Bijbelse Boeken en Preken - Gebruikersbijdragen [nl]

Staat

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 18:26:19 GMT

Kathyyee: Staat hernoemd naar U staat op het punt van baan te wisselen

#DOORVERWIJZING [[U staat op het punt van baan te wisselen]]

U staat op het punt van baan te wisselen

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 18:26:19 GMT

Kathyyee: Staat hernoemd naar U staat op het punt van baan te wisselen

{{info|You Are About to Change Your Job}}

God roept velen van u op om nog eens na te denken over uw levensdoelen en levenswerk. Dat zijn spannende dagen. Ongemakkelijke dagen. Maar u hunkert diep van binnen om te leven en te werken dichterbij de rand van de eeuwigheid. U bent niet tevreden met werken puur voor het geld. U betwijfelt de zin van een baan die weinig van belang is voor de eeuwigheid. De gedachte om iets risicovols en radicaals te doen, dat afwijkt van de Amerikaanse droom, blijft bij u opkomen.

Wat moet u doen?

Verstik de droom niet. Laat het niet smoren in bedrijvigheid. Doe wat Gods dienaren al eeuwenlang hebben gedaan. Besteed lange tijd afgezonderd in gebed en vasten.

Jezus begon zijn missie met veertig dagen vasten in eenzaamheid. Vlak voordat hij de twaalf apostelen koos, bracht hij een hele nacht in gebed door (Lucas 6:12 en verder).

Elke keer wanneer Charles Finney een vermindering van Gods kracht voelde, ging hij in z’n eentje een tot drie nachten bidden en vasten, en vond hij altijd verse bezieling.

Wesley Duewel ontdekte dat de wereld en alle gedoe, het hoofd zo kunnen vullen met goddeloze gedachten dat hij het nodig had om zich in gebed terug te trekken waarbij hij tenminste vijftig hoofdstukken van de Bijbel las voordat hij weer echt nauw verbonden met God was.

Elia werd door de Geest veertig dagen de wildernis ingestuurd bij de berg Horeb om er God te horen fluisteren en om geïnformeerd te worden over de koningen van Syrië en Israël en over zijn opvolger Elisa (1 Koningen).

De Bijbel zegt dat u zich niet moet bedrinken met wijn maar moet laten vervullen met de Geest (Efeziërs 5:18). Hoe word je dronken van wijn? Door er ''veel'' van te drinken. Dus hoe raak je vervult van de Geest? Een manier is door ''veel'' van hem te drinken. “We ontvingen de Geest door te geloven wat we hoorden” (Galaten 3:2). Wat hoorden? Het woord van God. Ik ben ervan overtuigd dat we niet met de Geest van de waarheid zullen zijn vervuld totdat we onszelf bedrinken met het woord van God. Daarvoor is een dag vol gebed en vasten.

David Brainerd reserveerde regelmatig dagen voor gebed en vasten. Op donderdag 3 november 1743 vastte hij en las hij 1 Koningen 17-19; 2 Koningen 2-4; Exodus 3-20; “het verhaal van Abraham”; en “het verhaal over Jozefs lijden.” Hij bad terwijl hij las en vervolgens voorzag God in zijn behoefte. “Ik had vele maanden helemaal geen hoop … in de uitvoering van speciale diensten voor God in de wereld. Het leek helemaal onmogelijk dat iemand die zo afschuwelijk en slecht is, zo zou worden verbeterd voor God! Maar op dat moment was God bereid om deze hoop nieuw leven in te blazen.”

Zo kan het gaan voor velen onder u. Als de Geest u laat nadenken over een verandering op uw pad, houd dan niet uw voet op het gaspedaal van uw leven. Neem snelheid terug. Neem een omweg naar de plek voor verstilling die gebed en vasten wordt genoemd. Neem een dag voor u alleen met God en zijn woord. Geloof het of niet, hij wil u graag ontmoeten (2 Korintiërs 6:16-17).

Misschien kom ik u daar tegen,

Predikant John

U staat op het punt van baan te wisselen

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 18:25:44 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|You Are About to Change Your Job}} God roept velen van u op om nog eens na te denken over uw levensdoelen en levenswerk. Dat zijn spannende dagen. Ongemakkelij...'

Zingen

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 14:38:50 GMT

Kathyyee: Zingen hernoemd naar Waarom is zingen zo belangrijk voor christenen?

#DOORVERWIJZING [[Waarom is zingen zo belangrijk voor christenen?]]

Waarom is zingen zo belangrijk voor christenen?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 14:38:50 GMT

Kathyyee: Zingen hernoemd naar Waarom is zingen zo belangrijk voor christenen?

{{info|Why is singing so important for Christians?}}

'''Is het waar dat het christendom uniek is in het feit dat het een zingend en jubelend geloof is?'''

Absoluut. Ik denkt niet dat er andere religiën zijn, waar ze zingen zoals christenen zingen. Christenen maken ''echt'' muziek over hun geloof.

Alleen al het gebeuren van hedendaagse christelijke muziek op de radio is een interessant fenomeen. Het kent vele valkuilen mogelijk vanwege de manier waarop de theologie daarin versimpeld is of de manier waarop het is geïnfecteerd met een entertainmentgedachte; maar het pure bestaan van christenen die altijd op zoek zijn naar methodes om hun geloof in melodie om te zetten – inspirerende deuntjes vinden om uit te stijgen boven hun overtuigingen over God, Christus, vergeving en eeuwig leven – dat is volgens mij iets prachtigs en uniek. Ik denk niet dat er op aarde andere geloven zijn, die hierbij in de buurt komen.

Inderdaad, sommige geloven, zoals de islam, zijn niet eens overtuigd van zingen. Maar welk soort geloof beweert dat het menselijk hart, met z’n bereidheid om muziek te maken over vrijwel alles waar het van houdt, dat niet zou mogen doen over de belangrijkste waarheid van het universum? Dat is volgens mij een hele rare religie.

Het feit dat het christendom een zingende religie is, getuigt niet alleen van de manier waarop wij als mensen in elkaar zitten, maar ook van het soort god dat wij hebben: namelijk een god die op een dag, volgens Zefanja 3:17, over ons zal jubelen. Hij zal een koor leiden en het feit vieren dat wij de zijne zijn. En wij zullen gezamenlijk gaan zingen dat hij de onze is omdat God zo waardevol, zo prachtig en zo veelzijdig in zijn perfecties is dat het weglaten van de emotionele component – en deze niet laten overvloeien in dichtwerk en zang – zou zijn als het weglaten van een hoofdonderdeel tijdens de eredienst.

Ik heb eerlijk gezegd niet echt veel geduld met christenen die een rem willen zetten op muziek en zang, of het vijf eeuwen terug willen plaatsen, of het beperken tot één instrument, of alle instrumenten achterwege laten en het terugbrengen tot alleen maar de stem. Ik denkt dat dit allemaal hopeloze moedeloosheid is want wij mensen hebben openbarstende zielen; en dat we die hebben, komt doordat God barst van schoonheid, grootheid en glorie. Hij zal ons gaan oproepen tot zang en muziek in allerlei soorten, en evengoed kunnen wij het uiten en proberen het vol waarheid in het diepe, krachtige belang ervan te brengen.

Dat geeft de doorslag: laat we ons leiden door de ware Bijbelse leer om muziek te maken.

Waarom is zingen zo belangrijk voor christenen?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 14:38:11 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why is singing so important for Christians?}} '''Is het waar dat het christendom uniek is in het feit dat het een zingend en jubelend geloof is?''' Absoluut. ...'

Dankt

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:53:39 GMT

Kathyyee: Dankt hernoemd naar U dankt uw plaats aan uw geloof, wees daarom niet hoogmoedig maar vrees

#DOORVERWIJZING [[U dankt uw plaats aan uw geloof, wees daarom niet hoogmoedig maar vrees]]

U dankt uw plaats aan uw geloof, wees daarom niet hoogmoedig maar vrees

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:53:39 GMT

Kathyyee: Dankt hernoemd naar U dankt uw plaats aan uw geloof, wees daarom niet hoogmoedig maar vrees

{{info|You Stand Fast Through Faith, So Do Not Become Proud, But Fear}}

<blockquote>'''Romeinen 11:17-24'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></blockquote>

<blockquote>En als nu sommige takken van de edele olijfboom zijn afgebroken en u, loten van een wilde olijfboom, tussen de overgebleven takken bent geënt en mag delen in de vruchtbaarheid van de wortel, 18 dan moet u zich niet boven de takken verheffen. Als u dat doet, moet u goed bedenken dat niet u de wortel draagt, maar de wortel u. 19 Maar nu zult u tegenwerpen: ‘Die takken zijn toch afgebroken zodat ik geënt kon worden?’ 20 Zeker, ze zijn afgebroken vanwege hun ongeloof en u dankt uw plaats aan uw geloof. Wees daarom echter niet hoogmoedig, maar heb ontzag voor God: 21 als Hij de oorspronkelijke takken al niet heeft gespaard, zou Hij u dan wel sparen? 22 Weet dat God goed is én streng. Hij is streng voor wie gevallen zijn, maar goed voor u – als u tenminste trouw blijf aan zijn goedheid, want anders wordt ook u afgekapt. 23 En als de Israëlieten niet volharden in hun ongeloof, zullen ook zij worden geënt, want God is bij machte hen opnieuw te enten. 24 Immers, als u die van nature een tak van de wilde olijfboom bent, tegen de natuur in op de edele olijfboom bent geënt, hoeveel eerder zullen zij die er van nature bij horen dan niet op hun eigen boom worden geënt!</blockquote>

Ik zei de vorige keer dat Paulus drie redenen gaf waarom niet-Joden niet hoogmoedig zouden moeten zijn en niet richting het ongelovige Israël zouden moeten opscheppen dat ze betere mensen zijn. Met andere woorden, Paulus is zeer verontrust over elke opleving van antisemitisme – elk gevoel, elke houding, elk woord of elke actie waarmee andere volkeren zich verwaand maken ten koste van de Joden. Ik had vorige week met een van zijn redenen te maken, en zal het vandaag nog over een andere hebben.

Er is reden voor zijn zorgen over hoogmoed. De waarheid waarin Paulus lesgeeft, zou door een hoogmoedig hart kunnen worden opgepakt en worden omgevormd in een platform voor hoogmoed. Wat is die waarheid? U ziet deze in vers 19: “Maar nu zult u tegenwerpen: ‘Die takken zijn toch afgebroken zodat ik geënt kon worden?’ Zeker.” Het is waar dat in Gods mysterieuze manier om de heilshistorie gestalte te geven, het ongeloof van Israël een middel is voor de verlossing van andere volkeren. En de verlossing van die andere volkeren zal op haar beurt een middel worden voor de toekomstige verlossing der Joden.

Kijk eens naar de volledige samenvatting van het hele hoofdstuk in de verzen 30-32:

<blockquote>Zoals u [niet-Joden] God eens ongehoorzaam was [een verwijzing naar alle eeuwen waarin zij, de naties, hun eigen gang gingen terwijl God zich vooral bezighield met Israël], maar ''door hun [van de Joden] ongehoorzaamheid'' nu Gods barmhartigheid hebt ondervonden …”</blockquote>

Dat is wat we zien in Romeinen 11:19-20. Vanwege de ongehoorzaamheid van de Joden in de zin van het afwijzen van hun Messias, ontvangen de andere volkeren nu barmhartigheid. Of zoals het in vers 19 staat:

<blockquote>‘Die takken zijn toch afgebroken [Joodse mensen wezen Christus af en werden afgesneden van de zegen van het verbond] zodat ik [een niet-Jood] geënt kon worden?’</blockquote>

In vers 30 en vers 19 staat hetzelfde.

'''Hoe levert Israëls ongehoorzaamheid de andere volkeren barmhartigheid op?'''

Een kort overzicht: Hoe resulteren het ongeloof, de ongehoorzaamheid en de afbreking van Israël, in barmhartigheid voor de andere volkeren? Twee antwoorden in deze tekst: Ten eerste, herinnert u zich wat Johannes de Doper zei tegen de groep Joodse leiders buiten Jeruzalem:

<blockquote>Toen hij zag dat veel farizeeën en sadduceeën op zijn doop afkwamen, zei hij tegen hen: ‘Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je het komende oordeel kunt ontlopen? 8 Breng liever vruchten voort die tonen dat jullie tot inkeer gekomen zijn. 9 En denk niet dat je bij jezelf kunt zeggen: Wij hebben Abraham als vader. Want ik zeg jullie: God kan uit deze stenen kinderen van Abraham verwekken! 10 De bijl ligt al aan de wortel van de boom: iedere boom die geen goede vruchten voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen. (Mattheüs 3:7-10)</blockquote>

Anders gezegd, hij beweert dat Jood zijn (Abraham als je vader hebben) geen garantie voor verlossing is. U moet spijt tonen en ook vrucht dragen wat samengaat met spijt. Anders wordt de bijl aan de wortel gelegd en wordt u afgesneden van beloften van het verbond. (Let eens op de vergelijkbare beeldspraak in Romeinen 11:17 en verder.) Hij ziet een tegenwerping in hun opkomen en zegt: “En denk niet dat je bij jezelf kunt zeggen: Wij hebben Abraham als vader.” Met andere woorden, voel je niet verzekert van redding puur op basis van je fysieke afstamming van Abraham. En denk niet dat God eraan vastzit om Abrahams fysieke afstammelingen tot zijn volk te maken. Anders gesteld, denk niet dat God je moet redden omdat hij anders geen mensen van het verbond heeft en niet in staat zal zijn zich aan zijn beloften te houden. Kom niet met die tegenwerping. Waarom? “God kan uit deze stenen kinderen van Abraham verwekken!” Als Israël zoals het van nature is, met de bijl wordt afgehakt of wordt afgebroken vanwege ongeloof, denkt dan niet dat het God ontbreekt aan mensen die hem vereren. Hij zal hen uit stenen verwekken.

En dat is wat hij deed door de andere volkeren te redden. Daaraan kunt u zien hoe voordelig het voor de stenen was dat Israël in feite weigerde spijt te betuigen en te geloven in hun Messias. God wendde zich tot de andere volkeren. Hij paste de nieuwe belofte van het verbond toe op de naties en nam uit hun hart het stenen hart en verving die door een levend hart (Ezechiël 11:19; 36:26), en hij brengt de naties tot hemzelf met behulp van een groot almachtig genadewerk. Dus het eerste antwoord op deze vraag: Hoe brengt Israëls ongehoorzaamheid genade bij de andere volkeren, luidt als volgt: ''God streeft ernaar om mensen te hebben die zijn Zoon vereren en verheerlijken, en als Israël dat niet wil doen, zal God zijn volk scheppen uit de niet-Joodse stenen.''

Het tweede antwoord komt uit Romeinen 3:19-20:

<blockquote>Wij weten dat de wet in alles wat hij zegt, spreekt tot degenen die onder de wet staan. En zo wordt ieder mens het zwijgen opgelegd en staat de hele wereld schuldig voor God. 20 Daarom geldt geen mens voor Hem als rechtvaardig door de wet na te leven, want juist de wet leert ons de zonde kennen.</blockquote>

Het punt hier is dat de wet van Israël de mond van de wereld blokkeert – Joodse en niet-Joodse. Het verstomt al onze tegenwerpingen dat God, door ons te straffen, onrechtvaardig is. We weten allemaal dat we schuldig zijn en in Gods gerechtshof geen rechten hebben.

De rol van Israël in deze wereldwijde aanklacht is dat ze bewijsstuk “A” zijn en dat de wet niet kan redden. Zij hadden de wet. Het was aan hen gericht. Ze waren bevoorrecht met verschillende soorten zegeningen die samengingen met de wet. Maar ze konden niet voldoen aan de hoogste eisen van de wet. En zo kon er geen verlossing komen via de wet (v. 20). ''Israël was voor de naties een lesboek: wij, niet-Joden, zagen in Israëls onbekwaamheid de hopeloosheid van wetshandhaving als pad naar vergeving en wij ontdekten dat de enige hoop alleen komt via de genade, alleen via het geloof, uitsluitend op basis van Christus.'' En op die manier ging de deur voor ons open dankzij het feit dat Israël struikelde over de struikelsteen der genade en het geloof in Christus. We zagen dat het zinloos is om vast te houden aan menselijk eigenschappen en voorrechten, zelfs Joodse. Des te meer is het zinloos voor andere volkeren. Dus waren we geholpen door Israëls neergang om te zien dat alles komt door genade. We vluchtten zelf naar Christus en waren gered.

Dus op deze twee manieren werden Romeinen 11:30 en 11:19 waar. Joodse takken werden afgebroken van de boom van het verbond zodat wij, niet-Joodse takken, geënt zouden kunnen worden. Of zoals in vers 30 staat: “Door hun ongehoorzaamheid nu Gods barmhartigheid hebt ondervonden.”

#Hun ongehoorzaamheid betekende dat God zich wendde tot de niet-Joodse “stenen” om een volk voor hemzelf te vormen.
#Het falen van Israël om rechtschapen te worden op basis van een wet laat ons zien dat verlossing alleen verloopt via genade via het geloof, alleen op basis van Christus, zodat dus zelfs anderen volkeren daarbij betrokken konden worden.

En om zeker te zijn dat we de samenvatting in de verzen 30-31 in haar compleetheid te pakken hebben, moeten we zien dat deze genade richting de andere volkeren, later zal leiden tot redding van het toekomstig Israël. Vers 31: “Zo zijn ook zij [de Joden] nu ongehoorzaam om ''door de barmhartigheid die u ondervonden hebt, ook zelf barmhartigheid te ondervinden''.” Dus de redding van de niet-Joden is niet het einde van het verhaal, alsof God klaar zou zijn met Israël. Geheel Israël – dat wil zeggen een toekomstige generatie Israëlieten – zal zich bekeren tot Christus en gered worden vanwege de barmhartigheid jegens de andere volkeren. Hun ongehoorzaamheid leidt tot onze verlossing. Onze verlossing zal leiden tot hun verlossing.

'''Waak ervoor om niet van de meest bescheiden makende doctrines een reden tot verwaandheid te maken'''

Zo, dit alles is bedoeld om verwaandheid te verdelgen en om Joden en niet-Joden bescheiden, gebroken en afhankelijk te maken onder Gods genade. Maar we zijn allemaal zondaars en onze hoogmoed kan redenen tot opschepperij vinden zelfs in de meest bescheiden makende doctrines. En dat is waar Paulus hier mee te maken heeft. En oh, wat is dit voor ons van belang om te horen – voor ons die geloven dat ware doctrine ertoe doet. Laat ons er bewust van zijn dat je de meest bescheiden makende doctrines kunt nemen en die kunt gebruiken als reden voor opschepperij.

Paulus ziet in deze tekst dat dit gaat gebeuren – of misschien is het al aan de gang. Vers 19: “Maar nu zult u tegenwerpen: ‘Die takken zijn toch afgebroken zodat ik geënt kon worden?’ 20 Zeker, ze zijn afgebroken vanwege hun ongeloof en u dankt uw plaats aan uw geloof. Wees daarom echter niet hoogmoedig, maar heb ontzag voor God: 21 als Hij de oorspronkelijke takken al niet heeft gespaard, zou Hij u dan wel sparen?” De kernzaak is hier: “Wordt niet hoogmoedig.” Plaats uzelf niet boven de afgebroken takken. Spreek niet over het ongelovige Israël op een manier die u verheft. Praat over hen op een manier die laat zien dat u siddert van vrees en ontzag voor de vrijblijvendheid van Gods genade om u te redden. Wees niet hoogmoedig maar vrees – sidder vol ontzag daar u alleen dankzij barmhartigheid gered bent.

'''Als u blijft opscheppen, zult ook u afgebroken worden'''

Het zien van Israël in zijn ongeloof en verlorenheid zou voor siddering moeten zorgen, niet voor bespotting. Maar het begon hoogmoed en opschepperij op te leveren. Dus gaf Paulus drie redenen waarom dit ontzettend verkeerd was. De eerste hebben we de vorige keer gezien: Vers 18b: “Als u dat doet, moet u goed bedenken dat niet u de wortel draagt, maar de wortel u.” Die we vandaag willen behandelen, is te vinden in vers 21: “Als Hij de oorspronkelijke takken al niet heeft gespaard, zou Hij u dan wel sparen?” Wat betekent dat? Vers 22 legt uit: “Weet dat God goed is én streng. Hij is streng voor wie gevallen zijn, maar goed voor u – als u tenminste trouw blijf aan zijn goedheid, want ''anders wordt ook u afgekapt''.”

De tweede reden die ik wil behandelen, waarom we beter niet kunnen opscheppen jegens de afgebroken takken – waarom het beter is dat we alle antisemitisme vermijden – is dat wanneer we op die manier blijven opscheppen, we zelf afgebroken zullen worden. Vers 22b: “Anders wordt ook u afgekapt.”

'''Hoe past dit bij de volharding der heiligen?'''

De hamvraag die ik hier wil behandelen, is hoe dit dreigement past bij de Bijbelse les over eeuwige veiligheid en de volharding der heiligen. Kunnen we anderen leren dat een echte gelovige in Christus – iemand die herboren is door de Geest van God en is vrijgesproken dankzij het geloof – op deze manier bedreigd moet worden? Wijst zo’n dreigement erop dat Paulus geloofde dat echte gelovigen – herboren, vrijgesproken mensen – zouden kunnen sterven?

Mijn antwoord is dat ja, we zouden dit soort dreigementen moeten gebruiken wanneer we spreken tot de kerkgemeenschap waartoe echte gelovigen en valse gelovigen behoren; en nee, dit betekent niet dat Paulus dacht dat echte gelovigen hun redding zouden kunnen verliezen. Wat is onze basis om deze twee dingen te beweren?

De basis is dat beide in de Bijbel staan: De Bijbel leert ons dat God ervoor zal zorgen dat zijn uitverkoren volk tot het einde toe volhardt in het geloof (niet het perfecte geloof, en niet zonder worstelingen); en de Bijbel dreigt christenen in het algemeen dat wanneer ze hun geloof schipbreuk laten oplopen, ze verloren zullen zijn. De reden waarom dit niet inconsistent is, is ''dat deze dreigementen een van de manieren zijn, die God gebruikt om zijn volk trouw tot aan het einde te houden.''

Wanneer hij komt met een dreigement zoals “Wordt niet hoogmoedig, ga niet pochen tegenover de ongelovige Joden (verzen 20, 18) want anders zult ook u worden afgebroken” (vers 22), nemen ware gelovigen dat ter harte en zijn ze vol ontzag. Zij vrezen. Ze sidderen ten aanzien van hoe teer ze zijn en hoe afhankelijk van barmhartigheid ze zijn, en hoe belangrijk hun authenticiteit is en hoe belangrijk het is dat ze in hun gedrag laten zien hoe echt ze zijn. Op deze manier houdt het dreigement hen ervan af afvallig te worden.

Aan de andere kant, de hypocrieten in de kerk – de huichelaars, de mensen die niet echt spiritueel zijn en alleen maar meedoen met de religieuze processen – sidderen niet met bescheidenheid voor de waarschuwingen in de Bijbel. Ze kunnen zelfs de leer van eeuwige veiligheid of standvastigheid gebruiken om hun onverschilligheid voor deze teksten te vergoelijken. Dat is een teken dat ze in grote gevaar zijn en mogelijk helemaal geen ware christenen zijn.

Laten we zeker stellen dat de Bijbel ons leert dat God zal zorgen voor zijn eigen volk en, hoewel ze misschien vaak struikelen in het leven, hij zal ze uiteindelijk niet laten vallen en niet hun geloof de rug laten toekeren. Dat is beloofd als onderdeel van het nieuwe verbond in het Oude Testament. Bijvoorbeeld Jeremia 32:40: “Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, Ik keer mij nooit meer van hen af en zal hen altijd zegenen. Ik zal hen met ontzag voor Mij vervullen, zodat zij zich nooit meer van Mij zullen afkeren.” God zal zo grondig en hervormend te werk gaan in de harten van zijn mensen dat ze altijd bij hem terugkeren als hun schat boven alle idolen van de wereld.
Dan ga je naar het Nieuwe Testament en vind je daar dezelfde lessen:

<blockquote>Filippenzen 1:6: “Ik ben ervan overtuigd dat Hij die dit goede werk bij u begonnen is, het ook zal voortzetten tot het voltooid is op de dag van Christus Jezus.” </blockquote>

<blockquote>1 Korintiërs 1:8-9: “Hij [Christus] is het ook die u tot het einde toe de zekerheid geeft dat u geen blaam zal treffen op de dag van onze Heer Jezus Christus. 9 God, door wie u geroepen bent om één te zijn met zijn Zoon Jezus Christus, onze Heer, is trouw.”</blockquote>

Anders gezegd, wanneer hij u roept, zal zijn trouw hem eraan binden u te behouden en te houden. Zie Judas 1:24-25 en 1 Thessalonicenzen 5:23-24.

<blockquote>Romeinen 8:30: “Wie Hij hiertoe heeft bestemd, heeft Hij ook geroepen; en wie Hij heeft geroepen, heeft Hij ook vrijgesproken; en wie Hij heeft vrijgesproken, heeft Hij ook laten delen in zijn luister.”</blockquote>

Er staat niet: “Sommigen van die Hij heeft vrijgesproken, zullen delen in zijn luister.” Er staat: “Wie Hij heeft vrijgesproken, heeft Hij ook laten delen in zijn luister.” Er is een rotsvaste stelling dat wanneer we zijn vrijgesproken door barmhartigheid via het geloof in Christus, we ''zullen'' delen in zijn luister. God is trouw en zal zorgen dat we blijven geloven.

'''Hoe zit dat met zij die christen leken maar afdwaalden van het geloof?'''

Hoe zit dat met zij van wie we weten dat ze christen leken te zijn maar afdwaalden van het geloof om nooit terug te keren? De apostel Johannes schrijft als volgt over hen in 1 Johannes 2:19:

<blockquote>Ze zijn uit ons midden voortgekomen maar ze hoorden niet bij ons, want als ze werkelijk bij ons hadden gehoord, zouden ze bij ons gebleven zijn. Maar het moest aan het licht komen dat niemand van hen bij ons hoorde.</blockquote>

De kristalheldere les hier is de volgende: Iemand kan lid zijn van de kerk, gedoopt, deelnemen aan het Heilig Avondmaal, de diensten bezoeken, moreel correct aan de buitenkant maar “niet bij ons horen” – dat wil zeggen, niet werkelijk herboren, niet echt vertrouwend op Christus en niet waarlijk vrijgesproken. “Want als ze werkelijk bij ons hadden gehoord, zouden ze bij ons gebleven zijn.”

De les is niet dat ze werkelijk verlost waren en dat kwijt zijn geraakt. De les is dat ze bewezen met hun falen om stand te houden, dat ze niet werkelijk verlost waren. “Ze hoorden niet bij ons.” Of zoals het in Hebreeën 3:14 staat: “Want alleen als we tot het einde toe resoluut vasthouden aan ons aanvankelijk vertrouwen, blijven we deelgenoten van Christus.” Dat wil zeggen, onze volharding tot het einde is het voortdurend bewijs dat we deelgenoten zijn van Christus. Als we niet volharden waren we nooit deelgenoten van Christus geworden.

'''Wat betekent het dat sommigen afgebroken zullen worden en niet worden gespaard?'''

Dus, ter afsluiting, wat bedoelt Paulus dan als hij spreekt tot de kerk in Rome en aan het einde van vers 21 zegt: “Zou Hij u dan wel sparen?” En aan het einde van vers 22: “Want anders wordt ook u afgekapt.” Hij bedoelt dat aan de ene kant ''er echte, waarlijke, spirituele, interne hechtingen aan de boom zijn'' – het verbond van genade en verlossing; en aan de andere kant ''zijn er onechte, vervalste, niet-spirituele, externe hechtingen aan het verbond''. Als men voorrang geeft aan voortdurende hoogmoed en antisemitisme, laten ze zien dat hun hechting slechts extern is, niet geestelijk en niet hervormend, en zullen ze afgebroken worden.

'''Wanneer vindt de afbreking plaats? Hoe ziet dat eruit?'''

Laten we concreet zijn, wanneer vindt deze afbreking plaats en hoe wordt dat ervaren? Kijk eens, in beide waarnemingen gaat het om de toekomende tijd. Vers 21b: “Zou Hij u dan wel sparen?” Vers 22b: “Want anders wordt ook u afgekapt.” Wanneer gebeurt dat? Hoe ziet dat eruit? Mijn antwoord is dat het plaatsvindt bij het laatste oordeel en vele mensen zal verbazen.

De afbreking zal de afsnijding zijn van het volk van God en van God zelf voor eens en voor altijd. Dit is wat Jezus zei in Mattheüs 7:22-23:

<blockquote>Op die dag zullen velen tegen Mij zeggen: “Heer, Heer, hebben wij niet in uw naam geprofeteerd, hebben wij niet in uw naam demonen uitgedreven, en hebben wij niet in uw naam vele wonderen verricht?” 23 En dan zal Ik hun rechtuit zeggen: “Ik heb jullie nooit gekend. Weg met jullie, onrechtplegers!”</blockquote>

In die woorden “Weg met jullie,” horen we het vreselijke knipgeluid van de veelzijdige snoeischaren die de vruchteloze, niet geestelijke, hypocriete kerkgaande christenen afsnijden van elke verbinding met de familie van God.

'''Een waarschuwing aan ons allen'''

Oh, wat een waarschuwing aan ons allen! Luister aandachtig en neem dit ter harte: Net als in het Oude Testament kun je een besneden, heilige offers brengend, extern de wet volgend, fysiek kind van Abraham zijn en niet een spiritueel kind van Abraham (Johannes 8:39-44; Romeinen 9:8), dus in de nieuwtestamentische kerk – net als in Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church: Een baptistenkerk in Minnesota, VS</ref> – kunt u een gedoopt, het Avondmaal bijwonend, eredienst bezoekend, het tiende deel gevend, de leer belijdend kerklid zijn maar geen kind van God.

Ik sluit af met de woorden van Paulus in 2 Korintiërs 13:5:

<blockquote>Onderzoek bij uzélf of het geloof uw leven bepaalt, stel uzelf op de proef. U weet toch van uzelf dat Jezus Christus in u is? Als dat niet zo is, dan hebt u de proef niet doorstaan.</blockquote>

En een van die proeven, zegt Paulus, is: Wees niet hoogmoedig en verhef u niet boven de takken. Maar sidder met een bescheiden dankbaarheid dat u gered bent alleen door barmhartigheid alleen dankzij het geloof in Christus. Amen.

''Noot van de vertaler''

<references />

U dankt uw plaats aan uw geloof, wees daarom niet hoogmoedig maar vrees

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:53:05 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|You Stand Fast Through Faith, So Do Not Become Proud, But Fear}} <blockquote>'''Romeinen 11:17-24'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelverta...'

Zal

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:25:56 GMT

Kathyyee: Zal hernoemd naar Zal de volgende generatie het weten?

#DOORVERWIJZING [[Zal de volgende generatie het weten?]]

Zal de volgende generatie het weten?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:25:56 GMT

Kathyyee: Zal hernoemd naar Zal de volgende generatie het weten?

{{info|Will the Next Generation Know?}}

<blockquote>'''Rechters 2:6-141'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></blockquote>

<blockquote>Toen Jozua de volksvergadering had ontbonden, waren de Israëlieten eropuit getrokken om het land in bezit te nemen, elke stam het gebied dat hun was toegewezen. Zolang Jozua leefde, had het volk de HEER gediend. Ook na zijn dood waren ze de HEER blijven dienen zolang er oudsten waren die met eigen ogen hadden gezien welke machtige daden de HEER voor Israël had verricht. Jozua, de zoon van Nun, de dienaar van de HEER, was gestorven toen hij honderdtien jaar oud was. Hij was begraven in het gebied dat hem was toegewezen: in Timnat-Cheres in het bergland van Efraïm, ten noorden van de Gaäs. Toen ook zijn generatiegenoten met hun voorouders waren verenigd, kwam er een volgende generatie, die niet vertrouwd was met de HEER en wat Hij voor Israël had gedaan. De Israëlieten begonnen te doen wat slecht is in de ogen van de HEER: ze gingen de Baäls dienen. Ze keerden de HEER de rug toe, de God van hun voorouders, die hen uit Egypte had geleid, en begonnen achter andere goden aan te lopen die werden vereerd door de volken waartussen ze woonden. Door voor die vreemde goden neer te knielen krenkten ze de HEER. Ze keerden Hem de rug toe om Baäl en de Astartes te dienen. Toen ontstak de HEER in woede tegen de Israëlieten. Hij leverde hen uit aan roversbenden en aan de hen omringende vijanden, zodat ze daartegen geen stand meer hielden.</blockquote>

'''Een woord voor ons allen'''

Ik zou deze morgen willen spreken ten gunste van de kinderen: de kinderen in onze kerkfamilies en zij die nog niet geboren zijn. Ze kunnen niet voor zichzelf spreken en dus heeft God voor hen gesproken. En ik wil doen wat God voor de kinderen tegen onze kerkfamilie heeft gezegd. Ik weet dat sommigen onder u geen kinderen hebben en deze nooit zullen hebben. Anderen hebben kinderen die volwassen zijn. Toch spreek ik tot u allen want het is van belang dat wat God over kinderen heeft te zeggen, behoort tot onze gedeelde christelijke kijk op het leven. Het is belangrijk dat oude mensen weten wat God over de kinderen heeft te vertellen, en dat kinderen weten wat God te zeggen heeft over ouderdom; dat mannen de boodschap gericht aan vrouwen kennen, en vrouwen de boodschap gericht aan mannen; dat de rijken de boodschap gericht aan de armen kennen, en de armen de boodschap gericht aan de rijken; enzovoort. Want alles wat God zegt in het belang van een groep zal de samenleving vormen met alle andere groepen in relatie tot die ene groep. En elke groep moet dienen bij de instandhouding en overdracht van Gods volledige openbaring aan de volgende generatie. Dus ook al spreek ik vandaag namens de kinderen en spreek ik vooral tegen ouders en wordende ouders, de boodschap is noodzakelijk voor ons allemaal.

'''Een generatie die niet van de Heer gehoord had'''

Jozua stierf toen hij 110 jaar oud was, volgens Rechters 2:8. Hij had het volk van Israël naar het beloofde land van Kanaän gebracht, heeft hen vele overwinningen bezorgd, en was hen een goed voorbeeld van vertrouwen in God. Na zijn dood bleven anderen van zijn generatie nog een poosje leven maar die stierven op den duur ook. Toen ze nog leefden, diende het volk van Israël trouw God want de herinnering aan zijn grootheid was behouden gebleven. In vers 7 staat: “Zolang Jozua leefde, had het volk de HEER gediend. Ook na zijn dood waren ze de HEER blijven dienen zolang er oudsten waren ''die met eigen ogen hadden gezien welke machtige daden de HEER voor Israël had verricht''.” Zolang de herinnering aan Gods grootheid en het werk dat hij deed voor Israël, nog leefde, bleef het volk toegewijd aan God.

Maar in vers 10 staat: na de dood van Jozua en zij die Gods machtige daden hadden gezien, “kwam er een volgende generatie, die niet vertrouwd was met de HEER en wat Hij voor Israël had gedaan.” En het resultaat van deze domheid wordt weergegeven in vers 11: “De Israëlieten begonnen te doen wat slecht is in de ogen van de HEER: ze gingen de Baäls dienen. Ze keerden de HEER de rug toe, de God van hun voorouders, die hen uit Egypte had geleid.” En dan beschrijft vers 14 het goddelijk antwoord op deze afgoderij. “Toen ontstak de HEER in woede tegen de Israëlieten. Hij leverde hen uit aan roversbenden.”

Samengevat was er een volgorde zoals deze: eerst vereerden en dienden de mensen de ware God omdat Jozua en zijn generatie de herinnering aan Gods machtige daden levend hield onder de mensen. Als tweede kwam er een nieuwe generatie op, die om de een of andere reden niet bekend was met God noch met zijn werk voor Israël. Als derde keerde deze nieuwe generatie de ware aanbidding de rug toe en wende zich tot andere goden. En ten slotte bracht God het oordeel van zijn toorn over hen. De drie lessen voor ons, die ik uit deze tekst wil halen, zijn eenvoudig maar zeer noodzakelijk. Ten eerste, als de kennis over God wordt behouden in een gemeenschap, vooral door zij die persoonlijk met Gods macht kennis hebben gemaakt, wordt het geloof onderhouden en bloeit de gehoorzaamheid. Ten tweede, als wij ouders onze kinderen laten opgroeien zonder deze kennis over God, dienen we niet alleen hun onkunde en ongeloof maar ook hun ondergang. Ten derde is het daarom de serieuze plicht van alle ouders om hun kinderen te leren over God en zijn reddingswerk zodat de volgende generatie deze kennis heeft en gered zal worden. Aangezien de eerste twee van deze lessen leiden tot de laatste, is dit waarover ik vooral wil spreken. Het is Gods wil dat ouders de verantwoordelijkheid nemen om hun kinderen te leren wat God over zichzelf heeft geopenbaard. Wij ouders zijn het die de eerste en belangrijkste verantwoordelijkheid hebben om ervoor te zorgen dat onze kinderen op de juiste manier denken over God. De belangrijkste school die een kind ooit moet bezoeken, is thuis. En de invloedrijkste theologische leraren die het ooit moet hebben, zijn Mamma en Pappa.

'''Het Bijbels bewijs voor ouders'''

Allereerst wil ik wat meer Bijbels bewijs geven voor deze aansporing van ouders, en dan proberen te reageren op enkele veelvoorkomende tegenwerpingen. De belangrijkste tekst van het Oude Testament is Deuteronomium 6:4-9. Het belangrijkst gebod in de joodse schrift luidt: “Luister, Israël: de HEER, onze God, de HEER is de enige! Heb de HEER, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw kracht.” Jezus zei dat dit het eerste en grootste gebod was. En elke jood wist, net als ik wil dat eenieder van u weet, wat er daarna komt in deze geweldige tekst. “Houd de geboden die ik u vandaag opleg steeds in gedachten. Prent ze uw kinderen in.” De eerste opgave die een ouder heeft, na het liefhebben van God, is het bewaren van Gods Woord in zijn hart en deze zijn kinderen bijbrengen.

Dezelfde twee speerpunten (in uw eigen hart en aan uw kinderen) worden ook opgelegd in Deuteronomium 4:9: “Alleen, wees op uw hoede en neem uzelf zeer in acht, dat u de dingen niet vergeet die uw ogen gezien hebben, en dat zij niet uit ''uw hart'' wijken alle dagen van uw leven. U moet ze uw kinderen en uw kleinkinderen bekendmaken.”<ref>Herziene Statenvertaling (HSV)</ref> (Ook een boodschap voor grootouders!) En nogmaals in Deuteronomium 11:18, 19: “Houd mijn woorden dus in gedachten, maak ze u eigen … prent ze uw kinderen in.” Gods constructie voor het behoud van de historische openbaring is het gezin. Binnen de christelijke gemeenschap is de hoofdverbinding tussen wat deze generatie weet en wat de volgende generatie zal weten, de band tussen ouder en kind. Joël 1:3 geeft hiervan een juweeltje van een samenvatting: “Vertel het aan je kinderen, en laten je kinderen het aan hun kinderen vertellen en hun kinderen aan het volgende geslacht.”

Wanneer we overgaan naar het Nieuwe Testament, wordt er niet veel gezegd over ouders en kinderen. Maar het belang van ouderlijke instructie over God schijnt erin door. Jezus tikte zijn discipelen op de vingers in Mattheüs 19:14 toen ze probeerden de kinderen weg te sturen. In de plaats daarvan heette hij ze welkom en zegende hij hen, en door dat te doen, prees hij de ouders voor hun zorg. Een van de impliciete lessen van deze tekst is: Ouders, breng uw kinderen tot Jezus. Vandaag de dag loopt het pad naar Jezus via zijn Woord. Dus: Ouders, maak Jezus bekend aan uw kinderen via zijn Woord.

En toen de apostel Paulus ouders en kinderen onderwees in hoe met elkaar om te gaan in christelijke huishoudens, in Efeziërs 6:1-4 en Colossenzen 3:20, 21, herhaalde hij gewoon het oudtestamentisch voorbeeld: kinderen gehoorzaam uw ouders; vaders voed uw kinderen op in de leer en instructie van de Heer.

Dus ik concludeer op basis van deze geschriften dat het Gods wil is dat het gezin behouden blijft en dat ouders onder God hun primaire verantwoordelijkheid nemen om Bijbelse en doctrinaire kennis in de hoofden en harten van hun kinderen te brengen. Kennelijk, als er in Rechters 2:10 staat dat er een volgende generatie kwam, die niet met de Heer vertrouwd was, is dat ontstaan doordat veel ouders hun door God opgelegde verantwoordelijkheid hadden verwaarloosd. Het resultaat was dat de nieuwe generatie de Heer in de steek liet en een veroordeling over zichzelf afriep. Het is dan duidelijk dat als wij ouders deze taak verwaarlozen, we niet alleen de onwetendheid en ongeloof van onze kinderen dienen maar ook hun ondergang.

'''Hersenspoelen we onze kinderen?'''

Oh wat wil ik graag dat de moeders en vaders van onze kerk leraren van het Woord van God bij u thuis zijn. Dus laat me proberen in te gaan op drie tegenwerpingen die mogelijk bij u opkomen. De eerste, sommigen zullen zeggen dat ouders niet het recht hebben om kinderen te hersenspoelen als het gaat om wat het heeft te accepteren als de waarheid. Het is beter om alle religieuze opties open te laten, en als het dan eentje kiest, is dat vanwege authentieke betrokkenheid en niet door ouderlijke autoriteit. Deze tegenwerping kent vier conflicten.

1) Het druist in tegen alle instructies van de Schrift dat ouders de waarheid over God moeten onderwijzen.

2) Het is onmogelijk om kinderen niets over God bij te brengen want hen niets leren, is hen een overvloed leren. Het brengt hen bij dat Jezus er niet echt toe doet, dat Mamma en Pappa hem niet zo belangrijk of spannend vinden als nieuwe meubels, weekenden aan het meer, Pappa’s werk of al die andere dingen waarover ze het steeds hebben. Zwijgen over Christus is de regel. De oneindige waarde van Christus niet laten zien, is het bijbrengen dat hij verwaarloosbaar is.

3) Het is niet waar dat wanneer je kinderen leert over God, hen dat kortzichtig en irrationeel bevooroordeeld maakt. Dat kan wel als de ouders onzeker zijn en zelf een geloof hebben, dat is gebaseerd op los zand. Maar als de ouders dwingende redenen zien om christen te zijn, zullen ze die hun kinderen ook meegeven. Niemand zal een ouder ervan beschuldigen een kind kosmologie op te dringen wanneer hij het kind vertelt dat de aarde rond is, en dat de kleine sterren die ’s nachts aan de hemel staan, groter zijn dan de aarde, en dat eigenlijk de zon stil staat terwijl de aarde draait. Waarom? Omdat we weten dat deze dingen zo zijn en het kind hiervan op den duur bewijs kunnen leveren, dat deze waarheid zal onderbouwen. En zo is het met zij die met goede argumenten overtuigd zijn dat het christelijk geloof echt is.

4) En ten vierde, is het gewoon liefdeloos en wreed om een kind niet te geven wat het het meest nodig heeft. Aangezien wij geloven dat alleen door Christus gehoorzaam in het geloof te volgen, een kind voor altijd gered kan worden, aan de kwellingen van de hel kan ontkomen, en de vreugde van de hemel kan genieten, zou het liefdeloos en wreed zijn hem dat pad niet te laten kennen. Als ik met liefde naar mijn drie zonen kijk, zeg ik: “Oh, Christus, laat me niet schuldig zijn aan het nalaten hen met me mee te nemen naar de glorie.”

'''Wat als ik niet voldoende weet?'''

Een tweede tegenwerping waarmee sommige ouders kunnen komen, is: ik weet niet genoeg van de Bijbel en de leer om mijn kinderen les te geven en hun moeilijke vragen te beantwoorden. Er zijn twee redenen waarom dit u niet hoeft tegen te houden. Als eerste, het is nooit te laat om de Bijbelse waarheid te gaan studeren en er meer en meer grip op te krijgen. Mogelijk bent u zelfs een betere leraar dan iemand die dat al heel lang doet, want uw kennis is kersvers. Ik zal u een bemoedigend geheim vertellen van het werk met minderjarigen in het collegeleven. De meeste collegestudenten beseffen niet, wanneer ze een studie gaan volgen bij een docent die de stof voor het eerst doceert, hij vaak nauwelijks meer weet dan zij en hen steeds een stap voor blijft. Hij heeft twee voordelen: hij weet wat er komen gaat en kan een dag in het voren plannen, en hij heeft iets meer ervaring in het oplossen van problemen. Als dat uw situatie is met betrekking tot uw kinderen en de Bijbel, doe het dan als de collegedocent: blijf ze een dag voor. Besef dat de door God aan een ouder gegeven taak om de kinderen les te geven veel groter is dan de taak van een collegedocent om zijn studenten les te geven.

De tweede reden dat uw gevoel niet bekwaam te zijn, u niet zou moeten hinderen, is dat zeer waardevolle dingen bijgebracht kunnen worden wanneer u het antwoord op een moeilijke vraag van uw kind niet weet. Ik kan er twee bedenken. U kunt uw kind bescheidenheid bijbrengen. Als u voldoende vertrouwen in God heeft om uw onwetendheid te laten zien in plaats van bluf te laten zien en een hypocriet te zijn, leert uw kind de schoonheid van bescheidenheid kennen. De tweede, u kunt uw kind bijbrengen om enig eigen initiatief te nemen in het oplossen van problemen. Als u 1 Samuël leest (zoals wij nu) en u weet niet wat Eben-Haëzer betekent in 7:12, kunt u zeggen: “Laten we naar de kerkbibliotheek gaan en het opzoeken in het Bijbels woordenboek,” en zo uw kind leren hoe de bibliotheek te gebruiken en uw serieusheid laten weten aangaande het beantwoorden van zijn vragen. Laat het gevoel van onwetendheid en onbekwaamheid u niet tegenhouden. God wil dat u groeit en hij zal u helpen te doen wat juist is.

'''Wat als mijn kinderen zich niet willen gedragen?'''

Een laatste tegenwerping die bij sommige ouders op kan komen is: Mijn kinderen zitten niet lang genoeg stil om te luisteren naar een stuk uit de Bijbel of lessen in zich op te nemen. Dit is een ernstig probleem in de kerk van tegenwoordig. Tijdens het bezoeken van andere plaatsen, zien Noël en ik dit steeds weer. Veel ouders lijken hun invloed verloren te hebben als het gaat om het omgaan met de ongehoorzaamheid van hun kinderen. Het is een vreemde ironie dat intelligente ouders die sterke en opbouwende kritiek uiten op de meeste gebieden vaak onbekwaam lijken in wat te doen als hun eigen kinderen ongehoorzaam zijn. Het lijkt wel of veel christelijke ouders het idee hebben geaccepteerd dat je niet echte gehoorzaamheid van een kind kunt (of moet) verwachten. Dus als de kinderen niet doen wat je zegt, probeer je erom te lachen, hen om te kopen of hen op te sluiten.

