Bijbelse Boeken en Preken - Gebruikersbijdragen [nl]

Relatiebreuken

Pcain — Mon, 12 Oct 2026 19:00:21 GMT

Pcain: Relatiebreuken hernoemd naar Vier beloftes voor onze relatiebreuken

#DOORVERWIJZING [[Vier beloftes voor onze relatiebreuken]]

Vier beloftes voor onze relatiebreuken

Pcain — Mon, 12 Oct 2026 19:00:21 GMT

Pcain: Relatiebreuken hernoemd naar Vier beloftes voor onze relatiebreuken

{{info|Four Promises for Our Breakups}} 

Relationele breuken doen pijn. Ze doen pijn omdat we de afwijzing van anderen voelen maar ze doen ook pijn omdat ze onze persoonlijke gebreken blootleggen.

Als de woede bedaard is, gaan we zoeken in onszelf om vast te stellen wat er ontbreekt om te voldoen aan de verwachtingen van een voormalige geliefde of voormalige vriend of voormalige vriendin.

Welke hoop biedt God dan aan christenen in de pijn van relatiebreuken?

De vraag kwam van een jonge man die kortgeleden John Piper bevroeg, in wat een toekomstige aflevering wordt van de ''Ask Pastor John''-podcast.

Hierna volgt een bewerkte transcriptie van Pipers reactie.

Laat me beginnen met een paar voorbeelden van pijnvolle relatiebreuken.

*Je bent een dertienjarige meid, en je krijgt een briefje van je beste schoolvriendin: “Ik wil niet meer je vriendin zijn.”
*Je bent aan het daten en je krijgt het gevoel dat dit wel eens iets moois en langdurigs kon worden, en je vriendin zegt: “Ik geloof niet dat we elkaar nog moeten blijven zien.”
*Je bent verloofd, en twee maanden voor de bruiloft, als alles in volle voorbereiding is, zegt je verloofde: “Dit kan ik niet doen. Zo kan ik niet doorgaan. Ik denk niet dat dit goed komt.”
*Je hebt keer op keer geprobeerd deel te worden van verschillende groepen in de kerk of op het werk, en niemand neemt contact met je op. Niemand gaat in op je contactpogingen. Al je initiatieven tot vriendschap leiden tot niets. En je bent de meeste tijd alleen. Niemand belt op. Niemand nodigt je uit om ergens heen te gaan of om iets te gaan ondernemen.

Op hun eigen manier zijn dit elk ongelooflijk pijnlijke ervaringen van afwijzing.

====Zes verkeerde reacties op een relatiebreuk====

Laat me eens zes mogelijke reacties benoemen, die niet de koe bij de horens vatten. Het zijn uitvluchten. En dus hoop ik en bid ik dat mensen dit horen en dan zullen zeggen: “Er is een andere manier om verder te gaan”.

Nummer een. We kunnen zelfmoordgedachten krijgen. We hebben er zoveel in geïnvesteerd, dat het leven zonder deze relatie niets waard lijkt te zijn. (Piper gaat hier meer in detail over zelfmoord.)

Nummer twee. We zouden onze pijn als woede kunnen uitdrukken: “Wat een zak. Wie heeft nog wat aan haar?”

Nummer drie. We kunnen ons afzonderen in uiterste teruggetrokkenheid, een sociale kluizenaar worden, en nooit weer zo’n soort relatie riskeren.

Nummer vier. We kunnen proberen om ons verdriet te genezen door alcohol te drinken, door overmatig te eten, of door onszelf helemaal op het werk te storen zonder nog enige aandacht voor mensen.

Nummer vijf. We kunnen reageren met zelfhaat die zich uit in extreme anorexia of in zelfverwonding. Ik kende een jonge vrouw die om de paar maanden in haar buik sneed om in het ziekenhuis gehecht te worden. Ik vroeg haar: “Wat kun je me erover vertellen – wat dan ook, als het me maar helpt om te begrijpen wat dit te betekenen heeft?” En ze zei: “Ik geniet van de aandacht die ik krijg in de noodopvang.” Dus je kunt zover gaan dat je jezelf snijdt of jezelf uithongert.

Nummer zes. We kunnen de inspanningen voor uiterlijke verbeteringen verdubbelen zodat we uiteindelijk de bewondering van iemand krijgen. Dus gaat ze iets doen aan haar figuur. Ze gaat iets aan haar kapsel doen. Ze gaat iets doen aan haar garderobe. En hij gaat meer sporten en hij neemt meer lessen. Ik wil een goed spreker zijn, en ik ga iets doen aan mijn uiterlijke verschijning, zodat uiteindelijk iemand me mag.

Maar al deze reacties veranderen nauwelijks iets aan het kernprobleem, die enorm pijnlijke vraagteken die deze breuk heeft opgeleverd. Geen van deze zes reacties pakt mijn kernidentiteit aan of de kern van mijn relatie of van mijn vreugde.

====Mijn identiteit====

Hier is het dus waar Jezus, de Heer van het universum, de Verlosser van de wereld, absoluut essentieel is in het aanpakken van deze dingen. Hij doet vier dingen voor ons.

====1. Een God die ons schiep====

God schiep ons zodanig dat we op zijn wijsheid, almacht en goedheid kunnen vertrouwen, en zodanig dat we onszelf niet afschrijven als defect en waardeloos. Als we dat toch doen, vertrouwen we hem niet. Hij schiep ons met onze basisintelligentie, onze basispersonaliteit en ons standaardlichaam. En als we oordelen dat we niet verlost kunnen worden, niet geliefd kunnen worden, of zinvol kunnen zijn, liegen we over hem. We vertrouwen hem niet. Dus als eerste geeft hij ons onze fundamentele betekenis op deze aarde aangezien hij geen fouten maakt in wat hij schept. Dat is nummer een. Hij schiep ons.

====2. Een God die van ons houdt====

God accepteert ons, vergeeft ons, en houdt van ons, ondanks al die effecten of defecten die anderen kunnen afstoten. Als we op hem vertrouwen, spreekt hij ons vrijwillig vrij. Dat is die grote, prachtige leer van de vrijspraak die uitsluitend via het geloof plaats kan vinden. We hoeven niet eerst te gaan voldoen aan iets om dan pas door God geaccepteerd te worden. Dat mag bij anderen zo zijn, maar niet bij God. Wij zijn geaccepteerd vanwege Christus, vanwege Christus en zijn perfecties, niet vanwege onze perfecties. En daarvan profiteren we uitsluitend via het geloof. Dat is het basisfeit van ons bestaan en onze identiteit. Dat is de centrale relatie, en het is een gift en stijgt in pracht uit boven alle andere relaties.

