference), oorspronkelijk Zweedse baptistengemeente die wereldwijd is gegaan, in 2008 omgedoopt in Converge

Getrouwd

Pcain — Tue, 10 Jun 2025 20:20:26 GMT

Pcain: Getrouwd hernoemd naar Getrouwd blijven gaat niet over van elkaar blijven houden, deel 2

{{info|Staying Married Is Not About Staying in Love, Part 2}} 

<blockquote>Genesis 2:18-251 De HEER God zei: ‘Het is niet goed dat de mens alleen is, Ik zal een helper voor hem maken die bij hem past.’ 19 Toen vormde Hij uit aarde alle in het wild levende dieren en alle vogels, en Hij bracht die bij de mens om te zien welke namen de mens ze zou geven: zoals hij elk levend wezen zou noemen, zo zou het heten. 20 De mens gaf namen aan al het vee, aan alle vogels en alle wilde dieren, maar hij vond geen helper die bij hem paste. 21 Toen liet de HEER God de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam Hij een van zijn ribben weg, en Hij sloot het lichaam weer op die plaats. 22 Uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, bouwde de HEER God een vrouw en Hij bracht haar bij de mens. 23 Toen riep de mens uit: ‘Dit is ze! Mijn eigen gebeente, mijn eigen vlees en bloed. Vrouw wordt zij genoemd, genomen uit een man.’ 24 Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht hij zich aan zijn vrouw, en zij zullen één lichaam zijn. 25 Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar.</blockquote>

====Het huwelijk en het evangelie====

Het huwelijk is prachtiger dan wie dan ook op aarde weet. En waarom het prachtig is, kun je alleen leren via Gods speciale openbaring en kan alleen verzorgd worden door het werk van de Heilige Geest, dat ons in staat stelt het wonder te begrijpen en te omarmen. We hebben hulp van de Geest nodig omdat het wonder van het huwelijk nauw verweven is met het wonder van het evangelie over het kruis van Christus, en het bericht over het kruis klinkt voor de aardse mens als dwaasheid, en dus is de zin van het huwelijk dwaasheid in de ogen van de aardse mens (1 Korintiërs 2:14). Bijvoorbeeld, atheïst Richard Dawkins zei vorige herfst:

<blockquote>Ik voorzag … in overtuigende argumenten tegen een bovennatuurlijke, intelligente schepper. Maar het lijkt me toch wel een idee dat lof verdient. Weerlegbaar – maar desondanks indrukwekkend en groot genoeg om enig respect te verdienen. Ik zie de Olympische goden of Jezus nog niet naar beneden komen en sterven aan het Kruis alsof ze dat respect waardig zijn. Ze komen op mij bekrompen over.</blockquote>

Dit zijn de tragische woorden van “de aardse man.” Zij die Christus beschouwen als bekrompen evenals zijn tot-mens-wording, dood, wederopstanding en heerschappij over het universum dat hij in stand houdt met zijn machtig woord (Hebreeën 1:3; Colossenzen 1:16-17), zullen niet de pracht van het huwelijk verweven in het evangelie zien. Ik bid dat u dat wel doet. Ik geloof dat God het aan u zal onthullen als u vastberaden zult kijken naar de openbaring ervan in Gods woord, en de hulp van de Heilige Geest zoekt om u in staat te stellen om de glorie van Christus en zijn met bloed gekochte verbond met de kerk, te zien en te waarderen zoals het huwelijk dit representeert.

====Het huwelijk is het ''gebruik'' van God voor de ''glorie'' van God====

Vorige week zagen we dat het ''fundamenteelste'' wat we over het huwelijk kunnen zeggen, is dat het de manier is waarop God handelt. En het ''ultiemste'' wat we over het huwelijk kunnen zeggen, is dat het de ''weerspiegeling'' van God is. Het is de weerspiegeling van God omdat God in Christus een nieuw verbond met zijn mensen heeft gesloten. Daarin belooft hij te vergeven, vrij te spreken en te verheffen, een ieder die zich van de zonde afkeert richting hem, en Christus ontvangt als Redder, Heer en hoogste Schat van zijn leven. Het huwelijk tussen een man en een vrouw was vanaf het begin ontworpen om een weerspiegeling en representatie van die verbondsrelatie te zijn.

Daarom citeert Paulus Genesis 2:24 – “Daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één lichaam zijn.” – en dan zegt hij: “In deze woorden schuilt een groot geheim – ik betrek ze op Christus en de kerk” (Efeziërs 5:31-32). De ouders verlaten en zich binden aan een vrouw, een nieuwe één-lichaam verbond vormend, is vanaf het begin bedoeld om dit nieuwe verbond te laten zien – Christus verlaat zijn Vader en neemt de kerk als zijn bruid, wat hem zijn leven kost, zich voor altijd hechtend aan haar in een één-geest verbond (1 Korintiërs 6:17).