Ik geloof dat God over deze situatie zei dat wij ouders de verwachting dat onze kinderen ons gehoorzamen, moeten herontdekken, en dat we in alle liefde en bescheidenheid, ferme en rechtvaardige discipline toepassen om die gehoorzaamheid te waarborgen. Er is niets verandert in het karakter van kinderen dat het Woord van God in Spreuken onverstandig maakt. Spreuken 13:24: “Wie zijn zoon de stok onthoudt, haat hem, wie hem liefheeft, tuchtigt hem.” Spreuken 19:18a: “Tuchtig je zoon, dan is er hoop, zo voorkom je dat hij de dood vindt.” Spreuken 22:15: “Kinderen zijn geneigd tot onbezonnenheid, de stok wijst ze terecht en weerhoudt ze ervan.” Spreuken 23:13, 14: “Aarzel niet een kind te vermanen, van stokslagen gaat het niet dood. Sla je het met de stok, dan red je het van het dodenrijk.” Spreuken 29:15, 17: “Berispingen en stokslagen zorgen voor wijsheid, een kind dat niet wordt opgevoed, maakt zijn moeder te schande … Tuchtig je zoon, en je hebt geen zorgen over hem, hij zal je vreugde geven.”

Zodra een kind oud genoeg is om uw gebod te begrijpen en fysiek in staat is deze op te volgen, hoort hem geleerd te worden wat goed is om te doen en dan te worden bestraft voor het niet doen totdat hij thuis en in het openbaar gehoorzaamt. Als ik zou denken dat ik sprak tot een groep kindermishandelaars, zou ik heel andere dingen zeggen. Omarmen en zoenen, stoeien, liefhebben, vergeven en tijd doorbrengen met uw kinderen zijn allemaal even belangrijk als afstraffen. Ik kan ernaast zitten maar mijn pastorale beoordeling is dat onder christelijke ouders van in de twintig en dertig de neiging bestaat om verwachtingen van gehoorzaamheid te hebben die te laag of te laat zijn, en onder hen een discipline bestaat die hardheid, strengheid en consequentheid mist. Ik ben geen expert in kinderpsychologie. Ik spreek vanuit mijn inzicht in de Schrift, mijn ervaring met drie zonen, en mijn waarnemingen bij anderen.

Ik sluit af met twee bemoedigingen en een belofte. Allereerst, ouders, denk ernstig na over hoe nauw het verband is tussen uw kinderen leren over God en hen leren u te gehoorzamen als Gods vertegenwoordiger over hen. Ten tweede, en dit is het belangrijkste punt van de boodschap, is het een serieuze plicht van ouders om hun kinderen te leren over God en de grootheid van zijn reddingswerk. Hun redding kan op het spel staan maar ook uw vreugde. En daarom sluit ik af met een belofte uit Spreuken 23:24, 25: “De vader van een rechtvaardige verheugt zich, wie een wijze heeft verwekt, verblijdt zich over hem. Mogen je vader en je moeder zich verblijden, zij die jou gebaard heeft zich verheugen.”

Moge God onze families met deze vreugde vervullen in de jaren die komen.

''Noot van de vertaler''
<references />

Zal de volgende generatie het weten?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:24:59 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Will the Next Generation Know?}} <blockquote>'''Rechters 2:6-141'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></bloc...'

Life

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:11:32 GMT

Kathyyee: Life hernoemd naar Het leven wordt niet gemakkelijker

#DOORVERWIJZING [[Het leven wordt niet gemakkelijker]]

Het leven wordt niet gemakkelijker

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:11:32 GMT

Kathyyee: Life hernoemd naar Het leven wordt niet gemakkelijker

{{info|Life Will Not Get Easier}}

Er is een leugen waarin we allemaal willen geloven – zelfs tegen alle het beschikbaar bewijs in. Het maakt misbruik van onze door God gegeven capaciteit voor hoop. Het verleidt zelfs zij die zuiver in de leer zijn. Het lokt ons naar buiten en laat ons dan in de kou staan. Hij gaat zo: “Het leven zal gemakkelijker worden als ik deze huidige beproeving doorsta.”

Dat is ons gevoel bij de levensfasen. “Als ik maar een romantische partner kan vinden … afstudeer … ga trouwen en me ergens vestig … kinderen krijg … de fase van de luiers overleef … de peuterfase overleef … de tienertijd overleef … een betere baan vind … pensioneer … dan zal het uiteindelijk allemaal goed komen.” Zo denken wij over verzoekingen. “Als ik genoeg op mijn bankrekening verzamel, hoef ik me geen zorgen meer te maken.” “Als ik eenmaal een eigen huis heb, ben ik niet meer jaloers op wat anderen hebben.” “Nadat ik getrouwd ben, zal pornografie geen rol meer spelen.”

Waarschijnlijk heeft u medische reclame gezien over belachelijk fitte en blije oudere mensen met grijs haar en perfecte tanden die tennissen en zorgeloos lachen. Dat is de leugen. Het is niet waar. In de vele jaren van evangelische dienst, heb ik talrijke mensen gezien die hard werken en God eren tijdens de jaren waarin ze kinderen groot brengen en carrière maken om daarna met pensioen te gaan en aan te lopen tegen toenemende uitdagingen. Vrienden verhuizen. Er ontstaan misverstanden met de volwassen kinderen. Echtgenoten sterven. De afhankelijkheid van medicijnen neemt toe. Vaak is het pensioen geen veilige haven maar de open oceaan.

Want de Bijbel is realistisch, bijna elke pagina prikt de leugen door. In het bijzonder herinnert het helder verhaal over Nehemia ons eraan dat Gods volk te maken heeft met levenslange ontberingen en verzoekingen. Tegelijkertijd is de Schrift geen advocaat van de wanhoop voor zij die in Christus zijn. Net als Nehemia kunnen we leren dat moeilijkheden moeite kosten maar wel gevuld zijn met hoop. Kijk eens hoe zijn verhaal u frisse kracht kan geven voor de tijd waarin u nu leeft – in plaats van het verhaal over een niet-beloofde toekomst.

'''Zee van beproevingen'''

Tijdens de opgave om de muur van Jeruzalem te herbouwen, ziet Nehemia dat hij omgeven is door vijanden. Die houden gewoon niet op met het belemmeren van zijn werk. Net als Wile E. Coyote, de beruchte aartsvijand van tekenfilmfiguur Roadrunner, zijn de vijanden meedogenloos, onverstoorbaar, altijd bereid nieuwe listen uit te proberen. Hun oorspronkelijke strategie om Nehemia te hinderen is spot en publieke schaamte (Nehemia 2:19; 4:1-3). Toen dat mislukte, probeerden ze het met misleiding door Nehemia lastig te vallen met een privéoverleg om hem te schaden (6:1-4). Dan, in een open brief (zodat het gerucht viraal zal gaan), beweren ze dat hij rebelleert tegen de Perzische autoriteiten (6:5-7). Ze proberen zijn reputatie te ruïneren (6:10-13) en sturen meer brieven om hem bang te maken (6:19).

Ik kan me voorstellen dat Nehemia tegen zichzelf zegt: “Als ik deze muur heb gebouwd, zal het leven gemakkelijker worden.” Maar dat is de leugen. Want als de muur eenmaal klaar is, moeten de huizen van Jeruzalem worden herbouwd en de stad opnieuw worden bevolkt (7:4). En, zo blijkt, de stedelingen zijn zondig wat betekent dat Nehemia moet reageren op continue en gecompliceerde crises (zie Nehemia 13). Het houdt nooit op. Gods volk heeft te maken met ''levenslange'' ontberingen en verzoekingen.

John Newton begreep dit. In zijn lied “Amazing Grace” maakt hij bekend erop te vertrouwen dat God zijn schild en bestemming zal zijn “zolang het leven duurt.” Je hebt alleen een schild nodig als speren en pijlen je kant op vliegen, dus Newton geloofde duidelijk dat die in de lucht zijn zolang hij leeft. Ja, er waren in het verleden vele “gevaren, inspanningen en valstrikken”. Maar Newton wist dat de basale verwachting voor Gods volk eruit bestaat dat er meer volgt. Onze enige veilige haven is de hemel, en er bestaat geen hemel op aarde. (Tenminste, nog niet.)

Toch hoeft Bijbels realisme niet te leiden tot pessimisme of passiviteit. Ondanks stevige tegenwind gingen Nehemia en zijn volgelingen door met werken en bouwden ze de muur af (Nehemia 6:15). Ondanks de aanhoudende ongehoorzaamheid van zij die terugkeerden naar Jeruzalem blijft Nehemia doorgaan met hervormingen en blijft hij de mensen oproepen om terug te keren tot God (Nehemia 13). Nehemia koos ervoor om ontberingen en verzoekingen te ondergaan met daadkrachtige hoop in plaats van halfzachte wanhoop. En bij nader inzien laat zijn verhaal ons ook zien hoe dat werkt: door ''omhoog te kijken'' en ''terug te kijken''.

'''Omhoog kijken'''

Temidden van meedogenloze weerstand kijkt Nehemia herhaaldelijk omhoog. Hij praat tegen de God van de hemel, die hier bij hem is: “Welnu, maak mijn handen sterk!” (6:9)<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Herziene Statenvertaling (HSV)</ref>. Dit is de eerste sleutel tot vreugdevolle volharding temidden van intensieve moeilijkheden: ''kijk omhoog naar God.''

Nehemia is beroemd voor het tot de hemel richten van zijn blik als hij in het nauw zit. Hij vertelt ons, in de intimiderende nabijheid van koning Artaxerxes van Perzië: “Toen bad ik tot de God van de hemel” (2:4). Wanneer hij vertelt over de hoon van de vijand, barst hij uit in gebed: “Hoor, onze God, dat wij een voorwerp van verachting zijn” (4:4). Hij is een stralend voorbeeld van hoe omhoog te kijken.

En, natuurlijk, onze ervaring met Gods aanwezigheid is groter dan de zijne. Wij kennen de naam van de Messias en de details van zijn verhaal. We hebben Gods glorie gezien in Jezus’ gezicht. Zijn ware Geest woont in ons, spoort ons aan en bemoedigt ons. Wij ervaren zijn constante hulp. Door hem hebben we voortdurend een betrouwbare toegang tot de Vader. Dus hoeven uiteindelijk voor ons de ontberingen en verzoekingen niet te eindigen want God is bij ons temidden ervan.

'''Terug kijken'''

Niet alleen staart Nehemia naar de hemel; hij ''kijkt'' ook ''terug''. Gods trouw in het verleden is een tweede bron van onbedwingbare hoop. Mijn kerk ondersteunt wereldwijde partners die kortgeleden tot het besef kwamen dat het delen van verhalen over Gods trouw in het zendingsveld hun zorgen merkbaar vermindert als ze zich daar bevinden. Dat kan voor ons ook waar zijn. Als we ons bezinnen op Gods hulp in het verleden, groeit ons vertrouwen in hem in het heden.

Zeker, dit is een van de redenen voor de anders verbazingwekkende toevoeging aan Nehemia 7, een lange stamboom van de eerste golf bannelingen die terugkeerden naar Jeruzalem een eeuw voor Nehemia’s tijd (zie ook Ezra 2). Waarom wordt dat hier toegevoegd? Omdat het een concrete, specifieke reminder is van Gods zorgvuldige voorziening in het verleden. Het wakkert hoop aan. Evenzo herinnert hun viering van het Loofhuttenfeest (Nehemia 8) het volk eraan wat God allemaal voor hen al had gedaan.

Wij zouden ook terug moeten kijken. “Ik denk aan de dagen vanouds, ik overdenk al Uw daden, ik overpeins de werken van Uw handen” (Psalm 143:5). Natuurlijk kunnen wij Gods trouw bepeinzen over duizenden jaren meer dan Nehemia kon. De voorraad aan Gods genade is toegenomen en bij die genade hoort nu ook Jezus’ leven en reddingswerk. Gods historisch werk wakkert het hedendaags vertrouwen aan in het aangezicht van toekomstige uitdagingen. We kunnen verder gaan door terug te kijken.

'''Voorwaarts'''

Gods volk verduurt ontberingen en verzoekingen die niet op zullen houden bij de hemel. Nieuwe problemen loeren vast en zeker om de hoek op u – slechts een stuk tekst, telefoontje of email verderop. Maar wanhoop niet – en vestig uw hoop niet op de ijdele verwachting dat het lijden op zal houden. Het is hier geen paradijs.

Kijk in de plaats daarvan terug en omhoog. Gods liefde zal elke ontmoediging, angst, zorg, tegenslag en beproeving die we tegenkomen, overleven. Nehemia laat ons zien hoe moeilijke uitdagingen volgehouden kunnen worden met blije hoop.

''Noot van de vertaler''

<references />

Het leven wordt niet gemakkelijker

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:10:58 GMT

Kathyyee:

Het leven wordt niet gemakkelijker

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 13:02:48 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Life Will Not Get Easier}}Er is een leugen waarin we allemaal willen geloven – zelfs tegen alle het beschikbaar bewijs in. Het maakt misbruik van onze door Go...'

{{info|Life Will Not Get Easier}}Er is een leugen waarin we allemaal willen geloven – zelfs tegen alle het beschikbaar bewijs in. Het maakt misbruik van onze door God gegeven capaciteit voor hoop. Het verleidt zelfs zij die zuiver in de leer zijn. Het lokt ons naar buiten en laat ons dan in de kou staan. Hij gaat zo: “Het leven zal gemakkelijker worden als ik deze huidige beproeving doorsta.”

Dat is ons gevoel bij de levensfasen. “Als ik maar een romantische partner kan vinden … afstudeer … ga trouwen en me ergens vestig … kinderen krijg … de fase van de luiers overleef … de peuterfase overleef … de tienertijd overleef … een betere baan vind … pensioneer … dan zal het uiteindelijk allemaal goed komen.” Zo denken wij over verzoekingen. “Als ik genoeg op mijn bankrekening verzamel, hoef ik me geen zorgen meer te maken.” “Als ik eenmaal een eigen huis heb, ben ik niet meer jaloers op wat anderen hebben.” “Nadat ik getrouwd ben, zal pornografie geen rol meer spelen.”

Waarschijnlijk heeft u medische reclame gezien over belachelijk fitte en blije oudere mensen met grijs haar en perfecte tanden die tennissen en zorgeloos lachen. Dat is de leugen. Het is niet waar. In de vele jaren van evangelische dienst, heb ik talrijke mensen gezien die hard werken en God eren tijdens de jaren waarin ze kinderen groot brengen en carrière maken om daarna met pensioen te gaan en aan te lopen tegen toenemende uitdagingen. Vrienden verhuizen. Er ontstaan misverstanden met de volwassen kinderen. Echtgenoten sterven. De afhankelijkheid van medicijnen neemt toe. Vaak is het pensioen geen veilige haven maar de open oceaan.

Want de Bijbel is realistisch, bijna elke pagina prikt de leugen door. In het bijzonder herinnert het helder verhaal over Nehemia ons eraan dat Gods volk te maken heeft met levenslange ontberingen en verzoekingen. Tegelijkertijd is de Schrift geen advocaat van de wanhoop voor zij die in Christus zijn. Net als Nehemia kunnen we leren dat moeilijkheden moeite kosten maar wel gevuld zijn met hoop. Kijk eens hoe zijn verhaal u frisse kracht kan geven voor de tijd waarin u nu leeft – in plaats van het verhaal over een niet-beloofde toekomst.

'''Zee van beproevingen'''

Tijdens de opgave om de muur van Jeruzalem te herbouwen, ziet Nehemia dat hij omgeven is door vijanden. Die houden gewoon niet op met het belemmeren van zijn werk. Net als Wile E. Coyote, de beruchte aartsvijand van tekenfilmfiguur Roadrunner, zijn de vijanden meedogenloos, onverstoorbaar, altijd bereid nieuwe listen uit te proberen. Hun oorspronkelijke strategie om Nehemia te hinderen is spot en publieke schaamte (Nehemia 2:19; 4:1-3). Toen dat mislukte, probeerden ze het met misleiding door Nehemia lastig te vallen met een privéoverleg om hem te schaden (6:1-4). Dan, in een open brief (zodat het gerucht viraal zal gaan), beweren ze dat hij rebelleert tegen de Perzische autoriteiten (6:5-7). Ze proberen zijn reputatie te ruïneren (6:10-13) en sturen meer brieven om hem bang te maken (6:19).

Ik kan me voorstellen dat Nehemia tegen zichzelf zegt: “Als ik deze muur heb gebouwd, zal het leven gemakkelijker worden.” Maar dat is de leugen. Want als de muur eenmaal klaar is, moeten de huizen van Jeruzalem worden herbouwd en de stad opnieuw worden bevolkt (7:4). En, zo blijkt, de stedelingen zijn zondig wat betekent dat Nehemia moet reageren op continue en gecompliceerde crises (zie Nehemia 13). Het houdt nooit op. Gods volk heeft te maken met ''levenslange'' ontberingen en verzoekingen.

John Newton begreep dit. In zijn lied “Amazing Grace” maakt hij bekend erop te vertrouwen dat God zijn schild en bestemming zal zijn “zolang het leven duurt.” Je hebt alleen een schild nodig als speren en pijlen je kant op vliegen, dus Newton geloofde duidelijk dat die in de lucht zijn zolang hij leeft. Ja, er waren in het verleden vele “gevaren, inspanningen en valstrikken”. Maar Newton wist dat de basale verwachting voor Gods volk eruit bestaat dat er meer volgt. Onze enige veilige haven is de hemel, en er bestaat geen hemel op aarde. (Tenminste, nog niet.)

Toch hoeft Bijbels realisme niet te leiden tot pessimisme of passiviteit. Ondanks stevige tegenwind gingen Nehemia en zijn volgelingen door met werken en bouwden ze de muur af (Nehemia 6:15). Ondanks de aanhoudende ongehoorzaamheid van zij die terugkeerden naar Jeruzalem blijft Nehemia doorgaan met hervormingen en blijft hij de mensen oproepen om terug te keren tot God (Nehemia 13). Nehemia koos ervoor om ontberingen en verzoekingen te ondergaan met daadkrachtige hoop in plaats van halfzachte wanhoop. En bij nader inzien laat zijn verhaal ons ook zien hoe dat werkt: door ''omhoog te kijken'' en ''terug te kijken.''

'''Omhoog kijken'''

Temidden van meedogenloze weerstand kijkt Nehemia herhaaldelijk omhoog. Hij praat tegen de God van de hemel, die hier bij hem is: “Welnu, maak mijn handen sterk!” (6:9)<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Herziene Statenvertaling (HSV)</ref?. Dit is de eerste sleutel tot vreugdevolle volharding temidden van intensieve moeilijkheden: ''kijk omhoog naar God.''

Nehemia is beroemd voor het tot de hemel richten van zijn blik als hij in het nauw zit. Hij vertelt ons, in de intimiderende nabijheid van koning Artaxerxes van Perzië: “Toen bad ik tot de God van de hemel” (2:4). Wanneer hij vertelt over de hoon van de vijand, barst hij uit in gebed: “Hoor, onze God, dat wij een voorwerp van verachting zijn” (4:4). Hij is een stralend voorbeeld van hoe omhoog te kijken.

En, natuurlijk, onze ervaring met Gods aanwezigheid is groter dan de zijne. Wij kennen de naam van de Messias en de details van zijn verhaal. We hebben Gods glorie gezien in Jezus’ gezicht. Zijn ware Geest woont in ons, spoort ons aan en bemoedigt ons. Wij ervaren zijn constante hulp. Door hem hebben we voortdurend een betrouwbare toegang tot de Vader. Dus hoeven uiteindelijk voor ons de ontberingen en verzoekingen niet te eindigen want God is bij ons temidden ervan.

'''Terug kijken'''

Niet alleen staart Nehemia naar de hemel; hij ''kijkt'' ook ''terug''. Gods trouw in het verleden is een tweede bron van onbedwingbare hoop. Mijn kerk ondersteunt wereldwijde partners die kortgeleden tot het besef kwamen dat het delen van verhalen over Gods trouw in het zendingsveld hun zorgen merkbaar vermindert als ze zich daar bevinden. Dat kan voor ons ook waar zijn. Als we ons bezinnen op Gods hulp in het verleden, groeit ons vertrouwen in hem in het heden.

Zeker, dit is een van de redenen voor de anders verbazingwekkende toevoeging aan Nehemia 7, een lange stamboom van de eerste golf bannelingen die terugkeerden naar Jeruzalem een eeuw voor Nehemia’s tijd (zie ook Ezra 2). Waarom wordt dat hier toegevoegd? Omdat het een concrete, specifieke reminder is van Gods zorgvuldige voorziening in het verleden. Het wakkert hoop aan. Evenzo herinnert hun viering van het Loofhuttenfeest (Nehemia 8) het volk eraan wat God allemaal voor hen al had gedaan.

Wij zouden ook terug moeten kijken. “Ik denk aan de dagen vanouds, ik overdenk al Uw daden, ik overpeins de werken van Uw handen” (Psalm 143:5). Natuurlijk kunnen wij Gods trouw bepeinzen over duizenden jaren meer dan Nehemia kon. De voorraad aan Gods genade is toegenomen en bij die genade hoort nu ook Jezus’ leven en reddingswerk. Gods historisch werk wakkert het hedendaags vertrouwen aan in het aangezicht van toekomstige uitdagingen. We kunnen verder gaan door terug te kijken.

'''Voorwaarts'''

Gods volk verduurt ontberingen en verzoekingen die niet op zullen houden bij de hemel. Nieuwe problemen loeren vast en zeker om de hoek op u – slechts een stuk tekst, telefoontje of email verderop. Maar wanhoop niet – en vestig uw hoop niet op de ijdele verwachting dat het lijden op zal houden. Het is hier geen paradijs.

Kijk in de plaats daarvan terug en omhoog. Gods liefde zal elke ontmoediging, angst, zorg, tegenslag en beproeving die we tegenkomen, overleven. Nehemia laat ons zien hoe moeilijke uitdagingen volgehouden kunnen worden met blije hoop.

''Noot van de vertaler''

<references />

De

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:42:42 GMT

Kathyyee: De hernoemd naar De vreugde van God in ons

#DOORVERWIJZING [[De vreugde van God in ons]]

De vreugde van God in ons

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:42:42 GMT

Kathyyee: De hernoemd naar De vreugde van God in ons

{{info|The Joy of God in Us}}'''Waarom de Geest blijdschap voorbrengt'''

Terwijl we het Nieuwe Testament doornemen, stuiten we op een unieke relatie tussen de Heilige Geest en vreugde. Ik geef u een paar voorbeelden. Lucas vertelt ons: op een gegeven moment begon Jezus ”''vervuld van de heilige Geest te juichen''” (Lucas 10:21)<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref> en Paulus vertelt ons hoe de christenen in Thessaloniki de boodschap van het evangelie ontvangen “onder zware beproevingen … ''met de vreugde van de heilige Geest''” (1 Thessalonicenzen 1:6-7). In Romeinen leert Paulus ons: “het koninkrijk van God is geen zaak van eten en drinken, maar van gerechtigheid, vrede en ''vreugde door de heilige Geest''” (Romeinen 14:17).

Ik noem deze relatie uniek (en waard voor nadere beschouwing) omdat het Nieuwe Testament vreugde koppelt aan de Heilige Geest op een manier waarop het dat niet doet met andere eigenschappen. Bijvoorbeeld, we lezen niet over mensen die het “verdriet van (of in) de Heilige Geest” of de “woede van (of in) de Heilige Geest” ervaren zelfs als het duidelijk is dat de Geest bedroefd kan zijn (Efeziërs 4:30) of toornig (Romeinen 1:18).

Waarom verbindt dan het Nieuwe Testament op een unieke wijze vreugde en de Heilige Geest met elkaar? Om deze vraag uit te zoeken, kijken we kort wie (en wat) de Heilige Geest is, wat het voor ons betekent om deze door de Geest bekrachtigde vreugde te ervaren, en welk verschil het maakt in het christenleven.

'''Geest van de vreugde'''

Twee beperkingen voordat ik er verder op inga. Ten eerste, de paar woorden die ik ga delen over het karakter van de Heilige Geest zijn, volgens mij, in de basis handig om de vreugde die de Heilige Geest in ons opwekt, te begrijpen. Maar ik heb hier geen ruimte om een volledige behandeling van dit complex onderwerp te bieden dus als u er dieper in wilt duiken, zijn deze preek van John Piper en dit artikel van Scott Swain goede startpunten.

Ten tweede, het helpt om in het achterhoofd te houden dat als de Schrift de Heilige Geest beschrijft als een heilige persoon ''onderscheidenlijk van'' de Vader en de Zoon (Johannes 15:26), zij hem ook beschrijft als de Geest van de Vader (Mattheüs 10:20) en Christus’ Geest (1 Petrus 1:11). Op één plek verwijst Paulus naar de Geest in alle drie varianten van de triniteit in een blok van drie verzen (Romeinen 8:9-11). Als we het hebben over de vreugde van de Heilige Geest, moeten we de eenheid van God niet vergeten.

Laten we nu dieper ingaan op het karakter van de triniteit in relatie tot vreugde. Op basis van teksten van het Nieuwe Testament zoals 1 Johannes 4:16 – “''God is liefde.'' Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem” – begrepen theologen, ten minste vanaf Augustinus, dat de Heilige Geest de levende, gepersonifieerde liefde tussen de Vader en de Zoon is (Johannes 17:26). John Piper zegt het als volgt – en let eens op het verband tussen de liefde van God en de vreugde van God:

<blockquote>God de Heilige Geest is de heilige persoon die “afstamt” (eeuwig!) van de onderlinge liefde tussen de Vader en de Zoon. En deze liefde is geen “genadige” liefde alsof ze medelijden nodig hadden. Het is een respectvolle en verblijdende liefde vol van genoegen. Het is vreugde. De Heilige Geest is Gods vreugde in God. Wees er zeker van dat hij zo vervuld is van de Vader en Zoon dat hij een heilige persoon op zich is. Maar dat betekent dat hij meer is, en niet minder, dan de Vreugde van God. (“Kunnen we de Drievuldigheid verklaren?”)<ref>Originele titel: Can We Explain the Trinity?</ref>. </blockquote>

Piper vervolgt door te stellen: “Dit betekent dat vreugde in de kern van de realiteit staat. God is liefde betekent in de basis dat God de vreugde in God is.” Als een belangrijk aspect van het karakter van de Geest eruit bestaat dat hij de personificatie is van “Gods vreugde in God”, helpt dat ons om te begrijpen wat de vreugde die hij in ons teweegbrengt, tot een kenmerkende vreugde maakt.

'''Gods vreugde in ons'''

Als we de vreugde van de Heilige Geest ervaren, vernemen we de vreugde die zich bevindt in de kern van de hoogste realiteit. Want als we herboren zijn in de Geest (Johannes 3:6-7), ontvangen we de ongelooflijke, verbluffende, kracht gevende, kostbare gift van de Heilige Geest die in ons huist, precies zoals Jezus had beloofd:

<blockquote>Dan zal Ik de Vader vragen jullie een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: de Geest van de waarheid. De wereld kan Hem niet ontvangen, want ze ziet Hem niet en kent Hem niet. Jullie kennen Hem wel, want Hij blijft bij jullie en zal in jullie zijn (Johannes 14:16-17)</blockquote>

En als de Heilige Geest in ons huist, wonen de Vader en de Zoon in ons – en wij in hen (Johannes 17:20-21):

<blockquote>Wanneer iemand Mij liefheeft zal hij zich houden aan wat Ik zeg, mijn Vader zal hem liefhebben en mijn Vader en Ik zullen bij hem komen en bij hem wonen. (Johannes 14:23)</blockquote>

Gezien alles wat Jezus zegt over de Geest in Johannes 14-16, weten we dat de Geest een belangrijke rol speelde in wat hij bedoelde toen hij zei:

<blockquote>Dit zeg Ik tegen jullie om ''je'' mijn vreugde ''te geven'', dan zal je vreugde volkomen zijn. (Johannes 15:11)</blockquote>

Dus de enige manier waarop we in de Zoon kunnen blijven (Johannes 15:4-5), de enige manier waarop de Zoon en de Vader in ons kunnen blijven (Johannes 14:23), de enige manier waarop het woord van de Zoon echt in ons kan blijven (Johannes 15:7), en de enige manier waarop de Zoons vreugde in de Vader en Vaders vreugde in de Zoon in ons kunnen blijven, verloopt via de Helper, de Heilige Geest, die in ons huist.

Het is hierom waarom Jezus zei dat onze ervaring met de Heilige Geest zou zijn alsof we “rivieren van levend water” in ons hebben (Johannes 7:38-39). De Geest is de inwendig bron van vreugde in God wat we ervaren als leven dankzij “het geloof in de Zoon van God” (Galaten 2:20).

'''Vreugde in het geloven'''

Dat brengt ons bij de unieke ervaring van vreugde die een christen tegenwoordig ervaart onder invloed van de Heilig Geest. We zien het terug in het hele Nieuwe Testament maar Paulus vat het prachtig samen in Romeinen 15:13:

<blockquote>Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop steeds blijft toenemen door de kracht van de heilige Geest.</blockquote>

Paulus omschrijft de fundering van zijn door de Geest bekrachtigde, vreugde-gevende hoop in Romeinen 5:

<blockquote>Nu wij rechtvaardig zijn op grond van geloof, leven we in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. Dankzij Hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en mogen we ons laten voorstaan op de hoop om in zijn luister te delen ... Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. (Romeinen 5:1-2, 5)</blockquote>

En Petrus beschrijft de onuitsprekelijke vreugde die voortkomt uit de liefde die we ervaren voor de nu niet zichtbare Jezus, in wie we geloven vanwege zijn door de Geest onthuld woord:

<blockquote>U hebt Hem lief zonder Hem ooit gezien te hebben; en zonder Hem nu te zien gelooft u in Hem en ervaart u een onuitsprekelijke, hemelse vreugde, omdat u het einddoel van uw geloof bereikt: uw redding. (1 Petrus 1:8-9)</blockquote>

Dit is hoe het Nieuwe Testament normaliter de vreugde die we van de Heilige Geest ontvangen, beschrijft: ''hoop'' op de glorie van Gods ''genade'', ontvangen door het ''geloof'', vult ons met diepe ''vreugde'' in de Geest.

Hij keek hoe de Vader, onder invloed van zijn Geest, het evangelie van het koninkrijk openbaart aan “kleine kinderen”, en hen vervult met hoop op de glorie van Gods genade voor hen, wanneer ze erin geloven, wat Jezus bewoog om “vervuld van de heilige Geest te juichen” (Lucas 10:21). Het was hoop op de glorie van Gods genade voor hen, die niet-joodse discipelen vervulde van “vreugde en van de heilige Geest” toen ze in het evangelie geloofden (Handelingen 13:52). En het was hoop op de glorie van Gods genade voor hen, die de Thessalonicenzen vervulde “met de vreugde van de heilige Geest” toen ze de evangelische boodschap geloofden zelfs toen ze deze ontvingen “onder zware beproevingen” (1 Thessalonicenzen 1:6-7).

'''Vreugde om na te streven'''

We kennen het allemaal wel vanuit persoonlijke ervaring of hebben gezien dat christenen niet altijd vervuld zijn met de vreugde van de Heilige Geest. Het feit dat het Nieuwe Testament onze aandacht herhaaldelijk trekt naar specifieke voorbeelden waarin gelovigen deze vreugde ervoeren, laat ons zien dat de vroege christenen het ook niet voortdurend meemaakten.

Maar Paulus zei dat de “vreugde door de Heilige Geest” een cruciale dimensie van het koninkrijk van God is (Romeinen 14:17). Het is iets wat we moeten nastreven. Want de vreugde staat in de kern van de realiteit, en als de Geest in ons woont, woont degene die de ultieme vreugde is, in ons. Dus het ervaren van de vreugde van de Heilige Geest, is het ervaren van de vreugde van het “ware leven” (1 Timotheüs 6:19).

Niet alleen dat, het is ook ''onbedwingbare vreugde''. Want deze door de Geest bekrachtigde vreugde kan niet worden verwoest door vervolging (Colossenzen 1:24), leed (Romeinen 5:3-4), allerlei beproevingen (1 Petrus 1:6-7), verdriet (2 Korintiërs 6:10), of een doodstraf (Filippenzen 1:21). Eigenlijk is het de hoop op deze ons in het vooruitzicht gestelde vreugde, die ons helpt, zoals het Jezus hielp, om allerlei varianten van tegenslag, lijden en dood te doorstaan (Hebreeën 12:2). En dat is omdat deze vreugde van God een eeuwige vreugde is – het zal over de dood heengaan en alleen maar in ons toenemen voor altijd (Psalm 16:11; Markus 10:21). Het is inderdaad de hoop op deze in het vooruitzicht gestelde eeuwige vreugde, die we bemachtigen door het geloof, die ons maakt tot “meer dan veroveraars” over elke toekomstig obstakel op de weg naar de liefde van God in Christus Jezus (Romeinen 8:35-39).

En dus: “Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop steeds blijft toenemen door de kracht van de heilige Geest.”<ref>Romeinen 15:13</ref>

''Noot van de vertaler''

<references />

De vreugde van God in ons

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:42:09 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|The Joy of God in Us}}'''Waarom de Geest blijdschap voorbrengt''' Terwijl we het Nieuwe Testament doornemen, stuiten we op een unieke relatie tussen de Heilig...'

Moed

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:05:15 GMT

Kathyyee: Moed hernoemd naar Moed om te volgen, moed om te leiden

#DOORVERWIJZING [[Moed om te volgen, moed om te leiden]]

Moed om te volgen, moed om te leiden

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:05:15 GMT

Kathyyee: Moed hernoemd naar Moed om te volgen, moed om te leiden

{{info|Courage to Follow, Courage to Lead}}

''Waarom 800 predikanten in februari naar Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS</ref> komen''

In de nacht van 15 december werd een seminarium in Indonesië aangevallen door een groep van 2000 woedende moslims waardoor studenten en onderwijspersoneel gedwongen werden om te vluchten voor hun levens. Een student raakte gevangen en werd omsingeld. De menigte eiste dat hij zijn geloof in Jezus zou afzweren. Hij weigerde. Daarom trokken ze zijn mond uiteen totdat zijn gezicht scheurde bijna van oor tot oor. Hij stierf aan zijn verwondingen.

Van de meeste christenen wordt deze prijs voor het volgen van Jezus niet gevraagd. Maar volgens Paulus: “Allen die vroom en in eenheid met Christus Jezus willen leven, zullen worden vervolgd” (2 Timotheüs 3:12).<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref> Laat daar geen twijfel over zijn: Jezus volgen is een kostbare jongelingschap. Er is een kruis des doods te dragen. Als we vanwege ons geloof niet worden gedood, zal Jezus ons alsnog leren wat het betekent om onze levens te verliezen opdat we hem vinden. Onze moed is vereist in de confrontatie met welke wijze van overlijden er ook maar voor ons bestemd mag zijn.

Genadevol wijst Jezus predikanten-leiders aan in zijn kerk. Hun rol is om ons te leiden in de waarheid en ons te laten zien hoe ons kruis op te nemen en Jezus te volgen. Dat betekent dat predikanten een moeilijke baan hebben. Ze moeten niet alleen zelf dappere volgers zijn, maar ze moeten de rest van ons “bemoedigen” door ons te helpen om onze blik gericht te houden op Jezus en vol te houden voor de vreugde die voor ons in het verschiet ligt (Hebreeën 12:2). Predikanten vechten ook om hun kudde te beschermen tegen wolven in schaapskleren. Ze nemen het op tegen zonde en dwaling. Ze troosten de benadeelden, bidden voor de zieken, lijden mee met de zwakkeren, ze begeleiden de gedeprimeerden, en luisteren naar de gefrustreerden. Ze leiden vaak in het opnemen voor het geloof binnen de bredere cultuur. Ze lijken de bliksemafleiders te zijn in elke hedendaagse christelijke conflict. Ze raken vermoeid. Ze raken “ontmoedigd.”

Daarom was Bethlehem dertien jaar geleden gastheer van een conferentie specifiek voor de aansporing van predikanten. De 2000 Bethlehem Conferentie voor Predikanten<ref>Originele titel: 2000 Bethlehem Conference for Pastors</ref> zal worden gehouden in de kerk 7-9 februari, en we verwachten 800 aanwezigen afkomstig uit de hele V.S. en verder – er komt zelfs een Chinese predikant uit Hong Kong! Het thema van de conferentie is dit jaar “Moed tijdens het christelijk evangeliewerk.”<ref>Originele titel: Courage in the Christian Ministry</ref> Onze sprekers zullen zijn: Dr. Albert Mohler (hoofdthema), voorzitter van The Southern Baptist Theological Seminary; Ds. Ben Patterson (pastorale brief), Deken van de kapel verbonden aan Hope College; Dr. Josef Tson (zendingen), voorzitter van de Romanian Missionary Society; en onze eigen predikant John.

Ons doel als kerk is het voorzien in drie dagen van glorieuze erediensten, in kracht voorziende theologische bezinning, en stress-vrije opfrissing voor deze mensen. We houden het conferentietarief laag en staan predikanten toe om erbij te zijn zelfs al kunnen ze het tarief niet opbrengen. Van ‘s morgens tot ’s avonds zullen Brenda Remus en haar team voortdurend zorgen dat er heerlijk eten op de tafels staat, hete koffie in de kannen zit en koud drinken in de koelboxen, ter genot van de predikanten zonder bijkomende kosten. Shuttlebussen rijden van en naar het vliegveld, lokale hotels en parkeerplaatsen. Bethlehem-families zullen hun huizen beschikbaar stellen aan predikanten die zich geen hotels kunnen veroorloven. Rick Gamache en zijn team zullen een literair banket aan afgeprijsde boeken uitstallen, dat de hele sporthal zal beslaan. Jodie Larson zal een voorbedeteam leiden, dat gedurende de hele conferentie zal bidden voor de sessies en individuele gebedsverzoeken.

Al deze predikanten zullen dit jaar moed nodig hebben. Velen zullen met buitengewone tegenslag te maken krijgen. Mogelijk zullen een of twee worden opgeroepen om hun levens op te offeren zoals de Indonesische seminariumstudent. Bid alstublieft dat God hen zal steunen en motiveren wanneer ze bij ons zijn.

Moge God de kracht van hun harten en hun deel zijn, voor altijd (Psalm 73:26),

Jon Bloom

Conferentiecoördinator

''Noot van de vertaler''

<references />

Moed om te volgen, moed om te leiden

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 02:03:33 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Courage to Follow, Courage to Lead}} ''Waarom 800 predikanten in februari naar Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS</...'

Why

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:43:36 GMT

Kathyyee: Why hernoemd naar Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?

#DOORVERWIJZING [[Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?]]

Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:43:36 GMT

Kathyyee: Why hernoemd naar Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?

{{info|Why would a Christian choose to suffer?}}

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?'''

Ik wil voorzichtig zijn omdat ik niet denk dat we van de tempel moeten springen en God moeten testen, wat Jezus ons zeer duidelijk leerde. Daag uw God niet uit door dwaze dingen te doen. Spring niet voor een vrachtauto, injecteer uzelf niet met gif, en bedrijf geen rituelen met gifslangen, enzovoort.

Zo gezien zou bewust kiezen om te lijden een zonde zijn.

Wat we bedoelen met kiezen voor het lijden is het kiezen van een liefdevolle levensstijl waarvan lijden bijna zeker onderdeel zal uitmaken. Of, als iemand een pistool tegen uw hoofd houdt en zegt: “Je sterft tenzij je zegt: ‘Caesar is de Heer’,” kiest u voor de dood.

De reden waarom we kiezen voor het lijden is, in de eerste plaats, omdat het alternatief in dit geval ongehoorzaamheid zou zijn. Maar er zijn gevallen waarin het niet zo duidelijk is dat de levensstijl die we kiezen de enige is, en u kiest hem omdat u van mensen houdt.

En u weet dat God het lijden waarvan u weet dat het zal komen, zal oppakken en in uw voordeel zal wenden; want de Bijbel maakt zeer duidelijk dat we verheugd moeten zijn tijdens beproevingen vanwege wat het oplevert, vanwege de puurheid en hoop die het kan voortbrengen.

Als u een soevereine God heeft, waarin u vertrouwen heeft – omdat hij goed is evenals almachtig – weet u dat hij welk lijden dan ook, met wijsheid op zal leggen, en hij zal het ten goede keren voor u en voor de kerk.

Dus vanwege de gehoorzaamheid, in het belang van uw eigen zuivering en in het belang van de glorie van Christus, moeten christenen de risico’s van de liefde, die bijna zeker met het lijden gepaard zullen gaan, omarmen.

Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:43:08 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why would a Christian choose to suffer?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waarom zou een christen ervoor kiezen te lijden?''' Ik wil...'

Prachtige

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:33:21 GMT

Kathyyee: Prachtige hernoemd naar Prachtige dingen in Uw Woord

#DOORVERWIJZING [[Prachtige dingen in Uw Woord]]

Prachtige dingen in Uw Woord

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:33:21 GMT

Kathyyee: Prachtige hernoemd naar Prachtige dingen in Uw Woord

{{info|Wonderful Things from Your Word}}

<blockquote>Psalm 119:181<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></blockquote>

<blockquote>Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.</blockquote>

'''Onze dringende behoefte aan Gods verheldering'''

De drie punten die we vorige week in dit vers zagen, waren: 1) er staan prachtige dingen in het Woord van God; 2) niemand kan deze prachtige dingen zonder Gods bovennatuurlijke hulp zien zoals ze echt zijn; en 3) daarom moeten we tot God bidden om bovennatuurlijke verheldering als we de Bijbel lezen.

De nadruk lag vorige week dus op het gebed en onze dringende behoefte aan Gods bovennatuurlijke verheldering om spirituele dingen waar te nemen – om Gods glorie, pracht en voortreffelijkheid te zien. U kunt veel dingen zien als u het Woord erbij pakt zonder dat God de ogen van uw hart opent. U kunt woorden herkennen en grammaticale constructies. U kunt logische verbanden herkennen. U kunt historische feiten herkennen. U kunt de rationele bedoeling van een auteur herkennen. U kunt menselijke emoties herkennen. Voor geen enkele daarvan is het nodig dat God uw ogen op een speciale, spirituele wijze opent.

Maar wat u niet kunt zien is de geestelijke pracht van God en zijn Zoon en van wat ze doen in de wereld. U kunt niet zien dat God oneindig boven alle andere dingen te verkiezen is. Een blinde kan de zon niet zien hoewel hij veel feiten kan kennen over de zon en op een test over astronomie hoger scoort dan iemand die de zon wel kan zien. Erover weten of het weten door het gezien te hebben is niet hetzelfde. Weten dat honing zoet is en honing proeven is niet hetzelfde.

Laat me van Paulus herlezen, diens uitgebreidste omschrijving over onze omstandigheden zonder Gods speciale, reddende verheldering. In Efeziërs 4:17b-18 benoemt Paulus vijf vreselijke eigenschappen van de menselijke omstandigheden die goddelijk ingrijpen nodig maken als we de geestelijke werkelijkheid moeten gaan zien. Hij zegt dat de heidenen (met andere woorden, de gewone wereld van mensen tussen de volkeren, die zonder genade zijn) gaan over “de weg van de heidenen met hun loze denkbeelden. In hun geest heerst duisternis en ze zijn vervreemd van het leven met God, omdat ze Hem niet kennen en hun hart voor Hem gesloten hebben.” Dit achteraf lezende kunnen we zeggen dat eenieder van ons, zonder de machtige genade van God, hardheid in het hart draagt wat tot onwetendheid leidt wat leidt tot afzondering van God wat tot donkerheid leidt en dat leidt tot zinloosheid van zowel kennis als het leven.

Vorige week was dus het punt: als er enige hoop is dat we prachtige dingen in het Woord van God zouden kunnen zien, moeten we een heilige, bovennatuurlijke gave van God gekregen hebben, iets wat we van nature niet hebben. En daarom moeten we erom bidden – “Neem de sluier van mijn ogen.” En als we willen blijven leven in God, en echt, authentiek en intens zijn in onze liefde voor hem, moeten we er alles aan doen om dit dagelijks in werking te houden. Dus bid, bid, bid. Lees Psalm 119 en zie hoe vaak hij bidt voor hemelse bijstand in het hebben van kennis over God en zijn paden.

'''Zien is worden'''

Vandaag, echter, heb ik een ander punt te maken. Maar voordat ik zeg wat dat is, laat me er zeker van zijn dat u beseft waarom dit belangrijk is. Het is van belang want veranderd worden in het evenbeeld van Jezus gebeurt door het zien van de pracht, waarde en voortreffelijkheid van God, zijn Zoon, en hun woorden en paden. In 2 Korintiërs 3:18 zegt Paulus: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” Zien is worden.

Dit is de enige christelijke manier om gedrag te veranderen zodat het God eert. Wij veranderen omdat we de hoogwaardige pracht, waarde en voortreffelijkheid gezien hebben. Als u naar het gezicht van Christus kijkt en dan in de Sports Illustrated of Glamour en dan niet bewogen bent door de superieure pracht, waarde, voortreffelijkheid en begeerlijkheid van Christus, bent u nog steeds hard, blind en nutteloos in uw denken. Dan moet u het uitroepen: “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is!” En uw leven zal dit laten zien. Waar uw schat is – uw verlangen, uw vreugde, uw schoonheid – daar zal ook uw hart zijn – en uw avonden, uw zaterdagen en uw geld. We worden veranderd door de glorie van God te herkennen in het Woord van God. Als God voor u niet glorieuzer en aantrekkelijker is dan de luister en glorie van de wereld, heeft u hem niet gezien. In 3 Johannes 11 staat: “Wie kwaad doet heeft God niet gezien” (zie ook 1 Johannes 3:6).

Dit is dus allemaal van belang want elke echte verandering van het leven, die God vereert en daarbij spirituele waarde heeft, komt door het zien van de glorie van God, niet van het maken van religieuze gedragslijsten en die proberen uit te voeren.

'''God openbaart Christus’ pracht via zijn Woord'''

Vandaag is het punt uit deze tekst: God laat de pracht en voortreffelijkheid van Christus alleen zien aan zij die in het Woord van God kijken. Dat is waarom ware spirituele verandering ontstaat door het lezen, het overdenken en het uit het hoofd leren van de Bijbel. Het komt niet doordat u leert regels te gehoorzamen. Dit komt omdat dit de plek is waar de Heer de pracht en voortreffelijkheid van Christus openbaart.

Laat me dit punt eens aanscherpen. Stel dat u de boodschap van vorige week hoorde, dat we de glorie van God moeten zien om veranderd te zijn, maar we kunnen deze niet zien vanwege onze doodsheid, hardvochtigheid en blindheid, en dat we ervoor moeten bidden tot God om ons levend te maken, milder en onze ogen te openen. En neem eens aan dat u concludeert: Wel, dan moet ik mezelf wijden aan het gebed en niet aan het bestuderen, lezen en instuderen van de Bijbel want louter menselijk zien en redeneren kan niet waarnemen wat waargenomen moet worden. Dat zou een vreselijke te trekken conclusie zijn op basis van wat ik zei en op basis van deze tekst.