====3. Een God om ons tevreden te stellen====

Hij stelt ons tevreden. Christus stelt ons tevreden met iets veel groters dan een goed zelfbeeld; namelijk, hemzelf.

De grootste vreugde bestaat niet uit het voor een spiegel staan en leuk vinden wat we zien.

De grootste vreugde bestaat niet uit het voor de wereld staan of voor je vriendin, en dat zij leuk vinden wat ze zien of zij leuk vindt wat ze ziet.

De grootste vreugde bestaat zelfs niet uit het voor God staan en dat hij leuk vindt wat hij ziet. Ik geef toe dat dit spectaculair is en dat ik het wil, en ik zal het krijgen ook, zo God het wil, want het geloof haalt voordeel uit Christus.

De ultieme tevredenstelling van onze zielen is dat we voor God staan en onder de indruk zijn van de schoonheid van God los van onszelf. Hij is het op dat moment helemaal en hij is ons allerhoogste plezier. De allerhoogste vreugdes zijn vreugdes waarin men zichzelf vergeet in de nabijheid van oneindige schoonheid.

====4. Een God om ons te sterken====

Omdat we een kernidentiteit hebben, die door God is geschapen, en een centrale relatie hebben die gebaseerd is op Christus omdat we zijn geaccepteerd en geliefd door God via Christus, en een kerntevredenheid hebben omdat we God op basis van dat alles zien als ultiem prachtvol, daarom hebben we nu de innerlijke kracht om de wereld in te trekken. We verlangen niet meer naar de acceptatie van andere mensen maar we worden blij wanneer we onszelf geven om andere mensen te dienen. Al onze relaties zijn dan niet geworteld in het begeren maar in het dienen wat al dan niet het bijeffect heeft dat mensen bij ons willen zijn. Maar dat is niet het punt. Dat is een bijeffect.

Ik beweer dus niet dat het leven geen relationele pijn kent. Elk van de verliezen die ik beschreef, kunnen een christen overkomen. Ze zullen optreden. En ze zullen pijn doen. Wat ik zeg is dat we in Christus alles hebben wat we nodig hebben om zinvol en met plezier te leven tijdens deze afwijzing en pijn.

Vier beloftes voor onze relatiebreuken

Pcain — Mon, 12 Oct 2026 18:59:52 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Four Promises for Our Breakups}} Relationele breuken doen pijn. Ze doen pijn omdat we de afwijzing van anderen voelen maar ze doen ook pijn omdat ze onze p...'

Ik

Pcain — Mon, 05 Oct 2026 18:36:46 GMT

Pcain: Ik hernoemd naar Ik hou van Jezus Christus

#DOORVERWIJZING [[Ik hou van Jezus Christus]]

Ik hou van Jezus Christus

Pcain — Mon, 05 Oct 2026 18:36:46 GMT

Pcain: Ik hernoemd naar Ik hou van Jezus Christus

{{info|I Love Jesus Christ}} 

====Een onvergetelijk moment op het seminarium====

Door John Piper

31 december 2008

Een van de meest heuglijke momenten van mijn dagen op het seminarium vond plaats tijdens het schooljaar 1968-1969 op het Fuller Seminary, derde etage van het schoolgebouw net na de les over systematische theologie. Een groep van ons had zich verzameld rond James Morgan, de jonge theologieleraar die iets vertelde over de betrokkenheid van christenen bij sociale gerechtigheid. Ik herinner me niet wat ik gezegd heb maar hij keek me recht in de ogen en zei: “John, ik hou van Jezus Christus.”

Dat was als een donderslag in mijn hart. Een sterke, intelligente, volwassen, sociaal betrokken man had net bij een groepje mensen hardop gezegd: “Ik hou van Jezus Christus.” Hij preekte op dat moment niet. Hij verkondigde niets over een bepaald onderwerp. Hij was niet aan het zingen in de kerk. Hij was er niet bezig om een baan te krijgen. Er werd geen opname van hem gemaakt. Hij vertelde mij dat hij van Jezus hield.

De echo van deze donderslag galmt nog steeds na in mijn hart. Het gebeurde 40 jaar geleden! Er zijn duizenden dingen die ik me niet herinner van die dagen op het seminarium. Maar die middag blijft onvergetelijk. En alles wat hij zei was: “John, ik hou van Jezus Christus.”

James Morgan stierf een jaar later aan maagkanker, een vrouw en vier kleine kinderen achterlatend. Zijn belangrijkste nalatenschap in mijn leven was één uitspraak op een middag in Pasadena. “Ik hou van Jezus Christus.”

Van Jezus houden is ''natuurlijk'' en ''noodzakelijk'' voor de kinderen van God. Het is natuurlijk omdat het onderdeel is van ons karakter als kinderen van God. “Als God uw Vader was, zou u Mij liefhebben, want Ik ben bij God vandaan gekomen toen Ik hiernaartoe kwam” (Johannes 8:42).1 De kinderen van God hebben de natuurlijke aanleg om van zijn Zoon te houden.

Van Jezus houden is ook ''noodzakelijk'' want Paulus zei dat wanneer je niet van Jezus houdt, je verdoemd bent: “Als iemand de Heer niet liefheeft – hij zij vervloekt!” (1 Korintiërs 16:22). Van Jezus houden is een essentieel (niet optioneel) kenmerk als men een ontvanger van Gods genade is. “Genade zij met allen die onze Heer Jezus Christus liefhebben, in onvergankelijkheid” (Efeziërs 6:24). Wanneer je vasthoudt aan de liefde voor iets boven die voor Jezus, ben je niet zijn volgeling: “Wie meer van zijn vader of moeder ''houdt'' dan van Mij, is Mij niet waard, en wie meer ''houdt'' van zijn zoon of dochter dan van Mij, is Mij niet waard” (Mattheüs 10:37).

Van Jezus houden is niet hetzelfde als alle geboden van Jezus respecteren. Jezus zei: “Als je Mij ''liefhebt'', houd je dan aan mijn geboden” (Johannes 15:15). Dat betekent dat het respecteren van de geboden, het ''resultaat'' is van het houden van Jezus, en dus niet hetzelfde is als van Jezus houden. Liefde is iets onzichtbaars en zit vanbinnen. Het is de wortel die zorgt voor het zichtbaar resultaat van de liefde voor anderen.