Dus concludeerde ik dat getrouwd blijven niet gaat over van elkaar blijven houden. Het gaat over zich aan het verbond blijven houden. Als een huwelijkspartner verliefd wordt op een ander, is een diepzinnige, logische reactie van de bedroefde wederhelft en de kerk: “Nou en! Blijf je aan je verbond houden.” Nu is het tijd om dieper te onderzoeken hoe deze verbondstrouwheid eruit ziet en wat ze inhoudt.

====Naakt maar niet beschaamd====

Om ons te helpen en om een bredere basis te leggen, wenden we ons in onze tekst tot dit vers waarover we het vorige week niet gehad hebben: Genesis 2:25: “Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar.” Welk punt maakt dit vers? Kijk eens naar deze twee redenen waarom ze niet beschaamd waren. Eerst de reden dat ze beide perfecte lichamen hadden. Omdat dus hun verschijning perfect was, hadden ze niet de geringste angst dat hun wederhelft afkeurend zou zijn. Met andere woorden, ze waren vrij van schaamte omdat ze absoluut niets hadden om zich voor te schamen. Is dat het belangrijkste punt?

Dit is inderdaad een realistische vaststelling. Toen God de mens schiep, zei hij dat zijn schepping “zeer goed” was (Genesis 1:31). Dus de man en de vrouw waren van perfecte schoonheid en aantrekkelijkheid. Er was geen enkel gebrek en geen enkele smet. Is dat het punt van Genesis 2:25? Dat betwijfel ik. Om drie redenen.

====Niet vanwege perfecte lichamen====

''Ten eerste,'' ongeacht hoe mooi en aantrekkelijk uw huwelijkspartner ook is, als u chagrijnig, egoïstisch of onaardig bent, kunt u opmerkingen maken op zo’n manier dat het de ander beschaamt. Onbeschaamd zijn in een huwelijksrelatie vraagt meer dan fysiek perfect zijn; degene die naar u kijkt, moet moreel oprecht en fatsoenlijk zijn.

''Ten tweede,'' Genesis 2:24-25 is bedoeld om te voorzien in fundamentele wijsheid aangaande het huwelijk lang na de zondeval van de mens. We kunnen dat zien aan de manier waarop Jezus vers 24 gebruikt. Dus lijkt het me niet dat het belangrijkste punt alleen betrekking heeft op de situatie van vóór de zondeval, namelijk de perfectie van hun lichamen.

''Ten derde,'' vers 24 legt de verbinding die maakt dat vers 25 mogelijk is. En de nadruk ligt hier op de verbondsbelofte. Deze twee hechten zich aan elkaar in een nieuwe één-lichaam verbond dat geen experiment is. Het is een nieuwe gesloten eenheid. Dat is wat zorgt voor de context van een schaamtevrij huwelijk – niet hun perfecte schoonheid.

====Vanwege de verbondsliefde====

Denk dus eens na over een tweede mogelijkheid waardoor ze naakt kunnen zijn en zich niet schamen. Mijn vermoeden is dat de nadruk niet ligt op hun gebrek aan fysieke imperfecties maar op hun volmaakte verbondsliefde. Met andere woorden, ik kan om twee redenen vrij zijn van schaamte: De ene is dat ik perfect ben en niets heb om me voor te schamen; de andere is dat ik niet perfect ben maar dat ik niet de afkeuring van mijn vrouw vrees. De eerste manier om schaamtevrij te zijn is om perfect te zijn; de tweede manier om schaamtevrij te zijn, is gebaseerd op de genadige natuur van de verbondsliefde. In het eerste geval is er geen schaamte want we zijn vlekkeloos. In het tweede geval is er geen schaamte want de verbondsliefde dekt tal van zonden (1 Petrus 4:8; 1 Korintiërs 13:5).

Ik weet dat in Genesis 2:25 de zondeval nog niet heeft plaatsgevonden. Dus zijn er geen zonden af te dekken. Maar mijn punt is dat vers 25 voortvloeit uit vers 24 omdat de verbondsrelatie die door te trouwen wordt gevestigd, vanaf het begin is ontworpen om de belangrijkste basis te zijn voor de afwezigheid van schaamte. Weliswaar, totdat de zonde in de wereld kwam en alle soorten lichamelijke gebreken mee kwamen, hoefden Adam en Eva hun verbondsliefde niet toe te passen om elkaars zonden of gebreken te dekken. Maar dat was Gods ontwerp. Het huwelijk was vanaf het begin ontworpen om Christus en zijn kerk te representeren, en de kern van het nieuwe verbond is dat Christus de zonden van zijn bruid laat schieten. Zijn bruid is vrij van schaamte, ''niet'' omdat ze perfect is maar omdat ze niet vreest dat haar minnaar haar zal verwerpen of haar zal beschamen met haar zonde. Dat is waarom de leer van de vrijspraak onderdeel is van de kern van wat het huwelijk doet functioneren. Het zorgt verticaal voor vrede met God ondanks onze zonden. En wanneer het horizontaal ervaren wordt, zorgt het voor een schaamtevrije vrede tussen een imperfecte man en een imperfecte vrouw. Ik hoop dat ik hier volgende week vollediger naar kan kijken.