Het draait om het volgende: God opent de ogen van de blinde zodat die de glorie van God in zijn Woord ziet tijdens het kijken naar het Woord. Stel u wilt de pracht van de Grand Canyon zien maar u bent blind. En stel nou dat God tegen u zegt, doe een beroep op mij, kom en bid tot mij en ik zal uw ogen openen om de pracht van de Grand Canyon te zien. Zou u dan van Arizona naar Florida gaan om te bidden? Of zou u elke door God gegeven spier en zintuig gebruiken om bij de Grand Canyon te komen en uw ogen te richten op wat God had beloofd? Mijn punt is: hij zal u niet de pracht van de Grand Canyon laten zien als u persé bij de Everglades wilt leven, hoeveel u ook bidt.

Laat me dit op een andere manier verwoorden. God heeft bepaald dat het opzienbarend werk van zijn Geest altijd moet worden gecombineerd met het geheugen-vullend werk van zijn Woord. Zijn doel is dat we de glorie van Zijn Zoon zien (en veranderd zijn). Daarom opent hij onze ogen wanneer we naar de Zoon kijken – niet naar soapseries of aanbiedingen. Het werk van de Geest en het werk van het Woord gaan altijd samen op Gods pad van ware geestelijke zelfopenbaring. Het Geestelijk werk is het demonstreren van de glorie, de pracht en de waarde van wat het brein in het Woord ziet.

We moeten niet de fout maken te denken dat wat we nodig hebben van Gods Geest nieuwe informatie is. We hebben al duizend keer meer informatie over God in de Bijbel dan wat we kunnen bevatten of beleven. Wat we nodig hebben, is zien met de ogen van onze harten! Elke toevoeging door de Geest van informatie aan wat we van Christus in het Woord kunnen zien, zal ons nog geen grammetje spiritueler of aangenamer voor God maken.

Neem eens aan dat de Geest u de nieuwe informatie zou openbaren dat uw onvruchtbare vriendin zwanger zal worden. U vertelt dat aan haar en als het echt gebeurt, zijn u en zij ondersteboven van enthousiasme over het wonder van de voorspelling en de zwangerschap. Wat heeft het u spiritueel opgeleverd? Niets, tenzij u naar het Woord kijkt en ziet – met de ogen van het hart – de glorie en de pracht van de Christus beschreven in de Bijbel – Jezus van Nazareth, gekruisigd en opgestaan ter redding van zondaars en ter verering van God die u aldus heeft gezegend. Religieus enthousiasme in de aanwezigheid van wonderen is iets natuurlijks en heeft niet persé een geestelijk of bovennatuurlijke dimensie. De gaven van de Geest zijn kostbaar maar oneindig meer van belang is de opvallende verheldering van de Heilige Geest zodat wij de glorie van Christus in het Woord zien.

Het is niet dat we nieuwe informatie nodig hebben; het zijn nieuwe ogen om te zien wat er ons is geopenbaard in Gods Woord. Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik waarnemen hoe wonderlijk mooi uw Woord is!

'''Ga niet bidden en afdwalen'''

Laat me enkele gevolgen hiervan naar voren brengen.

De eerste, wanneer u bidt voor ogen om te zien, moet u in uw hoofd niet achterover gaan leunen. Ga niet aannemen dat de onmisbaarheid van bidden betekent dat het overbodig is om zich te concentreren op het woord van God. Als u bidt om de glorie van Christus te zien, ga mentaal niet afdwalen of freewheelen. Ga niet simpel zitten wachten en niets doen. Dat is een grote vergissing en is afkomstig van oosterse levensbeschouwingen, niet van de Bijbel. Wat uniek is aan het christendom is dat het historisch en uitzonderlijk is. Jezus leefde in een bepaalde periode in een bepaald gebied. Gods plan is het om uw ogen te openen voor het zien van de spirituele pracht en waarde van deze specifieke man precies zoals hij dit in het Woord heeft geopenbaard. Als we erom bidden om dit te zien maar er mentaal van afdwalen, zullen we het niet te zien krijgen. Dus ga niet bidden en vervolgens afdwalen.

Wat dan?

1. Bid en lees

Lees het Woord! Wat een voorrecht! En wat een verplichting! En wat een mogelijkheid om God te zien! Kijk naar Efeziërs 3:3b-4. Paulus schreef: “Mij is het geheim geopenbaard waarover ik hiervoor in het kort heb geschreven. Aan de hand daarvan kunt u zich, wanneer u dit leest, een beeld vormen van mijn inzicht in dit geheim van Christus.” Wanneer u dit leest! God wil dat de grootste levensgeheimen worden geopenbaard via het lezen.

Vergelijk dan hoofdstuk 1:18 waar Paulus zegt: “Moge uw hart verlicht worden, zodat u zult zien waarop u hopen mag nu Hij u geroepen heeft.” Dus in Efeziërs 3:4 staat dat het geheim bekend wordt door te lezen. En volgens Efeziërs 1:18 moet, zodat wij weten wat we moeten weten, God onze ogen openen in antwoord op gebed. Ja, we moeten bidden. Ja, we zijn blind zonder Gods hulp. Maar het punt deze week is: we moeten lezen.

“Aan de hand daarvan kunt u zich, wanneer u dit leest, een beeld vormen van mijn inzicht in dit geheim van Christus.” Bidden kan lezen niet vervangen. Bidden kan lezen omzetten in zien. Maar als we niet lezen, zullen we niet zien. De Heilige Geest is gezonden ter ere van Jezus, en de glorie van Jezus wordt weergegeven in het Woord. Lees. Wees blij wanneer u lezen kunt.

2. Bid en bestudeer

2 Timotheüs 2:15: “Beijver u (of: “Span je in” NBV21) om uzelf welbeproefd voor God te stellen, als een arbeider die zich niet hoeft te schamen en die het Woord van de waarheid recht snijdt.”<ref>Herziene Statenvertaling</ref> God gaf ons een boek over hemzelf maar niet zodat we het zorgeloos lezen zoals het ons maar uitkomt. Paulus zegt: “Beijver u … die het Woord van de waarheid recht snijdt.” Dat betekent dat u met het Woord aan de slag moet als u er het meeste uit wilt halen.

De slinger gaat heen en weer. Sommigen zeggen dat je moet bidden én bidden, en moet afzien van steunen op niet-spirituele, menselijke studie. Anderen zeggen, bestudeer én bestudeer omdat God je niet de betekenis van een woord vertelt tijdens het gebed. Maar de Bijbel heeft niets te maken met dit zwart-wit denken. We moeten het Woord van God bestuderen en er nauwkeurig mee omgaan, en we moeten bidden, anders zien we in het Woord niet dat ene dat we nodig hebben, de glorie van God in het gezicht van Jezus Christus (2 Korintiërs 4:4, 6).

Benjamin Warfield, een groot onderzoeker van de Bijbel, schreef in 1911: “Soms horen we het zeggen dat tien minuten op je knieën je een oprechter, dieper, doeltreffender kennis van God zal opleveren dan tien uur met de neus in je boeken. ‘Wat!’ is de correcte reactie, ‘dan tien uur met de neus in je boeken, op je knieën?’” (“Het religieus leven van studenten theologie,”<ref>Originele titel: The Religious Life of Theological Students</ref> in Mark Noll, ed., The Princeton Theology, [Grand Rapids: Baker Book House, 1983], p. 263). Dit vat het Bijbels karakter samen. Ja, we moeten bidden. We zullen geen wonderbaarlijke dingen in Gods Woord herkennen als hij onze ogen niet opent. Maar bidden kan bestuderen niet vervangen want Paulus zei: “Beijver u - span je in - die het Woord van de waarheid recht snijdt.”

3. Bid en doorzoek

Onze benadering van de Bijbel zou moeten zijn als die van een vrek in tijden van een goudkoorts, of een verloofde die haar verlovingsring ergens in het huis heeft verloren. Ze doorzoekt het huis. Dat is de manier waarop wij God zoeken in de Bijbel.

In spreuken 2:1-6 staat:

Mijn zoon, als je in acht neemt wat ik zeg, mijn richtlijnen altijd onthoudt, 2 een open oor hebt voor wijsheid, een geest die neigt naar inzicht, 3 als je erom vraagt de dingen te begrijpen, roept om scherpzinnigheid, 4 ernaar zoekt als was het zilver, ernaar speur als naar een verborgen schat – 5 dan zul je ontdekken wat ontzag voor de HEER is, dan raak je met God vertrouwd. 6 Want het is de HEER die wijsheid schenkt, zijn woorden bieden kennis en inzicht.

In acht nemen, onthouden, een open oor hebben, en een neigende geest, vraag erom, roep, zoek als was het zilver, speur als naar een verborgen schat. Dat is het doorzoeken van de Bijbel naar alles wat het waard is. Als er verborgen schatten zijn, doe dit dan. Als er zilver is, doe dit dan. Bid in ieder geval (zoals in vers 3 staat) maar vervang bidden niet met doorzoeken. God is van plan om aan hen te geven die met hart en ziel zoeken (Jeremia 29:13).

4. Bid en denk

Neem eens 2 Timotheüs 2:7 in beschouwing. “Denk na over wat ik zeg; de Heer zal ervoor zorgen dat je dit alles ook begrijpt.” “Denk na (noei) over wat ik zeg.” Betekent dit dat Paulus’ leer begrijpen gewoon een menselijke, natuurlijke praktijk van denken is? Nee. Het slot van de vers luidt: “De Heer zal ervoor zorgen dat je dit alles ook begrijpt.” U bent het niet die zelfstandig zien kan. Spiritueel bevattingsvermogen is een gift van God.

Maar God heeft bepaald om de gave van bovennatuurlijk licht te geven via het denken. “Denk na over wat ik zeg; de Heer zal ervoor zorgen dat je dit alles ook begrijpt.” Dus hoe dan ook, bid en vraag God om u het licht dat u nodig heeft, te geven. Maar vervang denken niet door bidden. Denk én bid. Bid én denk. Dat is de manier waarop God het heeft ingesteld. Een historische Christus. Een boek over behoud en openbaring. Dat alles zegt: lees, studeer, doorzoek en denk. Maar alles is vergeefs zonder bidden. En-en, niet of-of.

5. Bid en spreek

God heeft de bedoeling dat het geschreven Woord het gesproken woord wordt via het preken en via de wederzijdse aansporing, terechtwijzing, waarschuwing, aanmoediging en advisering van zijn mensen. In Colossenzen 3:16 staat: “Laat Christus’ woorden in al hun rijkdom in [of onder] u wonen; onderricht en vermaan elkaar …” Christus’ woorden voor ons worden onze woorden tot elkaar.

Ik preek. Het is Gods wil dat zijn Woord steeds weer opnieuw verkondigd wordt. En u vertelt elkaar het Woord van God. Dit is een van de basisredenen voor kleine groepen binnen de kerk: het Woord van God tot ons omvormen in het Woord van God via ons. Vertel het elkaar.

Betekent dit dan dat we het zonder gebed kunnen op die momenten – dat we op de een of andere manier de ogen van het hart kunnen openen om prachtige dingen in Gods Woord te zien omdat we erover praten met sterk gevoel voor de waarheid, overtuigende argumenten of creatieve bewoordingen? Dat is niet waarin Paulus lesgaf. In hetzelfde boek (Colossenzen 1:9-10) bidt hij – bidt! – “Daarom bidden wij onophoudelijk voor u, vanaf de dag dat we dat gehoord hebben. We vragen dat u Gods wil ten volle mag leren kennen door de wijsheid en het inzicht die zijn Geest u schenkt … uw kennis van God zal groeien.”

Als het kennen van God en het hebben van geestelijke wijsheid en inzicht vanzelf komen als het Woord van Christus rijkelijk onder ons is, zou Paulus niet in alle ernst tot God hoeven bidden om het aan ons te geven.

'''Het Woord en gebed samen'''

We hebben dus keer op keer gezien: Bidden is voor ons onontbeerlijk om de glorie van God te zien in het Woord van God. Maar we hebben ook gezien dat lezen, bestuderen, doorzoeken, denken en spreken van het Woord ook nodig zijn. God heeft bepaald dat het opzienbarend werk van zijn Geest altijd gecombineerd moet worden met het geheugen-vullend werk van zijn Woord. Zijn doel is dat we de glorie van God zien en dat we nadenken over de glorie van God. En zo opent hij onze ogen wanneer we kijken naar de glorie van God in het Woord.

Lees, bestudeer, doorzoek, denk, spreek, luister – en bid, “Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien hoe wonderlijk mooi uw wet is.”

(Voor meer bezinning, zie Lucas 24:45; Handelingen 16:14; 2 Koningen 6:17; Mattheüs 16:17; 11:2-6; 11:27.)

''Noot van de vertaler''

<references />

Prachtige dingen in Uw Woord

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:32:09 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Wonderful Things from Your Word}} <blockquote>Psalm 119:181<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></blockquote> ...'

Chaotisch,

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:07:19 GMT

Kathyyee: Chaotisch, hernoemd naar Chaotisch, laat en gelukkig

#DOORVERWIJZING [[Chaotisch, laat en gelukkig]]

Chaotisch, laat en gelukkig

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:07:19 GMT

Kathyyee: Chaotisch, hernoemd naar Chaotisch, laat en gelukkig

{{info|Messy, Late, and Happy}}

'''Hoe zondagen te overleven met kleine kinderen'''

Bijna alles aan het hebben van een jong gezin werkt in tegen de regelmatige betrokkenheid van meerdere uren op de zondagmorgen.

Alleen al iedereen fysiek de deur uit krijgen en in hetzelfde voertuig (op welk moment van de dag, op welke dag van de week dan ook) kan het gevoel geven van de een of andere uitgekiende militaire operatie – zij die slapen wekken, zij die niet stil kunnen zitten erbij halen, voeden van zij die honger hebben (van verschillende leeftijden, naar gelang de eetlust en wat men al dan niet lekker vindt), bij elkaar passende sokken vinden (of enigszins bij elkaar passende sokken) voor verschillende voetmaten, voldoende rantsoen inpakken voor de troepen tot de lunch (heel veel porties, onredelijk veel porties), een ''ander'' outfit voor de 2-jarige vinden want ze heeft net haar ontbijt over haar hele jurk gekliederd, voorkomen van die driftbui of vieze luier vlak voor vertrek (er is iets met die laatste vijf minuten dat het ergste in kinderen naar boven brengt, letterlijk en figuurlijk).

''En als u de kerk haalt voordat de dienst afgelopen is,'' moet u verschillende specifieke, doelgerichte tactieken aanscherpen om elk kind rustig, stil en oplettend te houden. Voor de anderen onder u die geen kinderen hebben, als een kind opeens begint te huilen een paar zitplaatsen verderop en u afleidt, zie dan niet het wonder over het hoofd dat hij of zij niet huilde, riep of gniffelde in de afgelopen dertig minuten (en doe een schietgebedje voor mamma en pappa).

In de laatste zes jaar (sinds onze eerste geboren is) ben ik gaan geloven dat de geestelijke oorlog intenser wordt tussen 5 uur zaterdagochtend en de zondagmiddag. Ik ben ervan overtuigd dat Satan demonische versterking stuurt om zoveel chaos te veroorzaken als verduiveld maar mogelijk is. Om zeker te stellen, jonge gezinnen zijn vast niet de enige die geneigd zijn het kerkbezoek over te slaan maar ze hebben evenveel redenen als anderen (en vaak meer). De Bijbel daarentegen stelt duidelijk dat we juist meer redenen hebben om hoe dan ook wel te gaan.

'''Onvolkomen vreugde'''

God geeft ons, ouders, veel argumenten om in de kerk te blijven verschijnen, maar als vader van drie kinderen jonger dan 7, houd ik ervan om er nog meer te vinden. De apostel Johannes schijft aan een kerk die hij goed kent:

<blockquote>Hoewel ik u nog veel te zeggen heb, wil ik dit niet doen met inkt op papyrus. Ik hoop naar u toe te komen en persoonlijk met u te spreken; dan zal onze vreugde volkomen zijn (2 Johannes 12)<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref></blockquote>

Onze trouwe aanwezigheid op zondagmorgen is al die moeite en extra uitgaven waard omdat sommige waardevolle vreugde niet mogelijk is als je niet bij elkaar komt. “Hoewel ik u nog veel te zeggen heb,” zegt Johannes, “inkt en papyrus zijn niet toereikend.” Het zijn dezelfde mensen, het is dezelfde betekenis, de woorden kunnen zelfs min of meer dezelfde zijn maar iets is er anders wanneer deze woorden tijdens fysieke aanwezigheid worden gedeeld. Johannes heeft de spirituele kracht van regelmatig ''samenzijn'' leren kennen.

Johannes had natuurlijk veel te zeggen via de schrift (vijftig hoofdstukken in vijf boeken in de Bijbel), en hij schreef over enige van de meest serieuze en spannendste feiten van het universum. En toch wist ook hij dat sommige woorden veel beter persoonlijk gezegd (en gehoord) konden worden. Sommige feiten worden beter ondervonden, gezien en ''ervaren'' van aangezicht tot aangezicht. Hij wist dat de volheid van zijn christelijk geloof en vreugde niet gevoeld konden worden vanaf een veilige afstand.

Aanwezigheid maakt vreugde volmaakt op een manier die met technologie (zoals pennen en inkt en HD-camera’s) niet kan. Dat is een reden waarom jonge gezinnen alle moeite doen die het maar kost om elke week weer naar onze kerkbanken te komen. Meer dan wat dan ook willen we dat ons gezin blij is met God – en volkomen vreugdevol zijn in God vereist consequent samen zijn met de mensen van God onder het woord van God.

'''Dat uw vreugde volkomen moge zijn'''

Johannes’ tweede brief is niet de enige plek waar hij het heeft over deze volkomenheid van de vreugde. Eigenlijk kan men beweren dat zijn evangelie en brieven een lange poging waren om deze vreugde in ons te laten opbloeien. Hij zegt uitdrukkelijk in zijn eerste brief: “We schrijven u deze brief om onze vreugde volkomen te maken” (1 Johannes 1:4). Wanneer u die lijn terug volgt door zijn evangelie, ziet u dat zijn vreugde geen mooie versiering is langs de rand van het bord der christendom maar de zoetheid in elke gang van de maaltijd en bij elke beet.

Als Jezus zich voorbereidt om naar het kruis te gaan, bijvoorbeeld, zegt hij tegen zijn discipelen: “Dit zeg Ik tegen jullie om je mijn vreugde te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Jezus maakte niet gewoon zeker dat hun leer goed in elkaar zat en nauwkeurig was maar dat hun harten vol waren. Hij wou dat de waarheid in hen zat om vol vuur te raken. Christus kwam, gaf lessen, deed wonderen, stief en herrees niet simpelweg voor de waarheid en gerechtigheid maar ''voor de vreugde'' – dat zijn vreugde in ons aan zou worden gestoken en vlam zou vatten.

Een hoofdstuk later zegt Jezus tegen diezelfde mannen: “Tot nu toe hebben jullie niets in mijn naam gevraagd, maar vraag het en je zult het ontvangen. Dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 16:24). ''Vreugde'' is het ultieme antwoord op al onze gebeden. Wij bidden, en blijven bidden, zodat we een diepte en intensiteit van blijdschap kunnen proeven, die we anders niet hadden ervaren. En dan, een paar verzen verder, zegt hij:

<blockquote>Je zult bedroefd zijn, maar je verdriet zal in vreugde veranderen ... Jullie hebben nu verdriet, maar Ik zal jullie terugzien, en dan zul je blij zijn, en niemand zal jullie je vreugde afnemen. (Johannes 16:20, 22)</blockquote>

Dus als Johannes schrijft: “Ik hoop naar u toe te komen en persoonlijk met u te spreken; dan zal onze vreugde volkomen zijn,” zit die vreugde voor hem boordevol betekenis. Het is een luide weerklank van zijn laatste uren met Jezus en de honderden uren die ze eerder samen doorbrachten – lopen op dezelfde wegen, eten van hetzelfde voedsel, ervaren van dezelfde herinneringen, dienen van dezelfde behoeftige mensen.

Deze vreugde, voor Johannes, gaat niet simpel over de inwisseling van goed gezelschap; dit komt dichtbij de kern van wat het betekent om Jezus te volgen. Wij zijn geschapen, opgeroepen, verlost en opgedragen om samen vreugde te vinden – om schouder aan schouder God te ontmoeten, niet slechts via wifi.

'''Gezinnen geschapen voor een lichaam'''

Deze vreugde kan niet volkomen worden via een livestream omdat onze zielen uiteindelijk niet gemaakt zijn voor liederen en preken; we zijn gemaakt om deel uit te maken van een lichaam. De apostel Paulus schrijft:

<blockquote>Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus … Tegelijk bestaat een lichaam niet uit één deel, maar uit vele. (1 Korintiërs 12:12, 14)</blockquote>

Gezinnen die steeds het kerkbezoek overslaan zijn als afgehakte handen of op hol geslagen oogbollen. We zouden dan niet alleen lelijk zijn maar ook functioneel nutteloos, En niet alleen nutteloos maar we doen het lichaam dat ons nodig heeft, kwaad – spirituele amputaties. Waar is het zintuig voor gehoor? Thuis, onder de dekens, alweer kijkend naar de livestream. Waar is het zintuig voor geur? Extra aan het rusten want het is te lastig om naar buiten te gaan. Waar is het zintuig voor vreugde? Het is gesmoord en afgezwakt door onze afwezigheid.

Christelijke vreugde hangt af van regelmatige fysieke aanwezigheid want zo werkt een lichaam.

<blockquote>Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus. Vanuit dat hoofd krijgt het hele lichaam samenhang, en wordt het ondersteund en bijeengehouden door alle gewrichtsbanden. Ieder deel draagt op eigen wijze bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde. (Efeziërs 4:15-16)</blockquote>

Net als Paulus, wist Johannes dat deze vreugde zich ontvouwt in echte, continue relaties van aangezicht tot aangezicht. Per slot van rekening gaf hij ons Jezus’ allesbepalende opdracht: “Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals Ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn” (Johannes 13:34-35). Hoe kan de wereld herkennen wie bij Jezus is geweest? Door hoe wij van elkaar houden. En hoe kunnen we van elkaar houden zonder ons eraan te binden om elkaar te zien?

'''Wat gezinnen niet kunnen opbrengen'''

Toen ik nog single was, verbaasde het me soms waarom het voor gezinnen zo moeilijk was om naar de kerk te gaan. Tuurlijk, er zijn meer haren die gekamd moeten worden en schoenveters die gestrikt moeten worden, maar hoe moeilijk kan dat zijn? Die naïeve verbijstering knalde stuk op de rotsen van onze twee ‘terroristen’. De te nemen horden van het gewone kerkleven met kleine kinderen zijn overduidelijk. Maar luister naar me, andere ouders: de beloningen zijn dat ook.

Geen gezin kan het opbrengen om elke zondagmorgen te blijven zitten tot het einde. Zeker, we zullen niet altijd in de gewenste samenstelling zijn als we komen opdagen, en we zullen waarschijnlijk niet altijd op tijd zijn, maar uiteindelijk zal ons hele gezin gelukkiger zijn door er te zijn geweest. Pen en inkt zijn niet genoeg; evenmin podcasts en e-mails. Wij zijn geschapen voor vreugde in oogcontact en in het schouder-aan-schouder staan in de kerk. Wij zijn geschapen voor een lichaam. Wij zijn geschapen om erbij te horen. En alleen onze aanwezigheid maakt die vreugdevolle saamhorig tot de volle werkelijkheid.

'''Noot van de vertaler'''

<references />

Chaotisch, laat en gelukkig

Kathyyee — Thu, 06 Aug 2026 01:06:47 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Messy, Late, and Happy}} '''Hoe zondagen te overleven met kleine kinderen''' Bijna alles aan het hebben van een jong gezin werkt in tegen de regelmatige betr...'

Aanbid

Kathyyee — Wed, 29 Jul 2026 14:31:22 GMT

Kathyyee: Aanbid hernoemd naar Aanbid, waar u ook bent

#DOORVERWIJZING [[Aanbid, waar u ook bent]]

Aanbid, waar u ook bent

Kathyyee — Wed, 29 Jul 2026 14:31:22 GMT

Kathyyee: Aanbid hernoemd naar Aanbid, waar u ook bent

{{info|Worship Where You Are}}

'''Vijf manier om op de juiste wijze te lijden'''

Weinig hoofdstukken van de Schrift hebben zoveel invloed op me gehad als 2 Kronieken 20. God heeft me, vaak in tranen, ontmoet in deze passage – een passage die me blijft laten zien hoe te reageren in crisistijd. Ik heb geleerd om me aan de Heer over te geven in beproevingen, hem te vertrouwen als ik geen resultaten zie, en te aanbidden tijdens schijnbaar onmogelijke situaties. Het bevat ook een van mijn veilige-haven verzen, woorden die ik gedurende de dag fluister als ik me hulpeloos en onzeker voel, behoefte heb aan wijsheid en hulp.

Deze passage kwam voor mij voor het eerst tot leven nadat mijn man ons gezin verliet en ik niet wist waarheen. Een veelheid aan problemen stonden voor mijn deur en ik had geen idee hoe ik deze vloedgolf zou overleven. En jaren later, met toenemende gezondheidsproblemen, wendde ik me regelmatig tot deze passage als ik me wanhopig voelde. Zelfs nu, elke keer als ik het herlees, herinner ik me Gods trouw in beproevingen wat me weer een vaste rotsbodem onder de voeten geeft.

'''Verdedigd en gezegend'''

Het verhaal in 2 Kronieken 20 vindt rond 850 voor Christus plaats, nadat het koninkrijk van Israël is opgedeeld. Josafat is koning van Juda, een gelovige koning die de Heer vreest. Zonder vooraankondiging wordt de koning verteld dat een massieve alliantie van zijn vijanden in zijn richting marcheert. Ze zijn al dichtbij wat weinig voorbereidingstijd toelaat.

Als Josafat dit kille nieuws hoort, is hij bang en zoekt hij meteen de Heer op. Dan brengt hij een groep bijeen om te bidden en te vasten. Hij begint zijn openbaar gebed door Gods macht te verkondigen en mensen eraan te herinneren hoe God hun voorouders had gered. Dan ''herinnert'' Josafat God ''aan'' zijn beloften aan Israël – dat wanneer er rampspoed over hen zou komen en ze naar God roepen in hun verdrukking, hij ze zou horen en redden. Jehosafat eindigt zijn gebed door nederig hun volkomen hulpeloosheid te toe geven, terwijl hij uitsluitend naar God kijkt voor redding.

Terwijl ze bidden valt de Geest van God op een Leviet in de menigte, die zegt: “Dit zegt de HEER: Laat je door de grote legermacht die jullie bedreigt geen angst aanjagen, want dit is niet jullie strijd, maar die van God” (2 Kronieken 20:15).<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref> Dan vertelt hij hen precies waar de vijand zal zijn en dat de Heer met hen zal zijn. Nadat de mensen de geruststelling van de Heer hebben gehoord, gaan ze aanbidden.

In de vroegte van de volgende morgen, na de mensen te hebben aangemoedigd om in de Heer te geloven, wijst Josafat een groep aan voor het brengen van lofzang aan God, door te zeggen: “Loof de HEER, eeuwig duurt zijn trouw” (vers 21). Deze mensen, die alleen lofzang als wapen hebben, trekken voor de bewapende legermacht uit richting de strijd.

Terwijl ze zingen, vernietigen hun vijanden ''elkaar''. Als ze zien wat er was gebeurd, nemen Josafat en het hele volk de waardevolle dingen van hun vijanden buit en noemen ze die plaats “Emek-Beracha” – de Vallei der Zegeningen.

Wat begint met grote angst voor een onverwachte dreiging, eindigt met nog grotere vreugde over een onverwachte zegen. Uit dit verhaal afgeleid, volgen hier vijf manieren waarop we zegeningen in onze eigen veldslagen kunnen zoeken wanneer we het gevoel hebben dat een veelheid aan problemen binnendringt.

'''1. Zoek eerst God wanneer u bang bent.'''

Tijdens een crisis worden we overmand door angst en moeten we doelbewust onze zorgelijke gedachten onderbreken. Josafats eerste reactie was angst waarna hij meteen de Heer opzocht. We hoeven niet bang te zijn voor strijd die voor ons ligt, zelfs niet die onoverkomelijk lijken, want God zal met ons zijn en voor ons vechten.

Kies Google niet boven God, of het eindeloos spelen met “Wat als …?”-scenario’s in uw hoofd. Boven al het andere, vraag God om wijsheid, middelen en kracht – en kijk dan om u heen om te zien waarin hij voorziet.

'''2. Herinner uzelf aan God en zijn beloften.'''

Je vergeet zo gemakkelijk dat we de God van het universum aanbidden – de God die even wat zegt en hele werelden ontstaan, het zichtbare laat ontstaan uit het niet-zichtbare (Hebreeën 11:3). Alles staat tot zijn beschikking. Bladerend door de Schrift kunnen we zien hoe God in de levens van zijn mensen aan het werk is geweest gedurende de jaren. We kunnen ook terugkijken en zien hoe God in onze eigen levens heeft gewerkt – ons geroep heeft beantwoord, ons te hulp kwam snellen, en ons troost bood tijdens rouw.

God heeft ons in de Schrift buitengewone beloften gedaan, waarop we hem kunnen aanspreken om hem eraan te herinneren wat hij gezworen heeft. Hij zal ons nooit afvallen of verlaten (Hebreeën 13:5). Hij zal elk tekort aanvullen (Filippenzen 4:19). Niets kan ons scheiden van zijn liefde (Romeinen 8:38-39). Alles draagt bij aan het goede (Romeinen 8:28). Hij heeft goede plannen voor onze toekomst (Jeremia 29:11).

Josafat nam niet aan dat God hem zou behoeden ''voor'' rampspoed maar eerder dat God hem zou redden ''temidden'' van rampspoed. Hij zei: “Wanneer enig onheil ons treft ...” (2 Kronieken 20:9), wat erop duidt dat ze God zullen vertrouwen tijdens hun tegenspoed ook al gebeurt het allerergste. Ze zullen hem blijven roepen, op hem blijven vertrouwen, er zeker van zijn dat hij zal genezen en verlossen.

'''3. Blijf uw blik richten op God, niet op de omstandigheden.
'''
Toen Josafat eerst riep om God eindigde hij door te zeggen: “Wij zijn niet opgewassen tegen de grote legermacht die ons nu aanvalt. Wij weten niet wat we moeten doen, op U zijn onze ogen gevestigd” (2 Kronieken 20:12). Dit is het gebed waarop ik terugval tijdens het lijden. Ik erken mijn machteloosheid over de situatie, geef toe dat ik geen middelen, wijsheid noch hoop zonder God heb. Alles wat ik kan doen is mijn blik op hem richten.

Onze bijdrage is het God vertellen over onze behoefte en onze worsteling aan hem voorleggen. Zijn methodes zijn zoveel beter dan de onze en hij weet wat het beste is. We hoeven niet te weten waar de hulp vandaan komt behalve dat het van hem afkomstig is. Zolang we blijven kijken naar onze problemen in plaats van naar de plek van God in onze problemen, zullen we bezwijken voor de angst. Dus concentreer u niet op de omstandigheden om u heen, de wind en de golven die op u inbeuken, want die zijn niet sterker dan onze God. Niets is voor hem te moeilijk.

'''4. Aanbid, waar u ook bent.'''

Wacht niet totdat u moet aanbidden. Josafat aanbad God voordat de strijd begon. Er was geen verlossing, alleen de belofte van Gods nabijheid en zijn toezegging voor hen te vechten. Wij die Christus kennen, hebben dezelfde geruststelling – als God voor ons is, wie kan dan tegens ons zijn? (Romeinen 8:31).

Josafats strijdplan bevatte een koor dat voor het leger uitging, zangers die God danken voor zijn eeuwige liefde. En ze dankten hem niet voor wat hij had gedaan of wat hij zou doen maar wel voor wat hij is. God leeft in de lofprijzingen van zijn volk; vaak kunnen we zijn aanwezigheid op een unieke manier voelen tijdens onze aanbidding. Zelfs middenin beproevingen kunnen we aanbidden met simpele handelingen zoals liederen zingen, psalmen hardop lezen, of God danken voor zijn liefde. Voor Josafat ging de lofprijzing vooraf aan het wonder, en hetzelfde is voor ons vaak ook waar.

'''5. Vergeet niet dat beproevingen ons tot Christus brengen.'''

Beproevingen eindigen in zegeningen wanneer we God erin zoeken. Voor het volk van Juda bestond de zegening uit een complete nederlaag van hun vijanden en uit schatten om mee naar huis te nemen. Voor wij die in Christus zijn, is het ook een nederlaag voor onze vijanden. Onze ware vijand is Satan die ons wil vernietigen door ons in onze worsteling te verleiding aan God te twijfelen en te laten geloven dat het hem niet uitmaakt. Niets is minder waar dan dat. God is met u in deze beproeving, en wanneer u aan hem vasthoudt, zult u meer zegeningen ontvangen dan u kunt dragen. Zoals het volk van Juda zijn plek van overwinning de Vallei der Zegeningen noemt, kunnen wij ook zien op welke manieren God onze zorgenrijke valleien omvormt in plaatsen van onverwachte goedheid, vooral in het ons geven van diepere intimiteit met hem.

Ooit dacht ik dat de grootste zegen in beproevingen de verlossing was, zodat mijn problemen verdwijnen en ik er ongedeerd vanaf kom. Maar ik heb geleerd dat de grootste zegen in beproevingen diepere vriendschap met Jezus is, het kennen van zijn vrede die alle begrip te boven gaat en zijn liefde die alle verstand te boven gaat.

Ik weet niet waar u vandaag bent maar als u zich overdonderd voelt door wat u tegenkomt, is mijn gebed dat God u tegemoet zal komen zoals hij Josafat tegemoet kwam en mij tegemoet kwam. II Kronieken 20 is een metafoor voor mijn leven geworden, en als ik terugkijk naar mijn beproevingen, zie ik Gods barmhartigheid en genade rusten op elk moment.

'''Noot van de vertaler'''

<references />

Aanbid, waar u ook bent

Kathyyee — Wed, 29 Jul 2026 14:30:39 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Worship Where You Are}} '''Vijf manier om op de juiste wijze te lijden''' Weinig hoofdstukken van de Schrift hebben zoveel invloed op me gehad als 2 Kronieken...'

Elkaar bemoedigen aan het einde der tijden

Kathyyee — Tue, 03 Sep 2024 15:29:59 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Encouraging Each Other at the End of the Age}} <blockquote>Hebreeën 10:19-25¹</blockquote> <blockquote>Broeders en zusters, dankzij het blo...'

{{info|Encouraging Each Other at the End of the Age}}

<blockquote>Hebreeën 10:19-25¹</blockquote>

<blockquote>Broeders en zusters, dankzij het bloed van Jezus kunnen we zonder schroom het heiligdom binnengaan. 20 Hij heeft voor ons met zijn lichaam, door het voorhangsel heen, een nieuwe, levende weg gebaand, 21 en doet nu als hogepriester dienst in het huis van God. 22 Laten we God dan naderen met een oprecht hart en een vast geloof, nu ons geweten gereinigd is door de besprenkeling van ons hart, en ons lichaam met zuiver water is gewassen. 23 Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen, want Hij die de belofte heeft gedaan is trouw. 24 Laten we op elkaar letten en elkaar aansporen tot liefde en goede daden, 25 en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen.</blockquote>

Met deze boodschap wil ik proberen om in u een diep, vreugdevol en overtuigd gevoel op te wekken, dat het beste wat u kunt doen voor uw eigen ziel, in het voordeel van degenen om u heen en voor de glorie van Christus, is onderdeel uitmaken van een kleine groep christenen om samen te bidden en elkaar bij te staan. Honderden van u weten dit al. Dus geniet van de bevestiging van het pad dat u gekozen heeft. Maar anderen onder u zijn mogelijk opgegroeid, thuis of in de kerk, waar het gewoonweg geen onderdeel was van een christen zijn – om regelmatig samen te komen in een kleine groep gelovigen om voor elkaar te bidden, elkaar te sterken en elkaar te helpen groeien in de genade en leer van de Heer. Dus is mijn doel voor u om u bekend te maken met deze normale Christelijke praktijk en een diep, vreugdevol en overtuigd gevoel op te wekken dat dit iets is wat echt goed en handig is om te doen.

Een slecht en onjuist denkbeeld

Laten we beginnen door de pijlers onder een zeer slecht denkbeeld weg te slaan namelijk dat Gods geboden ervoor zorgen dat we ons ellendig voelen. Dat is een slechte voorstelling van zaken – een vals idee – om te denken dat wanneer God iets gebiedt, het beraamd is om ons ongelukkig te maken. Veel te veel mensen denken dat Gods geboden domweg zijn middelen zijn om te laten zien wie hier het voor het zeggen heeft. Geboden staan gelijk aan autoriteit. Punt. Dus het uitvoeren ervan is pure onderwerping aan autoriteit. En dat is alles. Onderwerping en erkenning. Of ongehoorzaamheid en verwerping. Zo denken en voelen teveel mensen als het gaat om de geboden van God. Ik wil beginnen met het wegslaan van de pijlers onder dat slecht denkbeeld.

Gods geboden zijn in ons voordeel

Hier volgt wat er in de Bijbel staat: Gods geboden zijn voor onze bestwil. Alles wat hij zegt dat we moeten doen, is goed voor ons. God heeft onze diensten niet nodig om zijn positie of capaciteiten te verbeteren. Dus zegt hij niet wat we moeten doen omdat hij behoeftes heeft maar omdat wij behoeftes hebben. Neem een paar teksten als voorbeeld hiervan:

*Deuteronomium 10:12-13: “Israël, bedenk dus dat de HEER, uw God, niets anders van u vraagt dan dat u ontzag voor Hem toont, dat u de weg volgt die Hij u wijst, dat u Hem liefhebt, Hem met hart en ziel dient en zijn geboden en wetten, die ik u vandaag voorhoud, naleeft; dan zal het u goed gaan.” Alle geboden van God zijn goed voor u. God kent ons beter dan wij ons zelf kennen. Hij weet wat ons diep van binnen en blijvend blij zal maken. Wij niet. We moeten dat van hem leren. Zijn geboden zijn in ons voordeel.

*Wanneer we voor het eerst het koninkrijk van God vinden en alle dingen afzweren voor Christus, hoe is dat? Jezus beschrijft dat in Mattheüs 13:44: “Het is met het koninkrijk van de hemel als met een schat die verborgen lag in een akker. Iemand vond hem en verborg hem opnieuw, en in zijn vreugde verkocht hij alles wat hij had en kocht die akker.” Het schroot van deze wereld afzweren om de gouden en zilveren schat van Christus te krijgen is zo’n enorm goede ruil dat je dit vol vreugde moet doen.

*Als God ons opdraagt hem te dienen, wat zegt hij dan? Psalm 100:2: “Dien de HEER met vreugde, kom tot Hem met jubelzang.” Hij wil geen sombere dienaars. Zijn gebod is blijdschap.

*Hoe zit dat met geven? Als hij ons gebiedt om te geven, wat zegt hij dan? 2 Korintiërs 9:7: “Laat ieder zo veel geven als hij zelf besloten heeft, zonder tegenzin of dwang, want God heeft lief wie blijmoedig geeft.” God wil geen droevige gevers. Zijn gebod is blijdschap.

*Hoe zit dat met lijden? Als onze paden voeren door een donker dal, wat zegt hij dan? Mattheüs 5:11-12: “Gelukkig zijn jullie wanneer ze je omwille van Mij uitschelden, vervolgen en van allerlei kwaad betichten. Verheug je en juich, want je zult rijkelijk beloond worden in de hemel.” Gods plannen voor ons zijn zo overweldigend en eeuwig goed dat onze tijdelijke ellende hier onze vreugde niet zou mogen bederven. Zelfs tijdens problemen is vreugdevol zijn z’n gebod.

*Hoe zit dat met smart en verlies? Wat zegt hij over onze smart? 1 Thessalonicenzen 4:13: “Broeders en zusters, wij willen u niet in het ongewisse laten over degenen die u ontvallen zijn, zodat u niet hoeft te treuren, zoals anderen, die geen hoop hebben.” Ja, er is verdriet in het leven van een christen. Maar niet zonder hoop.

*Daarom kan Paulus deze opvallend vreemde en prachte uitspraak doen in 2 Corinthiërs 6:10: “We hebben verdriet maar toch zijn we altijd verheugd.” De vreugde van de hoop middenin de ellende stroomt vanuit de toekomst terug in onze harten dankzij het geloof en doordringt onze droefheid zodat we net als Paulus kunnen zeggen: “We hebben verdriet maar toch zijn we altijd verheugd.” Dat is wat God wil voor ons. Hij gebiedt ons vreugde. “Laat de Heer uw vreugde blijven; ik zeg u nogmaals: Wees altijd verheugd” (Filippenzen 4:4).

*En uiteindelijk, wanneer al onze beproevingen doorstaan zijn, wat komt er dan volgens de Bijbel? Jesaja 35:10: “Wie door de HEER bevrijd zijn, keren terug. Jubelend komen zij naar Sion, gekroond met eeuwige vreugde. Blijdschap en vreugde komen hun tegemoet, gejammer en verdriet vluchten weg.”

Het punt van Gods geboden: vreugde

Dus laten alle pijlers weggeslagen zijn vanonder het verkeerde denkbeeld dat Gods geboden bedoeld zijn om ons somber of verveeld of terneergeslagen te laten zijn. Ze zijn bedoeld voor het tegendeel. Ze zijn voor onze bestwil en God zorgt er ijverig voor dat we onze opperst vreugde in hem en zijn levenswijze vinden. En de reden daarvoor is dat God het meest vereerd wordt door ons als wij uiterst tevreden met hem zijn. Dus hij krijgt de glorie en wij krijgen de vreugde als we zijn geopenbaarde wil opvolgen. Dat is het punt van zijn geboden.

Oudsten en de oproep tot vreugde

Dus als God de oudsten van elke kerk oplegt om te waken over de mensen voor wie ze verantwoordelijk zijn, bedoelde hij het in het voordeel van hen en in het voordeel van de mensen. Zo zegt Paulus bijvoorbeeld in Handelingen 20:28 tegen de oudsten van Efeze: “Zorg voor uzelf en voor de hele kudde waarover de heilige Geest u als leiders heeft aangesteld; hoed Gods gemeente, die Hij verworven heeft door het bloed van zijn eigen Zoon.” Als God ons oplegt dit te doen, is het voor onze bestwil. Het is goed voor de oudsten om voor de kudde te zorgen en het is goed voor de kudde om de zorg van de oudsten te ontvangen.

Of kijk eens naar 1 Petrus 5:1-3: “Ik doe een beroep op de oudsten onder u …. Hoed de kudde van God waarvoor u de verantwoordelijkheid hebt, houd goed toezicht – niet gedwongen maar vrijwillig, zoals God dat wil, en niet om er zelf beter van te worden maar met belangeloze toewijding. Stel u niet heerszuchtig op tegenover de kudde die aan u is toevertrouwd, maar geef het goede voorbeeld.” Dus God legt ons oudsten op dit te doen. En dat betekent dat het goed voor ons is en goed is voor u.

Oudsten rusten de heiligen toe voor de evangelische dienst

Een van de manieren waarop de oudsten zorgen voor de kudde, vooral wanneer kerken groter worden dan een paar dozijn, is door de kudde in te delen in kleinere groepen met getrainde leiders waarop de oudsten supervisie hebben. Anders gezegd, de oudsten rusten de heiligen toe voor de evangelische dienst zoals staat in Efeziërs 4:12, en dan zorgen de leden voor elkaar onder toezicht van de oudsten. Dat is de manier waarop we het doen in Bethlehem². Een van onze betaalde oudsten, David Livingston, houdt toezicht op alle kleine evangelisatiegroepen en traint leden om leiders van deze groepen te worden. Dan proberen de oudsten en leiders van kleine groepen om te voorzien in het soort zorg en verantwoordelijkheid die volgens het Nieuwe Testament goed is voor alle gelovigen.

Een van de teksten waarin dit zorgpatroon indirect te vinden is, is Hebreeën 10:23-25. Houd bij deze tekst Hebreeën 13:17 in het achterhoofd. Daar staat: “Gehoorzaam uw leiders (oudsten) en schik u naar hen, want zij waken over uw leven en zullen daarvan ook rekenschap moeten afleggen. Zorg ervoor dat zij hun taak met vreugde kunnen vervullen, zodat zij geen reden tot klagen hebben: dat zou u zeker niet ten goede komen.” Dus de vroege kerk had oudsten en die werden door God opgedragen om te “waken over de levens” van de kerkleden. Ze zullen daarover verantwoording moeten afleggen richting God. De mensen moeten zich schikken naar deze toezicht houdende zorg en de oudsten helpen hun werk met vreugde te doen, niet met zuchten en steunen.

De essentiële plek van kleine samenkomsten

Wat Hebreeën 10:23-25 nu toevoegt is dat de zorg die de oudsten verstrekken deels gaat via kleine samenkomsten van gelovigen waarin ze elkaar kunnen helpen de hoop niet op te geven en sterk te blijven in de Heer. Vers 24:25: “Laten we op elkaar letten en elkaar aansporen tot liefde en goede daden, en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen.”

1) We bemoedigen elkaar

Let op vier dingen in de verzen 24:25. Ten eerste, God roept ons op elkaar te bemoedigen. Vers 24b: “Laten we elkaar juist bemoedigen.” Gods plan in ons voordeel is dat veel van onze bemoediging afkomstig is van andere christenen die in onze levens het woord van God spreken en voor ons bidden.

2) We sporen elkaar aan tot liefde en goede daden

Ten tweede, Gods doel is dat deze wederzijdse aansporing ons aanzet tot liefde en goede daden. Vers 24: “Laten we elkaar aansporen tot liefde en goede daden.” Met andere woorden, het doel van de wederzijdse aansporing is niet alleen ten gunste van de groepsleden maar ook voor de wereld. En dat is wederom goed voor ons want Jezus zei: “Geven maakt gelukkiger dan ontvangen” (Handelingen 20:35). Het is als de pot meel en de oliekruik van de weduwe in het verhaal van Elia: des te meer ze gaf, des te meer gaf God. Ze raakten niet leeg (1 Koningen 17:16). Dus bemoedigen we elkaar en sporen elkaar aan lief te hebben.

3) We komen samen

En ten derde, we komen samen voor deze bemoediging en deze aansporing tot liefde en goede daden. Vers 25: “… in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen.” Deze samenkomst is niet alleen maar de grote bijeenkomst voor de gezamenlijke eredienst zoals we dat doen op zondagmorgen; het is het soort bijeenkomst waarvan de vorm van de evangelische dienst bestaat uit onderlinge verlening van zielzorg. Let op hoe vers 25 vervolgt: “… in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen.” De samenkomst, in dit geval, is het soort samenkomst dat noodzakelijkerwijs elkaar bemoedigen inhoudt. Dus God zegt ons dat het goed voor ons is om in kleine groepen samen te komen en elkaar evangelische zorg te verlenen. Dat is zijn manier om voor ons te zorgen. Hij roept oudsten op om dit te begeleiden maar het is de kleinere, onderlinge zielzorg van alle leden die het pastorale werk compleet maakt.