Dus hier aan het begin van 2009, sluit ik me aan bij James Morgan door te zeggen: “Ik hou van Jezus Christus.”

En als ik dat zeg, wil ik duidelijk maken wat ik bedoel:

*Ik ''bewonder'' Jezus Christus meer dan ik welk ander mens of engel dan ook bewonder.
*Ik ''schep'' meer ''vreugde'' in zijn wegen en woorden dan dat ik vreugde schep in de wegen en woorden van iemand anders.
*Ik ''wil zijn erkenning'' meer dan dat ik de erkenning van iemand anders wil.
*Ik ''wil bij hem zijn'' meer dan dat ik bij iemand anders wil zijn.
*Ik ''voel meer dankbaarheid'' jegens hem voor wat hij voor mij heeft gedaan, dan dat ik voel voor anderen.
*Ik ''heb'' meer ''vertrouwen'' in zijn woord dan dat ik vertrouwen heb in wat anderen zeggen.
*Ik ''schep meer vreugde in zijn verheerlijking'' dan in de verheerlijking van anderen inclusief mezelf.

Zou u samen met mij willen bidden dat we in 2009 meer van Jezus Christus zullen houden dan we ooit deden? En moge onze Heer Jezus het ons gunnen dat we van tijd tot tijd in stilte en op natuurlijke wijze een donderslag bezorgen in de harten van anderen met de eenvoudige woorden: “Ik hou van Jezus Christus.”

“U hebt Hem lief zonder Hem ooit gezien te hebben; en zonder Hem nu te zien gelooft u in Hem en ervaart u een onuitsprekelijke, hemelse vreugde” (1 Petrus 1:8).

Samen met u van hem houdend,

Predikant John

<hr>

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Ik hou van Jezus Christus

Pcain — Mon, 05 Oct 2026 18:36:26 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|I Love Jesus Christ}} ====Een onvergetelijk moment op het seminarium==== Door John Piper 31 december 2008 Een van de meest heuglijke momenten van mijn d...'

Aarzelen

Pcain — Mon, 28 Sep 2026 18:41:27 GMT

Pcain: Aarzelen hernoemd naar Waarom aarzelen mensen om op zending te gaan?

#DOORVERWIJZING [[Waarom aarzelen mensen om op zending te gaan?]]

Waarom aarzelen mensen om op zending te gaan?

Pcain — Mon, 28 Sep 2026 18:41:27 GMT

Pcain: Aarzelen hernoemd naar Waarom aarzelen mensen om op zending te gaan?

{{info|Why Are People Reluctant to Go into Missions?}} 

Toen ik zondagavond op Missions in the Main Hall een toespraak hield, probeerde ik een Bijbelse reactie te geven op mogelijke beletsels die sommigen in de weg staan en hen tegenhouden om over te gaan tot zendingswerk. Mijn gebed is dat God deze reacties gebruikt om meer mensen onder u op te roepen om te gaan. Hier zijn acht bezwaren met een Bijbelse reactie.

====1. “Ik ben niet slim genoeg.”====

“Waar is de wijze, waar de schriftgeleerde, waar de redenaar van deze wereld? Heeft God de wijsheid van de wereld niet in dwaasheid veranderd? Want zoals God in zijn wijsheid bepaalde, heeft de wereld Hem niet door haar wijsheid gekend, en daarom besloot Hij hen die geloven te redden door de dwaasheid van onze verkondiging.” (1 Korintiërs 1:20-21)1

“Denk eens aan het moment van uw roeping, broeders en zusters. Onder u waren er niet veel die naar menselijke maatstaven wijs waren, niet veel die machtig waren, niet veel die van voorname afkomst waren. Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijzen te beschamen; wat in de ogen van de wereld zwak is, heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen.” (1 Korintiërs 1:26-27)

====2. “Mijn lichaam en mijn persoonlijkheid zijn niet sterk genoeg.”====

“Maar wij zijn slechts een aarden pot voor deze schat; het moet duidelijk zijn dat onze overweldigende kracht niet van onszelf komt, maar van God.” (2 Korintiërs 4:7)

“Zijn [Christus] antwoord was: ‘Je hebt genoeg aan mijn genade, want mijn kracht openbaart zich juist ten volle wanneer iemand zwak is.’ Dus laat ik me veel liever voorstaan op mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. Daarom schep ik vreugde in mijn zwakheden, in beledigingen, nood, vervolging en ellende die ik onderga omwille van Christus. In mijn zwakheid ben ik sterk.” (2 Korintiërs 12:9-10)

====3. ”Ik ben geen goede spreker.”====

“Christus heeft mij immers niet gezonden om te dopen, maar om te verkondigen – en niet door middel van diepzinnige welsprekendheid, want dan zou het kruis van Christus van zijn kracht worden beroofd.” (1 Korintiërs 1:17) “Maar Mozes antwoorde: ‘Neemt U mij niet kwalijk, Heer, maar ik ben geen goed spreker. Dat is altijd al zo geweest, en daar is geen verandering in gekomen nu U tegen mij, uw dienaar, gesproken hebt. Ik kan moeilijk uit mijn woorden komen.’ De HEER zei: ‘Wie heeft de mens een mond gegeven? Wie maakt iemand stom of doof, ziende of blind? Wie anders dan Ik, de HEER? Ga nu, Ik zal bij je zijn als je moet spreken en je de woorden in de mond leggen.’” (Exodus 4:10-12)

====4. “Ik ben bang voor de afschuwelijkheden waarover ik in de kranten heb gelezen.”====

“Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de duivel, zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi. Stel u tegen hem teweer, gesterkt door uw geloof, in het besef dat uw broeders en zusters, waar ook ter wereld, hetzelfde lijden moeten doorstaan. Maar al moet u nog korte tijd lijden, God, de bron van alle genade, die u geroepen heeft om in Christus deel te krijgen aan zijn eeuwige luister, Hij zal u sterk en krachtig maken, zodat u staande zult blijven en niet zult wankelen.” (1 Petrus 5:8-10)