====Onafhankelijkheid verklaren====

Maar eerst moeten we het kijken afronden naar wat de tekst te zeggen heeft over naaktheid en schaamte. In Genesis 2:17 heeft God tegen Adam gezegd: “Maar niet van de boom van de kennis van goed en kwaad; wanneer je daarvan eet, zul je onherroepelijk sterven.” Ik zie de “kennis van goed en kwaad” als een verwijzing naar de status van onafhankelijkheid van God waarin Adam en Eva voor zichzelf bepalen, los van God, wat goed en wat kwaad is. Dus het eten van deze boom zou een verklaring van onafhankelijkheid van God betekenen.

In Genesis 3:5-6 is dat wat er gebeurt:

<blockquote>[De verleider zegt,] “God weet dat jullie de ogen zullen opengaan zodra je daarvan eet, en dat jullie dan als God zullen zijn en kennis zullen hebben van goed en kwaad.” Dus toen de vrouw zag dat de vruchten van de boom er heerlijk uitzagen, een lust voor het oog waren en het aanlokkelijk was dat de boom haar wijsheid zou schenken, plukte ze een paar vruchten en at ervan, en ook gaf ze wat aan haar man, die bij haar was, en hij at ervan.</blockquote>

Het eerste effect van deze opstand tegen God en deze verklaring van onafhankelijkheid zijn vastgelegd in vers 7: “Toen gingen hun beiden de ogen open en merkten ze dat ze naakt waren. Daarom regen ze vijgenbladeren aan elkaar en maakten er lendenschorten van.” Wat betekent dit?

Opeens zijn ze zich bewust van hun lichamen. Vóór hun opstand tegen God was er geen schaamte. Nu, overduidelijk, is er schaamte. Waarom? Er is geen reden om aan te nemen dat ze opeens lelijk werden. Daarop richt de tekst zich helemaal niet. Hun schoonheid was niet het middelpunt van Genesis 2:25, en hun lelijkheid is niet het middelpunt hier in 3:7. Waarom dan die schaamte? Omdat de fundering van de verbondstrouwe liefde ineenstortte. En daarmee verdween de zoete, absoluut betrouwbare veiligheid van het huwelijk voor altijd.

====De fundering van verbondstrouwe liefde====

De fundering van verbondstrouwe liefde tussen een man en een vrouw is het ongebroken verbond tussen hen en God – God heerst over hen voor hun bestwil en zij genieten van hem binnen die veiligheid, en vertrouwen hem. Toen ze aten van de boom van de kennis van goed en kwaad, was dat verbond verbroken en de fundering van hun eigen verbondstrouwheid stortte in.

Ze ervoeren dat meteen in de verdorvenheid van hun eigen verbondsliefde voor elkaar. Dat gebeurde op twee manieren. En wij ervaren dat tegenwoordig op dezelfde twee manieren. En beide zijn verbonden met de ervaring van schaamte. In het eerste geval is degene die mijn naaktheid ziet, niet langer te vertrouwen; dus ben ik bevreesd om beschaamd te worden. In het tweede geval ben ikzelf niet meer op voet van vrede met God maar voel ik me schuldig, onzuiver en onwaardig – ik verdien het om beschaamd te worden. Denk eens stuk voor stuk na over deze dingen.

====Vatbaarheid voor schaamte====

In het eerste geval ben ik me bewust van mijn lichaam en voel ik me vatbaar voor schaamte omdat ik weet dat Eva ervoor heeft gekozen om onafhankelijk van God te zijn. Ze heeft zichzelf centraal gesteld in de plaats van God. Ze is in wezen een egoïstische persoon. Vanaf deze dag zal ze zichzelf op de eerste plaats zetten en anderen op de laatste. Ze is niet langer een dienaar. Dus is ze niet betrouwbaar. En ik voel me kwetsbaar in haar buurt want waarschijnlijk zal ze me afbreken als dat haar opbouwt. Dus opeens is mijn naaktheid ongemakkelijk. Ik vertrouw er niet meer op dat ze van me houdt met pure, verbondstrouwe liefde. Dat is een bron van schaamte en onzekerheid.

====Het gebroken verbond met God====

De andere bron is dat Adam zelf, niet alleen maar zijn vrouw, het verbond met God verbroken heeft. Als zij rebels, egoïstisch en daarom onbetrouwbaar is, ben ik dat ook. Maar hoe ik dat waarneem in mezelf is dat ik me onzuiver, schuldig en onwaardig voel. Dat is in feite wat ik ben. Vóór de zondeval waren wat het ''is'' en wat het ''hoort te zijn'', gelijk aan elkaar. Maar nu zijn wat het ''is'' en wat het ''hoort te zijn'', niet gelijk aan elkaar. Ik ''hoor'' bescheiden en blij onderworpen ''te zijn'' aan God. Maar dat ben ik niet. Deze enorme kloof tussen wat ik ''ben'' en wat ik ''zou moeten zijn'', kenmerkt alles aan mij - inclusief hoe ik me over mijn lichaam voel. Dus ook al is mijn vrouw de betrouwbaarste persoon ter wereld, mijn eigen gevoel van schuld en onwaardigheid zorgt er nu voor dat ik me kwetsbaar voel. De eenvoudige, open naaktheid van de onschuld voelt nu onverenigbaar met de schuldige persoon die ik ben. Ik voel me beschaamd.