4) Vooral als het einde nadert

Ten vierde, merk op dat deze vorm van samenkomst om elkaar te bemoedigen in kleinere groepen, in toenemende mate aan belang wint al naar gelang het einde nadert. Vers 25 nogmaals: “…in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen.” Paulus zegt in 2 Timotheüs 3:1: “Weet dat de laatste dagen zwaar zullen zijn.” Tijden vol stress, enorme druk, ontbering, duisternis en onheil. Het zal er niet gemakkelijker op worden een christen te zijn. En God vertelt ons wat we nodig hebben om vast te houden aan onze belijdenis van de hoop (v. 23): Kom samen, kom samen, kom samen. En bemoedig elkaar. En spoor elkaar aan tot liefde. Alleenstaande christenen zullen in die dagen vallen bij bosjes.

Gods wil: Meer vreugde

Dus samengevat, Gods geboden zijn altijd goed voor ons. Zijn doel voor ons, zelfs in onze problemen en verdriet, is vreugde in hem. Een van zijn geboden is dat er voor zijn mensen gezorgd wordt door predikanten – oudsten, herders, toezichthouders – en deze mensen zullen zich verantwoorden voor hoe ze gezorgd hebben voor de schapen. Dat is goed voor de oudsten en goed voor de schapen. Gods wegen zijn de wegen van de grootste vreugde. Nog een gebod van hem is dat de oudsten de leden toe moeten rusten om het werk te doen opdat ze elkaar zielzorg kunnen verlenen, en dat ze in kleine groepen samenkomen om elkaar te bemoedigen en aan te sporen tot liefde en goede daden. Dit is Gods goede plan voor u. Geen onderdeel uitmaken van zo’n kleinere evangelische groep is zelfondermijnend. Dat is niet Gods wil voor uw leven. Zijn wil is uw grotere vreugde. En die komt van de voordelen van onderlinge zielzorg in kleinere settingen.

Kleinere groepen en spirituele gaven

Laat me afsluiten met een verwijzing naar het bovennatuurlijk werk van de Heilige Geest in deze kleinere settingen. Wij zijn een kerk die gelooft in de aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest om zijn mensen gaven te verlenen in het belang van andere gelovigen. Wij geloven dat het bovennatuurlijk werk van de Heilige Geest ziekten geneest en bevrijdt van de zondige verslaving van de ziel. Het is duidelijk dat God deze genezingen en bevrijdingen toekent via de gaven van andere gelovigen. Ja, God ontmoet zijn kinderen afzonderlijk. Ongetwijfeld. Dat is iets aangenaams. Niemand onder ons die dat koestert, zou dat verkopen voor een miljard dollar. Maar Gods gebruikelijke manier voor het toekennen van bovennatuurlijke genezing en bevrijding is door gaven te verlenen aan andere mensen die ons dan kunnen zegenen.

Niet proberen deel uit te maken van zo’n biddende, evangeliserende kleinere gemeenschap is als zeggen tegen God: “Ik weet dat u vaak bovennatuurlijke zegeningen toekent aan uw mensen via de zielzorg van andere mensen maar ik red me wel zonder dat.”

Ester-momenten

Bekijk het eens van de andere zijde. Toen ik de leiders van de kleine groepen afgelopen zondagavond ontmoette en vroeg om ideeën voor deze preek, zei een van hen dat mensen moeten weten dat er regelmatig “Ester-momenten” zijn in de kleine groepen, en dat zij mogelijk de missende Ester zijn. Ter herinnering, Ester werd koningin in de tijd dat Haman probeerde de Joden uit te roeien. Haar verwante Mordechai zei tegen haar: “Wie weet ben je juist koningin geworden met het oog op een tijd als deze.”³ En dat was inderdaad het geval. Ze zei tegen Mordechai: “Moet ik omkomen, goed, dan zal ik omkomen.” En ze stapte op de koning af met risico voor haar eigen leven. De Joden werden verlost.

Dat is een voorstelling die plaats kan vinden in kleinere groepen. Verlossing, redding, genezing, begeleiding, troost, verzorging – kunnen allen afhangen van de Ester-momenten in het groepje. Of de Mordechai-momenten. En u kunt deze Ester of Mordechai zijn – of de nog missende Ester of de missende Mordechai.

Mis niet de vreugde

God houdt van zijn kerk. Al zijn geboden zijn voor onze welzijn en voor onze vreugde. Gods wil voor onze kerk is dat de oudsten de zorg voor de kudde begeleiden. En zijn wil voor onze kerk is dat leden toegerust zijn om elkaar te evangeliseren in kleine groepen. En zijn wil is dat enorme zegeningen door de heiligen stromen naar de heiligen en naar de wereld want we verwaarlozen dit evangelisch werk niet. Er staan Ester-momenten en Mordechai-momenten te gebeuren dit jaar. Ik bid dat u niet ontbreekt aan de ontvangende en de gevende kant van deze momenten.

Noot van de vertaler

¹ Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

² Bethlehem Baptist Church, kerk in Mineapolis

³ Ester 4:14

Eet niet het brood waarvoor je je hebt afgetobd

Kathyyee — Tue, 03 Sep 2024 15:18:43 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Don't Eat the Bread of Anxious Toil}} Zomerpsalmen Zondagavondbericht Psalm 127 Overal waar er mensen zijn...'

{{info|Don't Eat the Bread of Anxious Toil}}

Zomerpsalmen

Zondagavondbericht

Psalm 127

Overal waar er mensen zijn met harten die niet vol zitten met zorgen, angst of verbitterde woede maar in de plaats daarvan rust in het hart hebben en een soort vredige ongedwongenheid waarbinnen ze aandacht hebben voor de zorgen van anderen in plaats van verstrikt te zijn in hun eigen – overal waar zulke mensen zijn, gaat de wereld rechtop zitten en opletten. En terecht want naar alle waarschijnlijkheid is er iets van buiten deze wereld aan het werk, iets waarnaar mensen waar dan ook hunkeren – zelfs als ze er niet zeker van zijn wat het is. De wereld zit vol angstige mensen: studenten vrezen dat mensen om hun nieuwe schoenen zullen lachen, maken zich zorgen of ze wel goede cijfers krijgen, zijn zenuwachtig als ze een boekrecensie voor de klas moeten geven; volwassenen denken angstvallig na hoe ze indruk op hun baas kunnen maken, zijn bang een klant te verliezen, zijn bezorgd of ze een verslag op tijd klaar hebben, of hoe ze van een domme investering afkomen, of over een vreemde pijn op de borst. Van tijd tot tijd ligt er op iedereen wel een donkere, grijze, zware deken van deprimerende angstvalligheid die op dat moment alles duister laat lijken en die men niet af lijkt te kunnen werpen. Die ervaring is zo algemeen dat zij die in vrede, vrijheid en vreugde leven, schijnen als sterren in de duisternis. Zij die het pad gevonden hebben om Jezus’ gebod op te volgen: “Vrees niets” … zij zijn het zout der aarde en het licht van de wereld. Ze brengen smaak en zonneschijn naar plaatsen waar de lage, dikke mist van angstvalligheid alles smakeloos en duister heeft gemaakt.

Maak je geen zorgen

In het afgelopen jaar heeft voor mij één tekst boven alle andere meer van deze mist weggeblazen dan welke andere ook, en ik heb hem herhaaldelijk gebruikt. Ik kan me herinneren dat ik regelmatig het kantoor uitging om in mijn klassen les te gaan geven over 1 Petrus en Romeinen 9-11, met een stapel boeken en aantekeningen onder mijn arm zeggend: “Vader, tenzij u de klas wat bijbrengt, is mijn hele voorbereiding voor niets.” En ik stelde mijn hart gerust met het goede nieuws dat het uiteindelijk God was die zorgde dat mijn inspanningen succesvol waren of niet.

De tekst is Psalm 127: 1-2. “Als de HEER het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers; als de HEER de stad niet bewaakt, vergeefs doet de wachter zijn ronde. Vergeefs is het dat je vroeg opstaat, je laat te ruste legt, je aftobt voor wat brood – Hij geeft het zijn lieveling in de slaap.”¹ Ik denk dat het belangrijkste punt van deze drie verzen is: “Eet niet het brood waarvoor je je hebt afgetobd.” Het betekent hetzelfde als wat Jezus bedoelde toen hij zei: “Maak je geen zorgen over wat je zult eten.”² Als we volwassen worden moeten we allemaal werken voor brood op tafel. We kunnen zenuwachtig aan de slag gaan, bezorgd over wat anderen over ons denken – en zo het brood eten van angstvallige arbeid. Of we kunnen werken met een gerust hart, Christus dienend en niet mensen – en zo het brood van de vrede eten. Gods wil voor zijn kinderen, inderdaad het teken of we al dan geen kinderen zijn, is dat we niet het brood van angstvallige arbeid eten.

God heeft geen specifieke regels gegeven over hoe vroeg we moeten opstaan en hoe laat we ’s avonds moeten stoppen. Maar hij geeft het volgende principe voor zijn geliefden aan: Sta niet vroeg op en ga laat rusten uit bezorgdheid, angst of onrust. Als de vreugde van het werken je verleidt 12 uur per dag te werken, dan is dat maar zo. Maar pas op dat u zichzelf niet bedriegt en in feite gedreven wordt door angst of door diens tweelingzus zelfzuchtig streven. Christenen zullen hard werken maar ze zullen meer werken voor de vreugde van al het goede dat hun werk anderen kan brengen dan voor de angst voor wat anderen zullen denken van hun mislukking. Dus

Wees ijverig terwijl God leidt

En eet het brood dat je oogst,

Maar maak je geen zorgen over wat je nodig hebt

En raak niet in de grip van bezorgdheid.

Vier manieren om zinloos te werken

Dat is het belangrijkste punt, volgens mij: Gods lievelingen behoren hun werk niet met angst uit te voeren. Dan zie ik naast dit hoofdpunt nog twee redenen gegeven waarom het zinloos, onnodig en verkeerd is dat Gods lievelingen het brood eten waarvoor ze zich hebben afgetobd. De eerste reden wordt gegeven in vers 1: “Als de HEER het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers; als de HEER de stad niet bewaakt, vergeefs doet de wachter zijn ronde.” Wat wordt er bedoeld met vergeefs bouwen en vergeefs de stad bewaken? Hoe kunnen de inspanningen van iemand om voor zichzelf een huis te bouwen, zinloos, leeg en vergeefs zijn? Daar kan ik vier situaties voor bedenken:

1) Als God niet achter je staat

Ten eerste, als God hem niet steunt bij het bouwen, kan het zijn dat hij het niet voor elkaar krijgt. U herinnert zich natuurlijk de bouwers van de toren van Babel in Genesis 11. Ze bouwden maar God deed niet mee, en dus bouwden ze vergeefs – hij stond hen niet toe het werk af te ronden. Dat is de eerste situatie waarin ons werk vergeefs blijkt te zijn als God er niet achter staat.

2) Als het gebouw binnen een jaar instort

De tweede situatie is dat het gebouw in Gods voorzienigheid klaar komt en dan later instort vanwege een slechte fundering. “De dwaze man bouwde zijn huis op zand, en toen de regen neerstroomde en de beken buiten hun oevers traden, en er stormen opstaken en er van alle kanten op het huis werd ingebeukt, stortte het in, en er bleef alleen een ruïne over.”³ God moge ons bewaren en ons toestaan te bouwen zonder dat we bewust zijn van zijn geheime ondersteuning; en wanneer onze buikknopen op barsten staan en onze neus in de lucht is, brokkelt het zand af en vallen we om, en hopelijk leren we ervan, voordat het te laat is, dat we vergeefs zwoegen tenzij we bij het bouwen op de Heer vertrouwen.

3) Wanneer je sterft voordat je het in gebruik neemt

Maar er is een derde situatie waarin mijn werk zinloos kan zijn. Het project is zonder incidenten tot een goed einde gekomen, het resultaat is degelijk en duurzaam. Maar op de dag van ingebruikname, val ik dood neer vanwege een hartaanval. Salomo was zich zeer bewust van wat hij schreef in Prediker 2:20 en verder:

Vertwijfeling beving me over alles wat ik had verworven en waarvoor ik had gezwoegd onder de zon. Ook al is een mens bij alles wat hij heeft bereikt bekwaam te werk gegaan, met wijsheid en kennis van zaken, hij moet het nalaten aan iemand die er niets voor heeft gedaan. Ook dat is niets dan leegte en een uiterst kwade zaak.

Leven en dood liggen in de hand van de Heer, en niemand van ons kan onze levens ook maar met één el na de ons toegewezen tijd verlengen.

Maar iemand kan opperen dat volgens de psalm ons werk alleen zinloos is als de Heer niet achter ons werk staat maar aan de andere kant er mensen sterven zelfs wanneer de Heer wel achter hun werk staat. Kan het zijn dat die dan ook vergeefs hebben gewerkt, zelfs als ze op de Heer vertrouwden voor steun tijdens het bouwen? Mijn antwoord is natuurlijk Nee want de dood is niet het einde voor Gods geliefden. Wanneer die sterven is het zeker dat ze hun huis, bedrijf of familie niet meenemen maar al hun gezwoeg binnen het vertrouwen op de Heer komt met hen mee en getuigt van hun geloof als ze voor God staan. Zoals Openbaring 14:13 luidt: “Ik hoorde een stem uit de hemel zeggen: ‘Schrijf op: “Gelukkig zijn zij die vanaf nu sterven in verbondenheid met de Heer.”’ En de Geest beaamt: ‘Zij mogen uitrusten van hun inspanningen, want hun daden vergezellen hen.’” En zoals Paulus schreef in 1 Korintiërs 15:58: “Kortom, geliefde broeders en zusters, wees standvastig en onwankelbaar en zet u altijd volledig in voor het werk van de Heer, in het besef dat de inspanningen die u voor de Heer verricht, nooit vergeefs zijn.”

Maar voor zij die in dit leven zwoegen zonder op de Heer te vertrouwen, is de derde situatie waarin te zien is dat dit tevergeefs is, dat wanneer de prestatie compleet is en gebruiksklaar, ze kunnen sterven en er niet van kunnen genieten.

4) Als het een huis vol leed wordt

De vierde situatie waarin ons werk tevergeefs kan zijn als God er niet achter staat: de woning kan vlot gebouwd zijn; het kan goed zijn en lang meegaan en wij mogen het in Gods’ plan in gebruik nemen en erin wonen om dan te ontdekken dat het huis alleen maar ellende voortbrengt – een gebroken huwelijk, opstandige kinderen, middenin een overvloed aan prullaria op marmeren planken. Leegheid, zinloosheid, ijdelheid omdat God het huis niet heeft gebouwd.

Het lijkt me dat het punt van vers 1 is dat hoe hard je ook werkt om iets te bereiken, de verwerkelijking en de voldoening die het geeft, doorslaggevend afhangt van God. Als we met heel ons hart geen vertrouwen in God hebben maar in de plaats daarvan afgaan op eigen inzicht, dan kunnen we, als hij dat wil, een monument oprichten maar uiteindelijk zal dat een monument van de zinloosheid worden.

Ik zei dat vers 1 de eerste van twee redenen is waarom Gods geliefden zich geen zorgen hoeven te maken tijdens hun werk. Hoe brengt het dan ons over onze bezorgdheid heen? Het werkte als volgt voor mij. Toen ik het kantoor uitliep richting de klas, redeneerde ik dat als mijn grootste inspanningen alleen tevergeefs zijn zonder Gods speciale hulp, dan ligt het succes of falen van deze klas uiteindelijk bij hem en niet bij mij. En daarmee viel er van m’n schouders een last waarvoor ik niet was geschapen om die te dragen, namelijk de eindverantwoordelijkheid voor het succes of falen van wat ik ook maar onderneem. Soms borrelt de waarheid daarvan zo in mij omhoog dat ik me zo licht als een vlinder voel. Ik kan de last of deze klas me vandaag wel mag, niet dragen Heer. Ik kan de last of ze me vragen stellen boven mijn vermogen, niet dragen Heer. Ik kan de last van het openen van hun harten voor de leer van uw heerschappij, niet dragen Heer. Die lasten zijn te zwaar! Die zijn voor u! En ik heb ontdekt dat God niet alleen wil maar erop bestaat om de last op zich te nemen, de last van de eindverantwoordelijkheid of al dan niet het huis wordt gebouw en de stad wordt beschermd. En dat is voor mij een belangrijke reden om tijdens mijn werk niet bezorgd te zijn.

God geeft het zijn lieveling in de slaap

De tweede reden wordt gegeven in vers 2: Vergeefs is het dat je … je aftobt voor wat brood want “Hij geeft het zijn lieveling in de slaap.” In sommige vertalingen staat: “Hij geeft zijn lieveling slaap.” Beide zijn mogelijke vertalingen uit het Hebreeuws. De ene houdt in dat God iemand nachtrust geeft, de andere houdt in dat terwijl iemand rust, God in de wereld bezig is om hem te zegenen. Welke past het beste in de context?

De eerste helft van vers 2 zegt dat het vergeefs is om vroeg op te staan en laat te ruste te gaan, maar hoe moet een eenvoudige bewering dat God slaap verleent iemand ontmoedigen om vroeg op te staan en laat naar bed te gaan? Hij is niet geïnteresseerd in zijn slaap; hij maakt zich zorgen over zijn werk. Maar als Salomo bedoelt, wat ik denk dat hij bedoelt: “God geeft het zijn lieveling in de slaap,” dan is er een enorm sterke prikkel om op te houden met bezorgd zijn en met weinig slapen. Dit is die stimulatie: God kan meer goed doen voor degenen die hem vertrouwen terwijl ze slapen dan dat ze voor zichzelf kunnen doen met angstvallig werk als ze wakker zijn. Kunt u zich een betere reden voorstellen om niet vroeg op te staan, laat naar bed te gaan en het brood te eten waarvoor je je hebt afgetobd?

Hebt u zich wel eens afgevraagd waarom God ons zo geschapen heeft dat we een derde van ons leven moeten slapen? God had een menselijk wezen kunnen scheppen die altijd fris en uitgerust is en nooit slaap nodig heeft. Waarom heeft hij opgelegd dat slaap onderdeel is van de menselijke beleving? Ik geef u mijn mening. Hij wou de mensheid een algemene waarschuwing geven dat we slechts kinderen zijn en dat we dit moeten erkennen. We zijn zo teer dat we elke dag hulpeloos, buiten bewustzijn, blind en zwak moeten zijn om te kunnen leven. Slaap is een zeer verdeemoedigende ervaring. We zijn nooit zwakker, nooit kinderlijker dan wanneer we slapen vol vertrouwen. En heeft god niet gezegd: “Mijn kracht openbaart zich juist ten volle wanneer iemand zwak is”!4 en: “Als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan.”5

Als Gods kracht perfect wordt in onze zwakheid dan mogen we ongetwijfeld deze psalm geloven dat als we onze zorgen aan God overhandigen en onze hoofden vreedzaam te ruste leggen, God ’s nachts met heel zijn kracht bezig is in ons voordeel.

De grootste geloofstest is te geloven dat als we alleen maar het sombere resultaat van een situatie zien en geen licht aan het eind van de tunnel, de almachtige God toch als het ware uit het niets kan en zal zorgen voor verandering van gebeurtenissen of gedrag wat voor een grote zegen zorgt. En dat kan hij doen terwijl we slapen! Pas op dat u zijn werk niet te kort door de bocht interpreteert. Het kan zijn dat het niet is wat u verwacht en mogelijk is hij nog niet klaar. William Cowper6 schreef een groot loflied dat me veel geholpen heeft op dit punt.

Beoordeel de Heer niet vanuit de onderbuik

Maar vertrouw Hem om Zijn genade,

Achter een fronsende voorzienigheid

Verbergt hij een lachend gezicht.

Zijn doelen zullen snel rijpen

Onthuld elk uur.

De knop mag dan een bittere smaak hebben,

Maar de bloem zal zoet zijn. Blind ongeloof zal vast en zeker gaan dwalen 
En zijn werk vergeefs onderzoeken. 
God is zijn eigen vertolker 
En hij zal dat duidelijk maken.

Ik sluit af met een persoonlijke ervaring. Ik herinner me de tijd een paar jaar geleden waarin ik enkele weken niet in staat was te slapen. Zelfs mijn argumentatie dat het geen zin heeft je zorgen te maken, hield me wakker. De oplossing kwam ten slotte in de vorm van een situatie die ik me elke avond voorstelde.

Ik zat in een boot op een ruwe zee en de bemanning werkt als bezeten om de boeg in de wind te houden en alle vracht aan boord te zekeren. Wanneer ik naar beneden het kleine ruim van de boot in klim, slaapt daar Jezus in de kooi. Er lag geen spanning op z’n gezicht en zijn hoofd schudde naar voren en achteren met de deining mee. Ik liep naar hem toe en trok aan zijn schouder: “Jezus, ik kan niet slapen - help me alstublieft.” Langzaam stond hij op, liep naar het einde van de kooi en ging zitten. Hij gebaarde me om te gaan liggen en mijn hoofd in zijn schoot te leggen. Toen zei hij met z’n hand op mijn schouder: “Ik zal vannacht voor je zorgen, wees niet bezorgd. Ik weet zeker dat je klaar bent voor de klas van morgen.”

Ik kan u niet vertellen hoeveel nachten ik in slaap ben gevallen in die houding. Maar dat waren er veel. En ik doe dat nog steeds als de slaap niet wil komen. Want hij geeft het zijn lieveling in de slaap.

Dus eet niet het brood waarvoor je je hebt afgetobd want ongeacht hoe hard je werkt om iets te bereiken, God heeft je schouders bevrijd van de eindverantwoordelijkheid voor het succes, en God kan meer goede dingen doen voor zij die hem vertrouwen terwijl ze slapen dan dat ze kunnen doen met angstvallig werk als ze wakker zijn.

Aanvullende teksten:

1 Kor. 3:7; 15:10; Filippenzen 2:13; 1 Pet. 5:7; 4:19

Wie is die “lieveling”? Vergelijk Psalm 146:8 (Psalm 32:8, 11); Joh. 16:27

1 Koningen 3:3-15 – Salomo’s acceptatie van de belofte in zijn slaap

Jes. 43:13 – Wat Ik tot stand breng, wie maakt het ongedaan?

Psalm 60:11; 108:12 – de hulp van de mens is ijdel

Jer. 46:11 – tevergeefs gebruikte u medicatie

Noot van de vertaler

¹ Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

² Mattheüs 6:25

³ Mattheüs 7:26-27

4 2 Korintiërs 12:9

5 Mattheüs 18:3

6 Britse dichter (1731 – 1800)

De boodschapper

Kathyyee — Fri, 01 Apr 2022 03:07:58 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|The Messenger}}Het alom aanwezig logo dat als raamsticker te vinden is bij vrijwel elke bloemenwinkel in Amerika ter aanduiding van de F.T.D.-dienst (Floral Tel...'

{{info|The Messenger}}Het alom aanwezig logo dat als raamsticker te vinden is bij vrijwel elke bloemenwinkel in Amerika ter aanduiding van de F.T.D.-dienst (Floral Telegraph Delivery)<ref>Besteldienst + detaillistenketen + groothandel in bloemen, later “Florists’ Transworld Delivery” genoemd</ref>, laat de afbeelding zien van de mythologische godheid die Mercurius wordt genoemd bij de Romeinen en Hermes bij de Grieken. Mercurius (of Hermes) wordt afgebeeld met vleugels op zijn helm en vleugels aan zijn voeten. Deze vleugels werden gebruikt voor bovenmenselijke snelheid, een eigenschap nodig voor de godheid die omschreven werd als de “boodschapper der goden.”

De term “hermeneutiek” heeft dezelfde wortel die bestaat uit de naam van de Griekse tegenhanger van Mercurius, Hermes. De wortel betreft de levering van een “boodschap.” Als we de Bijbel lezen, geloven we niet dat we er de Olympische wijsheid van Zeus of Jupiter tegenkomen, maar wel het Woord van de Allerhoogste God. De Bijbel is het goddelijk woord of de “boodschap” van God. Het is de boodschap van God omdat het van God is en het van God komt. Het orthodox christendom bevestigt de onfeilbaarheid van de goddelijke boodschap en de inspiratie van de menselijke auteurs die God gebruikte om deze boodschap over te brengen. De profeten en apostelen bedachten de boodschap niet zelf, zij waren slechts de overbrengers van de boodschap of de door God aangewezen boodschappers. (Het is ironisch dat de apostel Paulus ooit onterecht werd aangezien voor Hermes in persona.)

Het probleem dat we zien bij Bijbelse interpretatie is dat hoewel de boodschap onfeilbaar is en de boodschappers geïnspireerd waren, de ontvangers van de boodschap noch onfeilbaar noch geïnspireerd zijn (tenzij je gelooft in de onfeilbaarheid van de kerk – wat slechts één stap van het probleem oplost). Vroeg of laat bereikt de boodschap ons en wij kunnen de boodschap en de boodschappers verkeerd begrijpen.

Daarom hebben wij een wetenschap die hermeneutiek wordt genoemd – om ons bij te staan in het verkrijgen van ''de'' correcte interpretatie van de Bijbelse boodschap. Merk op dat ik zei de correcte interpretatie en niet een correcte interpretatie. Ik gebruikte het bepaald lidwoord in plaats van het onbepaald lidwoord. Mijn aanname is hier dat, hoewel er 1000 toepassingen van een gegeven tekst kunnen zijn, er maar één correcte betekenis is. We zeggen dit omdat we niet geloven dat de Bijbel een wassen neus is, die in elke figuur gevormd kan worden naar de subjectieve grillen van de lezer.

De klassieke hermeneutiek zoekt de objectieve betekenis van de Schrift voordat het op de juist wijze toegepast wordt op het gelezen onderwerp. In recente decennia is deze zaak van de objectieve betekenis een grote kwestie geworden onder Bijbelonderzoekers. Momenteel is er een hermeneutische oorlog gaande over dit specifiek punt. Rudolf Bultmann<ref>Duitse theoloog (20 augustus 1884 – 30 juli 1976)</ref> bijvoorbeeld stelt dat het achterhalen van de objectieve betekenis van de Bijbel niet alleen onmogelijk maar ook onwenselijk is. Hier hebben de invloeden van het existentialisme en subjectivisme het wezen van de Schrift weggenomen, en we weten niet waarheen ze het hebben gebracht.

De Reformatie legde de nadruk op het zoeken naar de letterlijke betekenis van de Bijbel. Dat principe wordt vaak totaal verkeerd begrepen. Wat Luther bedoelde met de ''sensus literalis'' (letterlijke betekenis) van de Schrift is dat de Bijbel begrepen en geïnterpreteerd moet worden als literatuur<ref>Letterkundige betekenis</ref>. Het is een geschreven boodschap die een brede verscheidenheid aan literaire vormen en instrumenten kent. Het bevat historische verhalen, brieven (epistels), gedichten, enz. Het maakt gebruik van personificaties, vergelijkingen, zinspreuken, spreekwoorden, preken, hyperbolen, en dergelijke. De Bijbel “letterlijk” uitleggen betreft het zien van verhalen als verhalen, gedichten als gedichten, leerstukken als leerstukken, spreekwoorden als spreekwoorden, enz. Toepassen van de literaire regels van de dichtkunst op historische verhalen of de regels van de verhaalkunde op gedichten geeft vervorming van de tekstuele betekenis. In dat opzicht moet de Bijbel, hoewel het niet lijkt op enig ander boek gezien zijn inspiratie en goddelijke oorsprong, als elk ander boek gelezen worden. De inspiratie van de Heilige Geest wijzigt een zelfstandig naamwoord niet in een werkwoord of de actieve vorm in de passieve vorm of een aanvoegende wijs in een aantonende wijs. Om verantwoord de Schrift uit te leggen is vereist dat we de basis van grammatica en literaire interpretatie leren beheersen.

Omdat de Bijbel vertaald is in een groot aantal talen, is het belangrijk te weten dat geen enkele vertaling exact woord voor woord overeenkomt met de originele Hebreeuwse en Griekse teksten van de Bijbel. Daarom eisen veel dan wel de meeste seminaria een studie van de oorspronkelijke talen van de Bijbel.

De Bijbel is ook geschreven in een historische context. Het is zinvol voor de serieuze Bijbelstudent om iets te weten over de historische context waarin de Bijbel geschreven is. Dat helpt om ons te weerhouden van de neiging om onze eigen culturele en historische context op de tekst van de Bijbel te projecteren. Wij zijn cultureel, historisch en taalkundig duizenden jaren verwijderd van de oorspronkelijke teksten van de Bijbel.

Een ander probleem dat we tegenkomen bij het uitleggen van de Bijbel, is een logisch probleem. Zelfs als we de oude talen beheersen op het gebied van vocabulaire en grammatica, en we deskundige studenten worden in de oude historie en cultuur, is dat nog geen garantie dat we de Bijbel accuraat zullen interpreteren. Een van de meest voorkomende oorzaken van misinterpretatie van de Schrift is het maken van valse conclusies uit de tekst. Hiermee wordt bedoeld dat we logische fouten maken en zo zinloze conclusies trekken uit wat we lezen. De basisregels van de logica en logische tekstuele conclusies zijn van vitaal belang voor een correcte interpretatie. We moeten bijvoorbeeld het verschil weten tussen een mogelijke gevolgtrekking en een noodzakelijke gevolgtrekking. Laat ik dat eens toelichten. Had Jezus in Zijn herrezen lichaam het vermogen om dwars door voorwerpen zoals deuren te gaan? Hoe je die vraag beantwoordt kan afhangen van hoe je het belang opvat van de in de Bijbel genoemde verschijning van Jezus voor Zijn discipelen in de bovenzaal waar ze bijeen waren gekomen. Volgens dat verhaal was de deur gesloten “uit angst voor de Joden.”<ref>Johannes 20:19</ref> Was het doel van de toevoeging van dit detail over de deur opzet van de auteur om ons iets duidelijk te maken over de staat van Jezus’ herrezen lichaam of was het om de aandacht te leggen op de staat van de discipelen (angst) op het moment van Jezus’ verschijning? De Bijbel vermeldt niet expliciet dat Jezus door de gesloten deur liep. Er staat slechts dat Hij verscheen in hun midden. De tekst kan suggereren dat Jezus door een vast voorwerp ging maar benoemt dat niet expliciet. Dat Hij door vaste voorwerpen ging is een mogelijke gevolgtrekking uit de tekst maar niet een noodzakelijke.

Dit is maar één voorbeeld uit een heleboel teksten die gebruikt worden om theologieën of gevolgtrekkingen samen te stellen die of eventueel mogelijk zijn of helemaal niet kloppen.

Dit zijn enkele van de redenen waarom de behoedzame Bijbelstudent zorgvuldig zal zijn in het gebruiken van goede toelichtingen die ons regelmatig helpen te vermijden dat onze persoonlijke neigingen de tekst verdraaien.

De ultimatieve verklaarder van de Bijbel is de Bijbel zelf. De basisregel in de Bijbelse hermeneutiek is de “geloofsregel” dat de Schrift zichzelf verklaart. We mogen nooit de Geest van God beledigen door de Schrift zo uit te leggen dat geweld wordt gedaan aan wat de Schrift zegt op andere plekken.

''Noot van de vertaler''

<references/>

Het in praktijk brengen van afsterving

Kathyyee — Mon, 14 Mar 2022 02:28:52 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|The Practice of Mortification}}De nasleep van een discussie kan de manier waarop we later het belang ervan inschatten veranderen. Mijn vriend – een jongere d...'

{{info|The Practice of Mortification}}De nasleep van een discussie kan de manier waarop we later het belang ervan inschatten veranderen.

Mijn vriend – een jongere dominee – ging bij me zitten aan het einde van een conferentie in zijn kerk en zei: “Voordat we de avond beëindigen, neem me eens mee door de stappen die nodig zijn om iemand die z’n zonden wil laten afsterven, te ondersteunen.” We zaten er nog wat langer over te praten en gingen toen naar bed, hopelijk voelde hij zich net zo gezegend als mij na onze discussie. Ik vraag me nog steeds af of hij me zijn vraag stelde als dominee of puur voor zichzelf – of beide.

Hoe kun je zijn vraag het beste beantwoorden? Het eerste om te doen is: Raadpleeg de Schriften. Ja, wend je tot John Owen<ref>Britse theoloog, 17e eeuw</ref> (da’s nooit een slecht idee!), of tot een andere al dan niet overleden raadgever. Maar bedenk dat we niet overgeleverd zijn aan alleen maar goede menselijke bronnen op dit gebied. We moeten leren uit “de mond van God” zodat de principes die we leren toepassen zowel de autoriteit van God als de belofte van God in zich dragen, opdat ze werken.

Verschillende passages komen ter bestudering in de gedachten op: Romeinen 8:13, Romeinen 13:8-14 (tekst van St. Augustinus), 2 Corinthiërs 6:14-7:1, Efeziërs 4:17-5:21, Colossenzen 3:1-17, 1 Petrus 4:1-11, 1 Johannes 2:28-3:11<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref>. Opvallend genoeg bevatten slechts twee van deze passages termen als ‘sterven’ of ‘gestorven’. Net zo opvallend is dat de context van deze passages breder is dan de aansporing om de zonde te laten afsterven. Zoals we zullen zien is dit een constatering die van uitermate belang zal blijken te zijn. Van deze passages is Colossenzen 3:1-17 waarschijnlijk het beste startpunt voor ons.

Hier heb je vrij jonge Christenen. Ze hadden een geweldige ervaring van bekering van het heidendom tot Christus. Zij zijn een glorieus nieuwe en verlossende wereld van genade binnen gegaan. Misschien – als we tussen de regels mogen lezen – voelden ze zich een poos alsof ze bevrijd waren van niet alleen de straf voor de zonde maar bijna ook van haar invloed – zo prachtig was hun nieuwe vrijheid. Maar dan steekt natuurlijk de zonde haar lelijke kop weer op. “Alvast” genade beleefd hebbende, ontdekken ze nu het pijnlijke “nog niet” tijdens de lopende heiliging. Komt bekend voor!

Tenzij Colossenzen veel kennis en inzicht van de evangelische principes bood, liepen ze nu een enorm risico in onze evangelische subcultuur van snel lapwerk voor lange termijn kwesties! Precies op dit punt kunnen jonge Christenen een gemakkelijk prooi zijn voor valse leermeesters met nieuwe beloftes van een hoger spiritueel leven. Dat was wat Paulus vreesde (Col. 2:8, 16). Heiligheid voortbrengende methodes waren toen in zwang (Col. 2:21-22) – en ze leken diep spiritueel te zijn, precies iets voor serieuze jonge gelovigen. Maar in feite heeft het “geen enkele waarde en dient alleen maar tot eigen bevrediging” (Col. 2:23). Niet de nieuwe methodes maar alleen het inzicht in de werking van het evangelie kan zorgen voor een adequate basis en normen om met zonde af te rekenen. Dat is het thema binnen Colossenzen 3:1-17.

Paulus geeft ons die normen en het routine dat we nodig hebben. Zoals Olympische verspringers zullen we geen succes hebben tenzij we teruggaan van het punt van actie naar een punt waarvan we energie kunnen winnen voor de grote inspanning om met zonde af te rekenen. Hoe leert Paulus ons dit te doen?

Eerst onderstreept Paulus hoe belangrijk het voor ons is om vertrouwd te raken met onze nieuwe identiteit in Christus (3:1-4). Hoe vaak gebeurt het wel niet dat als we spiritueel falen we klagen dat we vergeten waren wie we werkelijk zijn – van Christus. We hebben een nieuwe identiteit. We zijn niet langer “in Adam” maar “in Christus”, niet langer werelds maar spiritueel, niet langer overheerst door de oude schepping maar leven in de nieuwe (Rom. 5:12-21, 8:9, 2 Cor. 5:17). Paulus neemt de tijd om dit uiteen te zetten. We zijn gestorven met Christus (Col. 3:3, we zijn zelfs met Hem begraven 2:12), we zijn met Hem tot leven gewekt (3:1) en ons leven ligt verborgen met Hem (3:3). Inderdaad, we zijn zó met Christus verenigd dat Christus niet in luister zal verschijnen zonder ons (3:4).

Falen om met het verschijnsel zonde om te gaan, kan vaak worden teruggeleid naar spiritueel geheugenverlies, het vergeten van onze nieuwe, ware identiteit. Als gelovige ben ik iemand die bevrijd is van de overheersing der zonde en die daardoor vrij en gemotiveerd is om te vechten tegen de restanten van het leger der zonden in mijn hart.

Principe nummer één is dan: Ken, berust in, denk volgens en handel naar uw nieuwe identiteit – u bent in Christus.

Ten tweede, Paulus gaat door om de werking van de zonde op alle terreinen van onze levens te laten zien (Col. 3:5-11). Als we op Bijbelse wijze met zonde moeten afrekenen, moeten we niet de fout maken dat we onze aanval kunnen beperken tot één punt van falen in ons leven. Alle zonden moeten aangepakt worden. Dus Paulus gaat volgordelijk door de manifestaties van de zonde in het privéleven (v. 5), het alledaags sociaal leven (v. 8) en het leven in de kerkgemeenschap (verzen 9-11; “elkaar,” “dan,” wil zeggen, in de kerkgemeenschap). De uitdaging in afsterving is verwant aan de uitdaging van een dieet (dat op zich een soort afsterving is!): als we eenmaal beginnen, ontdekken we dat er allerlei redenen zijn waarom we overgewicht hebben. We worden echt met onszelf geconfronteerd, niet slechts met calorieën tellen. Ik ben het probleem, niet die zak chips! Zonden af laten sterven betekent een omslag van het leven.

Ten derde, wat Paulus laat zien, geeft ons een praktische richtsnoer hoe zonde te laten afsterven. Soms lijkt het of Paulus ons aanspoort (“Laat dus … afsterven” 3:5) zonder “praktische” hulp te geven op onze “hoe dan?”-vragen. Tegenwoordig gaan Christenen vaak naar Paulus om te weten wat te doen en daarna naar de plaatselijke Christelijke boekwinkel om te ontdekken hoe dat te doen! Waarom deze tweedeling? Waarschijnlijk omdat we niet lang genoeg blijven hangen bij wat Paulus zegt. We laten ons denken niet grondig genoeg in de Schriften afdalen. Want, typisch, steeds als Paulus met een aansporing komt, laat hij deze vergezellen met hints over hoe we die in praktijk moeten brengen.

Dat is hier zeker het geval. Kijk eens hoe deze passage ons helpt om onze “hoe dan?”-vragen te beantwoorden.

1. Leer om zonde te erkennen voor wat zij echt is. Noem het beestje bij de naam – noem het “seksueel immoreel” en niet “ik werd een beetje verleid”, noem het “onkuisheid” en niet “ik heb wat moeite met m’n denkwereld”, noem het “kwaadaardig verlangen, wat afgoderij is” en niet “ik denk dat ik mijn prioriteiten een beetje anders moet stellen.” Dat patroon zit in dit hele hoofdstuk. Wat is dit een krachtige ontmaskering van zelfbedrog – en het helpt ons bij de ontmaskering van zonde die in de verborgen hoeken van onze harten schuilt!

2. Herken zonde voor wat uw zonde echt is in Gods bijzijn. “Want om deze dingen treft Gods toorn degenen die Hem ongehoorzaam zijn” (3:6). De meesters van het spiritueel leven spraken van het brengen van onze lusten (trappend en schreeuwend of wat ze ook maar doen) naar het kruis, naar een toornige Christus. Mijn zonde leidt – niet naar blijvende vreugde – maar naar heilige goddelijke wrevel. Herken het ware karakter van uw zonde in het licht van haar bestraffing. We denken te gemakkelijk dat zonden minder ernstig zijn bij Christenen dan bij niet-gelovigen. “Ze zijn toch vergeven?” Niet als we ermee door gaan (1 Johannes 3:9)! Betracht zonde met een hemelse blik en voel de schaamte van dat waardoor u u ooit liet leiden (Col. 3:7; zie ook Rom. 6:21).

3. Herken de onsamenhangendheid van uw zonde. U legt de “oude mens” af en trekt de “nieuwe mens” aan (3:9-10). U bent niet langer de “oude mens.” De identiteit die u had “in Adam” is verdwenen. “Immers, we weten dat ons oude bestaan [oude mens] met Hem [Christus] gekruisigd is omdat er een einde moest komen aan ons zondige leven: we mochten niet langer slaven van de zonde zijn” (Rom. 6:6). Nieuwe mensen leven nieuwe levens. Alles minder dan dat is een tegenspraak van wie ik ben “in Christus.”

4. Laat wat aards is afsterven (Col. 3:5). Zo “eenvoudig” is dat. Weiger het, honger het uit en wijs het af. Je kunt zonde niet laten “afsterven” zonder de pijn van het doden. Er is geen ander weg!

Maar let eens op hoe Paulus dit in een zeer belangrijke bredere context plaatst. De negatieve taak om zonde te laten afsterven, zal niet afgerond zijn zonder de positieve oproep van het evangelie om u te “omkleden” met de Heer Jezus Christus (Rom. 13:14). Paulus zet dit nader uiteen in Colossenzen 3:12-17. Ons huis reinigen zorgt er alleen maar voor dat we open staan voor nog een invasie van zonden. Maar als we het “glorieuze uitwissel”-principe van het evangelie der genade doorgronden, beginnen we echte vooruitgang in heiligheid te maken. Zondige verlangens en gewoontes worden niet alleen afgewezen maar vervangen door christelijke gunsten (3:12) en daden (3:13). Omdat we gekleed zijn in Christus’ karakter en Zijn gunsten door liefde bijeen worden gehouden (v. 14), niet alleen in onze privélevens maar ook in de kerkgemeenschap (vv. 12-16), zijn Christus’ naam en glorie gevestigd en vereerd zowel in ons als om ons heen (3:17).

Dit zijn enkele van de dingen die mijn vriend en ik die herinneringswaardige avond bespraken. We hadden daarna geen gelegenheid meer om elkaar te vragen “Hoe gaat het met je?” want het was ons laatste gesprek. Hij stierf enkele maanden daarna. Ik heb me vaak afgevraagd hoe de tussenliggende maanden in zijn leven waren verlopen. Maar de serieuze persoonlijke en pastorale betrokkenheid in zijn vraag hangt nog steeds in mijn hoofd. Die hebben een vergelijkbaar effect als die Charles Simeon<ref>Britse predikant, 18e en 19e eeuw</ref> beweerde te voelen via de ogen van zijn zeer bewonderd portret van de grote Henry Martyn<ref>Zendeling, 18e en 19e eeuw</ref>:

“Handel niet lichtvaardig!”

Noot van de vertaler
<references/>

Waarom God ons vertelt dat hij verheugd is in Zijn kinderen

Kathyyee — Fri, 25 Feb 2022 01:15:22 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why God Tells Us He Delights in His Children}} Het is niet de vraag of God verheugd is in zijn kinderen. Dat is hij. De vraag is tweeledig: Eén, wat van ons b...'

{{info|Why God Tells Us He Delights in His Children}}

Het is niet de vraag of God verheugd is in zijn kinderen. Dat is hij. De vraag is tweeledig: Eén, wat van ons bezorgt hem vreugde? En twee, waarom vertelt hij ons dat hij zich in ons verheugt? Welk effect wil hij dat het heeft? (Als ik “God” zeg, bedoel ik alles wat God voor ons is in Christus. Bedoel ik de drie-enige, Christelijke God.)

Kijk eerst eens naar enkele van de teksten die gaan over Gods genoegen in zijn mensen en zijn lof voor hen.

*Zefanja 3:17, “De HEER, je God, zal in je midden zijn, ''Hij is de held die je bevrijdt, Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou''.”<ref>Tenzij anders vermeld zijn Bijbelteksten geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)</ref>
*Psalm 147:11, “''Vreugde vindt de HEER in wie Hem eren en in wie hopen op zijn liefde en trouw''.”
*1 Petrus 1:6-7, “Verheugt u [over deze redding], ook al moet u nu tot uw verdriet nog een korte tijd allerlei beproevingen verduren. Zo kan de echtheid blijken van uw geloof – zoveel kostbaarder dan vergankelijk goud, dat toch ook in het vuur wordt getoetst – en ''zo verwerft u lof, eer en roem'' wanneer Jezus Christus zich zal openbaren.”
*Romeinen 2:29, “Jood zijn is iets innerlijks en de besnijdenis is die van het hart. Het is het werk van de Geest, niet van een geschreven regel. ''En de lof die men ermee oogst, komt niet van mensen maar van God''.”
*1 Korintiërs 4:5, “Houd dus op met oordelen en wacht de tijd af dat de Heer komt, omdat Hij het is die aan het licht zal brengen wat in het duister verborgen is en zal onthullen wat er in de harten van mensen omgaat. ''En dan zal God het zijn die ieder de lof geeft die hem toekomt''.”

Ter beantwoording van onze bovenstaande vragen moeten we ook de waarheid zien dat God ons opdraagt ons over hem te verheugen.

*Psalm 37:4, “''Zoek je geluk bij de HEER'', Hij zal geven wat je hart verlangt.”
*Filippenzen 4:4, “''Laat de Heer uw vreugde blijven''; ik zeg u nogmaals: wees altijd verheugd.”
*Romeinen 5:2, “Dankzij Hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en mogen we ons ''laten voorstaan op de hoop om in zijn luister te delen''.”
*Psalm 43:4, “Dan zal ik naderen tot het altaar van God, ''tot God, mijn hoogste vreugde''.”
*Psalm 70:5, “Wie bij U hun geluk zoeken zullen ''lachen en vrolijk zijn'', wie van U hun redding verwachten zullen steeds weer zeggen: ‘God is groot!’ ”
*Psalm 63:4, “Uw goedertierenheid is immers beter dan het leven; daarom zullen mijn lippen U prijzen.”<ref>Herziene Statenvertaling (HSV)</ref>

Let op: Die laatste twee teksten laten iets cruciaals zien. De ene zegt als je houdt van Gods redding, zeg je niet gewoon, “Gods redding is groot!” Je zegt, “''God'' is groot!” En als je de goedertierenheid van God ervaart, zeg je niet gewoon, “Mijn lippen zullen uw goedertierenheid prijzen.” Je zegt vooral, “Mijn lippen zullen ''U'' prijzen!” Anders gezegd, in al deze teksten is de opdracht om je te verheugen in God zelf, en alle andere zegeningen die we mogen genieten, moeten ons leiden naar God zelf als onze ultieme en volledige tevredenstelling.

Dus, als reactie op onze eerste vraag is mijn antwoord: ''De kern is: dat wat God verheugt in ons is dat wij verheugd zijn in hem.''

Een manier om dat goed te begrijpen is het noemen wat vanzelfsprekend is: God stemt in met wat ''rechtvaardig'' is. Hij verheugt zich in ons denken over, voelen van en doen van het rechtvaardige. Dus moeten we ons afvragen, Wat is, als het puntje bij het paaltje komt, rechtvaardig? Wat maakt iets “rechtvaardig”? Mijn antwoord is: “Rechtvaardigheid” is ''denken, voelen en handelen op een manier die in de juiste verhouding die waarde uitdrukt van wat het meest waardevol is.'' Rechtvaardigheid is denken, voelen en handelen dat voortvloeit uit een correct beeld van de hoogste waarde van God. Het is waarlijk zien van, gepast genieten van en consequent handelen naar het oneindig woord van God. Dus we doen wat rechtvaardig is als we de waarheid van Gods waarde ''begrijpen'' zoals het is, het ''aanvoelen'' in verhouding tot zijn universele heerschappij, en ''handelen'' op manieren die Gods hoogste waarde tot uitdrukking brengen. Dat is wat “rechtvaardig” betekent.