====5. “Ik ben bang dat ik niet succesvol zal zijn”====

Uw verantwoordelijkheid is het niet om succes te hebben maar om trouw te zijn. “En Hij [Jezus] zei: ‘Het is met het koninkrijk van God als met een mens die zaad uitstrooit op de aarde: hij slaapt en staat weer op, dag in dag uit, terwijl het zaad ontkiemt en opschiet, ook al weet hij niet hoe. De aarde brengt uit zichzelf vrucht voort, eerst de halm, dan de aar, en dan het rijpe graan in de aar. Maar zo gauw het graan het toelaat, slaat hij er de sikkel in, omdat het tijd is voor de oogst.’” (Markus 4:26-29)

“Ik heb geplant, Apollos heeft water gegeven, maar God heeft doen groeien. Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet; alleen God is belangrijk, want Hij doet groeien.” (1 Korintiërs 3:6-7)

====6. “Er is hier genoeg te doen.”====

Waar, maar er is een verdeling van het werk en God roept sommigen tot ZENDINGEN op, niet alleen maar tot evangelisatie. Het verschil kan gezien worden in Romeinen 15:19-24: “Zo heb ik [Paulus] vanaf Jeruzalem tot aan Illyrië overal het evangelie van Christus verspreid. Daarbij heb ik er altijd een eer in gesteld het niet op plaatsen te verkondigen waar Christus al bekend was … Maar ik heb mijn taak in deze streken nu beëindigd … hoop ik dat te doen wanneer ik naar Spanje ga.”

Hoe kon Paulus zeggen dat zijn taak erop zat terwijl er miljoenen in die regio nog geëvangeliseerd moesten worden? Omdat evangelisatie niet hetzelfde is als zendingen.

====7. “Ik ben niet getrouwd.”====

De beste echtgenoot vindt u op het pad van gehoorzaamheid. “Een sterke vrouw [of man!], wie zal haar [of hem!] vinden? Zij [en hij!] is meer waard dan edelstenen” (Spreuken 31:10). Het vinden is extreem moeilijk. Het zal gebeuren op de weg van gehoorzaamheid.

====8. “Ik ben bang dat wanneer ik daar aankom, het blijkt dat ik me vergist heb en vervolgens met schaamte thuis zal komen.”====

Wat is erger, de schaamte omdat u geprobeerd hebt Christus te volgen door op zending te gaan of de angst om iets te ondernemen? Schaamte tegenover anderen voor het maken van een vergissing zal u niet deren; het zal u bescheiden maken en zorgen dat u beter kunt inspelen op nieuwe situaties. Maar angst zal u overal overbodig maken.

Kijk eens goed naar Prediker 11:4 en wat het over risico nemen zegt: “Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe; wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe.” Dit betekent: zonder het risico te nemen dat tijdens het zaaien het zaad weg kan waaien en tijdens het oogsten de regen de oogst kan bederven, zult u verhongeren.

Oh, wat is het bevrijdend woord van God toch prachtig.

Predikant John

<hr>

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom aarzelen mensen om op zending te gaan?

Pcain — Mon, 28 Sep 2026 18:40:25 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why Are People Reluctant to Go into Missions?}} Toen ik zondagavond op Missions in the Main Hall een toespraak hield, probeerde ik een Bijbelse reactie te ...'

Herwinnen

Pcain — Mon, 21 Sep 2026 18:27:21 GMT

Pcain: Herwinnen hernoemd naar Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?

#DOORVERWIJZING [[Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?]]

Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?

Pcain — Mon, 21 Sep 2026 18:27:21 GMT

Pcain: Herwinnen hernoemd naar Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?

{{info|What can I do to regain confidence in prayer?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?'''

De belangrijkste manier waarop God het vertrouwen in gebeden laat ontstaan, doet groeien en sterker maakt, verloopt niet via beantwoorde gebeden. Het gaat met behulp van het woord van de levende God! Als God zegt: “Ik hoor je,” moeten we hem geloven.

Dus als mijn vertrouwen in gebeden verslapt en ik een gevoel krijg van: “Waarom zou ik hieraan 10 of 15 meer minuten besteden?”, is mijn strategie om mijn vertrouwen weer op te bouwen niet de inventarisatie van alle antwoorden. Een van de redenen hiervoor is dat ze allemaal voor meer dan één uitleg vatbaar zijn, zelfs de Bijbelse gebeden.

Wanneer u sceptisch genoeg bent, kunt altijd zeggen: “Het zou sowieso zijn gebeurd.” Altijd! Het kan iets totaal verbluffends zijn zoals: je gebed ging over een tumor en deze verschrompelde in een handomdraai. “Wel, die stond op het punt om dat sowieso te doen.” U kunt geen vertrouwen krijgen als er een sceptisch stemmetje van binnen is, dat steeds zegt: “Antwoorden doen er niet toe want die zijn allemaal tweeledig.”

Dus als u uw vertrouwen in bidden baseert op beantwoording van uw gebeden, en u hebt een hart dat altijd verbaasd is, zult u nooit vertrouwen hebben. En ik denk dat ik zo’n hart heb! Ik ben een behoorlijk sceptische man! Ik hoor het een of andere verhaal over een wonderlijke genezing en mijn eerste gedachte is: “Is dit medische vooruitgang?” Zo zit ik in elkaar! Dus als ik door blijf gaan met bidden en geloven in gebeden, zal dat zijn dankzij Jezus die voor me gaat staan en zegt:

<blockquote>Is er iemand onder jullie die zijn kind, als het om brood vraagt, een steen zou geven? Of een slang, als het om vis vraagt? Als jullie dus, slecht als jullie zijn, je kinderen al goede gaven kunnen schenken, hoeveel te meer zal jullie Vader in de hemel dan niet het goede geven [of zoals het in Lucas staat, de heilige Geest] aan wie Hem daarom vragen! (Mattheüs 7:9-11)1</blockquote>

Dat is nu Jezus die voor mij staat en zegt: “Je kon me niet geloven. Ik zeg je dat wanneer jij weet hoe je kind iets goeds te geven, je Vader dat ook doet!”

Dan denk ik dat u op dat punt een stukje verder gaat en zegt: “OK, ik vertrouw u Jezus. Ik geloof u.” En dan laat u zich in op dit Vader-idee. U raadpleegt andere Bijbelse teksten waar hij uw Vader wordt genoemd. En u ziet dat u daarom zijn erfgenaam bent, en dat hij van zijn kinderen houdt. Hij zal zijn kinderen altijd goed doen, en hij wil dat zijn kinderen hem om iets vragen!