Dus de schaamte voor naaktheid komt vanuit twee bronnen en beide zijn het resultaat van de ineenstorting van de fundering onder de verbondsliefde in onze relatie met God. De ene is dat Eva niet langer betrouwbaar is om me lief te hebben; ze is egoïstisch geworden en ik voel me kwetsbaar uit vrees dat ze me zal onderdrukken voor haar eigen egoïstische doelen. De andere is dat ik al weet dat ik schuldig ben, en de naaktheid van de onschuld staat in tegenspraak met mijn onwaardigheid – ik schaam me daarvoor.

====Ze kleedden zichzelf aan====

In Genesis 3:7 staat dat ze probeerden met de nieuwe situatie om te gaan door kleren te maken: “Daarom regen ze vijgenbladeren aan elkaar en maakten er lendenschorten van.” Dan, in Genesis 3:21, maakt God betere kleren voor hen van dierenhuiden: “De HEER God maakte voor de mens en zijn vrouw kleren van dierenvellen en trok hun die aan.” Wat moeten we hiervan maken?

De poging van Adam en Eva om zichzelf aan te kleden was een zondige poging om te verbergen wat er daadwerkelijk gebeurd was. Ze gingen verder en probeerden zich voor God te verbergen (Genesis 3:8). Ze waren niet langer onschuldig maar waren rebellen tegen God. Hun naaktheid voelde als iets wat teveel onthuld en te kwetsbaar maakt. Dus probeerden ze de kloof te dichten tussen wat ze waren en wat ze hoorden te zijn door te bedekken wat er is en zich op een nieuwe manier te laten zien. Vanuit hun standpunt was dit de oorsprong van de hypocrisie. Het was de eerste – en volledig onsuccesvolle – poging de boel te verheimelijken.

====Toen kleedde God hen====

Wat betekent het dan dat God hen met dierenvellen kleedde? Bevestigde hij hun hypocrisie? Gaf hij hulp bij en maakt hij zich medeplichtig aan hun uitvlucht? Als ze naakt en schaamtevrij waren vóór de zondeval, en kleren aandoen na de zondeval, om hun schaamte te verkleinen, wat doet God dan als hij hen beter aankleedt dan zij zichzelf kunnen aankleden? Ik denk dat het antwoord is dat hij iets doet met een negatieve boodschap en iets met een positieve boodschap.

Negatief zegt hij, U bent niet wat u was en u bent niet wat u hoort te zijn. Het gat tussen wat u bent en wat u zou moeten zijn is enorm. Uzelf bedekken met kleding is een logische reactie hierop – niet om het af te dekken maar om het te bevestigen. Voortaan zult u kleding dragen, niet om te verbergen dat u niet bent wat u zou moeten zijn, maar om te bevestigen dat u niet bent wat u zou moeten zijn. Een praktisch gevolg is dat openbare naaktheid tegenwoordig geen terugkeer naar de onschuld is maar opstand tegen de morele realiteit. God legt ons kleding op om te getuigen van de glorie de we hebben verloren en het is extra rebelsheid om deze uit te doen.

En voor zij die de andere kant op rebelleren en voor zichzelf kleding tot een middel maken om macht, prestige en aandacht te krijgen, is Gods antwoord niet om terug te keren naar naaktheid maar om terug te keren naar eenvoud (1 Timotheüs 2:9-10; 1 Petrus 3:4-5). Kleding is niet bedoeld om mensen te laten denken aan wat eronder zit. Kleding is bedoeld om de aandacht te trekken naar wat er ''niet'' onder zit. Armen en handen die anderen dienen in de naam van Christus, “prachtige” voeten die het evangelie dragen naar waar het nodig is, en de schittering van een gezicht dat de glorie van Jezus heeft aanschouwd.

====Het belang van kleding====

Nu zijn we al doorgestoken naar de meer positieve betekenis van kleding, die God in gedachten had toen hij Adam en Eva aankleedde met dierenvellen. Dat was niet alleen een getuigenis van de glorie die we verloren hebben, en een bevestiging dat we niet zijn wat we horen te zijn, maar ook een getuigenis dat God zelf op een dag van ons zal maken wat we horen te zijn. God wees hun zelfgemaakte kleren af. Toen deed hij het zelf. Hij toonde genade met behulp van betere kleding. Samen met de andere hoopgevende tekenen in de context (zoals het verslaan van de slang in 3:15), verwijst Gods genade naar de dag waarop hij het probleem van hun schaamte resoluut en voorgoed zal oplossen. Hij zal dat doen met het bloed van zijn eigen Zoon (zoals er overduidelijk bloed werd vergoten met de slacht van de dieren vanwege hun huid). En hij zal dat doen met de kleding van gerechtigheid en de uitstraling van zijn glorie (Galaten 3:27; Filippenzen 3:21).