Dus als we zeggen God verheugt zich in ons denken over, voelen van en doen van het rechtvaardige, bedoelen we dat hij zich verheugt als wij genieten van ''zijn'' hoogste waarde, deze zien en laten zien. God waardeert onze waardering voor hem. God geniet ervan dat wij van hem genieten.

Nu is de tweede vraag die we hierboven stelden: waarom vertelt hij ons dat? Moeten we blij zijn om het te horen? Ja, we zouden blij moeten zijn dat te horen? Maar waarom? Wat is het fundament van onze blijheid over het horen ervan? Het is mogelijk om het te horen en er blij om te zijn dat je het hoort, op een manier die fataal is.

De juiste reden om er blij over te zijn dat God zich verheugt in onze vreugde in hem is omdat ''het bevestigt dat onze vreugde in God oprecht is''. Dat fixeert onze blik meer vastberaden op hem en geeft onze vreugde in zijn schoonheid meer diepgang. Maar er is een desastreuse manier om te reageren op Gods lof voor ons. Wat als we Gods lof horen en afgeleid worden van onze vreugde in God naar vreugde over hoe God zich in ons verheugt? Wat als we zijn lof horen als een prikkel voor waar we echt van genieten, namelijk zeer gewaardeerd worden? Wat als het eindresultaat is dat wat ons blij maakt, niet God zelf is maar Gods aandacht, Gods lofprijzing? Als dat het eindresultaat is zijn we niet verheugd in God maar gebruiken we de vreugde in God alleen maar om geprezen te worden. Dat zou schokkend zijn. Als Gods vreugde in ons ons brengt naar ervan genieten bewonderd te worden, zullen we ophouden juist dat te doen wat God verheugt.

De leer dat God zich verheugt in ons is zeer gevaarlijk. Dat is waar. En zeer gevaarlijk. De reden waarom het zo gevaarlijk is, is dat we gevallen zijn en de belangrijkste vreugde van ons gevallen karakter is niet seks maar zelfverheerlijking. Ons zondig karakter houdt ervan bewonderd te worden voor wat we zijn en wat we gedaan hebben.

Het geneesmiddel hiervoor is niet van God de aanbidder maken en dan denken dat alles goed is. Alles zou wel eens niet goed kunnen zijn maar dodelijk. Al Gods lof voor ons zal ons goed doen als we het horen als een bevestiging voor onze oprecht vreugde in hem. Gods lof voor onze vreugde in hem is bedoeld om ons te helpen ons te blijven verheugen in God en door niets te worden afgeleid. God verbiedt het dat zijn lof voor onze vreugde in hem ons wegleidt van het genieten van hem naar ervan genieten door hem geprezen te worden.

Begrijp me goed. We houden er ''echt'' van om door God geprezen te worden. Maar niet op de manier waarop een vleselijke geest dat wil. Gods lof is niet de basis van onze vreugde. We moeten ons niet door zijn aanbidding laten afleiden van datgene wat hij prijst – namelijk, onze vreugde in hem. ''Wij genieten ervan om door God aanbeden te worden omdat het onze focus op hem bevestigt en vergroot, in plaats van dat het ons van hem wegleidt''. Zelfs zijn genadige instemming met onze imperfecte vreugde in hem, geeft hem nog meer innerlijke schoonheid. Moge zij die de woorden horen, “Goed gedaan, goede en trouwe dienaar,” zeggen, “Groot en genadig is onze God!”

Het verband tussen wat ik hier heb gezegd en de leer van de vrijspraak door het geloof is dat God naar zijn kinderen kijkt door de lens van Christus’ toegerekende rechtvaardigheid. Dat houdt twee dingen in: Het ene is dat God ons telt als perfect in Christus. Het andere is dat hij ons nog in de ''praktijk'' kan zien worden wat we ''in de positie'' van Christus al zijn. De lens van toerekening stelt onze onaantastbare goede verhouding met God veilig. Het garandeert ook Gods vreugde in onze imperfecte vreugde in hem. Dat wil zeggen, hoewel we gerekend worden als perfect rechtvaardig in Christus, God onze zonden en de vrucht van de Geest in ons leven nog kan zien. Daarom kan hij zich in meer of mindere mate in ons verheugen. Dat weten wij want hij erkent ons als perfect rechtvaardig (Romeinen 4:4-6) en daarnaast wijst hij ons terecht wegens de zonden in onze levens (1 Korintiërs 11:32). Dus Gods vreugde in onze vreugde in hem varieert in verhouding tot de affecties van onze harten, maar is alleen mogelijk omdat God de perfecte rechtvaardigheid van Christus aan ons toerekent.

Verlangend om met u onophoudelijk verheugd te zijn in God,

Predikant John

''Noot van de vertaler''

<references/>

Bestrijden van het ongeloof van de moedeloosheid

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 18:49:12 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Battling the Unbelief of Despondency}} <blockquote>'''Psalm 73:21-26'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></bl...'

{{info|Battling the Unbelief of Despondency}}

<blockquote>'''Psalm 73:21-26'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></blockquote>

<blockquote>Zolang ik verbitterd was, 
gekwetst van binnen, dom en dwaas, 
was ik bij u als een redeloos dier. Maar nu weet ik mij altijd bij u, 
u houdt mij aan de hand en leidt mij volgens uw plan. 
Dan neemt u mij weg, met eer bekleed. Wie buiten u heb ik in de hemel? 
Naast u wens ik geen ander op aarde. Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam, 
de rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God, 
nu en altijd.</blockquote>

''(Het volgende is een tekstweergave van de geluidsopname van de preek)''

Ik verzoek u zich een paar minuten te richten op vers 26 -“ Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam” – want dat is de definitie van moedeloosheid waarmee ik met u wil gaan werken. Ziet u de drie delen van deze kleine zinsnede “al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam”?

“Mijn lichaam” – dit betekent dat er bij moedeloosheid een fysieke component komt kijken. Of niet dan? Het lichaam verzwakt, er is sprake van uitputting, er is lusteloosheid en lamlendigheid.

Ten tweede, “mijn hart” – wat duidt op een emotionele, spirituele dimensie van moedeloosheid. Onze harten zijn ontmoedigd, terneergeslagen, somber en opgebrand.

Ten derde, “bezwijken en vergaan”. Deze woorden betekenen ten einde komen, opraken, uitgeput raken. Het is alsof het leven een container is met daarin water dat je nodig hebt ter verfrissing. En iemand trekt de stop aan de onderkant eruit zodat het er allemaal uitstroomt. En dit woord in het Hebreeuws (Kalla) betekent ten einde komen, opgebruikt zijn, kracht missen om problemen of het leven aan te kunnen.

'''Is zonde de bron van moedeloosheid?'''

De vraag is nu of ongeloof de wortel is waardoor men moedeloosheid ervaart? En met de tien minuten die ik hier mag prediken breng ik veel over. Het antwoord is ja en nee.

Anders gezegd, het is niet eenvoudig. Maar ik zal een eenvoudige zin nemen, eentje die uit de Schrift komt, omdat we duidelijke en eenvoudige zaken nodig hebben om mee te leven. Hier is de zin waarvan ik denk dat deze eenvoudig en waar is: Ongeloof is de wortel van het zwichten voor moedeloosheid.

Ik sla de kwestie over waar moedeloosheid door wordt veroorzaakt want die is zeer complex. Waar het ook door komt, ongeloof is de wortel voor er vrede mee hebben, er voor zwichten, er geen spiritueel conflict van maken om het te bestrijden, het nalaten om de wapenrusting van God aan te trekken, enzovoort. Nu wil ik dit kort toelichten door te kijken naar de Psalmen en dan naar Jezus.

'''“de rots …”'''

Psalm 73:26 bevat deze waarheid: “Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam.” Letterlijk nu is het “bezwijkt” en niet “al bezwijkt”. Er zit geen “al” in dit Hebreeuws werkwoord. Het is gewoon “Mijn hart bezwijkt en mijn lichaam vergaat. Ik ben teleurgesteld, moedeloos, ik ben ten einde raad.” En dan komt de spirituele tegenaanval in het volgend zinsdeel: “de rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God, nu en altijd.”

Dus hier is die man. De kurk is uit de onderkant van zijn leven getrokken. Zijn hart en zijn lichaam zijn min of meer uitgeput, en hij zegt – mogelijk met zijn laatste ademtocht – “de rots (of de kracht) van mijn zwak, vergankelijk bestaan, al wat ik heb, is God, nu en altijd.”

Mijn punt dat ik hier maak, is dat waar moedeloosheid ook door wordt veroorzaakt, ongeloof betreft dat niet refereert aan God. Het is ongeloof dat zich niet verzet. Het is ongeloof dat niet het geloof als schild en de Geest als zwaard neemt, en dat niet vecht. Zoveel kunnen we volgens mij duidelijk uit de Schrift opmaken. “Mijn lichaam is geraakt, mijn hart staat bijna stil, en ik zal niet bezwijken voor wat dan ook. Ik zal vertrouwen op God al heeft mijn kracht me verlaten.”

Psalm 19:8: “De wet van de HEER is volmaakt: levenskracht voor de mens.” Het woord van God is gegeven om mensen in levenskracht te voorzien. De zielen van Gods kinderen moeten herstellen en herstart worden. Dat betekent dat moedeloosheid komt en het Woord van God is gegeven om dit te herstellen.

'''Satan vs. de Zoon van God'''

Laten we naar Jezus gaan. Kijk met mij naar Mattheüs 26:36 en verder. Ik wil dat we een paar minuten bij Jezus zijn in Getsemane. We hebben net het laatste avondmaal genoten. Een paar uur later is Jezus in Getsemane en wat daar gebeurt, is waarschijnlijk de grootste spirituele strijd die ooit in een mensenziel plaats vond of ooit overtroffen zal worden.

Satan is ongetwijfeld dichterbij gekomen. U herinnert zich dat er staat nadat Jezus in de wildernis op de proef was gesteld: “Hij ging voor een tijd bij hem vandaan.” Tot wanneer denkt u? Tot dit moment denk ik. En hij is niet slechts dichterbij gekomen. Ik wed dat hij de sterkste leden van zijn verdorven leger allemaal bijeen heeft gebracht. U kunt er zeker van zijn dat de brandende pijlen die Paulus noemde in Efeziërs 6, in salvo’s vlogen richting de ziel van de Zoon van God toen hij daar knielde worstelend om trouw te blijven.

Kijk naar vers 36:

<blockquote>Vervolgens ging Jezus met zijn leerlingen naar een plek die Getsemane genoemd werd. Hij zei ‘Blijven jullie hier zitten, ik ga daar bidden.’ Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs met zich mee. Toen hij zich bedroefd en angstig voelde worden, zei hij tegen hen: ‘Ik voel me dodelijk bedroefd.’</blockquote>

Wat gebeurt hier nu, waarom is Jezus zo verontrust, angstig en bedroefd?
Johannes 12:27 luidt: “Nu ben ik doodsbang. Wat moet ik zeggen? Vader, laat dit ogenblik aan mij voorbijgaan? Maar hiervoor ben ik juist gekomen.” Deze tekst nu, vertelt volgens mij welk karakter de verzoeking had. Satan vuurde salvo na salvo de geest van Jezus Christus in. Gedachten afkomstig van Satan kwamen in hem op, gedachten zoals “Dit is een doodlopende weg. Golgotha is slechts een zwart gat. Het gaat pijn doen zoals het nog nooit eerder een mens pijn heeft gedaan, en die vlegels zijn het niet waard, enzovoort.” Deze waren afkomstig van Satans verdorven hart en gingen de geest van de Zoon van God binnen.

Satan wil in Jezus een geest van moedeloosheid teweegbrengen, die bij uitblijven van verzet uitmondt in overgave en zegt: “Dit gaat niet werken, het heeft geen zin om door te blijven gaan.” Nu wil ik dat we een minuutje nadenken over deze strijd en dat vergelijken met de discipelen.

'''Laat uw harten niet vol zorgen zijn'''

Jezus is een zondenvrije man. Volgens Hebreeën 4:15 en 2 Korintiërs 5:20 beging hij nooit een zonde, noch in gedachten, emoties of daden. Hij was zondenvrij. Dat betekent dat de emotionele onrust die hij op dat moment ervoer, een passende reactie was op het soort extreme verzoekingen die hij onderging. De duivelse gedachte dat Golgotha een zwart gat van zinloosheid, leegheid en doelloosheid is, is zo afschuwelijk dat het wel een schrikreactie moet opleveren, een shock, in de ziel van de Zoon van God alsook in de uwe en de mijne.

Het is vergelijkbaar met een bom. Satan gooit bommen op de vredige zee van onze levens. En als het een atoombom is dan, zodra deze explodeert, is er een enorme schokgolf die treft voordat de dodelijke straling de levens van de mensen begint te beheersen. Dat is iets in Jezus’ leven wat ik geen zonde zou noemen. De schokgolf van een satanische verzoeking dat de dood van de Zoon van God zinloos zou zijn, is zo krachtig dat het hem overspoelt, hem tegen de grond slaat.

Het verbazende is nu dat de verontrusting ook bij de discipelen optrad. Maar Jezus zegt tegen de discipelen: “Wees niet ongerust.” Johannes 14:1: “Maar vertrouw op God en op mij.”

Of Johannes 14:27: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.” Toen ik dat gisteren las, zei ik tegen mezelf: “Wacht eens even. Dit moet ik uitzoeken. Ik zeg dat de zondeloze Zoon van God verontrust kan zijn maar hijzelf zegt tegen de discipelen dat ze niet ongerust hoeven te zijn.” Het is alsof Satan deze bom laat vallen, dezelfde bom, middenin de belevenissen van Jezus en de discipelen.

Ze dreigden moedeloos te worden omdat Jezus weg ging en ze kregen de indruk dat ze maar weer moesten gaan vissen. Er is hier geen Koninkrijk. Dit is een zinloze zaak. Er is niets goeds gebeurd en nu is onze beste vriend en, dachten we, Heer weggegaan. En Jezus zegt: “Nee, wees niet ongerust,” terwijl hijzelf verontrust was.

Is dat een tegenstelling? Is het okay voor Jezus om verontrust te zijn en niet okay voor de discipelen om verontrust te zijn? Ik denk niet dat dit met elkaar in tegenspraak is. Hier is hoe ik deze twee samen zie.

Voor wat betreft de discipelen zegt Jezus: “Als de bom valt in jullie levens en Satan kleurt de schokgolf van deze gebeurtenis met zwarte hopeloosheid, bezwijk dan niet. Geloof.” Anders gezegd, hij zegt tegen hen: “Ga in de tegenaanval, laat uw harten niet verontrust worden, val aan, geloof in God, geloof ook in mij.” Hij zegt niet dat deze eerst schokgolf die je neer kan slaan of de stop uit je leven kan trekken, er niet zal zijn. Hij zegt: “Ga in de tegenaanval, geloof, neem mijn vrede, luister naar wat ik gezegd heb, kijk naar het woord van God. Ik zal jullie de levensweg laten zien.”

Ten aanzien van Jezus, niemand anders dan de Zoon van God wist beter dat als hij niet onmiddellijk de schokgolf van Satans duivelse verzoeking zou pareren met een tegenaanval, het met hem gedaan zou zijn. En ter afsluiting wil ik dat we eens goed gaan kijken hoe Jezus reageerde op zijn verontruste ziel en de satanische aanval op zijn vrede met God. Hier is het – in vijf stappen.

'''Bestrijd ongeloof zoals Christus'''

Als ik deze vijf stappen benoem in Mattheüs 26:37 en verder, wil ik dat u in gedachten vasthoudt wat uw rust het meest bedreigt, wat het vaakst in uw leven terneergeslagenheid of gevoelens van ontmoediging veroorzaakt. Welke granaat gooit Satan het vaakst uw leven binnen? En dan, als ik deze vijf stappen benoem, die de Heer Jezus nam toen de bom op zijn leven viel, wil ik dat u ze meteen naar uw ervaringen vertaalt want ze zijn stuk voor stuk belangrijk. Okay? Het zijn er vijf.
#Jezus koos een paar hechte vrienden uit om bij hem te zijn. Vers 37: “Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs met zich mee.” Dus hij trok zich niet terug. Hij nam zijn directe sociale kring, zijn meest waardevolle en betrouwbare vrienden, en trok met hen op.
#Hij opende zijn ziel voor hen. Vers 38: “Zei hij tegen hen: ‘Ik voel me dodelijk bedroefd.’” Ik kan me voorstellen dat hun monden open gingen van verbazing, hun Koning bekent zijn zwakheid. Hij opende zijn ziel voor hen.
#Hij vroeg hun hulp in de spirituele strijd. Vers 38, tweede deel: “Blijf hier met mij waken.” In een andere tekst staat: “Bid.” En elders staat: “Dat jullie niet in beproeving komen; blijf hier en strijd met mij. Strijd met mij.”
#In gebed luchtte hij zijn hart tegenover de Vader. Vers 39: “Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan!” Het is niet verkeerd om te bidden dat de bom die op uw leven is gegooid, weg wordt genomen. Dat is ontzettend goed. Wat Satan ook op u afvuurt, het is goed om te zeggen: “Neem het weg Vader. U bent sterker dan hem.”
#Maar uiteindelijk vertrouwde hij zijn ziel toe aan de soevereine wijsheid van God. Tweede helft van vers 39: “Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt.”

Dat is nu de les. Wanneer Satan een bom gooit op de vrede in uw leven, is de emotionele reactie op de eerste schokgolven niet persé zonde. Wat wel zonde is, is niet doen wat Jezus deed toen de bom viel in het Hof van Getsemane. Zonde is bezwijken voor depressie. Zonde is niet de wapenrusting van God te nemen. Zonde is niet deelnemen aan spirituele strijd.

Maar Jezus toont onze een andere weg. Die is niet zonder pijn maar is ook niet passief. En ik wil dat wij hem daarin volgen.

'''Een beeld en een plan'''

Laat me ter afsluiting alles nog even resumeren.

Vind vrienden de u vertrouwt. Wie zijn zij? Wie vormen uw directe sociale kring.

#Open uw ziel voor hen.
#Vraag hen om met u te strijden, de oorlog met u te voeren, u te steunen, met u te waken en met u te bidden.
#Lucht uw hart bij de Vader.
#En berust in de soevereiniteit van zijn wijsheid, kome wat moge komen. “De rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God, nu en altijd.”

Met dit beeld voor ogen sluit ik af. Houd het vast in uw gedachten. De les van Jezus’ leven en de les van de Psalmen is deze: elke grot waarin u bent – ronddwalend, de rotsen voelend, struikelend, lopend, uw hoofd stotend – elke grot waarin u bent, is een tunnel die uitmondt in glorie. Het komt uit op een dag als vandaag in de Hemel, met een stralende zon, groen gras, en kabbelend water – zolang je maar niet blijft zitten in die grot en de kaars van het geloof uitblaast.

Noot van de vertaler

<references/>

Bestrijden van het ongeloof van de ongeduld

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 18:31:10 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Battling the Unbelief of Impatience}} <blockquote>'''Jesaja 30:1-5'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></bloc...'

{{info|Battling the Unbelief of Impatience}}

<blockquote>'''Jesaja 30:1-5'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></blockquote>

<blockquote>Wee jullie, koppige kinderen – spreekt de HEER -, 
die plannen uitvoeren tegen mijn wil, 
verdragen sluiten tegen mijn zin 
en zo zonde op zonde stapelen; 
die zonder mij te raadplegen 
op weg gaan naar Egypte, 
om te schuilen in de vesting van de farao 
en bescherming te zoeken in de schaduw van Egypte.</blockquote>

<blockquote>De vesting van de farao zal jullie schande brengen, 
de bescherming van Egyptes schaduw smaad.</blockquote>

<blockquote>Al gaan jullie leiders naar Soan, 
al komen jullie gezanten tot in Chanes, 
ze bereiken er helemaal niets, 
want dat volk heeft niets te bieden. 
Het brengt hun geen hulp of voordeel, 
maar slechts schande, spot en hoon.</blockquote>

'''Op Gods plek, in Gods tempo'''

Ongeduld is een vorm van ongeloof. Het is wat we beginnen te voelen als we de wijsheid van Gods timing of de kwaliteit van zijn raad beginnen te betwijfelen. Het komt op in onze harten als de weg naar succes modderig wordt of bezaaid licht met rotsblokken of geblokkeerd is door een paar omgevallen bomen. De strijd tegen ongeduld kan een kleine woordenwisseling zijn over de lange rij voor de kassa. Of kan een grote strijd zijn tegen een handicap of ziekte of omstandigheid die de helft van je dromen kapot maakt.

Het tegendeel van ongeduld is niet eventjes wat frustratie negeren. Het tegendeel van ongeduld is een verdiepende en vormende, kalme bereidheid om hetzij te wachten op God op de plek van gehoorzaamheid, dan wel voort te gaan in het tempo dat hij toestaat op de weg van gehoorzaamheid – wachten op zijn plek of gaan in zijn tempo.

'''De strijd tegen ongeloof'''

Als het pad dat u vandaag wou bewandelen of uw hele levenspad is geblokkeerd of een verlaagd snelheidslimiet kent, verleidt het ongeloof van de ongeduld u in twee richtingen deels afhankelijk van uw persoonlijkheid en deels van omstandigheden:

#Aan de ene kant verleidt het u tot opgave, eruit stappen. Als er frustraties, weerstand en moeilijkheden zijn, wil ik er niets van weten. Ik geef deze baan op, ontwijk de uitdaging, voedt dat kind niet op, blijf niet in dit huwelijk of in dit leven. Dat is één manier waarop het ongeloof van de ongeduld u verleidt. Geef op.
#Aan de andere kant verleidt ongeduld u tot het maken van ondoordachte tegenzetten tegen de obstakels op uw weg. Het verleidt u om onstuimig, haastig, impulsief of roekeloos te zijn. Als u uw auto niet keert en huiswaarts rijdt, neemt u overhaast een verkeerd aanbevolen omleiding om het maar te winnen van het systeem.

Op welke wijze u ook tegen ongeduld moet strijden, in hoofdzaak is het een strijd tegen ongeloof en daarom is het niet alleen maar een kwestie van persoonlijkheid. De kwestie draait erom of u volgens het geloof leeft en de belofte van eeuwig leven erft. Luister naar deze verzen om aan te voelen hoe belangrijk deze strijd is:

*Lucas 21:19 – “Red je leven door standvastigheid! [geduld]”
*Romeinen 2:7 – “Aan wie het goede doet en daarin volhardt [geduld heeft], aan wie glorie, eer en onsterfelijkheid zoekt, schenkt hij het eeuwige leven.”
*Hebreeën 6:12 – “Opdat u niet traag wordt, maar navolgers bent van hen die door geloof en geduld de beloften beërven.”²

Geduld tijdens de opvolging van de wil van God is niet een optionele deugd in het Christelijk leven. En de reden dat het dat niet is, komt doordat geloof niet een optionele deugd is. Geduld tijdens goede daden is de vrucht van het geloof. En ongeduld is de vrucht van het ongeloof. Dus de strijd tegen ongeduld is een strijd tegen ongeloof. Daarom is het belangrijkste wapen het Woord van God, in het bijzonder zijn beloftes.

'''Hoe de psalmist streed tegen ongeduld'''

Voordat we kijken naar Jesaja 30 wil ik dat u deze relatie tussen de belofte van God en het geduld van de gelover in Psalm 130:5 ziet. Hoe strijdt de psalmist tegen het ongeduld in zijn hart?

<blockquote>Ik verwacht de HEERE, 
mijn ziel verwacht Hem 
en ik hoop op Zijn woord.<ref>Herziene Statenvertaling (HSV)</ref></blockquote>

“Uitzien naar de Heer” is een oudtestamentische manier om het tegendeel van ongeduld te beschrijven. Uitzien naar de Heer is het tegendeel van voor de Heer aanrennen of van de Heer afzien. Het is op de aangewezen plek blijven als hij zegt dat je moet blijven, of het is gaan in het aangewezen tempo als hij zegt dat je moet gaan. Het is niet onstuimig en het is niet wanhopig.

Hoe bewaart nu de psalmist zijn geduld als hij wacht tot de Heer hem laat zien hoe het verder gaat? Vers 5 luidt: “Ik verwacht de HEERE, mijn ziel verwacht Hem en IK HOOP OP ZIJN WOORD.” De kracht waarmee je je geduld bewaart is hoop, en de bron van hoop is het Woord van God. “Ik hoop op Zijn woord!” En hoop is in wezen de toekomstig tijd van geloof. In Hebreeën: “Het geloof legt de grondslag voor alles waarop we hopen.”

Wat er voor ons in Psalm 130:5 staat is een duidelijk voorbeeld dat ongeduld bestrijden bestaat uit je hoop (of geloof) te vestigen op God, en de manier waarop je je hoop vestigt op God is door te luisteren naar zijn Woord, vooral naar zijn beloftes.

Als je de neiging hebt om niet kalm op God te wachten totdat hij je laat zien wat je volgende stap is – al je geneigd bent om hem op te geven of voor hem aan te gaan – realiseer je dan alsjeblieft dat dit een moment is van grote spirituele strijd. Neem de Geest als zwaard, Gods woorden (Efeziërs 6:17), en hanteer zo’n prachtige belofte tegen die vijand, ongeduld.

'''De onstuimige kant van ongeduld'''

Laat ons naar een voorbeeld van Israël kijken toen het dat niet deed. In de dagen van Jesaja werd Israël bedreigd door vijanden zoals de Assyriërs. In die tijd zond God de profeet met zijn woord om Israël te vertellen hoe hij wou dat ze reageerden op deze bedreiging. Maar op een keer werd Israël ongeduldig over Gods timing. Het gevaar was te dichtbij. De kans op succes was te klein. Jesaja 30:1-2 beschrijft wat Israël in zijn ongeduld deed.

<blockquote>Wee jullie, koppige kinderen – spreekt de HEER -, die plannen uitvoeren tegen mijn wil, verdragen sluiten tegen mijn zin en zo zonde op zonde stapelen; die zonder mij te raadplegen op weg gaan naar Egypte, om te schuilen in de vesting van de farao en bescherming te zoeken in de schaduw van Egypte.</blockquote>

Dat is het tegendeel van wachten op de Heer. Israël werd ongeduldig. God had hen niet tijdig behoed voor hun vijand of op de manier waarop ze hadden gehoopt, en het geduld raakte op. Ze zonden een hulpvraag naar Egypte. Ze maakten een plan en een verdrag, maar die waren niet van God. De sleutelwoorden staan in vers 2: “die ZONDER MIJ TE RAADPLEGEN op weg gaan naar Egypte.”

Dit is een perfect voorbeeld van de onstuimige kant van ongeduld. Op deze wijze zondigen velen van ons dagelijks: vooruitlopend met onze eigen plannen zonder te stoppen om de Heer te raadplegen.

'''De waarschuwing van de Heer'''

De Heer geeft in vers 3 een waarschuwing: “De vesting van de farao [de koning van Egypte!] zal jullie schande brengen, de bescherming van Egyptes schaduw smaad.” Met andere woorden, je ongeduld zal op jezelf terugvallen. Egypte zal jullie niet beschermen; het zal jullie schande brengen. Jullie ongeduld zal jullie smaad worden.

Dat is bedoeld als een waarschuwing voor ons allen. Als ons pad geblokkeerd is en de Heer zegt dat je moet wachten, kunnen we het best op hem vertrouwen en wachten want als we op de zaak vooruit gaan lopen zonder overleg met hem, zullen onze plannen waarschijnlijk niet zijn plannen zijn en ons eerder schande dan glorie brengen. (Zie Jesaja 50:10-11 en de kwestie van Abraham en Hagar op dit zelfde punt.)

'''Wat moet er in de plaats daarvan gedaan worden?'''

Wat had Israël moeten doen? Wat moeten wij doen als we ons ingeperkt en gefrustreerd voelen door obstakels? Het antwoord wordt gegeven in vers 15 en vers 18.

<blockquote>Dit zei God, de HEER, de Heilige van Israël: ‘In rust en inkeer ligt jullie redding, in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht.’ Maar jullie wilden niet. En toch wacht de HEER op het ogenblik dat hij jullie genadig kan zijn; toch zal hij zich oprichten om zich over jullie te ontfermen. Want de HEER is een God van recht. Gelukkig de mens die op hem wacht.</blockquote>

Hier hebben we deze morgen twee grote beloftes die je een sterke prikkel zouden moeten geven om het ongeloof van de ongeduld te overwinnen.

Vers 15: “In geduld en vertrouwen ligt jullie kracht.” Anders gesteld, als je berust op God, als je naar hem kijkt in plaats van dat je naar Egypte ijlt, dan zal hij je de kracht geven, die je nodig hebt om geduldig te zijn en de spanningen ter plekke aan te kunnen.

Dan vers 18: “Gelukkig de mens die op hem wacht.” God belooft dat als je geduldig wacht op zijn raad en hulp, in plaats van vooruit te stormen “zonder hem te raadplegen”, zal hij je gelukkig maken.

'''Preken voor uw eigen ziel'''

Dat is de manier waarop u het ongeloof van de ongeduld bestrijdt. U houdt een preek voor uw eigen ziel met waarschuwingen en beloftes. U zegt, Kijk wat Israël overkwam toen ze ongeduldig handelden en naar Egypte gingen voor hulp in plaats van te wachten op God. Het bracht hen schande en smaad. En dan zeg je tegen je ziel: maar kijk wat God ons belooft als we op hem berusten, kalm en vol vertrouwen zijn. Hij zal ons sterk maken en ons redden. Hij zegt dat hij ons gelukkig maakt als we geduldig op hem wachten.

Daarna zou u de belofte uit Jesaja 49:23 kunnen gebruiken,

<blockquote>Dan zul je erkennen dat ik de HEER ben, die niet beschaamt wie op hem hopen.</blockquote>

En dan Jesaja 64:4,

<blockquote>Geen oog zag ooit een god buiten u, die opkomt voor wie op hem wacht.</blockquote>

En tot slot 40:31,

<blockquote>Maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput.</blockquote>

Kortom, u bestrijdt het ongeloof van de ongeduld door de beloftes van God te gebruiken om uw hart ervan te overtuigen dat Gods timing en Gods raad en Gods soevereiniteit deze frustrerende, beklemmende en onproductieve situatie weten te meesteren en er iets van maken dat eeuwige waarde heeft. Er zal een zegening zijn, kracht en gerechtigheid, en een opstijging met vleugels als van een adelaar.

'''Charles Simeons verdraagzaamheid van ongeduld'''

Laat me afsluiten met een illustrerend voorbeeld van een man die leefde en stierf in succesvolle strijd tegen het ongeloof van de ongeduld. Zijn naam was Charles Simeon. Hij was predikant van de Anglicaanse kerk van 1782 tot 1836 in de Trinity Church te Cambridge. Hij werd tegen de wil van de mensen door een bisschop aan zijn kerk toegewezen. Ze stelden zich niet tegen hem op omdat hij een slechte predikant was maar omdat hij een evangelist was – hij geloofde de Bijbel en riep op tot bekering, zaligheid en wereldmissies.

Twaalf jaar lang weigerden de mensen om hem de preek op de zondagmiddag te laten houden. In die tijd boycotten ze de zondagmorgendienst en sloten ze de kerkbanken af zodat er niemand op kon zitten. Hij preekte 12 jaar voor mensen in de gangpaden! Hoe hield hij dat vol?

In deze toestand zag ik geen andere remedie dan geloof en geduld. [Zie hier het verband tussen geloof en geduld!] De passage uit de Schrift, die mijn gedachten bezig hield was deze: “Een dienaar van de Heer moet geen ruzie maken.”<ref>2 Timoteüs 2:24</ref> [Let op: Het wapen in de strijd voor geloof en geduld was het Woord!] Het deed inderdaad pijn om te zien dat de kerk, op de gangpaden na, bijna geheel verlaten was. Maar ik dacht, als God de bezoekende kerkgemeente dubbel zou zegenen, er alles bij elkaar evenveel goeds gedaan zou zijn als wanneer de gemeente verdubbeld zou zijn en de zegeningen beperkt werden tot de helft. Dat was elke keer een troost voor me want zonder zo’n reflectie zou ik bezwijken onder de last. (''Charles Simeon'', door H.C.G. Moule<ref>Handley Carr Glyn Moule, Anglicaanse bisschop (1841-1920)</ref>, p. 39)

Hoe kwam hij aan de zekerheid dat als hij het pad van geduld zou volgen, er een zegening op zijn werk zou rusten, die de frustratie van de afgesloten kerkbanken ongedaan zou maken? Hij heeft dat, ongetwijfeld, uit teksten als Jesaja 30:18: “Gelukkig de mens die op hem wacht.” Het Woord overwon ongeloof en geloof overwon ongeduld.

Vijfenveertig jaar later stierf hij. Het was oktober 1836. De weken sleepten zich voort zoals dat ook ging bij veel van onze stervende heiligen in Bethelhem.<ref>Bethlehem Baptist Church in Minnesota</ref> Ik heb geleerd dat de strijd tegen ongeduld zeer intensief kan zijn op het sterfbed. Op 21 oktober hoorden de aanwezigen bij zijn bed hem de volgende woorden langzaam en met lange pauzes zeggen:

Oneindige wijsheid heeft alles gepland met oneindige liefde; en oneindige kracht maakt het me mogelijk – om op deze liefde te berusten. Ik ben in de handen van een geliefde Vader – alles is veilig. Als ik naar Hem kijk, zie ik niets anders dan trouw – en onveranderlijkheid – en waarheid; en ik heb de zoetste vrede – meer vrede kan ik niet hebben. (''Charles Simeon'', p. 172)

De reden waarom Simeon op deze manier kon sterven, komt omdat hij zichzelf 54 jaar lang trainde om de Schrift erbij te pakken en de oneindige wijsheid, liefde en kracht van God te nemen en te gebruiken om het ongeloof van de ongeduld te overwinnen.

Daarom dring ik er in de woorden van Hebreeën 6:12 bij u op aan: “Wees navolgers van” Charles Simeon en van allen “die door geloof en geduld de beloften beërven.”

******

Kijk ter verdere studie naar de verbinding tussen geloof/hoop en geduld in Romeinen 8:25; 12:12; I Thessalonicenzen 1:3; Hebreeën 6:12, 15; Jakobus 1:3; Openbaring 13:10. Zie voor andere teksten over geduld Psalm 37:9; Klaagliederen 3:25-27; Lucas 8:15; Romeinen 5:3; 1 Korintiërs 13:4; Galaten 5:5, 22; Efeziërs 4:1-2; Colossenzen 1:11; 1 Thessalonicenzen 5:14; Jakobus 5:7-11; Job 1:21; Lucas 2:25, 38; 2 Timotheüs 3:10. Voor Gods geduld zie 2 Petrus 3:9; Romeinen 2:4; 9:22; 1 Timotheüs 1:16; 1 Petrus 3:20.

Noot van de vertaler

<references/>

Bestrijden van het ongeloof van de afgunst

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 18:05:51 GMT

Kathyyee:

{{info|Battling the Unbelief of Envy}}

<blockquote>Psalm 37:1-7<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> </blockquote>

<blockquote>Erger je niet aan slechte mensen, 
wees niet jaloers op wie kwaad doen, 
zij verdorren snel als gras, 
zij verwelken als het jonge groen.</blockquote>

<blockquote>Vertrouw op de HEER en doe het goede, 
bewoon het land en leef er veilig. 
Zoek je geluk bij de HEER, 
hij zal geven wat je hart verlangt.</blockquote>

<blockquote>Leg je leven in de handen van de HEER, 
vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: 
het recht zal dagen als het morgenlicht, 
de gerechtigheid stralen als de middagzon.</blockquote>

<blockquote>Blijf kalm en wacht op de HEER, 
erger je niet aan wie slaagt in het leven, 
aan wie met listen te werk gaat.</blockquote>

(''Het volgende is een tekstweergave van de geluidsopname'')

'''Een definitie van afgunst'''

Een van de barrières voor betrokkenheid met andere mensen is afgunst voor hen voelen. We gaan vanavond praten over het vechten tegen het ongeloof van de afgunst. Laten we dat definiëren.

Toen ik vanmiddag afgunst analyseerde – en ik mijn gedachten toetste aan Webster’s woordenboek – vielen twee dingen op.

1) Afgunst bevat een element van verlangen. Iemand heeft in zijn leven een voordeel of profijt, en jij wilt dat ook hebben. Dat maakt je niet persé afgunstig want dit soort verlangen is oké als je de neiging hebt om vrome mensen na te bootsen.

2) Het ander element – en die maakt afgunst tot iets wat slecht is – is dat het verlangen is getint met de verbittering dat het goed gaat voor die ander maar niet voor jou. Dat maakt het tot afgunst.

In één zin gevat is afgunst een mengsel van verlangen naar iets en de verbittering dat een ander er van geniet maar jij niet. De dingen lopen niet zo lekker voor je maar bij hen gaat het voor de wind, en dat knaagt af en toe aan je. Waarom gaat het bij die persoon allemaal als van een leien dakje terwijl het bij mij niet lekker loopt?

'''Gelegenheden voor afgunst zijn er in overvloed'''

Het volgende wat ik vanmiddag deed was dit proberen te onderbouwen. Ik probeerde enkele voorbeelden van afgunst te vinden in mijn eigen leven, in mijn fantasie en in de levens van andere mensen.

Wat zijn voorbeelden van afgunst? Kijk eens of u zichzelf herkent in de volgende situaties:

Ik dacht aan Mr. Dukakis en Mr. Bush<ref>Michael Dukakis en George W. Bush als kandidaten tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1988</ref>, en ik dacht dat dit een gelegenheid voor afgunst zou kunnen zijn. Als een man een jaar van zijn leven, heel veel geld, en heel veel inspanningen wijdt aan de strijd om het presidentschap maar eindigt als verliezende partij – zelfs als hij denkt de betere kandidaat te zijn, en denkt zowel een beter beleid als een betere running mate te hebben – denk ik dat het heel gemakkelijk kan zijn dat hij ’s nachts wakker ligt en van binnen kookt omdat het niet zo uitwerkte als hij hoopte. Hij kan het gevoel hebben veel tijd en energie besteed te hebben maar niets bereikt te hebben.

Of wat als uw vriend gaat trouwen en u vindt zelf maar geen huwelijkspartner. U kent deze vriend misschien al een lange tijd, en nu gaat deze persoon trouwen en u niet. U zou zich een beetje verbitterd kunnen voelen omdat het hem of haar overkwam maar u nog niet.

Of laten we zeggen dat u een kind hebt, dat chronisch ziek is terwijl de andere families om u heen altijd gezond lijken te zijn. U zou kunnen denken, mijn kind is altijd ziek. Mijn kind is week in week uit ziek en heeft buitengewone problemen, maar die andere families, die niet beter zijn dan die van ons, daar gaat het altijd goed.

Of wat als u tweede klas bent in uw schoolsportteam. Alles wat u doet is de reservebank warm houden terwijl die eerste klas-vent, ook al is hij een eigenwijze, de hele tijd mag spelen.

Of stel dat u een vriend hebt die meedoet aan de loterij. Het zijn echte schoften maar zij winnen een miljoen dollar. U zou kunnen denken dat u dat geld meer verdient dan uw vriend.

Of u bent een predikant en u ziet andere kerken groeien terwijl de uwe schommelt tussen helemaal geen groei en slechts minimale groei. U zou kunnen denken dat het zo niet zou moeten zijn.

Of u denkt misschien dat anderen er veel beter uitzien of modieuzer zijn dan u. God gaf u uw uiterlijk maar hoe gemakkelijk is het om door het leven te gaan, anderen te zien die veel knapper lijken, en zich afgunstig te voelen richting hen.

'''Een verbod en een waarschuwing tegen afgunst'''

Er zijn zeer veel gelegenheden voor afgunst. Het vormt een algemene bedreiging voor onze vreugde en onze zorg voor andere mensen. Wat ik nu wil gaan doen, is het bekijken van een verbodstekst uit de Schrift, kijken naar de gevolgen als je eraan toegeeft, en dan praten over hoe er tegen te vechten. En gezien onze tijd neem ik die eerste twee vrijwel meteen aan.

Namelijk, ik neem aan dat u het met mij eens bent dat in de Bijbel staat: “Wees niet jaloers”. Mag dat ons uitgangspunt zijn? Ik heb hier vier teksten. Psalmen 37:1, Spreuken 23:17, Galaten 5:26, I Petrus 2:1. In alle staat: “Wees niet jaloers”. Dus het is niet Bijbels om afgunstig te zijn. Het is tegen de wil van God als je toegeeft aan afgunst.

En dan zouden we het over waarschuwingen kunnen hebben. Laat ons hier kijken naar een passage. Galaten 5:21 hoort bij deze passage over de eigen begeerten en wat de Geest verlangt, en een van de eigen begeerten is afgunst.

Galaten 5:19 – “Het is bekend wat onze eigen wil allemaal teweegbrengt: ontucht, zedeloosheid en losbandigheid, afgoderij en toverij, vijandschap, tweespalt, jaloezie” – wat, trouwens, volgens mij een soort afgunst is.

Ik probeerde te bedenken of ik niet een preek over jaloersheid zou moeten geven? Daar dacht ik laatst in augustus over na. En nadat ik peinsde en peinsde concludeerde ik dat jaloersheid een soort afgunst is. Wat ik bedoel is dat jaloersheid afgunst is die zich direct richt op iemand anders wanneer die affectie krijgt die je zelf zou willen hebben. Je bent jaloers op een ander als die liefdevolle aandacht krijgt van iemand en je denkt dat jij die zou moeten krijgen.

Dat kan iets zeer heilzaams zijn. God is jaloers vanwege liefde die eigenlijk hem zou moeten toekomen. En een man of een vrouw zullen met recht jaloers moeten zijn als ze zien dat er zich een slechte relatie ontwikkelt tussen hun huwelijkspartner en een derde persoon. Maar er bestaat ook een ongezonde jaloersheid. De reden dat ik hier niet dieper op inga is dat alles wat ik over afgunst zal zeggen ook van toepassing is op jaloersheid want die is een subcategorie van afgunst.

“Woede, gekonkel, geruzie en rivaliteit, ''afgunst''” – daar staat het aan het begin van vers 21 – “bras- en slemppartijen, en nog meer van dat soort dingen. Ik herhaal de waarschuwing die ik u al eerder gaf: wie zich aan deze dingen overgeven, zullen geen deel hebben aan het koninkrijk van God.”

Daar is nu die waarschuwing. Dit is een echt serieus ding. Alles waar ik deze herfst over preek is een serieuze zaak. Anders gezegd, als u deze ongelovige status van afgunst de overhand geeft, kan het uw leven overnemen en er voor zorgen dat uw geloof schipbreuk oploopt en uzelf uiteindelijk ook.

'''Bestrijd afgunst zoals Koning David<ref>Koning David schreef Psalm 37</ref> dat deed'''

Goed. We hebben gezien wat het is, we hebben gezien dat de Bijbel het verwerpt, en we hebben gezien dat het negatieve gevolgen heeft als je er voorgoed aan toegeeft. Laten we het nu hebben hoe het te bestrijden. Dat is het grote probleem, en Psalm 37 is de plek waar we zullen beginnen.

Dit is een geweldige psalm voor de discussie over het bestrijden van afgunst want het begint met de hoofdstelling “Wees niet jaloers.” Daarna tel ik in de eerste 11 verzen zes concrete redenen waarom niet jaloers te zijn. Wat ik vanavond probeer te doen is u een voorbeeld te geven hoe te strijden in de strijd van het geloof tijdens uw rituelen.

Als u ’s morgens wakker wordt en een gevoel van afgunst in u voelt jegens iemand op het werk, een familielid of wie dan ook, en u zegt: “Dat zou er niet moeten zijn. Wat kan ik er aan doen?”, is dit wat u doet. U neemt de Bijbel, knielt neer in gebed, en begint te lezen. U kijkt naar de Bijbelse beloftes die afgunst verwerpen. Maar om dit te doen, moet u in de eerste plaats beseffen dat afgunst een soort ongeloof is.

Laten we eens kijken naar Psalm 37:

<blockquote>“Erger je niet aan slechte mensen, wees niet jaloers op wie kwaad doen.”</blockquote>

Dat is ‘m dus. De basisstelling: wees niet jaloers op wie kwaad doen of erger je niet aan hen.

<blockquote>“Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.”</blockquote>

En dan geeft vers 3 volgens mij aan wat we in de plaats daarvan zouden moeten doen. Dat is het tegendeel van afgunst:

<blockquote>“Vertrouw op de HEER en doe het goede.”</blockquote>

En de volgende zin zou een gebod of belofte kunnen zijn. Beide, denk ik. In de NBV staat:

<blockquote>“Bewoon het land en leef er veilig.”</blockquote>

Het zou “leef er veilig” kunnen zijn maar letterlijk vertaald is het “voed u met trouw.” Hoe dan ook, ik denk dat Gods trouw wordt bedoeld, en dus is het idee van veiligheid terecht en goed.

<blockquote>“Zoek je geluk bij de HEER, hij zal geven wat je hart verlangt.” “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem.”</blockquote>

Let eens op deze positieve dingen die je in je emoties geacht wordt in de plaats te stellen van afgunst. “Vertrouw” (vers 3), “Zoek je geluk” (vers 4), “Leg je leven in de handen van” (vers 5), en weer “vertrouw” in de tweede helft van vers 5. De reden dat ik Psalm 37 koos voor vanavond is dat het laat zien dat afgunst ongeloof is of haar wortels in ongeloof heeft. En het tegendeel van afgunst, zoals we zien, is geloof, of vertrouwen, of geluk in God, of je zorgen op de Heer afwentelen.

Nu hoop ik dat het duidelijk is dat als we afgunstig beginnen te worden – als we naar iemand kijken en het ons stoort dat zij iets hebben en wij niet – en we daardoor beginnen onze vrede en tevredenheid in God te verliezen, draait het om het geloof. Oké? Dat is het punt tot nu toe.

'''Zes redenen in psalm 37 waarom geloven beter is'''

De andere reden dat deze psalm zo goed is, is omdat hij zoveel redenen geeft waarom we niet ongelovig moeten zijn. Hij vertelt ons waarom we de rust en het vertrouwen moeten hebben dat God er voor ons is. Hij vertelt ons dat hij werkt op een wijze waarin, ook al lijkt het of iets voor hen beter gaat, dingen voor ons geweldig goed zullen gaan. Laten we er eens naar kijken. Ik heb zes redenen opgeschreven, die ik in dit hoofdstuk zie, waarom we niet in de greep van het ongeloof van de afgunst hoeven te zijn.

1) Vers 2: “Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.” Dus als u afgunstig begint te worden op een slecht mens, zoals die schoft die maar liefst een miljoen dollar won, dan zegt God: “Wacht eens even. Je wilt niet in zijn schoenen staan. Hij zal verdorren als gras, maar wie Gods wil doet blijft tot in eeuwigheid” (1 Johannes 2:17). Dit is dus argument nummer één.