En dus als u gaat naar voldoende teksten in de Schrift waar God u vertelt hoe zeer hij gehecht is aan uw gebeden, zult u of de Bijbel weggooien of u begint te groeien in vertrouwen: “God hoort mij! God hoort mij!”

Ik geef u een voorbeeld van deze morgen. Ik bad vanmorgen voor mijn kinderen en voor mezelf met behulp van Efeziërs 3:14-19 waar staat:

<blockquote>Daarom buig ik mijn knieën voor de Vader, die de vader is van elke gemeenschap in de hemelsferen en op aarde. Moge Hij vanuit zijn rijke luister u innerlijke kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Dan zult u met alle heiligen in staat zijn de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte te begrijpen, ja de liefde van Christus …</blockquote>

En ik hield op. Ik heb dit voor mezelf honderden keren gebeden. Honderden. En het raakte me. Ik heb dit gebed 29 jaar gebeden bij deze kerk opdat God mij het zal gunnen de hoogte en de diepte, de lengte en de breedte te begrijpen, de liefde van Christus die alle kennis te boven gaat. En weet u waar ik aan dacht? “Dat is de reden waarom je hebt gezien wat je hebt gezien over de aard van Gods liefde zijnde de verering van hemzelf in de levens van de mensen.”

Mijn manier om vandaag over de liefde van God te praten is dat er van u gehouden wordt, niet wanneer God u zeer waardeert maar wanneer hij, tot groot nadeel voor hemzelf, u de neiging geeft om hem zeer te waarderen en de vreugde om hem zeer te waarderen.

Ik geloof niet dat ik dat gezien zou hebben als ik dat gebed niet honderden keren gebeden had. Natuurlijk zou de scepticus nu zeggen: “Ik denk dat je eraan gedacht zou hebben ook al had je dat gebed niet gebeden. Ik denk dat je dat in de Bijbel zou hebben gezien en je zou het gedacht hebben ook al had je dat gebed niet gebeden.” Waarop ik zou zeggen: “Ik vermoed dat dit is wat je zult gaan geloven. Maar deze morgen, vanaf de bodem van mijn ziel, leek het me dat God zei: ‘De reden waarom je ziet wat je ziet is dat je er honderd keer om gevraagd hebt het te zien. Ik heb je gehoord. Het is geen toeval dat je Johannes 11:1-6 hebt gezien in relatie tot Johannes 17:1-5 en 24 op de manier waarop je dat deed. Dat schenk ik niet iedereen. Ik schenk het jou. Ik schenk het honderden anderen, duizenden anderen. Ik schenk het mensen die dit zeer graag willen. Zij bidden Efeziërs 3:14-19 keer op keer, telkens weer. En ik bewaar dat in een fles, en op een dag tijdens een gesprek met iemand of terwijl je de Bijbel bestudeert, schenk ik het uit, en zie jij wat je anders niet zou hebben gezien.’” Dat is zoals het voor mij werkt.

Ik krijg dus zulke subjectieve bevestigingen. Ik kan ze niet bewijzen. En als je wiskundig bent georiënteerd, bewijs verlangend, zul je ze nooit krijgen. Maar als je wanhopig om hulp verlegen zit, zal God je die hulp geven; en hij zal je laten zien, gedurende het proces, van tijd tot tijd: “Ik schonk je die hulp. Ik schonk je die hulp. De enige reden waarom je nog steeds een gelovige bent, is dat ik je die hulp heb geschonken.”

<hr>
1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te herwinnen?

Pcain — Mon, 21 Sep 2026 18:27:04 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|What can I do to regain confidence in prayer?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Wat kan ik doen om het vertrouwen in gebeden te h...'

Leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:43:51 GMT

Pcain: Leven hernoemd naar Uw liefde is beter dan het leven

#DOORVERWIJZING [[Uw liefde is beter dan het leven]]

Uw liefde is beter dan het leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:43:51 GMT

Pcain: Leven hernoemd naar Uw liefde is beter dan het leven

{{info|Your Love Is Better Than Life}} 
Psalm 63
<blockquote>God, U bent mijn God, U zoek ik, 
naar U smacht mijn ziel, 
naar U hunkert mijn lichaam 
in een dor en dorstig land, zonder water. 
In het heiligdom heb ik U gezien, 
uw macht en majesteit aanschouwd. 
Uw liefde is meer dan het leven, 
mijn lippen zingen uw lof. 
U wil ik prijzen, mijn leven lang, 
roepend uw naam, de handen geheven. 
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed, 
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal U loven. 
Liggend op mijn bed denk ik aan U, 
wakend in de nacht prevel ik uw naam. 
U bent altijd mijn hulp geweest, 
ik juich in de schaduw van uw vleugels. 
Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel, 
uw rechterhand houdt mij vast. 
Laat verzinken in de diepten der aarde 
wie mij naar het leven staan, 
laat hen ten prooi vallen aan jakhalzen, 
lever hen uit aan het zwaard. 
Maar de koning zal zich verheugen in God, 
wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – 
leugenaars wordt de mond gesnoerd. (NBV21)
</blockquote>
Zij die de leiding hebben bij Bethlehem1 geloven dat des te scherper je de doelen van de kerk onder de aandacht kunt brengen, des te doelgerichter en strategischer je kunt zijn om te helpen deze doelen te behalen. Of om het anders te stellen, wanneer je niet helder en precies kunt verklaren waarom we als kerk bestaan, dan zal het moeilijker voor je zijn om het doel of de missie van de kerk te dienen.
En wij geloven met het geheel van onze harten dat net als elk oog, oor, tand, tong, vinger en teen het doel en de roeping van het menselijk lichaam hoort te dienen, elk individueel lid van Bethlehem Baptist Church het doel waarvoor wij als kerk bestaan, moet dienen.

<h4>Wat onze missie is</h4>
Vier jaar geleden maakten de Raad van Diakens en het bestuur van de kerk een evangelische levensbeschouwing en een lijst met speerpunten, voor de beantwoording van de vraag: Waarom bestaan wij? Wat is onze missie? Het antwoord dat werd gegeven, was dat de kerk drie speerpunten heeft, één gerelateerd aan God, een gerelateerd aan gelovigen en een gerelateerd aan ongelovigen.