Dat betekent dat onze kleren zowel een getuigenis zijn van ons falen in het verleden en het heden als van onze toekomstige glorie. Ze getuigen van het gat tussen wat we zijn en wat we zouden moeten zijn. En ze getuigen van Gods genadevol voornemen om dat gat te overbruggen met behulp van Jezus Christus en zijn dood voor onze zonden. Hij zal het probleem van angst, hoogmoed, egoïsme en schaamte tussen man en vrouw oplossen met zijn nieuwe, met bloed gekochte, verbond.

====Het huwelijk is een representatie van het evangelie====

Het huwelijks is bedoeld als weerspiegeling van dat verbond en dat evangelie. Dus, waar we de volgende keer naar zullen kijken, zo God het wil, is hoe een man en een vrouw het verlossend evangelie van het nieuwe verbond zullen belichamen via het geloof en zo zorgen voor een nieuwe veilige en heilige plek waar weer gezegd kan worden: Beiden waren ze naakt maar ze schaamden zich niet voor elkaar.

<hr>
'' Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Married

Pcain — Tue, 10 Jun 2025 20:03:34 GMT

Pcain:

{{info|Staying Married Is Not About Staying in Love, Part 1}} 

<blockquote>Genesis 2:18-251 De HEER God zei: ‘Het is niet goed dat de mens alleen is, Ik zal een helper voor hem maken die bij hem past.’ 19 Toen vormde Hij uit aarde alle in het wild levende dieren en alle vogels, en Hij bracht die bij de mens om te zien welke namen de mens ze zou geven: zoals hij elk levend wezen zou noemen, zo zou het heten. 20 De mens gaf namen aan al het vee, aan alle vogels en alle wilde dieren, maar hij vond geen helper die bij hem paste. 21 Toen liet de HEER God de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam Hij een van zijn ribben weg, en Hij sloot het lichaam weer op die plaats. 22 Uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, bouwde de HEER God een vrouw en Hij bracht haar bij de mens. 23 Toen riep de mens uit: ‘Dit is ze! Mijn eigen gebeente, mijn eigen vlees en bloed. Vrouw wordt zij genoemd, genomen uit een man.’ 24 Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht hij zich aan zijn vrouw, en zij zullen één lichaam zijn. 25 Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar.</blockquote>
Tussen onze omvangrijkere prekenreeksen, pik ik een paar onderwerpen op, die me belangrijk lijken. Het huwelijk is altijd belangrijk. Er is nog nooit een generatie geweest die op het huwelijk een kijk had, die hoog genoeg is. De kloof tussen de Bijbelse visie en de menselijke visie op het huwelijk is, en was altijd, gigantisch. In het verleden respecteerden sommige culturen het belang en het blijvend karakter van het huwelijk meer dan andere. Sommige, zoals de onze, hebben zo’n lage, achteloze houding van graag-of-niet jegens het huwelijk dat voor de meeste mensen de Bijbelse visie belachelijk lijkt.

<h4>Jesus’ kijk op het huwelijk</h4>
Zo was het ook in Jezus’ tijd, en onze tijd is nog veel erger. Toen Jezus een glimp gaf van de magnifieke kijk op het huwelijk zoals God deze had bedoeld voor zijn mensen, zeiden de discipelen tegen hem: “Als het met de verhouding tussen man en vrouw zo gesteld is, kun je maar beter niet trouwen” (Mattheüs 19:10). Met andere woorden, Christus’ visie op de betekenis van het huwelijk was zo enorm anders dan die van de discipelen dat ze zich niet eens voor konden stellen dat het iets goeds is. Dat zo’n visie goed nieuws kon zijn, ging er bij hen gewoon niet in.
Als dat het geval was destijds in die ingetogen joodse wereld waarin ze leefden, hoeveel temeer zal dan de pracht van het huwelijk zoals God die in gedachten heeft, onbegrijpelijk lijken voor de wereld waarin wij leven, waar het ego de belangrijkste idool is, en de belangrijkste leer bestaat uit zelfbeschikking, en haar centrale aanbidding bestaat uit vermaakt worden, en haar twee belangrijkste heiligdommen de televisie en de bioscoop zijn, en haar heiligste knieling bestaat uit de ongeremde daad van geslachtsgemeenschap. Zo’n cultuur zal de glorie van het huwelijk zoals Jezus die voor ogen heeft, nagenoeg onbegrijpelijk vinden. Jezus zou vandaag de dag, als hij klaar is met de onthulling van het mysterie voor ons, tegen ons zeer waarschijnlijk hetzelfde zeggen als wat hij in zijn tijd zei: “Niet iedereen kan deze kwestie begrijpen, alleen degenen aan wie het gegeven is. … Laat wie bij machte is dit te begrijpen het begrijpen!” (Mattheüs 19:11-12).