Het wordt herhaald in vers 9: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten.” En in vers 10: “Nog even, en verdwenen is de zondaar.” Daarom, de eerste reden dat u afgunst niet de overhand moet geven als u het voelt jegens een ongelovige of iemand die onrechtvaardig is, is de gedachte: “Wacht eens even, God heeft in zijn woord gezegd dat deze persoon zal verwelken als een bloem – heel snel. Ze zullen verdwenen zijn en aan wie zal dan de voorspoed toevallen?”

2) Vers 3: “Bewoon het land en leef er veilig,” of, “voed u met (graas) trouw.” In andere woorden, dat is de beloning voor het vertrouwen op God. Vertrouw op de Heer en doe goed, dan zul je grazen in een groen land. Je verlangens zullen worden vervuld, en dat brengt ons bij de volgende.

3) Vers 4: “Zoek je geluk bij de HEER” (ofwel “Vertrouw op de HEER,”), “hij zal geven wat je hart verlangt.” Dat is een verbluffende belofte want afgunst komt meestal op als je niet hebt wat je hart verlangt. Je ziet iemand die iets heeft waarvan je wou dat jij het hebt, en je ziet dat dit verlangen in dit leven niet vervult is. Dus de beste manier om te strijden is door naar deze belofte te gaan en te zeggen: “Heer, u heeft met mij een verbond gesloten in vers 4. U zegt dat als ik mijn geluk bij u zoek, u mij zal geven wat mijn hart verlangt. Dus zoek ik mijn geluk bij u.”

Dat is een essentiële stap: voldoende vertrouwen op God zodat u berust op wie hij voor u is. Dat kan ook een diepgaand effect hebben op het soort verlangens die vervult moeten worden voordat u tevreden bent. Maar alle verlangens die u heeft, zullen uiteindelijk vervult zijn. Dat is de kern van die verbazingwekkende beloftes in Romeinen 8:32 (“Zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons met hem niet alles schenken?”) of in 1 Korintiërs 3:21-23 (“Niemand van u moet zich daarom laten voorstaan op een ander mens, want álles is van u; of het nu Paulus, Apollos of Kefas is, wereld, leven of dood, heden of toekomst – álles is van u. Maar u bent van Christus en Christus is van God”). De Bijbel doet verbijsterende beloftes voor mensen die liever hun geluk bij de HEER zoeken dan in spullen.

4) Verzen 5 en 6: “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: het recht zal dagen als het morgenlicht, de gerechtigheid stralen als de middagzon.” Ik kan me herinneren hoe enkele jaren geleden Steve en Susan Roy aan de overkant van ons woonden op Elliott Avenue. Steve had net ontslag genomen bij InterVarsity. Hij had nergens meer een functie. We wisten niet of hij aangenomen zou worden bij Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church in Minnesota</ref>. ’s Weekends schilderde hij. En voor Steve Roy, een theoloog door en door, was schilderen niet wat hij wou doen.

Op een dag toen we de straat overstaken, zei hij: “We hebben echt iets nodig ter aanmoediging.” Ik kan me herinneren dat ik daar op het trottoir stond. Hij zei: “Hier is je belofte voor vandaag: Jesaja 64:3: ‘Geen oog zag ooit een god buiten u, die opkomt voor wie op hem wacht.’” En zij zeiden me in de jaren erna telkens weer dat ook zij zich de ontmoeting van die middag goed kunnen herinneren. “God komt op voor wie op hem wachten.” Dat is het woord. En dat woord “opkomen” (“werken” in het Hebreeuws) zit daar min of meer ook in vers 5: “Hij zal dit voor je doen”. En de term “het recht zal dagen” is ook heel mooi want een van de dingen achter afgunst is het gevoel dat de dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. Wij krijgen heel wat voor de kiezen terwijl bij iemand anders, die het niet eens verdient, de dingen meer voor de wind gaan. Wat we willen is rechtvaardigheid en dat is precies wat hier beloofd wordt. Het recht zal dagen.

5) Verzen 9 en 11: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten,” en “wie nederig zijn, zullen het land bezitten.” Als u nu zegt: “Wacht eens even. Ik ben geen Jood en ik denk niet dat ik Palestina zal erven,” let dan op. Alle beloftes van het Oude Testament gedaan aan de Joden zullen ofwel voor u in vervulling gaan zoals ze in vervulling gaan bij de Joden of nog beter.

Waar staat in het Nieuwe Testament een betere belofte met bijna exact dezelfde woorden als vers 11? De zaligsprekingen<ref>Mattheüs 5:3-10</ref>, namelijk: “Gelukkig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten.” Goed, ik krijg dus niet Palestina maar het land. In feite zijn het in Romeinen 4:13 de gelovigen zoals Abraham die de erfgenamen van de wereld worden genoemd. 1 Korintiërs 6 stelt dat u over engelen zult oordelen. Tegen de discipelen zei hij dat ze op tronen zullen zitten en over de twaalf stammen van Israël zullen oordelen. Wij, de non-discipelen of non-apostelen, zullen over engelen oordelen. De Bijbel zit zo vol met de meest verbazingwekkende beloftes dat hij de bittere gevoelens die onder de afgunst borrelen, weg kan nemen.

6) Vers 11: “Wie nederig zijn, zullen het land bezitten en gelukkig leven in overvloed en vrede.” Het woord “overvloed” in deze vertaling roept een beeld op dat vandaag de dag niet echt helpt. In het Hebreeuws refereert het aan het welzijn van zij die vertrouwen.

Hier is dan een klein voorbeeld hoe u de strijd van het geloof strijdt in de morgen mocht afgunst in uw hart verschijnen. U neemt een tekst zoals deze, waarin staat “wees niet afgunstig,” en dan zegt u: “Heer, als ik deze afgunst moet overwinnen, zal ik enkele krachtige argumenten nodig hebben waarom ik moet berusten op u. Zou u mij enkele willen geven?” En daarna leest u stap voor stap. Als u bij eentje bent aangekomen, bidt u: “Heer, open mijn ogen om het wonderbaarlijke van deze belofte te zien. En gun mij vandaag door uw Geest alstublieft het vermogen om er van te genieten, er op te berusten, het te geloven, er naar te gaan, te leven en te handelen.” Dan gaat u door naar de volgende vers en gaat u ook daarmee aan de slag totdat God u tegemoet komt en dat lelijke ding, afgunst, bij u opheft.

'''Aanvullende munitie tegen ongeloof'''

Laten we een paar extra teksten pakken die u van pas kunnen komen in uw strijd tegen afgunst.

Spreuken 23:17: “Wees niet jaloers op zondaars, heb altijd ontzag voor de HEER.” En dan komt deze grote belofte: “Dan heb je een toekomst, je hoop gaat niet verloren.” Hier heb je iemand die naar een zondaar kijkt en ziet dat die voorspoed hebben. Dan begint die persoon het gevoel te krijgen dat hun eigen hoop niet echt succesvol zal zijn. Ze proberen te leven voor Christus maar de dingen lijken voor hen niet zo goed te gaan als ze gaan voor de zondaar. De Bijbel is zeer goed op de hoogte van dit probleem. Psalm 37 is met het oog hierop geschreven evenals psalm 73.

Soms helpen verhalen meer dan tekst. Vooral Bijbelse verhalen. Die hebben een manier om binnen te komen, die beschouwende literatuur niet heeft. Hier is een verhaal dat ik vaak gebruikt heb om mijn verzoekingen tot afgunst te overwinnen. Het verhaal gaat over de jongen met de vijf broden en twee vissen, vooral zoals het is opgenomen in Johannes 6.

In Johannes 6 toont Jezus barmhartigheid voor de menigte en zegt hij tegen zijn discipelen: “Geef deze mensen te eten.” En zij zeggen: “Stuur ze naar huis. We hebben voor 200 zilverlingen aan brood nodig om al deze mensen te eten te geven en het is al te laat.” Hij reageert: “Wel, wat heb je dan al?” En zij zeggen: “Deze kleine jongen heeft vijf gerstebroden en twee vissen. Maar wat hebben we daaraan voor zo veel mensen?” Stop hier eens en stel je eens voor hoe die kleine jongen omhoog kijkt en zegt: “Nou, dit is alles wat ik heb. Verder kan ik er ook niets aan doen.” En dat is wat we eigenlijk allemaal zijn. We zijn kleine kinderen met een waarde van vijf gerstebroden en twee vissen voor wat betreft onze talenten, uiterlijk, geld – of waar u zich ook maar minderwaardig door voelt. U kijkt om u heen naar al die sterke, prachtige, rijke mensen bij wie alles fantastisch gaat, en alles wat u heeft zijn vijf broden en twee vissen voor een taak waarvoor 200 zilverlingen aan brood nodig zijn. “Geef het aan mij.” Hij neemt het en – het volgende heeft u op de zondagsschool geleerd nietwaar? Het is een prachtige vertelling – en hij bidt, en hij voedt 5000 mannen, plus vrouwen en kinderen. Ik kijk hier naar en zeg: “Misschien is er toch hoop voor mijn vijf broden en twee vissen.”

En hoeveel manden bleven er over? Twaalf. Waarom? Eentje voor elke apostel die niet geloofde dat er genoeg was. Dat is precies waarom: om te laten zien dat als je dat geeft waarvan je denkt dat je niet genoeg hebt, je meer terugkrijgt dan wat je in de eerste plaats had gedroomd. Dit is een verhaal dat aan afgunst elke keer een kaakslag uitdeelt.

Als u begint te denken dat uw talenten te gering zijn, dat u niet kunt voldoen aan de behoeftes die er op dat moment spelen, komt Jezus tegemoet aan deze behoeftes. Hij kan dat piepkleine u nemen en het vermenigvuldigen. Thuis heb ik boven de deur een klein bordje hangen, dat Virginia Maderis me vijftien jaar geleden in Maryland schonk. Er staat op: “De wereld moet nog zien wat gedaan kan worden door een mens die geheel toegewijd is aan de Heer. Met Gods hulp probeer ik deze mens te zijn” – D.L. Moody<ref>Dwight Lyman Moody, evangelist (1837 – 1899)</ref>.

'''“Liefhebben is stoppen met vergelijken”'''

Nog een laatste toelichting: ga met mij naar Johannes 21. U kent dit verhaal maar ik betwijfel of u er ooit aan dacht in relatie tot afgunst. Dat deed ik niet totdat ik het een poos geleden las in een boek. Dus dit is oorspronkelijk niet van mij maar ik ben er weg van en wil het daarom met u delen. Het is de situatie waarin Petrus die na zijn ontkenningen drie keer bevestigde dat hij van de Heer houdt, door Jezus is hersteld. In vers 18 staat: “Waarachtig, ik verzeker je: toen je jong was deed je zelf je gordel om en ging je waarheen je wilde, maar wanneer je oud wordt zal een ander je handen grijpen, je je gordel omdoen en je brengen waar je niet naar toe wilt.” Dit is wat Jezus tegen Petrus zegt. “Met deze woorden duidde hij aan hoe Petrus zou sterven tot eer van God.” Anders geformuleerd, hij zal een martelaar worden. Daarna zei hij tegen hem: “Volg mij.”

Petrus draaide zich om en zag dat de leerling van wie Jezus hield, hen volgde – dat is Johannes die zich tijdens de maaltijd naar Jezus toegebogen had om te vragen wie het was die hem zou verraden. Toen Petrus hem zag vroeg hij Jezus: “En wat gebeurt er met hem, Heer?” Wat is hier eigenlijk aan de hand? Waarom zegt hij dat? Hij zei: “U heeft me net verteld dat ik vermoord wordt. Hoe zit het dan met Johannes? Zal hij ook vermoord worden?” En je kunt direct onder de oppervlakte zien dat er afgunst is in Petrus’ hart. “Als dat niet zo is, is dat niet fair!” Goed, hoe gaat Jezus hiermee om?

“Maar Jezus antwoordde: ‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom. Maar jij moet mij volgen.’” Wat zegt hij daar? Ik denk dat hij zegt dat het zeer gevaarlijk is om omstandigheden met elkaar te vergelijken. Het is zeer riskant om talenten met elkaar te vergelijken. Ik herinner me nog van het Wheaton College, in de slaapzaal, dat Martin Noel, mijn RA<ref>Resident Assistant; leider/coach van een studentengroep op de campus</ref> in die tijd, een klein stukje papier aan de buitenkant van zijn deur had, waarop stond: “Liefhebben is stoppen met vergelijken.” Dat is goed nieuws. Dat is geweldig. Jezus zegt hier: “Kijk eens, ga jezelf niet helemaal vergelijken met deze andere discipel. Wat ik voor hem heb, heb ik voor hem. Hier is wat ik voor jou heb: mij. Is dat genoeg?”

En dat is de oplossing voor afgunst. Net als de oplossing voor begeerte waar we vanochtend over spraken. Het is Jezus. “Volg mij. Als je achter me staat, als je me hebt, waarom zou je je nog om hem zorgen maken?” En dat is dus het antwoord: we hebben meer van Jezus nodig. We moeten beseffen wat voor ongelofelijke privilége het is om Jezus überhaupt te kennen. Jezus zei ergens anders: “Verheug je er echter niet over dat de geesten zich aan jullie onderwerpen, maar verheug je omdat jullie naam in de hemel opgetekend is.<ref>Lucas 10:20</ref>” Het is zo’n verbluffend voorrecht om een discipel van Jezus Christus te zijn dat wat er van andere discipelen terecht komt, er niet toe doet. En zo vliegt afgunst ervandoor.

Noot van de vertaler

<references/>

Bestrijden van het ongeloof van de afgunst

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 18:02:50 GMT

Kathyyee:

{{info|Battling the Unbelief of Envy}}

<blockquote>Psalm 37:1-7<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> </blockquote>

<blockquote>Erger je niet aan slechte mensen, 
wees niet jaloers op wie kwaad doen, 
zij verdorren snel als gras, 
zij verwelken als het jonge groen.</blockquote>

<blockquote>Vertrouw op de HEER en doe het goede, 
bewoon het land en leef er veilig. 
Zoek je geluk bij de HEER, 
hij zal geven wat je hart verlangt.</blockquote>

<blockquote>Leg je leven in de handen van de HEER, 
vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: 
het recht zal dagen als het morgenlicht, 
de gerechtigheid stralen als de middagzon.</blockquote>

<blockquote>Blijf kalm en wacht op de HEER, 
erger je niet aan wie slaagt in het leven, 
aan wie met listen te werk gaat.</blockquote>

(''Het volgende is een tekstweergave van de geluidsopname'')

'''Een definitie van afgunst'''

Een van de barrières voor betrokkenheid met andere mensen is afgunst voor hen voelen. We gaan vanavond praten over het vechten tegen het ongeloof van de afgunst. Laten we dat definiëren.

Toen ik vanmiddag afgunst analyseerde – en ik mijn gedachten toetste aan Webster’s woordenboek – vielen twee dingen op.

1) Afgunst bevat een element van verlangen. Iemand heeft in zijn leven een voordeel of profijt, en jij wilt dat ook hebben. Dat maakt je niet persé afgunstig want dit soort verlangen is oké als je de neiging hebt om vrome mensen na te bootsen.

2) Het ander element – en die maakt afgunst tot iets wat slecht is – is dat het verlangen is getint met de verbittering dat het goed gaat voor die ander maar niet voor jou. Dat maakt het tot afgunst.

In één zin gevat is afgunst een mengsel van verlangen naar iets en de verbittering dat een ander er van geniet maar jij niet. De dingen lopen niet zo lekker voor je maar bij hen gaat het voor de wind, en dat knaagt af en toe aan je. Waarom gaat het bij die persoon allemaal als van een leien dakje terwijl het bij mij niet lekker loopt?

'''Gelegenheden voor afgunst zijn er in overvloed'''

Het volgende wat ik vanmiddag deed was dit proberen te onderbouwen. Ik probeerde enkele voorbeelden van afgunst te vinden in mijn eigen leven, in mijn fantasie en in de levens van andere mensen.

Wat zijn voorbeelden van afgunst? Kijk eens of u zichzelf herkent in de volgende situaties:

Ik dacht aan Mr. Dukakis en Mr. Bush<ref>Michael Dukakis en George W. Bush als kandidaten tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1988</ref>, en ik dacht dat dit een gelegenheid voor afgunst zou kunnen zijn. Als een man een jaar van zijn leven, heel veel geld, en heel veel inspanningen wijdt aan de strijd om het presidentschap maar eindigt als verliezende partij – zelfs als hij denkt de betere kandidaat te zijn, en denkt zowel een beter beleid als een betere running mate te hebben – denk ik dat het heel gemakkelijk kan zijn dat hij ’s nachts wakker ligt en van binnen kookt omdat het niet zo uitwerkte als hij hoopte. Hij kan het gevoel hebben veel tijd en energie besteed te hebben maar niets bereikt te hebben.

Of wat als uw vriend gaat trouwen en u vindt zelf maar geen huwelijkspartner. U kent deze vriend misschien al een lange tijd, en nu gaat deze persoon trouwen en u niet. U zou zich een beetje verbitterd kunnen voelen omdat het hem of haar overkwam maar u nog niet.

Of laten we zeggen dat u een kind hebt, dat chronisch ziek is terwijl de andere families om u heen altijd gezond lijken te zijn. U zou kunnen denken, mijn kind is altijd ziek. Mijn kind is week in week uit ziek en heeft buitengewone problemen, maar die andere families, die niet beter zijn dan die van ons, daar gaat het altijd goed.

Of wat als u tweede klas bent in uw schoolsportteam. Alles wat u doet is de reservebank warm houden terwijl die eerste klas-vent, ook al is hij een eigenwijze, de hele tijd mag spelen.

Of stel dat u een vriend hebt die meedoet aan de loterij. Het zijn echte schoften maar zij winnen een miljoen dollar. U zou kunnen denken dat u dat geld meer verdient dan uw vriend.

Of u bent een predikant en u ziet andere kerken groeien terwijl de uwe schommelt tussen helemaal geen groei en slechts minimale groei. U zou kunnen denken dat het zo niet zou moeten zijn.

Of u denkt misschien dat anderen er veel beter uitzien of modieuzer zijn dan u. God gaf u uw uiterlijk maar hoe gemakkelijk is het om door het leven te gaan, anderen te zien die veel knapper lijken, en zich afgunstig te voelen richting hen.

'''Een verbod en een waarschuwing tegen afgunst'''

Er zijn zeer veel gelegenheden voor afgunst. Het vormt een algemene bedreiging voor onze vreugde en onze zorg voor andere mensen. Wat ik nu wil gaan doen, is het bekijken van een verbodstekst uit de Schrift, kijken naar de gevolgen als je eraan toegeeft, en dan praten over hoe er tegen te vechten. En gezien onze tijd neem ik die eerste twee vrijwel meteen aan.

Namelijk, ik neem aan dat u het met mij eens bent dat in de Bijbel staat: “Wees niet jaloers”. Mag dat ons uitgangspunt zijn? Ik heb hier vier teksten. Psalmen 37:1, Spreuken 23:17, Galaten 5:26, I Petrus 2:1. In alle staat: “Wees niet jaloers”. Dus het is niet Bijbels om afgunstig te zijn. Het is tegen de wil van God als je toegeeft aan afgunst.

En dan zouden we het over waarschuwingen kunnen hebben. Laat ons hier kijken naar een passage. Galaten 5:21 hoort bij deze passage over de eigen begeerten en wat de Geest verlangt, en een van de eigen begeerten is afgunst.

Galaten 5:19 – “Het is bekend wat onze eigen wil allemaal teweegbrengt: ontucht, zedeloosheid en losbandigheid, afgoderij en toverij, vijandschap, tweespalt, jaloezie” – wat, trouwens, volgens mij een soort afgunst is.

Ik probeerde te bedenken of ik niet een preek over jaloersheid zou moeten geven? Daar dacht ik laatst in augustus over na. En nadat ik peinsde en peinsde concludeerde ik dat jaloersheid een soort afgunst is. Wat ik bedoel is dat jaloersheid afgunst is die zich direct richt op iemand anders wanneer die affectie krijgt die je zelf zou willen hebben. Je bent jaloers op een ander als die liefdevolle aandacht krijgt van iemand en je denkt dat jij die zou moeten krijgen.

Dat kan iets zeer heilzaams zijn. God is jaloers vanwege liefde die eigenlijk hem zou moeten toekomen. En een man of een vrouw zullen met recht jaloers moeten zijn als ze zien dat er zich een slechte relatie ontwikkelt tussen hun huwelijkspartner en een derde persoon. Maar er bestaat ook een ongezonde jaloersheid. De reden dat ik hier niet dieper op inga is dat alles wat ik over afgunst zal zeggen ook van toepassing is op jaloersheid want die is een subcategorie van afgunst.

“Woede, gekonkel, geruzie en rivaliteit, ''afgunst''” – daar staat het aan het begin van vers 21 – “bras- en slemppartijen, en nog meer van dat soort dingen. Ik herhaal de waarschuwing die ik u al eerder gaf: wie zich aan deze dingen overgeven, zullen geen deel hebben aan het koninkrijk van God.”

Daar is nu die waarschuwing. Dit is een echt serieus ding. Alles waar ik deze herfst over preek is een serieuze zaak. Anders gezegd, als u deze ongelovige status van afgunst de overhand geeft, kan het uw leven overnemen en er voor zorgen dat uw geloof schipbreuk oploopt en uzelf uiteindelijk ook.

Bestrijd afgunst zoals Koning David<ref>Koning David schreef Psalm 37</ref> dat deed

Goed. We hebben gezien wat het is, we hebben gezien dat de Bijbel het verwerpt, en we hebben gezien dat het negatieve gevolgen heeft als je er voorgoed aan toegeeft. Laten we het nu hebben hoe het te bestrijden. Dat is het grote probleem, en Psalm 37 is de plek waar we zullen beginnen.

Dit is een geweldige psalm voor de discussie over het bestrijden van afgunst want het begint met de hoofdstelling “Wees niet jaloers.” Daarna tel ik in de eerste 11 verzen zes concrete redenen waarom niet jaloers te zijn. Wat ik vanavond probeer te doen is u een voorbeeld te geven hoe te strijden in de strijd van het geloof tijdens uw rituelen.

Als u ’s morgens wakker wordt en een gevoel van afgunst in u voelt jegens iemand op het werk, een familielid of wie dan ook, en u zegt: “Dat zou er niet moeten zijn. Wat kan ik er aan doen?”, is dit wat u doet. U neemt de Bijbel, knielt neer in gebed, en begint te lezen. U kijkt naar de Bijbelse beloftes die afgunst verwerpen. Maar om dit te doen, moet u in de eerste plaats beseffen dat afgunst een soort ongeloof is.

Laten we eens kijken naar Psalm 37:

<blockquote>“Erger je niet aan slechte mensen, wees niet jaloers op wie kwaad doen.”</blockquote>

Dat is ‘m dus. De basisstelling: wees niet jaloers op wie kwaad doen of erger je niet aan hen.

<blockquote>“Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.”</blockquote>

En dan geeft vers 3 volgens mij aan wat we in de plaats daarvan zouden moeten doen. Dat is het tegendeel van afgunst:

<blockquote>“Vertrouw op de HEER en doe het goede.”</blockquote>

En de volgende zin zou een gebod of belofte kunnen zijn. Beide, denk ik. In de NBV staat:

<blockquote>“Bewoon het land en leef er veilig.”</blockquote>

Het zou “leef er veilig” kunnen zijn maar letterlijk vertaald is het “voed u met trouw.” Hoe dan ook, ik denk dat Gods trouw wordt bedoeld, en dus is het idee van veiligheid terecht en goed.

<blockquote>“Zoek je geluk bij de HEER, hij zal geven wat je hart verlangt.” “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem.”</blockquote>

Let eens op deze positieve dingen die je in je emoties geacht wordt in de plaats te stellen van afgunst. “Vertrouw” (vers 3), “Zoek je geluk” (vers 4), “Leg je leven in de handen van” (vers 5), en weer “vertrouw” in de tweede helft van vers 5. De reden dat ik Psalm 37 koos voor vanavond is dat het laat zien dat afgunst ongeloof is of haar wortels in ongeloof heeft. En het tegendeel van afgunst, zoals we zien, is geloof, of vertrouwen, of geluk in God, of je zorgen op de Heer afwentelen.

Nu hoop ik dat het duidelijk is dat als we afgunstig beginnen te worden – als we naar iemand kijken en het ons stoort dat zij iets hebben en wij niet – en we daardoor beginnen onze vrede en tevredenheid in God te verliezen, draait het om het geloof. Oké? Dat is het punt tot nu toe.

'''Zes redenen in psalm 37 waarom geloven beter is'''

De andere reden dat deze psalm zo goed is, is omdat hij zoveel redenen geeft waarom we niet ongelovig moeten zijn. Hij vertelt ons waarom we de rust en het vertrouwen moeten hebben dat God er voor ons is. Hij vertelt ons dat hij werkt op een wijze waarin, ook al lijkt het of iets voor hen beter gaat, dingen voor ons geweldig goed zullen gaan. Laten we er eens naar kijken. Ik heb zes redenen opgeschreven, die ik in dit hoofdstuk zie, waarom we niet in de greep van het ongeloof van de afgunst hoeven te zijn.

1) Vers 2: “Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.” Dus als u afgunstig begint te worden op een slecht mens, zoals die schoft die maar liefst een miljoen dollar won, dan zegt God: “Wacht eens even. Je wilt niet in zijn schoenen staan. Hij zal verdorren als gras, maar wie Gods wil doet blijft tot in eeuwigheid” (1 Johannes 2:17). Dit is dus argument nummer één.

Het wordt herhaald in vers 9: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten.” En in vers 10: “Nog even, en verdwenen is de zondaar.” Daarom, de eerste reden dat u afgunst niet de overhand moet geven als u het voelt jegens een ongelovige of iemand die onrechtvaardig is, is de gedachte: “Wacht eens even, God heeft in zijn woord gezegd dat deze persoon zal verwelken als een bloem – heel snel. Ze zullen verdwenen zijn en aan wie zal dan de voorspoed toevallen?”

2) Vers 3: “Bewoon het land en leef er veilig,” of, “voed u met (graas) trouw.” In andere woorden, dat is de beloning voor het vertrouwen op God. Vertrouw op de Heer en doe goed, dan zul je grazen in een groen land. Je verlangens zullen worden vervuld, en dat brengt ons bij de volgende.

3) Vers 4: “Zoek je geluk bij de HEER” (ofwel “Vertrouw op de HEER,”), “hij zal geven wat je hart verlangt.” Dat is een verbluffende belofte want afgunst komt meestal op als je niet hebt wat je hart verlangt. Je ziet iemand die iets heeft waarvan je wou dat jij het hebt, en je ziet dat dit verlangen in dit leven niet vervult is. Dus de beste manier om te strijden is door naar deze belofte te gaan en te zeggen: “Heer, u heeft met mij een verbond gesloten in vers 4. U zegt dat als ik mijn geluk bij u zoek, u mij zal geven wat mijn hart verlangt. Dus zoek ik mijn geluk bij u.”

Dat is een essentiële stap: voldoende vertrouwen op God zodat u berust op wie hij voor u is. Dat kan ook een diepgaand effect hebben op het soort verlangens die vervult moeten worden voordat u tevreden bent. Maar alle verlangens die u heeft, zullen uiteindelijk vervult zijn. Dat is de kern van die verbazingwekkende beloftes in Romeinen 8:32 (“Zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons met hem niet alles schenken?”) of in 1 Korintiërs 3:21-23 (“Niemand van u moet zich daarom laten voorstaan op een ander mens, want álles is van u; of het nu Paulus, Apollos of Kefas is, wereld, leven of dood, heden of toekomst – álles is van u. Maar u bent van Christus en Christus is van God”). De Bijbel doet verbijsterende beloftes voor mensen die liever hun geluk bij de HEER zoeken dan in spullen.

4) Verzen 5 en 6: “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: het recht zal dagen als het morgenlicht, de gerechtigheid stralen als de middagzon.” Ik kan me herinneren hoe enkele jaren geleden Steve en Susan Roy aan de overkant van ons woonden op Elliott Avenue. Steve had net ontslag genomen bij InterVarsity. Hij had nergens meer een functie. We wisten niet of hij aangenomen zou worden bij Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church in Minnesota</ref>. ’s Weekends schilderde hij. En voor Steve Roy, een theoloog door en door, was schilderen niet wat hij wou doen.

Op een dag toen we de straat overstaken, zei hij: “We hebben echt iets nodig ter aanmoediging.” Ik kan me herinneren dat ik daar op het trottoir stond. Hij zei: “Hier is je belofte voor vandaag: Jesaja 64:3: ‘Geen oog zag ooit een god buiten u, die opkomt voor wie op hem wacht.’” En zij zeiden me in de jaren erna telkens weer dat ook zij zich de ontmoeting van die middag goed kunnen herinneren. “God komt op voor wie op hem wachten.” Dat is het woord. En dat woord “opkomen” (“werken” in het Hebreeuws) zit daar min of meer ook in vers 5: “Hij zal dit voor je doen”. En de term “het recht zal dagen” is ook heel mooi want een van de dingen achter afgunst is het gevoel dat de dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. Wij krijgen heel wat voor de kiezen terwijl bij iemand anders, die het niet eens verdient, de dingen meer voor de wind gaan. Wat we willen is rechtvaardigheid en dat is precies wat hier beloofd wordt. Het recht zal dagen.

5) Verzen 9 en 11: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten,” en “wie nederig zijn, zullen het land bezitten.” Als u nu zegt: “Wacht eens even. Ik ben geen Jood en ik denk niet dat ik Palestina zal erven,” let dan op. Alle beloftes van het Oude Testament gedaan aan de Joden zullen ofwel voor u in vervulling gaan zoals ze in vervulling gaan bij de Joden of nog beter.

Waar staat in het Nieuwe Testament een betere belofte met bijna exact dezelfde woorden als vers 11? De zaligsprekingen<ref>Mattheüs 5:3-10</ref>, namelijk: “Gelukkig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten.” Goed, ik krijg dus niet Palestina maar het land. In feite zijn het in Romeinen 4:13 de gelovigen zoals Abraham die de erfgenamen van de wereld worden genoemd. 1 Korintiërs 6 stelt dat u over engelen zult oordelen. Tegen de discipelen zei hij dat ze op tronen zullen zitten en over de twaalf stammen van Israël zullen oordelen. Wij, de non-discipelen of non-apostelen, zullen over engelen oordelen. De Bijbel zit zo vol met de meest verbazingwekkende beloftes dat hij de bittere gevoelens die onder de afgunst borrelen, weg kan nemen.

6) Vers 11: “Wie nederig zijn, zullen het land bezitten en gelukkig leven in overvloed en vrede.” Het woord “overvloed” in deze vertaling roept een beeld op dat vandaag de dag niet echt helpt. In het Hebreeuws refereert het aan het welzijn van zij die vertrouwen.

Hier is dan een klein voorbeeld hoe u de strijd van het geloof strijdt in de morgen mocht afgunst in uw hart verschijnen. U neemt een tekst zoals deze, waarin staat “wees niet afgunstig,” en dan zegt u: “Heer, als ik deze afgunst moet overwinnen, zal ik enkele krachtige argumenten nodig hebben waarom ik moet berusten op u. Zou u mij enkele willen geven?” En daarna leest u stap voor stap. Als u bij eentje bent aangekomen, bidt u: “Heer, open mijn ogen om het wonderbaarlijke van deze belofte te zien. En gun mij vandaag door uw Geest alstublieft het vermogen om er van te genieten, er op te berusten, het te geloven, er naar te gaan, te leven en te handelen.” Dan gaat u door naar de volgende vers en gaat u ook daarmee aan de slag totdat God u tegemoet komt en dat lelijke ding, afgunst, bij u opheft.

'''Aanvullende munitie tegen ongeloof'''

Laten we een paar extra teksten pakken die u van pas kunnen komen in uw strijd tegen afgunst.

Spreuken 23:17: “Wees niet jaloers op zondaars, heb altijd ontzag voor de HEER.” En dan komt deze grote belofte: “Dan heb je een toekomst, je hoop gaat niet verloren.” Hier heb je iemand die naar een zondaar kijkt en ziet dat die voorspoed hebben. Dan begint die persoon het gevoel te krijgen dat hun eigen hoop niet echt succesvol zal zijn. Ze proberen te leven voor Christus maar de dingen lijken voor hen niet zo goed te gaan als ze gaan voor de zondaar. De Bijbel is zeer goed op de hoogte van dit probleem. Psalm 37 is met het oog hierop geschreven evenals psalm 73.

Soms helpen verhalen meer dan tekst. Vooral Bijbelse verhalen. Die hebben een manier om binnen te komen, die beschouwende literatuur niet heeft. Hier is een verhaal dat ik vaak gebruikt heb om mijn verzoekingen tot afgunst te overwinnen. Het verhaal gaat over de jongen met de vijf broden en twee vissen, vooral zoals het is opgenomen in Johannes 6.

In Johannes 6 toont Jezus barmhartigheid voor de menigte en zegt hij tegen zijn discipelen: “Geef deze mensen te eten.” En zij zeggen: “Stuur ze naar huis. We hebben voor 200 zilverlingen aan brood nodig om al deze mensen te eten te geven en het is al te laat.” Hij reageert: “Wel, wat heb je dan al?” En zij zeggen: “Deze kleine jongen heeft vijf gerstebroden en twee vissen. Maar wat hebben we daaraan voor zo veel mensen?” Stop hier eens en stel je eens voor hoe die kleine jongen omhoog kijkt en zegt: “Nou, dit is alles wat ik heb. Verder kan ik er ook niets aan doen.” En dat is wat we eigenlijk allemaal zijn. We zijn kleine kinderen met een waarde van vijf gerstebroden en twee vissen voor wat betreft onze talenten, uiterlijk, geld – of waar u zich ook maar minderwaardig door voelt. U kijkt om u heen naar al die sterke, prachtige, rijke mensen bij wie alles fantastisch gaat, en alles wat u heeft zijn vijf broden en twee vissen voor een taak waarvoor 200 zilverlingen aan brood nodig zijn. “Geef het aan mij.” Hij neemt het en – het volgende heeft u op de zondagsschool geleerd nietwaar? Het is een prachtige vertelling – en hij bidt, en hij voedt 5000 mannen, plus vrouwen en kinderen. Ik kijk hier naar en zeg: “Misschien is er toch hoop voor mijn vijf broden en twee vissen.”

En hoeveel manden bleven er over? Twaalf. Waarom? Eentje voor elke apostel die niet geloofde dat er genoeg was. Dat is precies waarom: om te laten zien dat als je dat geeft waarvan je denkt dat je niet genoeg hebt, je meer terugkrijgt dan wat je in de eerste plaats had gedroomd. Dit is een verhaal dat aan afgunst elke keer een kaakslag uitdeelt.

Als u begint te denken dat uw talenten te gering zijn, dat u niet kunt voldoen aan de behoeftes die er op dat moment spelen, komt Jezus tegemoet aan deze behoeftes. Hij kan dat piepkleine u nemen en het vermenigvuldigen. Thuis heb ik boven de deur een klein bordje hangen, dat Virginia Maderis me vijftien jaar geleden in Maryland schonk. Er staat op: “De wereld moet nog zien wat gedaan kan worden door een mens die geheel toegewijd is aan de Heer. Met Gods hulp probeer ik deze mens te zijn” – D.L. Moody<ref>Dwight Lyman Moody, evangelist (1837 – 1899)</ref>.

'''“Liefhebben is stoppen met vergelijken”'''

Nog een laatste toelichting: ga met mij naar Johannes 21. U kent dit verhaal maar ik betwijfel of u er ooit aan dacht in relatie tot afgunst. Dat deed ik niet totdat ik het een poos geleden las in een boek. Dus dit is oorspronkelijk niet van mij maar ik ben er weg van en wil het daarom met u delen. Het is de situatie waarin Petrus die na zijn ontkenningen drie keer bevestigde dat hij van de Heer houdt, door Jezus is hersteld. In vers 18 staat: “Waarachtig, ik verzeker je: toen je jong was deed je zelf je gordel om en ging je waarheen je wilde, maar wanneer je oud wordt zal een ander je handen grijpen, je je gordel omdoen en je brengen waar je niet naar toe wilt.” Dit is wat Jezus tegen Petrus zegt. “Met deze woorden duidde hij aan hoe Petrus zou sterven tot eer van God.” Anders geformuleerd, hij zal een martelaar worden. Daarna zei hij tegen hem: “Volg mij.”

Petrus draaide zich om en zag dat de leerling van wie Jezus hield, hen volgde – dat is Johannes die zich tijdens de maaltijd naar Jezus toegebogen had om te vragen wie het was die hem zou verraden. Toen Petrus hem zag vroeg hij Jezus: “En wat gebeurt er met hem, Heer?” Wat is hier eigenlijk aan de hand? Waarom zegt hij dat? Hij zei: “U heeft me net verteld dat ik vermoord wordt. Hoe zit het dan met Johannes? Zal hij ook vermoord worden?” En je kunt direct onder de oppervlakte zien dat er afgunst is in Petrus’ hart. “Als dat niet zo is, is dat niet fair!” Goed, hoe gaat Jezus hiermee om?

“Maar Jezus antwoordde: ‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom. Maar jij moet mij volgen.’” Wat zegt hij daar? Ik denk dat hij zegt dat het zeer gevaarlijk is om omstandigheden met elkaar te vergelijken. Het is zeer riskant om talenten met elkaar te vergelijken. Ik herinner me nog van het Wheaton College, in de slaapzaal, dat Martin Noel, mijn RA<ref>Resident Assistant; leider/coach van een studentengroep op de campus</ref> in die tijd, een klein stukje papier aan de buitenkant van zijn deur had, waarop stond: “Liefhebben is stoppen met vergelijken.” Dat is goed nieuws. Dat is geweldig. Jezus zegt hier: “Kijk eens, ga jezelf niet helemaal vergelijken met deze andere discipel. Wat ik voor hem heb, heb ik voor hem. Hier is wat ik voor jou heb: mij. Is dat genoeg?”

En dat is de oplossing voor afgunst. Net als de oplossing voor begeerte waar we vanochtend over spraken. Het is Jezus. “Volg mij. Als je achter me staat, als je me hebt, waarom zou je je nog om hem zorgen maken?” En dat is dus het antwoord: we hebben meer van Jezus nodig. We moeten beseffen wat voor ongelofelijke privilége het is om Jezus überhaupt te kennen. Jezus zei ergens anders: “Verheug je er echter niet over dat de geesten zich aan jullie onderwerpen, maar verheug je omdat jullie naam in de hemel opgetekend is.<ref>Lucas 10:20</ref>” Het is zo’n verbluffend voorrecht om een discipel van Jezus Christus te zijn dat wat er van andere discipelen terecht komt, er niet toe doet. En zo vliegt afgunst ervandoor.

Noot van de vertaler

<references/>

Bestrijden van het ongeloof van de afgunst

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 18:01:39 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Battling the Unbelief of Envy}} <blockquote>Psalm 37:1-7<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> </blockquote> ...'

{{info|Battling the Unbelief of Envy}}

<blockquote>Psalm 37:1-7<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> </blockquote>

<blockquote>Erger je niet aan slechte mensen, 
wees niet jaloers op wie kwaad doen, 
zij verdorren snel als gras, 
zij verwelken als het jonge groen.</blockquote>

<blockquote>Vertrouw op de HEER en doe het goede, 
bewoon het land en leef er veilig. 
Zoek je geluk bij de HEER, 
hij zal geven wat je hart verlangt.</blockquote>

<blockquote>Leg je leven in de handen van de HEER, 
vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: 
het recht zal dagen als het morgenlicht, 
de gerechtigheid stralen als de middagzon.</blockquote>

<blockquote>Blijf kalm en wacht op de HEER, 
erger je niet aan wie slaagt in het leven, 
aan wie met listen te werk gaat.</blockquote>

(''Het volgende is een tekstweergave van de geluidsopname'')

'''Een definitie van afgunst'''

Een van de barrières voor betrokkenheid met andere mensen is afgunst voor hen voelen. We gaan vanavond praten over het vechten tegen het ongeloof van de afgunst. Laten we dat definiëren.

Toen ik vanmiddag afgunst analyseerde – en ik mijn gedachten toetste aan Webster’s woordenboek – vielen twee dingen op.

1) Afgunst bevat een element van verlangen. Iemand heeft in zijn leven een voordeel of profijt, en jij wilt dat ook hebben. Dat maakt je niet persé afgunstig want dit soort verlangen is oké als je de neiging hebt om vrome mensen na te bootsen.

2) Het ander element – en die maakt afgunst tot iets wat slecht is – is dat het verlangen is getint met de verbittering dat het goed gaat voor die ander maar niet voor jou. Dat maakt het tot afgunst.

In één zin gevat is afgunst een mengsel van verlangen naar iets en de verbittering dat een ander er van geniet maar jij niet. De dingen lopen niet zo lekker voor je maar bij hen gaat het voor de wind, en dat knaagt af en toe aan je. Waarom gaat het bij die persoon allemaal als van een leien dakje terwijl het bij mij niet lekker loopt?

'''Gelegenheden voor afgunst zijn er in overvloed'''

Het volgende wat ik vanmiddag deed was dit proberen te onderbouwen. Ik probeerde enkele voorbeelden van afgunst te vinden in mijn eigen leven, in mijn fantasie en in de levens van andere mensen.

Wat zijn voorbeelden van afgunst? Kijk eens of u zichzelf herkent in de volgende situaties:

Ik dacht aan Mr. Dukakis en Mr. Bush<ref>Michael Dukakis en George W. Bush als kandidaten tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1988</ref>, en ik dacht dat dit een gelegenheid voor afgunst zou kunnen zijn. Als een man een jaar van zijn leven, heel veel geld, en heel veel inspanningen wijdt aan de strijd om het presidentschap maar eindigt als verliezende partij – zelfs als hij denkt de betere kandidaat te zijn, en denkt zowel een beter beleid als een betere running mate te hebben – denk ik dat het heel gemakkelijk kan zijn dat hij ’s nachts wakker ligt en van binnen kookt omdat het niet zo uitwerkte als hij hoopte. Hij kan het gevoel hebben veel tijd en energie besteed te hebben maar niets bereikt te hebben.

Of wat als uw vriend gaat trouwen en u vindt zelf maar geen huwelijkspartner. U kent deze vriend misschien al een lange tijd, en nu gaat deze persoon trouwen en u niet. U zou zich een beetje verbitterd kunnen voelen omdat het hem of haar overkwam maar u nog niet.

Of laten we zeggen dat u een kind hebt, dat chronisch ziek is terwijl de andere families om u heen altijd gezond lijken te zijn. U zou kunnen denken, mijn kind is altijd ziek. Mijn kind is week in week uit ziek en heeft buitengewone problemen, maar die andere families, die niet beter zijn dan die van ons, daar gaat het altijd goed.

Of wat als u tweede klas bent in uw schoolsportteam. Alles wat u doet is de reservebank warm houden terwijl die eerste klas-vent, ook al is hij een eigenwijze, de hele tijd mag spelen.

Of stel dat u een vriend hebt die meedoet aan de loterij. Het zijn echte schoften maar zij winnen een miljoen dollar. U zou kunnen denken dat u dat geld meer verdient dan uw vriend.

Of u bent een predikant en u ziet andere kerken groeien terwijl de uwe schommelt tussen helemaal geen groei en slechts minimale groei. U zou kunnen denken dat het zo niet zou moeten zijn.

Of u denkt misschien dat anderen er veel beter uitzien of modieuzer zijn dan u. God gaf u uw uiterlijk maar hoe gemakkelijk is het om door het leven te gaan, anderen te zien die veel knapper lijken, en zich afgunstig te voelen richting hen.

'''Een verbod en een waarschuwing tegen afgunst'''

Er zijn zeer veel gelegenheden voor afgunst. Het vormt een algemene bedreiging voor onze vreugde en onze zorg voor andere mensen. Wat ik nu wil gaan doen, is het bekijken van een verbodstekst uit de Schrift, kijken naar de gevolgen als je eraan toegeeft, en dan praten over hoe er tegen te vechten. En gezien onze tijd neem ik die eerste twee vrijwel meteen aan.

Namelijk, ik neem aan dat u het met mij eens bent dat in de Bijbel staat: “Wees niet jaloers”. Mag dat ons uitgangspunt zijn? Ik heb hier vier teksten. Psalmen 37:1, Spreuken 23:17, Galaten 5:26, I Petrus 2:1. In alle staat: “Wees niet jaloers”. Dus het is niet Bijbels om afgunstig te zijn. Het is tegen de wil van God als je toegeeft aan afgunst.

En dan zouden we het over waarschuwingen kunnen hebben. Laat ons hier kijken naar een passage. Galaten 5:21 hoort bij deze passage over de eigen begeerten en wat de Geest verlangt, en een van de eigen begeerten is afgunst.

Galaten 5:19 – “Het is bekend wat onze eigen wil allemaal teweegbrengt: ontucht, zedeloosheid en losbandigheid, afgoderij en toverij, vijandschap, tweespalt, jaloezie” – wat, trouwens, volgens mij een soort afgunst is.

Ik probeerde te bedenken of ik niet een preek over jaloersheid zou moeten geven? Daar dacht ik laatst in augustus over na. En nadat ik peinsde en peinsde concludeerde ik dat jaloersheid een soort afgunst is. Wat ik bedoel is dat jaloersheid afgunst is die zich direct richt op iemand anders wanneer die affectie krijgt die je zelf zou willen hebben. Je bent jaloers op een ander als die liefdevolle aandacht krijgt van iemand en je denkt dat jij die zou moeten krijgen.

Dat kan iets zeer heilzaams zijn. God is jaloers vanwege liefde die eigenlijk hem zou moeten toekomen. En een man of een vrouw zullen met recht jaloers moeten zijn als ze zien dat er zich een slechte relatie ontwikkelt tussen hun huwelijkspartner en een derde persoon. Maar er bestaat ook een ongezonde jaloersheid. De reden dat ik hier niet dieper op inga is dat alles wat ik over afgunst zal zeggen ook van toepassing is op jaloersheid want die is een subcategorie van afgunst.

“Woede, gekonkel, geruzie en rivaliteit, ''afgunst''” – daar staat het aan het begin van vers 21 – “bras- en slemppartijen, en nog meer van dat soort dingen. Ik herhaal de waarschuwing die ik u al eerder gaf: wie zich aan deze dingen overgeven, zullen geen deel hebben aan het koninkrijk van God.”

Daar is nu die waarschuwing. Dit is een echt serieus ding. Alles waar ik deze herfst over preek is een serieuze zaak. Anders gezegd, als u deze ongelovige status van afgunst de overhand geeft, kan het uw leven overnemen en er voor zorgen dat uw geloof schipbreuk oploopt en uzelf uiteindelijk ook.

Bestrijd afgunst zoals Koning David<ref>Koning David schreef Psalm 37</ref> dat deed

Goed. We hebben gezien wat het is, we hebben gezien dat de Bijbel het verwerpt, en we hebben gezien dat het negatieve gevolgen heeft als je er voorgoed aan toegeeft. Laten we het nu hebben hoe het te bestrijden. Dat is het grote probleem, en Psalm 37 is de plek waar we zullen beginnen.