<ul><li>Onze reden van bestaan als kerk is het zorgen dat elk lid rijpt in de persoonlijke en gezamenlijke aanbidding van God;
</li><li>dat elk lid rijpt in de vaardigheid om van medegelovigen te houden en hun geloof krachtiger te maken; en
</li><li>dat elk lid rijpt in de moed en effectiviteit om ongelovigen te bereiken met het evangelie van Jezus Christus.
</li></ul>
Wij bestaan om God te aanbidden, elkaar te vormen en de wereld te evangeliseren, allemaal voor de glorie van God. Ik bad twee jaar geleden voor deze drie speerpunten omdat we er zo van overtuigd waren dat des te duidelijker het is waarom u hier bent, met des te meer wijsheid, zekerheid en strategie u uw belangrijke bijdrage kunt leveren aan de zaak.

<h4>De noodzaak van reminders en opfrissers </h4>
Maar er is tijd voorbij gegaan. En door een machtige wet van de gevallen menselijke natuur begint de missie in duisternis te raken, de doelen worden vager en de kracht van strategisch denken glijdt af naar een onderhoudsbehoeftige mentale toestand. Ik denk niet dat dit bij Bethlehem is gebeurd. Maar het zal wel gebeuren als we ons gevoel voor de missie niet opfrissen en ons besef waarom we bestaan, niet voortdurend vernieuwen.
Dus ons doel voor de komende drie zondagen is onszelf eraan herinneren waarom we bestaan en de schrift de betekenis van onze drie speerpunten laten zien. En mijn hoop is erop gevestigd de missie van Bethlehem op zo’n manier te beschrijven dat elk lid in staat zal zijn het voor zichzelf en anderen te verwoorden in een paar eenvoudige zinnen, en dat wat u dan zegt een Bijbelse basis heeft.

<h4>Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen</h4>
De missie is de afgelopen vier jaar niet veranderd maar we zijn gestuit op nieuwe bewoordingen om hetzelfde op een andere manier te zeggen. En ik denk dat dit een voordeel is, niet alleen om ons gevoel voor de missie fris te houden, maar ook om God centraal te houden – wat allesbepalend voor ons is.
De manier waarop we tegenwoordig de kerkmissie formuleren is dat Bethlehem een kijk op God is en wij bestaan om deze visie te waarderen, geleidelijk deze visie te leren kennen, en deze visie te verspreiden. Dit zijn de drie speerpunten als vanouds en samen vormen ze onze reden van bestaan.

<ul><li>We waarderen de visie op God met aanbiddingen.
</li><li>We leren de visie op God kennen via de gemeenschap van vorming en onderricht.
</li><li>En we verspreiden de visie op God via evangelisatie en zendingen.
</li></ul>
<h4>God in het midden houden</h4>
Het grote voordeel van het zo beschrijven van onze missie is dat in elk punt God duidelijk het midden is. Hij staat niet alleen centraal in de verticale daad van aanbidding. Hij staat ook centraal in de horizontale daden van vorming en evangelisatie. Wij streven ernaar nooit uit het oog te verliezen dat alles uit Hem is ontstaan, alles door Hem is geschapen, alles in Hem zijn doel heeft (Romeinen 11:36) … want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij (Handelingen 17:28) … want alles wat we doen, of we nou eten, drinken, aanbidden, werken of getuigen, moet voor zijn eer gedaan worden.

<h4>Het plan voor de volgende drie zondagen</h4>
Dus drie weken lang willen we praten over deze drie speerpunten van de kerk – waarden van de visie op God tijdens aanbidding, bestuderen van de visie op God met vorming en opleiding, en verspreiding van de visie op God via evangelisatie en zendingen.
In plaats van verschillende zondagen gebruiken om de visie zelf uit te rollen, heb ik juist besloten om de teksten op zich wekelijks er iets van te laten zien. In zekere zin richt elk ochtend- en avondbericht zich op het verfijnen van de visie. Vandaag dus kijken we naar Psalm 63 en proberen we in ieder geval de eerste acht verzen van deze psalm voor ons het speerpunt te onthullen: … koestering van de visie op God.

<h4>David in de woestijn</h4>
De psalm begint met de titel die luidt: “Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.”² In vers 10 heeft hij het over “wie mij naar het leven staan.” Dus kennelijk is hij een soort vluchteling. Iemand zit achter hem aan in de woestijn.
Wij zijn geneigd om te denken aan de dagen waarin koning Saul joeg op David in de woestijn en hem probeerde om te brengen. Maar vers 12 wijst op een latere periode. Het beschrijft David al als koning: “Maar de koning zal zich verheugen in God, wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – leugenaars wordt de mond gesnoerd.” Maar toen Saul op David aan het jagen was, was hij nog geen koning.
Maar er was een tijd waarin David koning was, een vluchteling uit zijn eigen land, en hij werd gedwongen de woestijn in te vluchten, namelijk de tijd waarin zijn zoon Absalom in opstand kwam en probeerde vaders troon omver te werpen. Volgens 2 Samuël 15:23 ontvluchtte David de stad, stak hij de beek Kidron over en ging hij de woestijn in. Dat is waarschijnlijk de beleefde context achter de psalm.

<h4>“God, U bent mijn God”</h4>
Hij is in de woestijn en begint zijn psalm: “God, U bent mijn God.” Deze woorden zijn om verschillende redenen belangrijk.

<h4>Een man die een relatie met God heeft</h4>
Eerst maken ze het enorm belangrijk feit duidelijk dat het zoeken en smachten naar God, wat we zo meteen zullen zien, niet de zoektocht is van een man die onbekend met God was. Het is niet de zoektocht van een man die geen relatie met God had.
In tegendeel, “God, U bent mijn God,” is de diepste bevestiging dat er een verbond tussen David en God bestaat, een relatie gebaseerd op Gods eed. God heeft in Genesis 17:7 tegen Abraham gezegd: “Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen … Ik zal hun God zijn.”
Als David zegt: “God, U bent mijn God,” herbevestigt hij de rots onder het drijfzand van zijn eigen emoties. Als hij roept: “God, u bent mijn God!” bedoelt hij niet dat hij altijd wordt getild boven de pijn van een hunkerende ziel. Als hij zegt: “God, U bent mijn God,” bedoelt hij op z’n minst twee dingen:

<ol><li>Als hij dorst heeft, zal hij alleen God zoeken om zijn dorst te lessen en niet iets anders: “God, U bent mijn God.”
</li><li>En hij bedoelt dat wanneer hij zijn God zoekt, God er zal zijn en in zijn behoeften tegemoet zal komen. “God, U bent mijn God!”
</li></ol>
<h4>Bent u net als David?</h4>
Bent u net als David deze morgen? Als u de woestijn in wordt gedreven door tragische en pijnlijke omstandigheden, en u begint naar lucht te happen in het drijfzand van uw emoties, kunt u dan tussen de jakhalzen en de slangen roepen: “God, U bent mijn God!”? Het verbond staat! Daaronder bevindt zich een rots en deze zal omhoogkomen als de tijd daar is.
Heeft u een verbondsrelatie met God deze morgen?
Als u zegt, Wat is dat? Hoe ziet dat eruit? laat me u dan de tekst voorlezen van een man die een verbond met God sloot toen hij 19 jaar oud was. Enkele jaren later schreef Jonathan Edwards3 daarover het volgende:

<blockquote>Op 12 januari 1723 maakte ik een plechtige toewijding van mezelf aan God, en schreef ik dat op; mezelf en alles wat ik had opgevend voor God; om voor de toekomst, in geen enkel opzicht, mijn eigen te zijn; handelend als iemand die geen rechten voor zichzelf heeft, in geen enkel opzicht. En zwoor plechtig om aan God mijn deel en blijdschap over te laten; kijkend naar niets anders om deel van mijn vreugde te zijn, of doen alsof dat wel zo is; en zijn wet als de permanente regeling voor mijn gehoorzaamheid: me verbindend om tegen de wereld, het vlees en de duivel te vechten, tot het einde van mijn leven. (Persoonlijk Verhaal)</blockquote>
Heeft u een doorslaggevend verbondsbelofte aan God gedaan? Had u ooit op uw levensweg een ontmoeting met Jezus Christus die u opgespoord heeft op het pad van opstand, met in zijn handen een amnestieverklaring van God, getekend met zijn eigen bloed, het bloed van het verbond? En heeft u ooit in zijn ogen gekeken en hem horen zeggen: “De Koning zal uw schuld kwijtschelden, uw opstandigheid vergeven en u verwelkomen in zijn koninkrijk als u zult knielen, en eeuwige trouw en loyaliteit aan mij zweert”?
Bent u gaan knielen net als Jonathan Edwards, en hebt u deze verbondseed afgelegd: “O God, voortaan, in trouw en loyaliteit, bent U mijn God”? Ik dring er bij u op aan dit te doen zelfs wanneer u hiernaar luistert deze morgen … en ieder van u, herbevestig uw verbondseed.

<h4>De psalm is samengesteld op deze fundering</h4>
De reden waarom ik deze morgen zo lang stil sta bij deze eerste zin, is dat de rest van de psalm gebouwd is op deze fundering. Zonder deze rots eronder is er geen ware aanbidding van God.
Maar wat er in de psalm tevoorschijn komt als eenmaal deze fundering staat, is dat God gewaardeerd wordt op ten minste twee manieren en daarom vindt de aanbidding op ten minste twee manieren plaats. Verzen 1-4 beschrijven de waardering voor God via de dorst. En verzen 5-9 beschrijven de waardering voor God via verzadiging. Met andere woorden, in de verzen 1-4 is het zicht op God niet duidelijk noch aanwezig noch tevredenstellend, en daarom dus hunkert David. Maar in de verzen 5-9 is het zicht op God aanwezig en glashelder, en David eet zijn verzadigende portie tot volle tevredenheid.

<h4>Het verlangen en de verzadiging van David</h4>
Deze morgen wil ik dat u dit heel duidelijk ziet want het is zo belangrijk om te begrijpen wat uw eigen verloste ziel beweegt. God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel in het verlangen naar hem als in de verzadiging door hem. Wilt u dat alstublieft onthouden! Dat is geen sluwe preekalliteratie. Het komt direct uit de tekst!
In de NBV21 staat in vers 1: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.” En dan komt de Heer van het verbond. De rots komt omhoog tot aan Davids voeten. Het banket van zijn glorie ligt uitgespreid voor de ogen van het geloof, en David zegt: “Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed.”
God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel wanneer we naar hem hunkeren als wanneer we door hem verzadigd raken. Hunkering is de vorm van aanbidding wanneer God ver weg is, en verzadiging is de vorm van aanbidding wanneer hij dichtbij is. Het hart dat God boven alles waardeert zal hunkering, verlangen, dorst, snakken en smachten ervaren wanneer het zicht op God vaag en ver weg is. En hetzelfde hart zal verzadiging en tevredenheid ervaren wanneer het zicht naderbij komt en duidelijk wordt.
Dat is zeer handig voor ons mochten we wakker worden in de woestijn. En sommigen onder ons worden daar dagelijks wakker.
Laat me op basis van deze tekst twee dingen vaststellen in het belang van onze erediensten bij Bethlehem en voor het speerpunt van het waarderen van de visie op God.

<h4>De essentie van ware aanbidding</h4>
De eerste is dat hoewel uitdrukkingen van dankbaarheid aan God voor zijn geschenken deel uitmaken van de aanbidding, dit niet de essentie van ware aanbidding is. In feite is er een erkentelijkheid aan God voor zijn geschenken waarbij ware aanbidding helemaal niet betrokken is. Met andere woorden, er zijn mensen die houden van hun gezondheid, familie, werk en hobby’s, en die God daar regelmatig voor bedanken zonder van God te houden. Ze waarderen God niet. En als God niet gewaardeerd wordt voor de lieflijkheid en voortreffelijkheid van wat hij is, wordt hij niet aanbeden.

<h4>God meer begeren dan het leven zelf</h4>
David maakt dit duidelijk in de manier waarop hij zijn verlangen in de verzen 1 en 3 uitdrukt. In vers 1 zegt hij: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam.” Dit is primair geen hunkering naar het een of ander geschenk van God. Het is een hunkering naar God. David heeft een hart voor God. Hij heeft een voorkeur voor verbondenheid met God.
Hij maakt dit zelfs nog duidelijker in vers 3: “Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof.” Dit betekent dat David God meer wou dan dat hij het leven wou. En als u God meer wilt dan dat u het leven wilt, dan wilt u God meer dan alle vreugdes van dit leven – familie, gezondheid, eten, vriendschap, seksuele relaties, werktevredenheid, productiviteit, boeken, skateboards, computers, muziek, huizen, zonsondergangen, herfstkleuren. Als David zegt dat de liefde van God meer is dan het leven en dus beter dan alle schoonheid van het leven, betekent dit dat hij niet ontkent dat al die goede dingen ontstaan vanuit Gods liefde. Hij waarschuwt ons daarentegen dat als onze harten (zelfs vol dankbaarheid!) uitgaan naar de schoonheid van het geschenk en niet verlangen naar de oneindig grotere schoonheid van de Gever, dan zijn we afgodendienaren en geen aanbidders van God.