<h4>De Bijbelse visie op het huwelijk</h4>
Dus begin ik met de aanname dat onze eigen zonden, egoïsme en culturele gebondenheid het bijna onmogelijk maken om het wonder te voelen van Gods doel voor het huwelijk tussen een man en een vrouw. Het feit dat we leven in een maatschappij die zich zelfs kan voorstellen – om niet te spreken van verdedigt – dat twee mannen of twee vrouwen een onderlinge relatie aan gaan en dit in hun wilde fantasie huwelijk noemen, laat zien dat de ineenstorting van onze cultuur in losbandigheid, barbaarsheid en anarchie waarschijnlijk niet ver weg is.
Ik vertel dit alles in de hoop dat het u mogelijk wakker schudt voor de overweging van een huwelijkse visie die hoger, dieper, sterker en glorieuzer is dan wat deze cultuur – of misschien uzelf – zich maar kan voorstellen. De grootsheid en glorie van het huwelijk gaan verder dan we kunnen beredeneren of aanvoelen zonder goddelijke openbaring en zonder het verlichtend en bewust makend werk van de Heilige Geest. De wereld kan niet weten wat het huwelijk is zonder het te leren van God. De mens van vlees en bloed heeft niet de capaciteit om het wonder te zien, in zich op te nemen, of aan te voelen, dat God had gemaakt in de vorm van het huwelijk. Ik bid dat deze boodschap door God gebruikt moge worden om u te helpen los te komen van die kleine, wereldse, cultureel besmette, egoïstische, Christus-ontkennende, God-verwaarlozende, door romantiek bezoedelde, on-Bijbelse visie op het huwelijk.

<h4>Het huwelijk is de weerspiegeling van God</h4>
Het meest fundamentele dat je over het huwelijk in de Bijbel kunt zien is dat het de manier is waarop God handelt. En het meest ultieme dat je over het huwelijk in de Bijbel kunt zien is dat het is voor Gods glorie. Dat zijn de twee punten die ik moet maken. Het fundamenteelst, het huwelijk is het gebruik van God. Het ultiemst, het huwelijk is de weerspiegeling van God. Laten we dit door de Bijbel stuk voor stuk op ons hart drukken.

<h4>1. Het huwelijk is de manier waarop God handelt</h4>
Ten eerste, het fundamenteelst, het huwelijk is de manier waarop God handelt. Op z’n minst zijn er hier in onze tekst vier manieren om dit expliciet of impliciet te zien.

<h4>a) Het huwelijk is Gods ontwerp</h4>
Het huwelijk is de manier waarop God handelt omdat het zijn ontwerp is in de schepping van de mens als man en vrouw. Dat gebeurde natuurlijk veel eerder in Genesis 1:27-28: “God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep Hij hem, mannelijk en vrouwelijk schiep Hij de mensen. Hij zegende hen en zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde.”
Maar hier in de gedachtegang van Genesis 2:18-25 komt het ook duidelijk naar voren. In vers 18 is het God en niet de mens, die bepaalt dat het isolement van de mens niet goed is, en het is God zelf die aan de slag gaat om een van de centrale scheppingsonderdelen af te ronden namelijk de vrouw en de man in het huwelijk. “Het is niet goed dat de mens alleen is, Ik zal een helper voor hem maken die bij hem past.” Mis deze centrale en allesbepalende stelling niet: God zelf zal een wezen creëren dat perfect bij hem past – een vrouw.
Dan laat hij de dieren voor hem aantreden zodat hij kan zien dat er geen geschikt schepsel is. Dit schepsel moet uitsluitend van de man gemaakt worden zodat zij van zijn essentie gemaakt is als mens geschapen naar Gods evenbeeld zoals dat staat in Genesis 1:27. Dus lezen we in de verzen 21-22: “Toen liet de HEER God de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam Hij een van zijn ribben weg, en Hij sloot het lichaam weer op die plaats. Uit de rib de Hij bij de mens had weggenomen, bouwde de HEER God een vrouw.” God maakt haar.
Deze tekst eindigt in verzen 24b-25 met de woorden: “Zij zullen één lichaam zijn. Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar.” Met andere woorden, alles gaat in de richting van het huwelijk. Dus het eerste om over het huwelijk als Gods gebruik te stellen is dat het huwelijk zijn ontwerp is in de schepping van de mens als man en vrouw.