Dit is een geweldige psalm voor de discussie over het bestrijden van afgunst want het begint met de hoofdstelling “Wees niet jaloers.” Daarna tel ik in de eerste 11 verzen zes concrete redenen waarom niet jaloers te zijn. Wat ik vanavond probeer te doen is u een voorbeeld te geven hoe te strijden in de strijd van het geloof tijdens uw rituelen.

Als u ’s morgens wakker wordt en een gevoel van afgunst in u voelt jegens iemand op het werk, een familielid of wie dan ook, en u zegt: “Dat zou er niet moeten zijn. Wat kan ik er aan doen?”, is dit wat u doet. U neemt de Bijbel, knielt neer in gebed, en begint te lezen. U kijkt naar de Bijbelse beloftes die afgunst verwerpen. Maar om dit te doen, moet u in de eerste plaats beseffen dat afgunst een soort ongeloof is.

Laten we eens kijken naar Psalm 37:

<blockquote>“Erger je niet aan slechte mensen, wees niet jaloers op wie kwaad doen.”</blockquote>

Dat is ‘m dus. De basisstelling: wees niet jaloers op wie kwaad doen of erger je niet aan hen.

<blockquote>“Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.”</blockquote>

En dan geeft vers 3 volgens mij aan wat we in de plaats daarvan zouden moeten doen. Dat is het tegendeel van afgunst:

<blockquote>“Vertrouw op de HEER en doe het goede.”</blockquote>

En de volgende zin zou een gebod of belofte kunnen zijn. Beide, denk ik. In de NBV staat:

<blockquote>“Bewoon het land en leef er veilig.”</blockquote>

Het zou “leef er veilig” kunnen zijn maar letterlijk vertaald is het “voed u met trouw.” Hoe dan ook, ik denk dat Gods trouw wordt bedoeld, en dus is het idee van veiligheid terecht en goed.

<blockquote>“Zoek je geluk bij de HEER, hij zal geven wat je hart verlangt.” “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem.”</blockquote>

Let eens op deze positieve dingen die je in je emoties geacht wordt in de plaats te stellen van afgunst. “Vertrouw” (vers 3), “Zoek je geluk” (vers 4), “Leg je leven in de handen van” (vers 5), en weer “vertrouw” in de tweede helft van vers 5. De reden dat ik Psalm 37 koos voor vanavond is dat het laat zien dat afgunst ongeloof is of haar wortels in ongeloof heeft. En het tegendeel van afgunst, zoals we zien, is geloof, of vertrouwen, of geluk in God, of je zorgen op de Heer afwentelen.

Nu hoop ik dat het duidelijk is dat als we afgunstig beginnen te worden – als we naar iemand kijken en het ons stoort dat zij iets hebben en wij niet – en we daardoor beginnen onze vrede en tevredenheid in God te verliezen, draait het om het geloof. Oké? Dat is het punt tot nu toe.

'''Zes redenen in psalm 37 waarom geloven beter is'''

De andere reden dat deze psalm zo goed is, is omdat hij zoveel redenen geeft waarom we niet ongelovig moeten zijn. Hij vertelt ons waarom we de rust en het vertrouwen moeten hebben dat God er voor ons is. Hij vertelt ons dat hij werkt op een wijze waarin, ook al lijkt het of iets voor hen beter gaat, dingen voor ons geweldig goed zullen gaan. Laten we er eens naar kijken. Ik heb zes redenen opgeschreven, die ik in dit hoofdstuk zie, waarom we niet in de greep van het ongeloof van de afgunst hoeven te zijn.

1) Vers 2: “Zij verdorren snel als gras, zij verwelken als het jonge groen.” Dus als u afgunstig begint te worden op een slecht mens, zoals die schoft die maar liefst een miljoen dollar won, dan zegt God: “Wacht eens even. Je wilt niet in zijn schoenen staan. Hij zal verdorren als gras, maar wie Gods wil doet blijft tot in eeuwigheid” (1 Johannes 2:17). Dit is dus argument nummer één.

Het wordt herhaald in vers 9: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten.” En in vers 10: “Nog even, en verdwenen is de zondaar.” Daarom, de eerste reden dat u afgunst niet de overhand moet geven als u het voelt jegens een ongelovige of iemand die onrechtvaardig is, is de gedachte: “Wacht eens even, God heeft in zijn woord gezegd dat deze persoon zal verwelken als een bloem – heel snel. Ze zullen verdwenen zijn en aan wie zal dan de voorspoed toevallen?”

2) Vers 3: “Bewoon het land en leef er veilig,” of, “voed u met (graas) trouw.” In andere woorden, dat is de beloning voor het vertrouwen op God. Vertrouw op de Heer en doe goed, dan zul je grazen in een groen land. Je verlangens zullen worden vervuld, en dat brengt ons bij de volgende.

3) Vers 4: “Zoek je geluk bij de HEER” (ofwel “Vertrouw op de HEER,”), “hij zal geven wat je hart verlangt.” Dat is een verbluffende belofte want afgunst komt meestal op als je niet hebt wat je hart verlangt. Je ziet iemand die iets heeft waarvan je wou dat jij het hebt, en je ziet dat dit verlangen in dit leven niet vervult is. Dus de beste manier om te strijden is door naar deze belofte te gaan en te zeggen: “Heer, u heeft met mij een verbond gesloten in vers 4. U zegt dat als ik mijn geluk bij u zoek, u mij zal geven wat mijn hart verlangt. Dus zoek ik mijn geluk bij u.”

Dat is een essentiële stap: voldoende vertrouwen op God zodat u berust op wie hij voor u is. Dat kan ook een diepgaand effect hebben op het soort verlangens die vervult moeten worden voordat u tevreden bent. Maar alle verlangens die u heeft, zullen uiteindelijk vervult zijn. Dat is de kern van die verbazingwekkende beloftes in Romeinen 8:32 (“Zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons met hem niet alles schenken?”) of in 1 Korintiërs 3:21-23 (“Niemand van u moet zich daarom laten voorstaan op een ander mens, want álles is van u; of het nu Paulus, Apollos of Kefas is, wereld, leven of dood, heden of toekomst – álles is van u. Maar u bent van Christus en Christus is van God”). De Bijbel doet verbijsterende beloftes voor mensen die liever hun geluk bij de HEER zoeken dan in spullen.

4) Verzen 5 en 6: “Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen: het recht zal dagen als het morgenlicht, de gerechtigheid stralen als de middagzon.” Ik kan me herinneren hoe enkele jaren geleden Steve en Susan Roy aan de overkant van ons woonden op Elliott Avenue. Steve had net ontslag genomen bij InterVarsity. Hij had nergens meer een functie. We wisten niet of hij aangenomen zou worden bij Bethlehem<ref>Bethlehem Baptist Church in Minnesota</ref>. ’s Weekends schilderde hij. En voor Steve Roy, een theoloog door en door, was schilderen niet wat hij wou doen.

Op een dag toen we de straat overstaken, zei hij: “We hebben echt iets nodig ter aanmoediging.” Ik kan me herinneren dat ik daar op het trottoir stond. Hij zei: “Hier is je belofte voor vandaag: Jesaja 64:3: ‘Geen oog zag ooit een god buiten u, die opkomt voor wie op hem wacht.’” En zij zeiden me in de jaren erna telkens weer dat ook zij zich de ontmoeting van die middag goed kunnen herinneren. “God komt op voor wie op hem wachten.” Dat is het woord. En dat woord “opkomen” (“werken” in het Hebreeuws) zit daar min of meer ook in vers 5: “Hij zal dit voor je doen”. En de term “het recht zal dagen” is ook heel mooi want een van de dingen achter afgunst is het gevoel dat de dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. Wij krijgen heel wat voor de kiezen terwijl bij iemand anders, die het niet eens verdient, de dingen meer voor de wind gaan. Wat we willen is rechtvaardigheid en dat is precies wat hier beloofd wordt. Het recht zal dagen.

5) Verzen 9 en 11: “Slechte mensen worden verdelgd, wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten,” en “wie nederig zijn, zullen het land bezitten.” Als u nu zegt: “Wacht eens even. Ik ben geen Jood en ik denk niet dat ik Palestina zal erven,” let dan op. Alle beloftes van het Oude Testament gedaan aan de Joden zullen ofwel voor u in vervulling gaan zoals ze in vervulling gaan bij de Joden of nog beter.

Waar staat in het Nieuwe Testament een betere belofte met bijna exact dezelfde woorden als vers 11? De zaligsprekingen<ref>Mattheüs 5:3-10</ref>, namelijk: “Gelukkig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten.” Goed, ik krijg dus niet Palestina maar het land. In feite zijn het in Romeinen 4:13 de gelovigen zoals Abraham die de erfgenamen van de wereld worden genoemd. 1 Korintiërs 6 stelt dat u over engelen zult oordelen. Tegen de discipelen zei hij dat ze op tronen zullen zitten en over de twaalf stammen van Israël zullen oordelen. Wij, de non-discipelen of non-apostelen, zullen over engelen oordelen. De Bijbel zit zo vol met de meest verbazingwekkende beloftes dat hij de bittere gevoelens die onder de afgunst borrelen, weg kan nemen.

6) Vers 11: “Wie nederig zijn, zullen het land bezitten en gelukkig leven in overvloed en vrede.” Het woord “overvloed” in deze vertaling roept een beeld op dat vandaag de dag niet echt helpt. In het Hebreeuws refereert het aan het welzijn van zij die vertrouwen.

Hier is dan een klein voorbeeld hoe u de strijd van het geloof strijdt in de morgen mocht afgunst in uw hart verschijnen. U neemt een tekst zoals deze, waarin staat “wees niet afgunstig,” en dan zegt u: “Heer, als ik deze afgunst moet overwinnen, zal ik enkele krachtige argumenten nodig hebben waarom ik moet berusten op u. Zou u mij enkele willen geven?” En daarna leest u stap voor stap. Als u bij eentje bent aangekomen, bidt u: “Heer, open mijn ogen om het wonderbaarlijke van deze belofte te zien. En gun mij vandaag door uw Geest alstublieft het vermogen om er van te genieten, er op te berusten, het te geloven, er naar te gaan, te leven en te handelen.” Dan gaat u door naar de volgende vers en gaat u ook daarmee aan de slag totdat God u tegemoet komt en dat lelijke ding, afgunst, bij u opheft.

'''Aanvullende munitie tegen ongeloof'''

Laten we een paar extra teksten pakken die u van pas kunnen komen in uw strijd tegen afgunst.

Spreuken 23:17: “Wees niet jaloers op zondaars, heb altijd ontzag voor de HEER.” En dan komt deze grote belofte: “Dan heb je een toekomst, je hoop gaat niet verloren.” Hier heb je iemand die naar een zondaar kijkt en ziet dat die voorspoed hebben. Dan begint die persoon het gevoel te krijgen dat hun eigen hoop niet echt succesvol zal zijn. Ze proberen te leven voor Christus maar de dingen lijken voor hen niet zo goed te gaan als ze gaan voor de zondaar. De Bijbel is zeer goed op de hoogte van dit probleem. Psalm 37 is met het oog hierop geschreven evenals psalm 73.

Soms helpen verhalen meer dan tekst. Vooral Bijbelse verhalen. Die hebben een manier om binnen te komen, die beschouwende literatuur niet heeft. Hier is een verhaal dat ik vaak gebruikt heb om mijn verzoekingen tot afgunst te overwinnen. Het verhaal gaat over de jongen met de vijf broden en twee vissen, vooral zoals het is opgenomen in Johannes 6.

In Johannes 6 toont Jezus barmhartigheid voor de menigte en zegt hij tegen zijn discipelen: “Geef deze mensen te eten.” En zij zeggen: “Stuur ze naar huis. We hebben voor 200 zilverlingen aan brood nodig om al deze mensen te eten te geven en het is al te laat.” Hij reageert: “Wel, wat heb je dan al?” En zij zeggen: “Deze kleine jongen heeft vijf gerstebroden en twee vissen. Maar wat hebben we daaraan voor zo veel mensen?” Stop hier eens en stel je eens voor hoe die kleine jongen omhoog kijkt en zegt: “Nou, dit is alles wat ik heb. Verder kan ik er ook niets aan doen.” En dat is wat we eigenlijk allemaal zijn. We zijn kleine kinderen met een waarde van vijf gerstebroden en twee vissen voor wat betreft onze talenten, uiterlijk, geld – of waar u zich ook maar minderwaardig door voelt. U kijkt om u heen naar al die sterke, prachtige, rijke mensen bij wie alles fantastisch gaat, en alles wat u heeft zijn vijf broden en twee vissen voor een taak waarvoor 200 zilverlingen aan brood nodig zijn. “Geef het aan mij.” Hij neemt het en – het volgende heeft u op de zondagsschool geleerd nietwaar? Het is een prachtige vertelling – en hij bidt, en hij voedt 5000 mannen, plus vrouwen en kinderen. Ik kijk hier naar en zeg: “Misschien is er toch hoop voor mijn vijf broden en twee vissen.”

En hoeveel manden bleven er over? Twaalf. Waarom? Eentje voor elke apostel die niet geloofde dat er genoeg was. Dat is precies waarom: om te laten zien dat als je dat geeft waarvan je denkt dat je niet genoeg hebt, je meer terugkrijgt dan wat je in de eerste plaats had gedroomd. Dit is een verhaal dat aan afgunst elke keer een kaakslag uitdeelt.

Als u begint te denken dat uw talenten te gering zijn, dat u niet kunt voldoen aan de behoeftes die er op dat moment spelen, komt Jezus tegemoet aan deze behoeftes. Hij kan dat piepkleine u nemen en het vermenigvuldigen. Thuis heb ik boven de deur een klein bordje hangen, dat Virginia Maderis me vijftien jaar geleden in Maryland schonk. Er staat op: “De wereld moet nog zien wat gedaan kan worden door een mens die geheel toegewijd is aan de Heer. Met Gods hulp probeer ik deze mens te zijn” – D.L. Moody<ref>Dwight Lyman Moody, evangelist (1837 – 1899)</ref>.

“Liefhebben is stoppen met vergelijken”

Nog een laatste toelichting: ga met mij naar Johannes 21. U kent dit verhaal maar ik betwijfel of u er ooit aan dacht in relatie tot afgunst. Dat deed ik niet totdat ik het een poos geleden las in een boek. Dus dit is oorspronkelijk niet van mij maar ik ben er weg van en wil het daarom met u delen. Het is de situatie waarin Petrus die na zijn ontkenningen drie keer bevestigde dat hij van de Heer houdt, door Jezus is hersteld. In vers 18 staat: “Waarachtig, ik verzeker je: toen je jong was deed je zelf je gordel om en ging je waarheen je wilde, maar wanneer je oud wordt zal een ander je handen grijpen, je je gordel omdoen en je brengen waar je niet naar toe wilt.” Dit is wat Jezus tegen Petrus zegt. “Met deze woorden duidde hij aan hoe Petrus zou sterven tot eer van God.” Anders geformuleerd, hij zal een martelaar worden. Daarna zei hij tegen hem: “Volg mij.”

Petrus draaide zich om en zag dat de leerling van wie Jezus hield, hen volgde – dat is Johannes die zich tijdens de maaltijd naar Jezus toegebogen had om te vragen wie het was die hem zou verraden. Toen Petrus hem zag vroeg hij Jezus: “En wat gebeurt er met hem, Heer?” Wat is hier eigenlijk aan de hand? Waarom zegt hij dat? Hij zei: “U heeft me net verteld dat ik vermoord wordt. Hoe zit het dan met Johannes? Zal hij ook vermoord worden?” En je kunt direct onder de oppervlakte zien dat er afgunst is in Petrus’ hart. “Als dat niet zo is, is dat niet fair!” Goed, hoe gaat Jezus hiermee om?

“Maar Jezus antwoordde: ‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom. Maar jij moet mij volgen.’” Wat zegt hij daar? Ik denk dat hij zegt dat het zeer gevaarlijk is om omstandigheden met elkaar te vergelijken. Het is zeer riskant om talenten met elkaar te vergelijken. Ik herinner me nog van het Wheaton College, in de slaapzaal, dat Martin Noel, mijn RA<ref>Resident Assistant; leider/coach van een studentengroep op de campus</ref> in die tijd, een klein stukje papier aan de buitenkant van zijn deur had, waarop stond: “Liefhebben is stoppen met vergelijken.” Dat is goed nieuws. Dat is geweldig. Jezus zegt hier: “Kijk eens, ga jezelf niet helemaal vergelijken met deze andere discipel. Wat ik voor hem heb, heb ik voor hem. Hier is wat ik voor jou heb: mij. Is dat genoeg?”

En dat is de oplossing voor afgunst. Net als de oplossing voor begeerte waar we vanochtend over spraken. Het is Jezus. “Volg mij. Als je achter me staat, als je me hebt, waarom zou je je nog om hem zorgen maken?” En dat is dus het antwoord: we hebben meer van Jezus nodig. We moeten beseffen wat voor ongelofelijke privilége het is om Jezus überhaupt te kennen. Jezus zei ergens anders: “Verheug je er echter niet over dat de geesten zich aan jullie onderwerpen, maar verheug je omdat jullie naam in de hemel opgetekend is.<ref>Lucas 10:20</ref>” Het is zo’n verbluffend voorrecht om een discipel van Jezus Christus te zijn dat wat er van andere discipelen terecht komt, er niet toe doet. En zo vliegt afgunst ervandoor.

Noot van de vertaler

<references/>

Genade prediken

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 17:13:06 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Preaching Grace}}Het was een mooie, zonnige morgen. Mijn vrouw en ik zaten op onze veranda, samen genietend van een zeldzame, volledig onverstoord moment toen e...'

{{info|Preaching Grace}}Het was een mooie, zonnige morgen. Mijn vrouw en ik zaten op onze veranda, samen genietend van een zeldzame, volledig onverstoord moment toen een witte sedan onze oprit opreed en vlak bij ons tot stilstand kwam. De goed geklede chauffeur stapte uit terwijl de jonge vrouw in de auto bleef. Ik zag het in een flits. Ik keek naar mijn vrouw Nancy en fluisterde: “Jehova’s Getuigen. Ik regel dat wel even.”

De man kwam naar me toe en zij: “Goede morgen.” Voordat hij nog een woord kon uitbrengen, ging ik in de aanval. “Ja, en het gaat alsmaar slechter in de wereld, niet waar?” “Eh, ja,” antwoorde hij, “maar .…” Voordat hij nog iets kon zeggen, nam ik het over zoals Jet Li in de film ''Fearless''.

“De vraag,” zei ik, “is niet hoe ik om moet gaan met de problemen van de wereld. Ik weet dat we er beide van overtuigd zijn dat we het antwoord hebben. Mijn vraag aan u is de volgende: waar zal uw antwoord u brengen?” Hij opende zijn mond om te antwoorden, maar Jet Li was sneller. Ik bracht hem weer tot zwijgen, veranderde van onderwerp en vroeg: “Kunt u zeggen dat u ‘wedergeboren’ bent?” “Nee, maar …,” stammelde hij zwakjes. Ik onderbrak: “Er zijn geen maren, mijn vriend. De Bijbel is strijdig met wat uw gemeenschap de mensen leert. ‘Je MOET wedergeboren zijn’!”

Ik kon voelen hoe de man ineenkromp bij mijn bijna vurige aanval. Toen ik hem wou afmaken, herinnerde ik me de scene waarin Jet Li de tegenstander uitschakelde met een duizelingwekkend salvo aan spin kicks.

“Jezus, mijn vriend, is GOD!,” riep ik in zijn gezicht. Ik had niet eens mijn Bijbel nodig toen ik vastberaden vers na vers afratelde. “In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God.” Johannes 1:1.<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> Let op, het is niet ‘een god’ zoals uw ''Nieuwewereldvertaling'' dat voorstelt. Ik keek de auto in en zei tegen de jonge vrouw dat ze haar vriend moest vertellen een echte vertaling te gaan gebruiken.

Ik was nog niet klaar, nog lang niet. Ik begon snel naar achteren en naar voren te gaan. Mijn eenkoppige geloofsgemeenschap en zijn in de auto zittende gezel staarden vol verbijstering naar me. Toen de man probeerde te interrumperen, ging ik door: “Hij is ‘God BOVEN ALLES’ (Romeinen 9:5). Als dat niet uw antwoord is, hoe zit het dan met Colossenzen 2:9? ‘In hem is de GODDELIJKE volheid lichamelijk aanwezig.’” Ik herhaalde toen die woorden voor de nadruk: “GODDELIJKE VOLHEID!”

De man leek extreem aangeslagen door dit punt. Maar toen kwam mijn spin kick. “Tot slot nog één ding,” zei ik, “en dan kun je zeggen wat je wilt als reactie. In Openbaringen 1:17-18 staat: ‘Toen ik hem zag viel ik als dood voor zijn voeten neer. Maar hij legde zijn rechterhand op me en zei: ’Wees niet bang. Ik ben de eerste en de laatste. Ik ben degene die leeft; ik was dood, maar ik leef, nu en tot in eeuwigheid. Ik heb de sleutels van de dood en van het dodenrijk.’’ Om wie denkt u dat het gaat?”
“Antwoord niet,” zo reageerde ik op mijn eigen vraag, “we weten beide dat het Jezus is. Dood en levend. Eerste en laatste. Interessant, toch? Wie is volgens het Oude Testament de ‘eerste en de laatste’?” Op dat moment kon ik merken dat hij niet eens probeerde te onderbreken. Hij zei alleen maar: “Waarom vertelt u me het niet?”

Nog meer aangespoord door zo’n inschikkelijkheid, keek ik door het raam van het voertuig naar de strakke, bijna ongelovige blik van de jonge vrouw en zei haar dat ze de volgende keer zou moeten aanvragen of ze met iemand mee mag, die zijn Bijbelkennis op orde heeft. Toen wende ik mij weer tot de man en zei: “In Jesaja 44:6 staat: ‘Dit zegt de HEER, Israëls koning en bevrijder, de HEER van de hemelse machten: Ik ben de eerste en de laatste, er is geen god buiten mij.’” Ik verbaasde zelfs mezelf; en het kostte alles bij elkaar minder dan tien minuten.

Toen keek ik naar de man en zei: “Ik ben klaar. Wat heeft u te vertellen?” Hij keek terug naar mij en antwoordde: “Wel, ik kan u het volgende vertellen. Ik beloof u nooit een Jehova’s Getuige te worden, maar weet u waar de Monaghan’s wonen?”

Op de een of andere manier (ben niet zeker hoe maar hoe dan ook), toen ik door had dat hij alleen maar stopte om naar de weg te vragen, is het me gelukt om hem de richting naar onze buren te wijzen. Ook lukte het me de kracht op te brengen, die nodig was om hen uit te zwaaien toen ze onze oprit afreden.

De “goede” kant hiervan is tweeledig. Ten eerste, ik heb diverse Bijbelse verzen opgerateld, en ik kon mezelf deels geruststellen met de gedachte dat “het woord dat voortkomt uit Zijn mond niet vruchteloos terugkeert, niet zonder eerst te doen wat Hij wil en te volbrengen wat Hij gebied.”<ref>Jesaja 55:11</ref>

Ten tweede riep het gedachten bij me op. Ik vroeg me af: “Kan dit ook gebeuren tijdens mijn prediking?” Ik besefte hoe gemakkelijk het voor mij is om met “verloren” mensen om te gaan op een arrogante, laatdunkende manier waardoor ze nog meer verloren raken terwijl ik tegelijkertijd denk hoe goed ik wel niet ben. Ik kreeg door dat als mijn evangelie en ook mijn gedrag niet vol van liefde en genade zijn, ik geen meesterlijke predikant of een welbespraakte Christen ben, maar slechts een “dreunende gong of een schelle cimbaal” (1 Korintiërs 13:1).

De mensen hebben meer en meer een genadevolle Jezus nodig, die hen naar zichzelf uitnodigt (“Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven,” Mattheüs 11:28). Ze moeten de Jezus zien en horen, die “vol van goedheid en waarheid” is (Johannes 1:14). De mensen hebben in hun leven genoeg te verduren. Daarvan hoeven ze niet nog meer te krijgen vanaf de kansel. Ze hebben Jezus nodig, niet Jet Li.

Noot van de vertaler

<references/>

Vijf eenvoudige stappen

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 17:06:37 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Five Easy Steps}}Eerder deze week sprak ik met een goede vriend die net door een periode is gegaan, vol met persoonlijke teleurstellingen, ontmoedigingen, unfai...'

{{info|Five Easy Steps}}Eerder deze week sprak ik met een goede vriend die net door een periode is gegaan, vol met persoonlijke teleurstellingen, ontmoedigingen, unfaire behandelingen en zelfs valse geruchten over zijn karakter en Christelijke dienstbaarheid. Zijn reactie maakte indruk en beroerde me: “Mijn grote troost is gewoon als volgt,” zei hij: “‘Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst’ (1 Timotheüs 6:6)<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref>”

Zo’n reactie op tegenspoed (die de context is waarin Christelijke tevredenheid getest en getoond wordt) is nooit het resultaat van een spontane wilsbeslissing noch wordt het voortgebracht met enkel een strak en doordacht tijd-en-leven-management plan dat is opgesteld om ons te beschermen tegen de kuren en nukken van de hand Gods. Het betekent dat je tevreden bent met de wil van de Heer in alle opzichten van Zijn voorzienigheid. Het is daarom een kwestie van hoe we bestaan, een kwestie van ons ''zijn''; het kan niet puur voortgebracht worden door meer te ''doen''.

'''Doen en zijn'''

Tevredenheid is een onderschatte gunst. Zoals in de zeventiende eeuw toen Jeremiah Burroughs over dit grote thema schreef, is het ook vandaag de dag nog “Het zeldzame juweel.” Als het opgewekt kon worden met een simpel programmaatje (“Vijf stappen naar tevredenheid binnen een maand”) zou het algemeen goed zijn. Christenen moeten tevredenheid op de ouderwetse manier ontdekken: we moeten het leren.

Dus we kunnen niet “doen” of we tevreden zijn. Het wordt ons geleerd door God; wij worden er in geschoold. Het maakt deel uit van het veranderingsproces door de vernieuwing van onze gezindheid (Romeinen 12:1-2). Het wordt van ons geëist maar paradoxaal genoeg wordt het voor en niet door ons gedaan. Het is niet het resultaat van een reeks acties maar van een hernieuwd en veranderd karakter. Alleen goede bomen brengen goede vruchten voort.

Enkele principes lijken moeilijker te begrijpen voor de hedendaagse Christen. Duidelijke richtlijnen voor het Christelijk leven zijn essentieel voor ons. Maar, helaas, veel van die zware lesprogramma’s die actueel zijn in het evangelisch christendom leggen zeer de nadruk op extern doen terwijl het bereiken van karakterontwikkeling er bekaaid afkomt. Vooral Christenen in de Verenigde Staten moeten inzien dat ze in de meest pragmatische maatschappij op aarde leven (als iemand het kan “doen” zijn wij het wel). Het is pijnlijk voor het eergevoel om te ontdekken dat het Christelijk leven niet geworteld is in wat we kunnen doen, maar in wat er bij ons gedaan moet worden.

Enkele jaren geleden had ik een enigszins pijnlijk ontmoeting met de “u vraagt en wij draaien” mentaliteit. Halverwege een Christelijke studentenconferentie werd ik geroepen naar een ontmoeting met een afvaardiging van stafleden die zich verplicht voelden om me te confronteren met tekortkomingen in mijn twee uiteenzettingen over de Schrift. Het gegeven thema was ''Christus kennen''. “U heeft ons twee uur geleden aangesproken,” klaagden ze, “''maar u heeft ons tot nu toe nog niet één ding verteld wat we kunnen doen''.” Ongeduld ten aanzien van het handelen verborg het ongeduld met het apostolisch beginsel dat door Christus te kennen we in staat zijn alles te doen (overeenkomstig Filippenzen 3:10; 4:13).

Hoe is dit van toepassing op tevredenheid, het hoofdthema in ''Tafelpraat'' deze maand?

Christelijke tevredenheid betekent dat mijn voldoening onafhankelijk is van mijn omstandigheden. Als Paulus spreekt over zijn eigen tevredenheid in Filippenzen 4:11 gebruikt hij een term die gemeengoed was binnen de oude Griekse filosofische scholen der Stoïcijnen en Cynici. In hun woordenschat betekende tevredenheid zelfredzaamheid in de zin van onafhankelijk zijn van veranderende omstandigheden.

Maar voor Paulus is tevredenheid niet geworteld in zelfredzaamheid maar in Christus’ voorziening (Filippenzen 4:13). Paulus zei dat hij tegen alles bestand is – zowel in honger en gebrek als in overvloed en rijkdom - door hem die hem kracht geeft. Negeer deze laatste zinsnede niet. Het is precies deze verbinding met Christus en de ontdekking van Zijn toereikendheid die we niet van het ene op het andere moment kunnen inschakelen. Het is de vrucht van een voortdurende, intieme en ver ontwikkelde relatie met Hem.

Om Paulus’ woorden te gebruiken: tevredenheid is iets wat we moeten leren. En hier is de crux van de zaak: hoe leren we tevreden te zijn? We moeten ons inschrijven bij de heilige school waar we onderwezen worden in Bijbelse lessen en providentiële ervaringen. Een goed voorbeeld van lessen uit deze school kan worden gevonden in Psalm 131.

'''Een Bijbels voorbeeld'''

In Psalm 131 geeft koning David ons een levendige beschrijving van wat het voor hem betekent om te leren tevreden te zijn. Hij schildert zijn ervaringen af in termen van een kind dat de borst ontwend is en overgaat op vast voedsel: “Voorwaar, ik heb mijn ziel tot rust en tot stilte gebracht, als een kind dat de borst ontwend is, bij zijn moeder, mijn ziel is in mij als een kind dat de borst ontwend is.<ref>Herziene Statenvertaling (HSV)</ref>” (Psalm 131:2).

Roep dat beeld eens bij je op en hoor daar de geluiden bij. Het wordt nog veel levendiger als je bedenkt dat in het Oude Testament ontwenning van de borst soms pas plaats vond toen het kind drie of zelfs vier was! Het is al moeilijk genoeg voor een moeder om met het ontevreden gehuil van het kind om te gaan plus zijn weigering van vast voedsel en de botsing van belangen tijdens het ontwenningsproces. Stel je zo’n strijd met een 4-jarige eens voor! Dat is de maat voor de worsteling die David meemaakte voordat hij leerde tevreden te zijn.

'''Twee grote kwesties'''

Maar waarover ging deze worsteling eigenlijk? Alweer helpt David ons door ons de twee grote kwesties voor te stellen, die opgelost moesten worden in zijn leven.

“HEER, niet trots is mijn hart, niet hoogmoedig mijn blik” (Psalm 131:1). Hij bedoelt niet dat ambitie op zich verkeerd is. Hij werd per slot van rekening apart genomen voor de troon (1 Samuel 16:12-13). Maar hij had een hogere ambitie: Gods wijze voorziening, positionering en timing vertrouwen.

Herinnert u zich nog de gelegenheden die hij kreeg om die positie en macht te veroveren met middelen die afbreuk zouden hebben gedaan aan zijn toewijding aan de Heer? Eerst kwam Saul in de grot waarin David en zijn mannen zich verborgen hielden (1 Samuel 24:6). Later slopen David en Abisai de tent van Saul binnen en troffen ze hem daar slapend aan (1 Samuel 26:9-1). Maar ondertussen was hij tevreden met zijn leven dat hij leefde naar Gods woord en met het geduldig wachten op Gods tijd.

Christelijke tevredenheid is dus het direct resultaat van het hebben van geen hogere ambitie dan te behoren tot de Heer en geheel en al tot Zijn beschikking te staan op de plaats die Hij toewijst op het moment dat Hij kiest met de voorzieningen die Hij wenst te maken.

Het is aldus met rijpe wijsheid dat de jonge Robert Murray M’Cheyne<ref>Schotse predikant uit de 19e eeuw</ref> schreef: “Het is altijd mijn ambitie geweest om voor mezelf geen plannen te hebben.” “Wat apart!”, zeggen wij. Ja, maar wat de mensen opviel aan M’Cheyne is dat het niet zozeer was wat hij deed of zei wat bijzonder was – het was wat hij was en hoe hij overkwam. Dat, op z’n beurt, is het resultaat van tevredenheid met één stuwende ambitie: “Ik wil Christus kennen” (Filippenzen 3:10). Het is geen toeval dat wanneer we Christus tot onze ambitie maken, we ontdekken dat Hij onze voorziening wordt en we leren tevreden te zijn in alle omstandigheden.

“Ik zoek niet wat te groot is … voor mij en te hoog gegrepen” (Psalm 131:1). Tevredenheid is het resultaat van een mentaliteit dat haar beperkingen kent.

David stond zichzelf niet toe om vooringenomen te zijn met wat God hem niet wenste te geven. Noch weigerde hij zijn geest te fixeren op dingen die God hem niet wenste te verklaren.

Zulke vooringenomenheden zijn verstikkend voor tevredenheid. Als ik erop sta dat ik precies weet wat God doet met mijn omstandigheden en wat Hij voor mijn toekomst in petto heeft, als ik eis om zijn manier waarop Hij in het verleden met me omging, te begrijpen, zal ik nooit tevreden zijn totdat ik uiteindelijk gelijk aan God geworden ben. Hoe langzaam herkennen mensen in deze subtiele mentale verleidingen de echo’s van de slang uit het Hof van Eden, sissend: “Laat zien dat je ontevreden bent met Gods methode, Gods woord en Gods voorzienigheid.”

In onze Augustijnse traditie is vaak gezegd dat de eerste zonde superbia, trots, was. Maar het was ingewikkelder dan dat; het bevatte ontevredenheid. Wanneer we de dingen in dat licht bezien, herkennen we wat voor ongoddelijk iets een ontevreden geest is.

Houd deze twee principes in het oog en je zult niet gemakkelijk meegenomen worden in een wereldse werveling van ontevredenheid. Ga terug naar de school waarin je vooruitgang zult boeken in het zijn van een Christen. Leer je lessen, los voor jezelf de kwestie van ambitie op, maak Christus tot wat je bezighoudt, en je zult leren te genieten van de privileges van ware tevredenheid.

Noot van de vertaler

<references/>

Bestrijden van ongeloof bij Bethlehem

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 16:49:46 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Battling Unbelief at Bethlehem}} <blockquote>'''Romeinen 4:20-21'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></blockq...'

{{info|Battling Unbelief at Bethlehem}}

<blockquote>'''Romeinen 4:20-21'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref></blockquote>

<blockquote>Hij [Abraham] twijfelde niet aan Gods belofte; zijn geloof verloor hij niet, integendeel, hij werd erin gesterkt en bewees zo eer aan God. Hij was ervan overtuigd dat God bij machte was te doen wat hij had beloofd.</blockquote>

Wat ik vandaag wil doen is het leggen van de basis voor een berichtenserie met de naam Bestrijden van ongeloof<ref>Originele naam: Battling Unbelief</ref>. Ik hoop met deze berichten duidelijk te maken waarom wij er zijn als kerk en wat het betekent op het meest praktisch niveau om te leven op het pad van het geloof in de beloftes van God.

'''Alle zondes ontstaan door het ongeloof in Gods beloftes'''

De overtuiging achter deze serie is dat alle zondes ontstaan door niet te geloven in de beloftes van God. Alle zondige toestanden van onze harten danken we aan ongeloof in Gods uiterst overvloedige bereidheid en vermogen om voor ons te werken in elke levenssituatie zodat alles uiteindelijk gunstig voor ons uitpakt. Bezorgdheid, valse schaamte, onverschilligheid, spijt, hebzucht, nijd, wellust, verbittering, ongeduld, moedeloosheid, trots – dat zijn allemaal uitlopers van de wortel van het ongeloof in de beloftes van God. Laat me dat toelichten met een bekende tekst die ons lijkt te willen verbazen.

'''Geldzucht'''

Wat bedoelde Paulus toen hij in 1 Timotheüs 6:10 zei: “Want de wortel van alle kwaad is geldzucht”? Hij bedoelde niet dat er een verband ligt tussen elke zondige houding en geld – dat je geld altijd in gedachten hebt wanneer je zondigt. Ik denk dat hij bedoelt dat al het kwaad in de wereld komt uit een specifiek soort hart, namelijk eentje die geldzuchtig is.

Wat betekent deze zucht naar geld eigenlijk? Het betekent niet dat je bewondering hebt voor munten, bankbiljetten en betaalpassen. Om te weten wat het is om van geld te houden, moet je jezelf de vraag stellen, Wat is geld? Ik zou deze vraag als volgt beantwoorden: Geld is gewoon een symbool dat staat voor menselijke bronnen. Geld staat voor dat wat je van mensen kunt krijgen (niet van God! “Hierheen! Hier is water, voor ieder die dorst heeft. Kom, ook al heb je GEEN GELD.” Jesaja 55:1). Geld is de valuta van menselijke bronnen.

Dus het hart dat geldzuchtig is, is een hart dat zijn hoop vestigt op, zijn plezier najaagt met, en zijn vertrouwen put uit wat menselijke middelen te bieden hebben. Geldzucht is daarom vrijwel hetzelfde als het geloven in geld – geloof (vertrouwen, zekerheid, garantie) dat geld tegemoet komt aan je behoeften en je gelukkig maakt.

'''Ongeloof in de beloftes van God'''

Vandaar dat geldzucht of het geloof in geld de januskop is van ONGELOOF in de beloftes van God. Zoals Jezus het zegt in Mattheüs 6 :24- jullie kunnen niet God dienen én de mammon. Je kunt niet vertrouwen op of geloven in God en geld. Geloof in het ene is ongeloof in het andere. Een hart dat van geld houdt – vertrouwt op geld voor blijdschap, gelooft in geld – vertrouwt tegelijkertijd niet op de beloftes van God voor blijdschap.

Dus als Paulus zegt dat geldzucht de wortel is van alle kwaad, duidt hij erop dat het ongeloof in de belofte van God de penwortel is van elke zondige instelling van ons hart.

'''Het doel van deze serie'''

Deze herfst zal elk bericht als doel hebben deze waarheid toe te lichten, te bevestigen en praktische hulp te bieden bij het bestrijden van de wortel van ongeloof die keer op keer, elke dag, in onze harten dreigt te groeien. In zekere zin is het belangrijkste punt van elk bericht hetzelfde: strijd tegen zonde door te vechten tegen ongeloof in de beloftes van God. Of om het positief uit te drukken: strijd voor rechtvaardigheid en liefde in uw leven door te vechten voor behoud van het geloof in de beloftes van God.

Dat is de kern van de serie. Maar wat ik zei dat ik vandaag wou doen is het leggen van een basis voor deze berichten en u laten zien hoe dat verband houdt met waarom we bestaan als kerk. Laat me dat proberen te doen in de minuten die we nog over hebben.

'''Waarom wij bestaan'''

Bethlehem Baptist Church bestaat ter ere van God. Hij schiep ons tot Zijn eer<ref>Herziene Bijbelvertaling (HBV)</ref> (Jesaja 43:7). Hij heeft ons voorbestemd om zijn kinderen te zijn tot eer van zijn genade (Efeziërs 1:6). Hij deelde ons de bestemming toe om te leven voor zijn grootheid (Efeziërs 1:12). Dus of u nu eet of drinkt of iets anders doet, doe alles ter ere van God (1 Korintiërs 10:31).

Of we nu spreken van Bethlehem-aanbidding, Bethlehem-opbouw van het lichaam, Bethlehem-evangelisatie van ongelovigen, het einddoel van elk onderwerp is hetzelfde – dat God vereert wordt. Bethlehem is een visie van een grote, heilige, vrije en genadevolle, onafhankelijke God – een visie van GOD om tijdens de aanbidding te koesteren, een visie van GOD om te versterken bij de vorming en een visie van GOD om te verspreiden tijdens evangelisatie en zending. “Alles is uit hem ontstaan, alles is door hem geschapen, alles heeft in hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen” (Romeinen 11:36).

'''Hoe wij onze bestaansreden vormgeven'''

Nu de tekst van deze morgen! Romeinen 4. Als het doel van alles wat we doen, het vereren van God is – zijn woord te vergroten, zijn pracht te verhelderen, zijn voortreffelijkheid te verheerlijken, zijn perfecties te beschrijven – als dat ons doel is, dan geeft Romeinen 4:19-21 ons zeer belangrijke inzicht in hoe we dat aan moeten pakken.

'''Abrahams geloof in Gods belofte'''

Abraham kreeg van God de belofte dat hij een zoon zou krijgen als hij 100 jaar oud zou zijn en Sarah oud en onvruchtbaar. Zijn reactie, zegt Paulus, vereerde God.

<blockquote>En zijn geloof verzwakte niet toe hij, ongeveer honderd jaar oud, beseft dat zijn krachten hem hadden verlaten en Sara niet langer vruchtbaar was. Hij twijfelde niet aan Gods belofte; zijn geloof verloor hij niet, integendeel, hij werd erin gesterkt en bewees zo eer aan God. Hij was ervan overtuigd dat God bij machte was te doen wat hij had beloofd.</blockquote>

'''Martin Luthers inzicht'''

Ik hoop dat u ermee eens bent dat wat deze tekst ons leert is dat we God vereren door te geloven in zijn beloftes. Luister naar Maarten Luther die een stevige greep kreeg op deze waarheid.

<blockquote>Geloof … eert hem die het vertrouwt met de meeste eerbied en hoogste respect want het beschouwt hem als eerlijk en vertrouwenswaardig. Er is geen andere eer gelijk aan de waardering van oprechtheid en rechtvaardigheid waarmee we degene eren die wij vertrouwen … Aan de andere kant, er is voor een mens geen manier om grotere minachting te tonen dan hem te beschouwen als vals en gemeen en verdacht, wat we doen als we hem niet vertrouwen (''Selecties''<ref>Originele titel: “Martin Luther: Selections from his Writings</ref>, pagina 59).</blockquote>

Vertrouwen op Gods beloftes is de fundamenteelste manier waarop je God op bewust wijze kunt eren. Als je gelooft in een belofte van God, eer je Gods capaciteit om te doen wat hij beloofde en zijn bereidheid om te doen wat hij beloofde en zijn wijsheid om te weten hoe dat te doen.

'''Een verheldering van ongeloofbestrijding'''

Gisteravond moest ik strijden tegen het ongeloof van de bezorgdheid of deze preek voor deze ochtenddienst op tijd klaar zou zijn want ik was er vrij laat mee begonnen. De manier waarop ik streed tegen deze bezorgdheid was door te geloven in de belofte van 2 Korintiërs 12:8 (“Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.”) En toen ik geloofde in die belofte, werden Gods capaciteit om me te helpen, zijn wijsheid om me te helpen en zijn bereidheid om me te helpen vereerd. Als je iemand vertrouwt, eer je hem op het diepste niveau.

Dus als het doel van onze kerk bestaat uit het eren van God in alles wat we doen, moeten we dat tot onze doel stellen in alles wat we doen om ongeloof te bestrijden. Want niets onteert God meer dan niet te geloven wat hij zegt. Ofwel, in positieve bewoording, als ons doel is het vereren van God in alles wat we doen, dan moeten we in alles wat we doen het tot onze doel maken om te geloven in de beloftes van God. Want toen Abraham geloofde in de belofte van God, werd God geëerd.

Ik hoop daarom dat u inziet waarom ik denk dat deze serie berichten zo belangrijk voor ons is. Tenzij we in staat zijn te leren leven met het geloof in de beloftes van God, zullen we als kerk falen in ons doel. Tenzij we leren hoe te strijden tegen het voortdurend aanvallend ongeloof van onze harten, zullen we constant tekortschieten in de verering van God. En onze reden om te bestaan zou verloren zijn gegaan.

'''Drie dingen over het geloof dat God vereert'''

Ter voorbereiding van de overige berichten, laat me drie dingen zeggen over dit geloof dat God vereert. Als het te kort lijkt, bedenk dan dat die drie dingen deze herfst in elke preek terugkomen. Alles wat ik nu wil doen, is het introduceren ervan en de mentaliteit van onze kerk vorm geven in een bepaalde Bijbelse richting. En hopelijk, door dit te doen, voelt u zich gestimuleerd om op nieuwe manieren op God te vertrouwen.

'''1. Het is toekomstgericht'''

Het eerst wat ik over dit geloof wil zeggen is het volgende: Geloof dat God vereert, houdt in dat we onze hoop op geluk moeten baseren op de beloftes van God.

Anders gezegd, geloof is toekomstgericht. Het vertrouwt op God voor iets in de toekomst, hetzij over acht uur of over 8.000 jaar. De functie van gebeurtenissen uit het verleden (bijvoorbeeld de dood en wederopstanding van Christus voor onze zonden) is het ondersteunen van geloof in de beloftes die met onze toekomst te maken hebben. Geloven dat Christus eenmalig voor al onze zonden stierf in het verleden en dat hij herrees, is uiterst belangrijk voor de redding. Maar de reden dat het zo belangrijk is, is dat de dood en wederopstanding van Christus de garantie van Gods beloftes zijn. Mensen die beweren: “Ik geloof dat Christus stierf voor mijn zonden en dat hij herrees uit de dood,” maar die hun hoop niet dagelijks baseren op zijn beloftes – deze mensen hebben geen geloof dat eer geeft aan de God die zondaars rechtvaardigt.

U kunt dat terugvinden in onze tekst. Direct na de ophemeling van Abraham voor het geloven in de beloftes van God in verzen 19-21, zegt Paulus: “En dat werd hem als een daad van gerechtigheid toegerekend.” Hoe werd Abraham in Gods ogen dan gerechtvaardigd? Waarom keek God naar deze imperfecte man en beschouwde hij hem als rechtschapen? Antwoord: omdat hij geloofde in de beloftes van God. Het was toekomstgericht geloof dat rechtvaardigde.

Lees nu verder voor de toepassing op ons. Verzen 23-24,

<blockquote>En dit is niet alleen voor hem geschreven, maar ook voor ons, want ook wij zullen als rechtvaardigen worden aangenomen omdat we geloven in hem die Jezus, onze Heer, uit de dood heeft opgewekt.</blockquote>

Let op! Er staat niet: “Het wordt toegerekend aan ons die geloven in het historisch feit dat God in het verleden Jezus uit de dood opwekte.” Hoe cruciaal dat ook is. Er staat dat we als rechtvaardigen worden aangenomen als we geloven in God! Zoals Abraham geloofde in God! En deze God is de soort God die Jezus uit de dood opwekte opdat je hem kunt vertrouwen! Opdat u weet dat zijn Zoon voor altijd leeft om voor u te bemiddelen! Opdat u weet dat hij heerst in de overwinning op al uw vijanden. Opdat u weet, zoals vers 17 vermeldt, dat hij de doden levend maakt en in het leven roept wat niet bestaat. Hij kan alles doen! Niets is onmogelijk voor God. Daarom is hij absoluut te vertrouwen.

U wordt niet gerechtvaardigd door te geloven dat Jezus stierf voor zondaars en herrees. U wordt gerechtvaardigd door uw hoop te vestigen op de beloftes die God voor u veilig heeft gesteld en u garandeert met de dood en wederopstanding van zijn Zoon. Het geloof op basis waarvan God ons rechtvaardigt, al onze zonden vergeeft en ons gerechtigheid toekent, is het gevoel van tevreden zijn met de tegemoetkoming voor u van God volgens al zijn beloftes.

Dat is het eerste wat ik wou zeggen over geloof: het is toekomstgericht. Het betekent vestiging van onze hoop op vreugde op de beloftes van God, die verzekerd zijn door de dood en wederopstanding van Jezus.

'''2. Het brengt vrucht voort'''

Het tweede wat ik wil zegen over geloof in de beloftes van God is dat het voortbrengt wat Paulus “werk van het geloof³” noemt. Twee keer, eerst in 1 Thessalonicenzen 1:3 en dan in 2 Thessalonicenzen 1:11, verwijst Paulus naar het “werk van het geloof.” Wat hij bedoelt is dat er een dynamiek bestaat voor dit soort geloof, die altijd innerlijk reinigt (Handelingen 15:9) en zorgt voor liefdewerk.

De helderste bewering hierover is Galaten 5:6,

<blockquote>In Christus Jezus is het volkomen onbelangrijk of men wel of niet besneden is. Belangrijk is dat men gelooft en de liefde kent, die het geloof zijn kracht verleent.</blockquote>

Geloof is een kracht. Het laat het leven nooit onveranderd. Dat kan het niet want waarop je je hoop baseert overheerst altijd je leven. Als je je hoop vestigt op geld, als je je hoop vestigt op prestige, al je je hoop vestigt op vrije tijd en gemak, als je je hoop vestigt op macht en succes, beheerst dat de keuzes die je maakt en de mentaliteit die je ontwikkelt. En zo is dat ook met de dagelijkse vestiging van je hoop op de beloftes van God. Geloof in de beloftes van God is de penwortel van alle rechtvaardigheid en liefde.

Eerder in Galaten 2:20 zei Paulus:

<blockquote>Met Christus ben ik gekruisigd: ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft prijsgegeven.</blockquote>

Paulus leefde zijn dagelijks leven op basis van het geloof. Jezus hield voldoende van hem om voor hem te sterven en nu wist Paulus dat hij Hem kon vertrouwen, Hem kon geloven, dat Hij voor hem zal zorgen en al zijn behoeftes zou vervullen (Filippenzen 1:19). Als je je hoop vestigt op de beloftes van God en op de aanwezigheid van Jezus, leef je anders. Je bent vol van de vruchten van de gerechtigheid (Filippenzen 1:11).

<blockquote>Gezegend wie op de HEER vertrouwt, 
wiens toeverlaat de HEER is. 
Hij is als een boom geplant aan water, 
zijn wortels reiken tot in de rivier. 
Hij merkt de komst van de hitte niet op, 
zijn bladeren blijven altijd groen. 
Tijden van droogte deren hem niet, 
steeds weer draagt hij vrucht.<ref>Jeremia 17:7-8</ref></blockquote>

Dat is het tweede dat er te zeggen is over geloof: het produceert vruchten in onze levens. Geloof in de beloftes van God is niet iets doods en vruchteloos. Waarop je je vestigt voor vreugde, is wat je leven beheerst.

'''3. We moeten elke dag strijden tegen ongeloof'''

Het laatste wat ik u wil meegeven is nu slechts een zin. Om te blijven geloven in de beloftes van God en om de vruchten van het geloof te blijven dragen, moeten we elke dag strijden tegen ongeloof. Zodra je een Christen bent, is de strijd begonnen in plaats van beëindigd. Paulus zegt in 1 Timotheüs 6:12: “Strijd de goede strijd van het geloof, win het eeuwige leven waartoe je geroepen bent.”

Om te volharden tot het eeuwig leven, moeten we de goede strijd van het geloof strijden (1 Korintiërs 15:2; Colossenzen 1:23; Hebreeën 3:14). Dat is de strijd die we gaan bestuderen de komende 14 weken.

En ik geloof dat God ons deze studie heeft toegewezen omdat hij van ons houdt en omdat hij tot doel heeft om een aantal grote overwinningen naar onze levens en onze kerk te brengen. De reden dat ik dit geloof is vanwege de belofte in 1 Johannes 5:4: “En de overwinning op de wereld hebben wij behaald met ons geloof.”

Laten we buigen om te bidden. Een ieder van ons in deze zaal worstelt met de een of andere zonde. Het moge een nieuw idee voor ons zijn dat deze zonde is geworteld in ongeloof maar dat is het wel. Wat ik wil dat we gaan doen is zachtjes bidden dat God u helpt om dat verband te zien, en wijd u daarna aan het samen met mij de komende 14 weken te leren hoe te strijden tegen dat ongeloof om zo de zonde te overwinnen.

Noot van de vertaler

<references/>

Prediker

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 16:30:43 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Ecclesiastes}}“Prediker? Ugh – dat is alleen maar treurigheid en verdoemenis! Ik bestudeer liever een andere Bijbelboek.” Wacht eens even. Ik weet dat he...'

{{info|Ecclesiastes}}“Prediker? Ugh – dat is alleen maar treurigheid en verdoemenis! Ik bestudeer liever een andere Bijbelboek.”

Wacht eens even. Ik weet dat het niet hoort om de lezer aan het begin te vertellen dat hij ernaast zit – maar in dit geval, zit u ernaast! De schrijver van Prediker was geen zure, cynische, oude man die verbitterd was over het leven, wat sommigen wel van hem maken. Hij was niet ‘s werelds meest verstokte pessimist. Natuurlijk, veel (misschien wel de meeste) van de zinnen die hij schreef zijn pessimistisch maar Qoheleth (Salomo als predikant) heeft in de basis een positief doel. Zijn pessimisme is gevestigd op ”het leven onder de zon.” Jawel, als je het boek leest met het oog gericht op wat hij werkelijk probeert te bereiken, merk je dat hij meer een relaxte, nogal gemoedelijk persoon is. Hij heeft het allemaal meegemaakt – het slechte en het goede – en heeft zich, vol berouw, verzoent met het leven; onder Gods voorwaarden. Eigenlijk zit er veel in wat, als het juist wordt geïnterpreteerd, een gelovige veel vertrouwen en vreugde geven kan tijdens confrontaties met problemen.

<blockquote>“Er moet wel eerst wat gedaan worden om me hiervan te overtuigen!”</blockquote>

Okay. Laten we eens grondig naar dat boek kijken. Ten eerste, merk op dat de naam “Prediker” (“predikant”) er door de vertalers van de Griekse Septuagint aan is gegeven. Het originele Hebreeuwse ''Qoheleth'' betekent “hij die mensen bijeen roept.” Salomo riep zijn hof bijeen (en mogelijk ook anderen) om voor hen te preken: “Qoheleth was een wijs man en heeft het volk veel kennis bijgebracht… In treffende spreuken probeerde Prediker de waarheid getrouw onder woorden te brengen” (12:9-10, ik gebruik mijn eigen vertaling in dit artikel). Hij wou dat zijn woorden, als ze gepubliceerd worden, “zo scherp en puntig als een ossenprik” (12:11) zijn. De streektaal in Prediker duidt erop dat hij niet alleen schreef voor Israël maar ook voor de Fenicische wereld. Het boekwerk was naast andere dingen, evangelisch, samengesteld voor onbekeerde lezers zowel in het binnen- als in het buitenland.

Kijk vervolgens een naar de woorden “onder de zon.” Deze veelvoorkomende term beschrijft het leven met niets anders dan wereldlijke doelen in het vizier. Het schetst iemand die zichzelf koortsachtig uitput om zinloze activiteiten na te jagen omdat dat alles is waar hij voor leeft. Christelijk leven daarentegen is een doelbewust leven “onder de Zoon,” voor wie Salomo een symbolische voorbode was. Salomo wil mensen bewegen van een vorige naar een nieuwe levenswijze: “Alles wat je hebt gehoord komt hierop neer: heb ontzag voor God en leef zijn geboden na. Dat geldt voor ieder mens” (12:13). Hij sluit daarom met een strenge waarschuwing af: “want God oordeelt over elke daad, ook over de verborgen daden, zowel over de goede als de slechte” (12:14). Dat wil niet zeggen dat mensen gerechtvaardigd worden naar hun prestaties maar dat tijdens het oordeel of ze al dan niet gered worden, prestaties bewijs zullen zijn. De leer in het Nieuwe Testament stemt daarmee overeen (zie Mattheüs 25:31-46; Openbaring 20:12-15).

Maar was Salomo ''echt'' gemoedelijk en verzoend met het leven? En wat ''heeft'' hij Christenen te bieden?

In dit bijzonder boek tackelt Salomo ultieme vragen – dezelfde soort die vandaag bij u opkomen als u de tijd neemt om serieus na te denken. Hij vraagt: “Waarom proberen moeite te doen als de resultaten tijdelijk zijn en daarom zinloos? Waarom geld, roem, macht en bezittingen zoeken, die je niet tevreden stellen? Waarom je over iets zorgen maken als zowel de slechten als de wijzen eindigen in het graf?” Zijn antwoord? God beschikt over mensen naar gelang Hij ziet of ze passen. Salomo wil dat u berust in het geloof in de wil van een onafhankelijke God!

De door hem veel gebruikte term “dwaasheid” betekent dat leven onder de zon “ijdel” is want het is niet ''permanent''. Dit thema doordrenkt het boek. Hij zegt: “Generaties gaan, generaties komen” (1:4), dat “er geen herinnering is aan dingen van vroeger” (1:11) en dat iemand zoals “hij is gekomen” op deze wereld tijdens de geboorte, terug zal keren, niets meenemend (5:15). In hoofdstuk 3, verzen 1-15, somt Salomon dingen op, die continu veranderen. Mensen worden geboren en sterven daarna, planten worden geplant en daarna gerooid, dingen worden afgebroken, andere dingen worden opgebouwd. Dingen worden hersteld, andere dingen worden verscheurd, sommige dingen worden bewaard, andere dingen worden weggegooid, er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen – enzovoort. Het leven gaat heen en weer. Niets blijft zoals het is. Om die reden moeten we ons losjes aan dingen vasthouden. Inspanningen om permanent resultaat te krijgen, zijn frustrerend en uiterst vruchteloos.

Salomo zegt dat het opstapelen van weelde en bezittingen dwaasheid is omdat je ze niet mee kunt nemen. In de plaats van het stellen van hoop in iets onder de zon, dringt hij er bij u op aan om te vertrouwen in de Schepper ervan. Hoe verbetert dat het leven? Nou, niet alleen maakt dat verschil in het oordeel maar het biedt ook een actuele levensfilosofie die je bevrijdt van zorgen en gepieker. Omdat God “de mens inzicht in de tijd heeft gegeven” (3:11), kunt u vooruit kijken naar een tijd waarin tijdelijke dingen vergeten zullen zijn. En op een dag zal het werk van God – dat nu onzinnig lijkt – doorgrond worden. “God heeft alles wat er is de goede plaats in de tijd gegeven, en ook heeft hij de mens inzicht in de tijd gegeven. Toch kan de mens het werk van God niet van begin tot eind doorgronden” (3:11). Je kunt je geestelijk ontspannen – alles zal bekend worden gemaakt in Zijn tijd.

Omdat wat je hier doet gevolg heeft voor de eeuwigheid moet je oppassen en zorgvuldig zijn in wat je doet. Maar je moet niet de beloningen voor de ''voltooiing'' verwachten voordat het tijd daarvoor is. Noch moet je in een eindige wereld als een dwaas zwoegen om duurzame bevrediging in iets te vinden.

Omdat, zoals Salomon duidelijk maakte, moeite doen om het onmogelijke te bereiken dwaasheid is, adviseert hij gemoedelijk te leven, verantwoord en bescheiden te werken zodat bereikt wordt wat terecht voor elkaar moet komen, en te genieten van Gods eenvoudige giften. Hij wil dat je je over morgen geen zorgen maakt noch dat je je vandaag dood werkt! Luister eens naar deze verhelderende passage:

<blockquote>“Het is daarom nog maar het beste voor een mens dat hij zich aan eten en drinken te goed doet en volop geniet van alles wat hij moeizaam heeft verworven. En ook dat, zo heb ik ingezien, is in de hand van God.” (2:24, zie ook 3:12-13, 5:18, 8:15 en 9:7-8).</blockquote>

In deze verzen komt één thema steeds weer bovendrijven: geniet van eten en drinken en het eenvoudig vermaak in het leven. Maar bedenk dat ook die niet van lange duur zijn: je eet en bent zat maar even later heb je weer honger (zijn frequente benoeming van eten en drinken benadrukt de tijdelijkheid der dingen). Hou op met het piekeren over dat wat niet veranderd kan worden. Eet goed en heb een fijne tijd (bedenkt dat wat je ook doet, op een dag beoordeeld zal worden; zie 12:14).

Waar gaat Prediker dus over? Na een uitbundig leven, na excessief werken om duurzame roem en geluk te vergaren, na zichzelf te hebben gewenteld in zonde, kon Salomo alleen maar zeggen: “ik was het leven beu … ja, ik was helemaal klaar met al mijn werk.” Waarom? Omdat hij inzag dat uiteindelijk alles wat hij deed niets meer was dan “dwaasheid en ergernis” (2:17-18).

Salomo schreef om u te helpen aan dit inzicht. Prikkelt Prediker u om te denken over het leven zoals het gelovigen dat betaamt te doen? Zo niet, lees het dan nog eens– keer op keer. Het is de tijd waard dat te doen!

Plicht en eerbied

Kathyyee — Tue, 28 Sep 2021 16:22:20 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Duty and Honor}}Enkele jaren geleden nam ik in Jackson, Mississippi, deel aan een discussie met een aantal zakenmannen. Gedurende het gesprek had een van de man...'

{{info|Duty and Honor}}Enkele jaren geleden nam ik in Jackson, Mississippi, deel aan een discussie met een aantal zakenmannen. Gedurende het gesprek had een van de mannen het over een man die niet bij de vergadering aanwezig was. Hij zei: “Hij is een eerbiedwaardige man.” Toen ik deze opmerking hoorde, spitsten zich mijn oren want ik meende even te horen dat er buitenlands werd gesproken. Ik besefte dat ik middenin het Diepe Zuiden was waar oude gebruiken niet geheel zijn verdwenen, desondanks kon ik het niet meteen vatten dat iemand vandaag de dag het woord ''eerbied'' gebruikt als term om iemand te beschrijven. De term ''eerbied'' is een beetje archaïsch geworden. We kunnen denken aan de beroemde speech die generaal Douglas MacArthur in West Point gaf getiteld: “Plicht, eerbied, land,” maar dat was meer dan een halve eeuw geleden. Tegenwoordig, is het woord eerbied nagenoeg verdwenen uit de Engelse taal. Vrijwel de enige keer dat ik dat woord nog in druk zie, is op bumperstickers die melden dat de eigenaar van het voertuig een kind heeft dat op de “Lijst van Eerbied” staat, maar “Lijst van Eerbied” is mogelijk het laatste, rudimentair overblijfsel van een vergeten begrip.

Ik spreek over eerbied omdat het woordenboek het woord ''eerbied'' opnoemt als belangrijkste synoniem voor het woord ''integriteit''. Mijn aandacht in dit artikel gaat naar de vraag: “Wat betekent integriteit?” Als we gebruik maken van alledaagse definities die lexicografen ons geven en zoals we die kunnen vinden in Webster’s woordenboek, lezen we verschillende bijdragen. In eerste instantie wordt integriteit gedefinieerd als “compromisloze naleving van moraal en ethische principes.” Ten tweede, integriteit betekent “rechtschapenheid, degelijkheid van karakter.” Ten derde, integriteit betekent “eerlijkheid.” Ten vierde, betreft integriteit een “ongeschonden of complete toestand”. Ten vijfde en tot slot, integriteit betekent “onaangetast qua karakter”.

Deze definities beschrijven personen die bijna zo zeldzaam zijn als het gebruik van het woord ''eerbied''. In de eerste plaats zou integriteit iemand beschrijven die we “een principieel persoon” noemen. Iemand die een principieel persoon is, zo definieert het woordenboek, is iemand die compromisloos is. Diegene is niet compromisloos in elke onderhandeling of discussie over belangrijke zaken maar is compromisloos ten aanzien van moraal en ethische principes. Zo iemand plaatst principes voor persoonlijk gewin. Het soort compromis is een deugd in een politiek correcte cultuur waarvan de politieke correctheid zelf aanpasbaar is met het waarde bepalend bijvoeglijk naamwoord politiek. Om ''politiek'' te zijn, moet je vaak iemand zijn die om alles compromissen sluit ook als het om principes gaat.

We zien ook dat integriteit verwijst naar de degelijkheid van het karakter en naar eerlijkheid. Als we bijvoorbeeld naar het Nieuwe Testament kijken, in de brief van Jakobus, geeft Jakobus een opsomming van waarden die in een Christelijk leven aanwezig horen te zijn. In het vijfde hoofdstuk van deze brief, in vers 12, schrijft hij: “Maar bovenal, broeders en zusters, zweer geen enkele eed, niet bij de hemel, niet bij de aarde, nergens bij. Laat uw ja ja zijn, en uw nee nee, anders zult u ervoor gestraft worden.<ref>Tenzij anders vermeld zijn Bijbelteksten geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref>” Hier verheft Jakobus de betrouwbaarheid van wat iemand zegt, de simpele uitspraak van een ja of een nee, als een deugd die boven alles staat. Wat Jakobus bedoelt is dat integriteit een soort eerlijkheid vereist, die inhoudt dat als we zeggen iets te gaan doen, ons woord ons verbond is. We hebben geen heilige eden en geloftes nodig om vertrouwd te worden. Integere mensen kunnen vertrouwd worden op basis van wat ze zeggen.

In onze cultuur zien we keer op keer het verschil tussen een politicus en een staatsman. Iemand die ik ken gaf dat verschil in de volgende bewoording weer: een politicus is iemand die kijkt naar de eerstvolgende verkiezing terwijl een staatsman iemand is die kijkt naar de volgende generatie.

Er zit, toegegeven, een soort verkapt cynisme in zo’n verschil. Het idee dat politici mensen zijn die waardes of principes als compromis inzetten om verkozen te worden of om aan te blijven. Zo’n tekortkoming in waarden wordt niet alleen bij politici gevonden, maar ook dagelijks in de kerken die soms vol lijken te zitten met geestelijken die gretig bereid zijn om rond de evangelische waarheid een compromis aan te gaan ten gunste van hun huidige populariteit. Dat is dezelfde tekortkoming aan integriteit als die waardoor het volk Israël in het Oude Testament ten onder ging toen valse profeten dat verkondigden waarvan ze wisten dat de mensen het wouden horen, in plaats van wat God hen had opgedragen om te zeggen. Dat is de kern van het gebrek aan integriteit.

Als we het Nieuwe Testament erbij pakken, kijken we naar het voorbeeld bij uitstek als het gaat om een gebrek aan integriteit bij het oordeel over Jezus door de Romeinse prefect Pontius Pilatus. Na het onderzoeken en ondervragen van Jezus, deed Pilatus richting de tierende menigte de aankondiging: “Ik vind niets waaraan deze man schuldig is.” Toch, na deze verklaring, was Pilatus bereid om de Onberispelijke uit te leveren aan de razende meute. Dat was een duidelijk daad van politiek compromitteren waar principes en ethiek het raam uit werden gegooid om een hongerige menigte tevreden te stellen.

Terug naar het Oude Testament, naar de ervaringen van de profeet Jesaja zoals genoteerd in hoofdstuk 6 van dat boek. We herinneren ons dat Jesaja zag dat de Heer zat op een hoogverheven troon terwijl serafs de trisagion zongen: “Heilig, heilig, heilig.” In reactie op deze verschijning riep Jesaja: “Wee mij!,” waarmee hij een vloek over zichzelf uitriep. Hij zei dat “ik verga<ref>Herziene Bijbelvertaling (HBV)</ref>” is de reden voor deze vloek. Wat Jesaja op dat moment ervoer was menselijk verval. Voordat hij deze visie had, werd Jesaja mogelijk gezien als de meest rechtschapen mens van het land. Hij was zeker van en vol vertrouwen in zijn eigen integriteit. Alles werd bijeen gehouden door zijn deugdzaamheid. Hij beschouwde zichzelf als een compleet mens maar zodra hij het ultieme voorbeeld en de norm voor integriteit en deugdzaamheid zag in het karakter van God, ervoer hij verval. Hij scheurde uiteen bij de naden toen hij besefte dat zijn integriteitsgevoel op z’n best huichelarij was.

Calvijn gaf aan dat dit het algemeen lot is voor menselijke wezens die zolang ze hun blik richting op het horizontale ofwel het aardse niveau van ervaringen, in staat zijn zichzelf te feliciteren en zichzelf te zien, met alle vleierij, als net iets minder dan halfgoden. Maar zodra ze hun blik richting de hemel richten en ook maar voor een moment bedenken wat voor soort wezen God is, staan ze te sidderen en te beven terwijl ze compleet ontdaan worden van elke illusie omtrent hun integriteit.

De Christen moet het karakter van God weergeven. De Christen mag geen compromis aangaan met betrekking tot ethische principes. De Christen is opgeroepen om iemand van eerbied te zijn, op wiens woord men kan vertrouwen.

Noot van de vertaler

<references/>

Pijn: Gods megafoon

Kathyyee — Fri, 10 Sep 2021 15:33:22 GMT

Kathyyee: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Pain: God's Megaphone}}Al zestig jaar zijn opeenvolgende generaties geholpen door wat C.S. Lewis<ref>Britse predikant Clive Staples Lewis (1898 – 1963)</ref> ...'

{{info|Pain: God's Megaphone}}Al zestig jaar zijn opeenvolgende generaties geholpen door wat C.S. Lewis<ref>Britse predikant Clive Staples Lewis (1898 – 1963)</ref> schreef over het onderwerp pijn en lijden. Het duurzaam voordeel is grotendeels te danken aan het feit dat hij het “probleem” voorzag van een degelijke dosis Christelijk realisme. Dat medicijn zou nu wel eens belangrijker kunnen zijn dan ooit. Het is niet ongewoon om te zien hoe televisiepredikanten hun publiek informeren dat God “niet wil dat u ziek bent.” Het is moeilijk voorstelbaar dat zo’n bewering een bemoediging is voor chronische MS-patiënten die aan de rolstoel gekluisterd zijn. Op z’n best zijn zulke predikanten een beetje in de war. De Bijbel maakt een duidelijk onderscheid tussen het nu van onze aardse bedevaart en het dan van ons hemels thuis. Er zal een dag komen dat er nooit meer dood, rouw, verdriet of pijn zal zijn. Maar zoals elke nuchtere waarnemer van de staat van de mensheid zal erkennen, die dag is nog niet gekomen. Terwijl de meesten van ons niet geconfronteerd zijn met “de hartbrekende sleur van monotone ellende”, zoals Lewis het noemt, blijven maar weinig onder ons onberoerd door allerlei soorten beproevingen.

Hoewel de beproeving kan verschijnen in de vermomming van een vijand, kan blijken dat deze in werkelijkheid een vriend is. De Bijbelse schrijver Johannes moedigt zijn lezers aan om bij de confrontatie met beproevingen deze te verwelkomen als vrienden in plaats van er kwaad over te zijn als waren het indringers. In plaats van weg te lopen en zich te verbergen moeten we de confrontatie aangaan met het besef dat ze komen om ons te testen en ons te verbeteren. Lewis beargumenteert niet dat lijden op zich goed is. In de plaats daarvan wijst hij op de verlossende, zalig makende effecten van het lijden.

Tweeëndertig jaar pastorale zorg hebben me in direct contact gebracht met degenen van wie de ervaringen met pijn en leed ware genade bleken te zijn. Ik denk aan een kernfysicus in onze kerk in Schotland, die de dienst bijwoonde uit eerbied voor zijn vrouw en drie jonge dochters. Hij luisterde naar de preek met een houding van beleefde onverschilligheid, hij nam een exemplaar van John Stotts ''Basischristendom''<ref>Oorspronkelijke titel: ‘Basic Christianity’</ref> aan maar bleef veilig in zijn wetenschappelijke schulp. Pas toen zijn vierde kind, een zoon, na elf maanden stierf, klonk de megafoon. Met de erkenning dat zijn wereldbeeld tekortschoot om met tragedie en verlies om te gaan, stapte hij over zijn schaduw heen en vond zichzelf terug in de omarming van de God die er altijd is. Via deze echt noodzakelijke beproeving overwon God zijn rebelse wil en bracht Hij hem naar het vredesoord.

Ook is waar dat God leed gebruikt om Zijn kinderen weg te lokken van mogelijke bronnen van valse vreugde. De Christen kan loom worden in de zon maar zal niet wegdommelen in het vuur of in de overstroming. Ieder van ons moet erkennen dat het gemakkelijk is om weinig aan God te denken als alles aan de buitenkant goed lijkt te gaan. Maar wat doet zich een kans voor als bijvoorbeeld een biopsie positief blijkt te zijn. Een plotselinge angstexplosie gooit elke illusie van zelfredzaamheid aan diggelen. Het is de vriendelijkheid van God om ons wakker te schudden en ons te brengen naar de plek van de afhankelijkheid.

Onze pijnervaringen, mits gezegend, zullen ons bewust maken van de beproevingen die anderen ondergaan en zorgen voor mildheid in onze daden. Als onze pijn en teleurstellingen de gelegenheid worden om onze harten te verzachten, kunnen we het privilége verwachten dat we de zwakheden van anderen mee kunnen dragen. Jezus, de Hoofdherder, onze grote Hogepriester, is er een “die met onze zwakheden kan meevoelen”<ref>Hebreeën 4:15</ref> <ref>Tenzij anders aangegeven zijn Bijbelteksten geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref> en Hij liet ons een voorbeeld na, dat we zouden moeten navolgen. Het zou ons flink moeten bezighouden als zij die zijn opgeroepen tot het onderwijzen en leiden van anderen, falen in het tonen van zachtmoedigheid en meelevendheid voor zij die zwak of angstig zijn. Hoewel ik het onderwerp lijden slechts heb aangestipt, is het meteen duidelijk dat God de eenzame uren in het midden van de nacht gebruikt om ons lessen te leren die we overdag in volle gezondheid nooit zouden hebben geleerd<ref>Hint: Zie dit in overdrachtelijke zin</ref>. We staan op om de opmerking van William Cowper<ref>Britse dichter (1731-1800)</ref> te bevestigen dat “achter een fronsende voorzienigheid, God een vriendelijk gezicht verbergt.”

Dit is slechts het puntje van de ijsberg wat dit onderwerp betreft. Ik moet de lezer achterlaten met twee dingen om over na te denken. Ten eerste, kijk eens hoe leed en pijn meestal Gods tuchtmaatregelen zijn en hoe in deze tucht we bewijs en een verzegeling vinden voor onze adoptie (zie Hebreeën 12:6). Ten tweede, kijk eens naar het corrigerend element van de vernedering waarnaar de psalmist verwijst (Psalmen 119:67, 71).

Lewis helpt ons te beseffen dat wanneer de megafoon van pijn klinkt in onze levens of in de levens van onze ongelovige vrienden en buren, we niet mogen reageren met een soort oppervlakkige triomfalisme of een afdaling in de afgrond van het pessimisme. Als zij van wie de levens zijn gemarkeerd met stille wanhoop, die pijnlijk besef hebben van hun beproevingen en lijden, de Christenen gaan opzoeken voor hulp, is dat niet omdat we kennelijk levens leven die vrij zijn van beproevingen maar omdat we eerlijk zijn over ons eigen leed en problemen. We zullen niet proberen antwoord te geven op elke vraag want we weten dat God Zijn geheimen heeft (Deuteronomium 29:28). We zullen bevestigen dat zelfs in het mysterie van Zijn doelen we de zekerheid van Zijn liefde weten, en we zullen zoeken hoe anderen bekend te maken met onze God die onze zorgen en ons lijden deelt.

<references />

Bestrijden van het ongeloof van valse schaamte

Kathyyee — Fri, 10 Sep 2021 15:21:46 GMT

Kathyyee:

{{info|Battling the Unbelief of Misplaced Shame}}

<blockquote>'''2 Timotheüs 1:6-12'''<ref>Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) van 2004</ref>.</blockquote>

Daarom spoor ik je aan het vuur brandend te houden van de gave die God je schonk toen ik je de handen oplegde. 7 God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven, maar een geest van kracht, liefde en bezonnenheid. 8 Schaam je er dus niet voor om van onze Heer te getuigen; schaam je ook niet voor mij, die omwille van hem gevangenzit, maar deel in het lijden voor het evangelie, met de kracht die God je geeft. 9 Hij heeft ons gered en ons geroepen tot een heilige taak, niet op grond van onze daden, maar omdat hij daartoe uit genade besloten had. Deze genade was ons al vóór alle tijden gegeven in Christus Jezus, 10 maar nu is ze bekend geworden doordat onze redder Christus Jezus is verschenen, die de dood heeft vernietigd en onvergankelijk leven heeft doen oplichten door het evangelie. 11 Van dit evangelie ben ik verkondiger, apostel en leraar; 12 daarom moet ik dit alles ondergaan. Maar ik schaam mij niet, want ik weet in wie ik mijn vertrouwen heb gesteld en ben ervan overtuigd dat hij bij machte is om wat mij is toevertrouwd te bewaren, tot de grote dag aanbreekt.

'''De definitie en oorzaken van schaamte'''

Laat ons beginnen met een uit het woordenboek gehaalde definitie van schaamte. Schaamte is de pijnlijke emotie veroorzaakt door een besef van schuldgevoel, tekortkoming of ongepastheid.

Laat me een voorbeeld geven van elk van deze oorzaken.

#Als eerste, schuldgevoelens als oorzaak van schaamte. Stel dat je tegen je geweten handelt en informatie achterhoudt bij je belastingaangifte. Een aantal jaren heb je er geen last van omdat je er niet meer bewust van bent en je niet betrapt werd. Maar dan moet je je verantwoorden bij de Belastingdienst en wordt het publiekelijk bekend dat je loog en belasting ontdook. Je schuld is bekend. Bij deze publiekelijke afkeuring voel je pijnlijke schaamte.
#Of neem de oorzaak tekortkoming. Stel dat je tijdens de Olympische Spelen uitkomt voor een klein land waar je vrij goed bent op de 3.000 meter. Dan strijd je voor duizenden mensen in Seoul en de wedstrijd is zo zwaar dat wanneer je met de laatste ronde begint, je een complete ronde achterligt op alle anderen. Je moet de race helemaal alleen uitlopen terwijl iedereen naar je kijkt. Hier is geen sprake van schuldgevoel. Maar de vernedering en schaamte kunnen enorm zijn.
#Of neem de oorzaak ongepastheid. Je bent uitgenodigd voor een feest en ter plekke ontdekt je dat je de verkeerde kleren aan hebt. Hieraan liggen ook geen kwade bedoelingen ten grondslag. Het is slechts een sociale blunder, ongepastheid waardoor je je belachelijk en beschaamd voelt.

'''Terechte versus valse schaamte'''

Een van de dingen die opvallen bij deze definitie van schaamte is dat er terechte schaamte is en schaamte die onterecht is. Er bestaan situaties waarin schaamte precies dat is wat we behoren te voelen. En er zijn situaties waarin we dat niet zouden moeten voelen. De meeste mensen zullen zeggen dat een leugenaar zich behoort te schamen. En de meeste mensen zullen waarschijnlijk zeggen dat de langeafstandsloper die echt z’n best deed, zich niet hoeft te schamen; teleurstelling zou gezond zijn maar schaamte niet.

Laat me met behulp van de Schrift deze twee soorten schaamte uiteenzetten. De Bijbel maakt zeer duidelijk dat er een schaamte is die we behoren te hebben en een schaamte die we niet behoren te hebben. De ene soort noem ik “valse schaamte” en de andere “terechte schaamte.”

Valse schaamte (de soort die we niet zouden moeten hebben) is de schaamte die je voelt als er geen goede reden voor is om het te voelen. Bijbels betekent dit dat hetgeen waarvoor je je schaamt God niet onteert, of het IS wel onterend voor God maar je kunt er niets aan doen. Anders gezegd, valse schaamte is schaamte voor iets wat goed is – iets wat God niet onteert. Of het is schaamte voor iets slechts zonder dat je gezondigd hebt. Dat is het soort schaamte dat we niet hoeven hebben.

Terechte schaamte (de soort die je hoort te hebben) is de schaamte die je voelt als er een goede reden voor is. Bijbels betekent het dat we ons schamen voor iets omdat onze betrokkenheid erbij onterend voor God was. We horen ons te schamen als we er met onze houdingen of daden voor gezorgd hebben dat er schande over God komt.

Ik wil er zeker van zijn dat u ziet hoe belangrijk God is in dit onderscheid tussen valse schaamte en terechte schaamte. Of het wel of niet door ons toedoen komt dat God vereerd of dat God onteerd wordt, maakt het verschil. Als we schaamte met wortel en al willen bestrijden, moet we weten hoe het verband houdt met God. En we MOETEN schaamte bij de wortel bestrijden – alle schaamte. Want zowel valse schaamte als terechte schaamte kan ons verlammen als we niet weten hoe het bij de wortel aan te pakken.

Laten we daarom kijken in teksten van de Schrift naar voorbeelden van valse schaamte en voorbeelden van terechte schaamte.

'''Valse schaamte'''

'''2 Timotheüs 1:8'''

<blockquote>Schaam je er dus niet voor om van onze Heer te getuigen; schaam je ook niet voor mij, die omwille van hem gevangenzit, maar deel in het lijden voor het evangelie, met de kracht die God je geeft.</blockquote>

Wat deze tekst zegt is: wanneer je schaamte voelt omdat je getuigt van Jezus, heb je valse schaamte. We moeten ons daarvoor niet schamen. Christus is vereerd wanneer wij goeds over hem spreken. En hij is onteerd door angstig zwijgen. Dus het is niet beschamend om te getuigen maar wel beschamend dat niet te doen.

Ten tweede zegt de tekst dat als je je schaamt wanneer een vriend van je in moeilijkheden zit (in dit geval: in de gevangenis) in het belang van Jezus, dan is je schaamte misplaatst. De wereld kan dat zien als een teken van zwakte en verslagenheid. Maar Christenen weten wel beter. God wordt vereerd door de moed van zijn dienaren om in zijn naam naar de gevangenis te gaan. We hoeven ons niet te schamen wanneer we in verband worden gebracht met iets wat God op deze manier eert, ongeacht hoeveel minachting de wereld ons toewerpt.

'''Marcus 8:38'''

<blockquote>Wie zich tegenover de trouweloze en zondig mensen van deze tijd schaamt voor mij en mijn woorden, zal merken dat de Mensenzoon zich ook voor hem schaamt, wanneer hij komt in het gezelschap van de heilige engelen en bekleed met de stralende luister van zijn Vader.</blockquote>

Schaamte is misplaatst als we het voelen vanwege de persoon of de woorden van Jezus. Als Jezus zegt: “Heb uw vijanden lief,” en anderen lachen en noemen dat onrealistisch, hoeven we ons niet te schamen. Als Jezus zegt: “Overspel is zonde,” en vrijgevochten yuppies beweren dat dit uit de tijd is, hoeven we ons niet te schamen als we achter Jezus staan. Dat zou valse schaamte zijn want de woorden van Jezus zijn waar en God-vererend, ongeacht hoe belachelijk de wereld ze wil laten lijken.

'''1 Petrus 4:16'''

<blockquote>Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag die naam tot eer van God.</blockquote>

Lijden en verweten worden en belachelijk gemaakt worden als een Christen is geen gelegenheid voor schaamte want het is een gelegenheid om God te vereren. Anders gezegd, in de Bijbel is het criterium voor wat terechte schaamte en wat valse schaamte is, niet hoe belachelijk of hoe slecht het lijkt voor de mensen, maar of u feitelijk God looft.

Dit is zeer belangrijk om te begrijpen! Want veel waarvoor we ons schamen, komt niet doordat we door ons toedoen God onteren maar doordat we faalden om ons voor te doen zoals de mensen dat graag willen. Veel van onze schaamte is niet op God gericht maar egocentrisch. Zolang we daarop geen goede greep krijgen, zullen we niet in staat zijn om het probleem van schaamte bij de wortel aan te pakken.

'''Romeinen 1:16'''

<blockquote>Voor dit evangelie schaam ik mij niet, want het is Gods reddende kracht voor allen die geloven.</blockquote>

De reden dat schaamte voor het evangelie valse schaamte is, komt omdat het evangelie tot aan de redding de grote kracht van God is. Het evangelie maakt God groot en vernedert de mens. Daarom lijkt het evangelie voor de wereld helemaal niet op iets krachtigs. Het lijkt op zwakheid (door mensen te vragen om als kinderen te zijn en op Jezus te vertrouwen in plaats van op eigen benen te staan). Maar voor zij die geloven is het de kracht van de almachtige God om zondaren te redden.

'''2 Korintiërs 12:9-10'''

Jezus zegt (tegen Paulus):

<blockquote>‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.’ Dus laat ik mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.</blockquote>

Gewoonlijk zijn zwakheden en beledigingen grond voor schaamte. Maar voor Paulus zijn het gelegenheden voor verheerlijking. Paulus vindt dat schaamte voor zijn zwakheden en schaamte vanwege beledigingen en vervolgingen valse schaamte zijn. Waarom? Omdat de kracht van Christus geperfectioneerd is in Paulus’ zwakheid.

Uit al deze teksten concludeer ik dat het Bijbels criterium voor valse schaamte extreem op God is gericht. Het Bijbels criterium luidt: schaam je niet voor iets wat God vereert ongeacht hoe zwak of belachelijk het je doet lijken in de ogen van ongelovigen.

'''Terechte schaamte'''

Diezelfde God-gerichtheid zullen we zien als we kijken naar enkele teksten die als voorbeeld dienen voor terechte schaamte.

'''1 Korintiërs 15:34'''

<blockquote>Kom tot bezinning, zoals het u betaamt, en zondig niet langer. Sommigen van u hebben geen enkele kennis van God. U moest u schamen.</blockquote>

Hier zegt Paulus dat deze mensen schaamte zouden moeten voelen. “U moest zich schamen.” Hun schaamte zou terecht zijn als ze hun zorgwekkend gebrek aan kennis over God zouden zien en hoe dat hen gebracht heeft bij een valse leer (geen wederopstanding) en zonde in de kerk. Met andere woorden, terechte schaamte is schaamte voor wat God onteert – onwetendheid over God, zonde tegen God, valse geloven over God.

'''1 Korintiërs 6:5'''

De Christenen gingen naar wereldlijke rechtbanken om onderlinge geschillen te beslechten. Paulus wijst hen terecht.

<blockquote>U moest u schamen. Is er dan niet één wijs mens onder u die tussen broeders en zusters uitspraak kan doen?</ blockquote>

Alweer zegt hij dat ze zich zouden moeten schamen: “U moest u schamen.” Hun schaamte zou terecht zijn omdat hun gedrag God in diskrediet brengt doordat ze onderling ruzie maken en hulp zoeken bij de goddelozen om hun ruzie te beslechten. Terechte schaamte is de schaamte die je voelt omdat je betrokken was bij het onteren van God.

En laten we de volgende consequentie niet over het hoofd zien: deze mensen deden hun best om sterk en rechtvaardig te lijken. Ze wouden door mensen rechtvaardig bevonden worden. Ze wouden in de rechtszaal winnaars zijn. Ze wouden niet als rechtelozen onder de voet gelopen worden. Dat zou zwak en schaamtevol lijken. Dus in hun poging om schaamte voor de wereld te vermijden, gingen ze zich gedragen op een manier die God als schaamtevol betracht.

Het punt is: als je God onteert, zou je je moeten schamen ongeacht hoe sterk, wijs of rechtvaardig je bent in de ogen van de mensen.

'''Ezechiël 43:10'''

<blockquote>Mensenkind, vertel het volk van Israël over de tempel, zodat ze zich schamen over hun wandaden, en laat ze het model nameten.</blockquote>

God zegt dat Israël zich moet schamen voor hun wandaden. Zonde is altijd een goede reden voor schaamte omdat zonde gedrag is dat God onteert.

(Zie ook Romeinen 6:21; 2 Thessalonicenzen 3:14 voor meer voorbeelden van terechte schaamte.)

Op basis van al deze teksten mogen we concluderen dat het Bijbels criterium voor valse schaamte en voor terechte schaamte niets anders dan pure God-gerichtheid is.

Het Bijbels criterium voor valse schaamte luidt: schaam je niet voor iets wat God vereert ongeacht hoe zwak, belachelijk of verkeerd het je doet lijken in de ogen van de mensen. En schaam je niet voor ongelukkige omstandigheden waarin je God niet onteerd hebt.

Het Bijbels criterium voor terechte schaamte luidt: SCHAAM je voor de ontering van God door jouw toedoen ongeacht hoe sterk, wijs of rechtvaardig het je laat lijken in de ogen van de mensen.

Hoe strijd je dus tegen deze pijnlijke emotie die we schaamte noemen? Het antwoord is dat we ertegen strijden door te strijden tegen het ongeloof dat het in stand houdt. En we vechten voor het geloof in Gods beloften die schaamte overwinnen en ons bevrijden van haar pijn.

'''Drie voorbeelden van strijd tegen valse schaamte'''

Laat me dit toelichten met drie voorbeelden.

'''1. Als terechte schaamte te lang aanhoudt'''

In dit geval van terechte schaamte voor zonde is het goed dat het pijnlijk is, maar deze pijn moet niet blijvend worden. Als het dat wel doet, komt dat door het ongeloof in de beloftes van God.

Bijvoorbeeld, een vrouw komt naar Jezus in het huis van een Farizeeër, huilt en wast zijn voeten. Ongetwijfeld voelde ze schaamte toen Simon met zijn ogen voor de aanwezigen aanduidde dat deze vrouw een zondaar was en dat het niets voor Jezus was dat zij hem aanraakte. Ze was inderdaad een zondaar. Er was een plek voor echte schaamte. Maar niet al te lang. Jezus zei: “Uw zonden zijn vergeven” (Lucas 7:48). Toen de gasten hierover morden, hielp hij haar geloof een handje en zie: “Uw geloof heeft u gered; ga in vrede” (v. 50).

Hoe hielp Jezus haar om de verlammende effecten van schaamte te bestrijden? Hij gaf haar een belofte: “Uw zonden zijn vergeven! Uw geloof heeft u gered. Uw toekomst zal in vrede zijn.” Bij haar ging het dus om het geloof. Zou ze de afkeuring van de boos kijkende gasten geloven? Of zou ze geloof hechten aan de bevestigende woorden van Jezus dat haar schaamte nu wel genoeg is geweest? Ze is vergeven. Ze moge gaan in vrede.

Dat is de manier waarop een ieder van ons moet strijden tegen de effecten van terechte schaamte die te langdurig dreigen te worden en ons verlammen. We moeten strijden tegen het ongeloof door ons te hechten aan beloftes zoals,

<blockquote>Maar bij u is vergeving, daarom eert men u met ontzag. (Psalmen 130:4)</blockquote>

<blockquote>Zoek de HEER nu hij zich laat vinden, roep hem terwijl hij nabij is. Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten, laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien. Laat hij terugkeren naar de HEER, die zich over hem zal ontfermen; laat hij terugkeren naar onze God die hem ruimhartig zal vergeven. (Jesaja 55:6)</blockquote>

<blockquote>Belijden we onze zonden, dan zal hij, die trouw en rechtvaardig is, ons onze zonden vergeven en ons reinigen van alle kwaad. (1 Johannes 1:9)</blockquote>

<blockquote>Christus Jezus is in de wereld gekomen om zondaars te redden. Ik was de eerste. (1 Timotheüs 1:15)</blockquote>

<blockquote>Van hem getuigen alle profeten dat iedereen die hem gelooft door zijn naam vergeving van zonden krijgt. (Handelingen 10:43; 13:39)</blockquote>

'''2. Schaamte voelen voor iets wat God verheerlijkt'''

Het tweede voorbeeld van strijd tegen schaamte is het voorbeeld van schaamte voelen voor iets wat niet eens slecht is maar in feite God verheerlijkt – zoals Jezus of het evangelie.

Onze tekst laat zien hoe Paulus strijdt tegen valse schaamte. In vers 12 zegt hij: “Daarom moet ik dit alles ondergaan. Maar ik schaam mij niet, want ik weet in wie ik mijn vertrouwen heb gesteld en ben ervan overtuigd dat hij bij machte is om wat mij is toevertrouwd te bewaren, tot de grote dag aanbreekt.”

Paulus maakt zeer duidelijk dat de strijd tegen valse schaamte de strijd tegen ongeloof is. “Maar ik schaam mij niet WANT IK WEET IN WIE IK MIJN VERTROUWEN HEB GESTELD.” Schaamtegevoelens voor Christus, het evangelie en christelijke ethiek bestrijden we door te strijden tegen ongeloof in de beloftes van God. Geloven wij dat het evangelie de kracht van God is om verlossing te bereiken? Geloven wij dat Christus’ kracht geperfectioneerd is in onze zwakte? De strijd tegen valse schaamte is de strijd tegen het niet geloven in de beloftes van God.

'''3. Schaamte voelen voor iets wat we niet gedaan hebben'''

Ten slotte het laatste voorbeeld van de strijd tegen schaamte is het voorbeeld waarin anderen ons schaamte proberen op te dringen voor ongelukkige omstandigheden terwijl we in feite geen aandeel in de ontering van God hadden.

Het overkwam Jezus. Ze noemden hem een wijnzuiper en een vreetzak. Ze noemden hem tempelvandaal. Ze noemden hem een hypocriet: Anderen heeft hij gered, maar zichzelf redden kan hij niet.<ref>Mattheüs 27:42</ref> Dit allemaal met als doel Jezus op te zadelen met schaamte die hij niet hoefde te dragen.

Hetzelfde overkwam Paulus. Ze noemden hem waanzinnig toen hij zichzelf voor de rechtbank verdedigde. Ze noemden hem een vijand van de Joodse gebruiken en een overtreder van het oude verbond. Ze zeiden dat hij de mensen leerde om te zondigen want er was toch volop genade. Dit allemaal om hem schaamte te bezorgen, die hij niet hoefde te dragen.

En het is u overkomen. En het zal weer gebeuren. Hoe strijd u tegen deze valse schaamte? Door te geloven in de beloftes van God dat uiteindelijk alle pogingen om ons te beschamen, zullen mislukken. Het mag zo zijn dat we nu worstelen om erachter te komen waarvoor we ons behoren te schamen en waarvoor niet. Maar God heeft voor ons een belofte voor beide situaties:

<blockquote>Maar Israël wordt door de HEER gered, hij brengt redding voor eeuwig. Julie staan niet te schande en worden niet gehoond, in alle eeuwigheid niet. (Jesaja 45:17; 49:23)</blockquote>

<blockquote>Want de Schrift zegt: ‘Wie in hem gelooft, komt niet bedrogen uit.’ (Romeinen 10:11; 9:33)</blockquote>

Anders gezegd, voor al het kwaad, misleidende oordelen en kritiek die anderen gebruiken om ons schaamte te geven die niet door ons gedragen hoeft te worden, en voor alle verdriet en geestelijke strijd die dat oplevert, staat de belofte recht overeind, dat ze uiteindelijk geen succes zullen hebben. Alle kinderen van God zullen rechtvaardig worden bevonden. De waarheid zal bekend zijn. En niemand die zijn hoop vestigt op de beloften van God zal beschaamd worden.

Noot van de vertaler

<references />