<h4>b) God gaf de eerste bruid weg</h4>
Het huwelijk is de manier waarop God handelt want hij nam persoonlijk de waardigheid om de eerste Vader te zijn, die de bruid uit handen geeft. Genesis 2:22: “Uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, bouwde de HEER God een vrouw en Hij bracht haar bij de mens.” Hij verborg haar niet en liet Adam niet zoeken. Hij schiep haar; daarna bracht hij haar. In zijn diepste wezen was hij een vader voor haar. En nu, hoewel zij via de schepping de zijne was, gaf hij haar aan de man in deze absoluut nieuwe soort relatie die het huwelijk genoemd wordt, die anders is dan elke andere relatie ter wereld.

<h4>c) God bracht met spraak het concept huwelijk in het bestaan</h4>
Het huwelijk is de manier waarop God handelt omdat God niet alleen maar de vrouw schiep in dit ontwerp en haar bij de man bracht als een Vader die zijn dochter naar haar bruidegom brengt, maar ook omdat God met spraak het concept huwelijk in het bestaan bracht. Hij deed dat in vers 24: “Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht hij zich aan zijn vrouw, en zij zullen één lichaam zijn.” Wie spreekt er in vers 24? De auteur van Genesis spreekt. En wat geloofde Jezus over de auteur van Genesis? Hij geloofde dat het Mozes was (Lucas 24:44) en dat Mozes geïnspireerd werd door God zodat wat Mozes zei God zei. Luister eens goed naar Mattheüs 19:4-5: “[Jezus] zei: ‘Hebt u niet gelezen dat de schepper [God] de mens bij het begin mannelijk en vrouwelijk heeft gemaakt? En dat Hij gezegd heeft [Let op: God heeft gezegd!]: “Daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één lichaam zijn”?’” Jezus zei dat Genesis 2:24 het woord van God is. Dus, het huwelijk is Gods gebruik want hij bracht het vroegste ontwerp ervan met zijn uitspraak in bestaan – “Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht hij zich aan zijn vrouw, en zij zullen één lichaam zijn.”

<h4>d) God vestigt het één-lichaam verbond</h4>
Wat ons brengt bij de vierde manier waarop het huwelijk Gods gebruik is: Wording tot één lichaam, wat de kern van het huwelijk is, is een verbond dat God zelf vastlegt.
Vers 24 zijn Gods woorden voor de instelling van het huwelijk. Maar net zoals het God was die de vrouw uit het lichaam van de man vormde (Genesis 2:21), is het God die in elk huwelijk een verbond bepaalt en vastlegt, dat één lichaam wordt genoemd, en dat niet aan de mens is om te verbreken. Dat staat hier impliciet in Genesis 2:24 maar Jezus verduidelijkt het in Markus 10:8-9. Hij citeert Genesis 2:24 en voegt dan een opmerking toe die als een donderklap uitbarst met de glorie van het huwelijk: “En die twee zullen één lichaam zijn, ze zijn dus niet langer twee, maar één. Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.”
Wanneer een paar zijn huwelijksbeloften uitspreekt en deze beloften vervolmaakt in seksuele eenheid, is het niet de man, vrouw, dominee of ouder die de hoofdrol heeft, God speelt deze. God verbindt een echtgenoot en een echtgenote tot een één-lichaam verbond. God doet dat. God doet dat! De wereld weet dit niet. Wat een van de redenen is waarom er zo losjes met het huwelijk wordt omgegaan. En christenen doen vaak alsof ze het niet weten wat een van de redenen is waarom het huwelijk in de kerk niet gezien wordt als het wonder dat het wel is. Het huwelijk is de manier waarop God de dingen doet want het is het één-lichaam verbond dat God zelf volbrengt.
Dus, in z’n totaliteit, is het fundamenteelste wat we over het huwelijk kunnen zeggen, dat het de manier is waarop God handelt. Het was zijn gebruik:

<ol><li>want het was zijn ontwerp in de schepping;
</li><li>want hij gaf persoonlijk de allereerste bruid weg voor het huwelijk;
</li><li>want hij bracht met zijn woorden het huwelijk in bestaan: verlaat ouders, hecht aan uw vrouw, wordt één lichaam;
</li><li>en omdat dit één-lichaam verbond gevestigd wordt door God zelf in elk huwelijk.
</li></ol>
Een glimp van de pracht van het huwelijk kan worden gezien door in Gods woord te herkennen dat God zelf de grote persoon van de daad is. Het huwelijk is wat hij tot stand brengt. Het is van hem en door hem. Dat is het fundamenteelste wat we kunnen zeggen over het huwelijk. En nu zullen we zien dat het voor hem is.

<h4>2. Het huwelijk is voor Gods glorie</h4>
Het meest ultieme om in de Bijbel te zien aangaande het huwelijk is dat het bestaat ten behoeve van Gods glorie. Het fundamenteelst is dat het huwelijk Gods manier van doen is. Het ultiemst is dat het God weerspiegelt. Het is ontworpen door God om zijn glorie te laten zien op een manier waarop geen andere gebeurtenis of instelling dat doet.
De manier om dit het duidelijkst te zien, is door Genesis 2:24 te verbinden met de toepassing in Efeziërs 5:31-32. In Genesis 2:24 zegt God: “Daarom maakt een man zich los van zijn vader en moeder en hecht hij zich aan zijn vrouw, en zij zullen één lichaam zijn.” Wat is dit voor soort relatie? Hoe worden deze mensen bij elkaar gehouden? Kunnen ze deze relatie verlaten? Kunnen ze van echtgenoot naar echtgenoot gaan? Is deze relatie geworteld in romantiek? Seksueel verlangen? Behoefte aan gezelschap? Culturele normen? Wat is het? Wat houdt het bij elkaar?

<h4>Het mysterie van het huwelijk onthuld</h4>
De woorden “hecht … zich aan zijn vrouw” en de woorden “en zij zullen één lichaam zijn” wijzen op iets veel dieper en duurzamer dan meermaals trouwen en af en toe overspel plegen. Waar deze woorden op duiden is het huwelijk als heilig verbond geworteld in verbondsbeloftes die elke storm standhouden “zolang we beide leven.” Maar dat staat hier alleen maar impliciet. Het wordt expliciet als het mysterie van het huwelijk meer wordt onthuld in Efeziërs 5:31-32.
Paulus citeert Genesis 2:24 in vers 31: “’Daarom zal een man zich losmaken van zijn vader en moeder en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één lichaam zijn.’ In deze woorden schuilt een groot geheim – ik betrek ze op Christus en de kerk.” Met andere woorden, het huwelijk is vorm gegeven naar voorbeeld van Christus’ verbond met zijn kerk. Christus zag zichzelf als bruidegom die komt voor zijn bruid, het ware volk van God (Mattheüs 9:15; 25:1 en verder; Johannes 3:29). Paulus wist dat zijn missie bestond uit het verzamelen van de bruid – de verkoren mensen van God, die Christus zouden vertrouwen – en ons met hem verloven. Hij zei in 2 Korintiërs 11:2: “ik heb u aan één man uitgehuwelijkt, aan Christus, en ik wil u als een kuise bruid aan Hem geven.”
Christus wist dat hij de bruidsschat zou moeten betalen met zijn eigen bloed voor zijn verloste bruid. Hij noemde deze relatie het nieuwe verbond – “Deze beker, die voor jullie wordt uitgegoten, is het nieuwe verbond, dat door mijn bloed gesloten wordt” (Lucas 22:20). Dit is waar Paulus naar verwijst als hij zegt dat het huwelijk een groot mysterie is: “Ik betrek ze op Christus en de kerk.” Christus verkreeg de kerk met zijn bloed en vormde een nieuw verbond met haar, een onverbreekbaar “huwelijk.”
Het ultiemst wat we over het huwelijk kunnen zeggen is dat het bestaat voor Gods glorie. Dat wil zeggen, het bestaat om God te laten zien. Nu zien we hoe: Het huwelijk is gevormd naar Christus verbondsrelatie met de kerk. En dus is de hoogste zin en het ultieme doel van het huwelijk om de verbondsrelatie tussen Christus en zijn kerk te representeren. Daarom bestaat het huwelijk. Als u getrouwd bent, is het hierom.

<h4>Christus zal zijn vrouw nooit verlaten</h4>
Getrouwd blijven gaat daarom niet om blijven houden van elkaar. Het gaat over het behoud van het verbond. “Tot de dood ons scheidt,” of, “Zolang we beide zullen leven” is een heilige belofte van het verbond – dezelfde soort die Jezus maakte met zijn bruid toen hij voor haar stierf. Dus wat scheiding en hertrouwen zo gruwelijk maakt in Gods ogen is niet slechts omdat het een verbondsbreuk met de huwelijkspartner betreft maar dat het gaat om een foutieve representatie van Christus en zijn verbond. Christus zal nooit zijn vrouw verlaten. Echt nooit. Er mogen tijden zijn van pijnlijke afstandelijkheid en tragische afvalligheid aan onze kant. Maar Christus blijft zich voor altijd aan zijn verbond houden. Het huwelijk is daarvan een weerspiegeling! Dat is het ultiemst wat we erover kunnen zeggen.
Ik heb zoveel meer te vertellen over dit punt. Daarom heb ik besloten om volgende week bij dit thema te blijven. Nu volgt wat we gaan behandelen, als de heer het wil. In Genesis 2:25 staat: “Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar.” Waarom eindigt het Bijbels verhaal over de instelling van het huwelijk vlak voor de Zondeval hiermee? Het antwoord zal ons volgens mij leiden naar zeer praktische raadgeving die, zo bid ik, ons zal helpen in onze huwelijken om het grote doel dat God voor ons heeft, te vervullen.
Voor nu, zou u met mij willen bidden dat God in de kerk en ons land zelf-verheerlijkende, huwelijk-verwoestende, on-Bijbelse verbintenissen bedoeld om onze emotionele verlangens te voeden, vervangt door Christus-verheerlijkende, huwelijk-respecterende, Bijbelse verbintenissen om ons aan onze verbonden te houden?

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)