<h4>Waarom we de woestijn nodig hebben</h4>
Ik vraag me af of dit is waarom we niet zonder de ervaring van de woestijn in ons leven kunnen. Als het hele leven een paradijs zou zijn, zoals veel mensen denken dat het zou moeten zijn en zoveel mensen proberen het ervan te maken, zouden we dan niet veel vaker verslaafd zijn aan de waardering voor de geschenken van God in plaats van aan de waardering voor God? Juist dat is waarom Jezus zei dat het voor een rijke man moeilijk is om het koninkrijk van God binnen te gaan. En het is zeker dat hij hierom zijn geliefden keer op keer door het vuur van de woestijn laat gaan. Hij zal ons op die manier ontgoochelen met de wereld en ons een voorproefje van de eeuwigheid geven.
En denk niet dat het gemakkelijk was voor David om de geschenken van God op te geven. Niet veel dagen daarna zal de opstand in Jeruzalem de kop ingedrukt worden, Absalom worden gedood met de pijlen van Joab, en David zal jammeren in zijn vertrek: “Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” (2 Samuël 19:1).
De woestijn is de manier van God om ons te ontkoppelen van het meest waardevolle ter wereld. En zij die de visie op God waarderen, weten dat zijn liefde beter is dan alles wat het leven heeft te bieden.

<h4>Het belang van gezamenlijke aanbidding</h4>
Het laatste ding dat ik wil dat we leren van deze psalm is het belang van gezamenlijke aanbidding in het leven van de ziel. Ziet u in vers 2 wat de functie van de eredienst in de tempel was voor David toen hij in de woestijn verbleef?

<h4>Zijn functie in Davids leven</h4>
Hij zegt: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.” Wat betekent dit? Het betekent dat toen hij daarbuiten in de woestijn was, afgesneden van de aanbiddende gemeenschap in de Tempel, het daar de herinnering aan wat hij had meegemaakt was, die God met helderheid en macht tot hem bracht, en hem uiteindelijk een feestmaal in de woestijn bezorgde.
Noch in het Oude Testament noch in het Nieuwe Testament was de aanbidding van God gebonden aan een gebouw. Maar zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament heeft God de regelmatige samenkomst van zijn mensen gezegend met de visie van zijn macht en glorie. Dit is de visie die onze zielen voedt op zondagmorgen, en later, in de woestijn werkt om ons eraan te herinneren dat God inderdaad groot is en ons doet dorsten en hunkeren naar zijn macht en glorie.

<h4>De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding</h4>
Ik wou dat er tijd was om uit te wijden over alle gevolgen hiervan voor onze gezamenlijke aanbidding. Maar laat deze afsluitende boodschap voldoende zijn. Als u begrijpt dat de essentie van de aanbidding de pure waardering voor God is, of dat nou via hunkering of verzadiging, dorsten of barstensvol zijn is, kunt u het niet meer lichtvaardig behandelen. Het wordt het echte middelpunt van het leven. Het wordt radicaal gericht op God. Het wordt intens en serieus. Het wordt voor de meeste mensen de enige tijd van de week waarop ze stil worden met eerbied en ontzag voor de macht en glorie van God.

<h4>Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden</h4>
En daarom doen we alles wat we kunnen om aanbidders die lijken op David, koste wat het kost God te laten volgen.

<ul><li>We dringen er bij u op aan om God te zoeken in de tijd vóór de aanbidding, en dan niet met elkaar te praten.
</li><li>We sluiten de deuren voor een lange tijd van aanbidding zodat zij die hier zijn hun aandacht zonder afleiding aan God in plaats van aan mensen kunnen geven.
</li><li>We hebben momenten van verheerlijking, bezinning en offeren zonder verbale richting zodat u om kunt gaan met God in de verstilling van uw eigen hart.
</li><li>We laten veel van de dienst verlopen zonder commentaar of mededelingen om te zorgen dat er zo weinig mogelijk aandacht weg wordt getrokken van de gemeenschap met God.
</li></ul>
<h4>Onze gedachten en harten trainen richting God</h4>
De meesten van ons groeiden niet op in een traditie die de God-georiënteerde aanbidding serieus nam. De meeste mensen komen naar de kerk met een mentaliteit van zich passief willen vermaken, en dus, behalve in de meest meeslepende momenten, drijven de gedachten doelloos van het ene menselijk ding naar het andere. En het idee om moeite te doen om de aandacht van het hoofd en de hartstocht in de richting van God te laten gaan, is raar. En dus moet wat David beschreef in vers 2, geleerd worden: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.”
Moge de Heer ons de passie geven om bij Bethlehem te aanbidden en zo de eerste en meest basale stap van onze missie te nemen ter waardering van de visie op God.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
3 Amerikaanse predikant (1703 – 1758)

Uw liefde is beter dan het leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:43:23 GMT

Pcain:

Uw liefde is beter dan het leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:39:02 GMT

Pcain:

{{info|Your Love Is Better Than Life}} 
Psalm 63
<blockquote>God, U bent mijn God, U zoek ik, 
naar U smacht mijn ziel, 
naar U hunkert mijn lichaam 
in een dor en dorstig land, zonder water. 
In het heiligdom heb ik U gezien, 
uw macht en majesteit aanschouwd. 
Uw liefde is meer dan het leven, 
mijn lippen zingen uw lof. 
U wil ik prijzen, mijn leven lang, 
roepend uw naam, de handen geheven. 
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed, 
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal U loven. 
Liggend op mijn bed denk ik aan U, 
wakend in de nacht prevel ik uw naam. 
U bent altijd mijn hulp geweest, 
ik juich in de schaduw van uw vleugels. 
Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel, 
uw rechterhand houdt mij vast. 
Laat verzinken in de diepten der aarde 
wie mij naar het leven staan, 
laat hen ten prooi vallen aan jakhalzen, 
lever hen uit aan het zwaard. 
Maar de koning zal zich verheugen in God, 
wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – 
leugenaars wordt de mond gesnoerd. (NBV21)
</blockquote>
Zij die de leiding hebben bij Bethlehem1 geloven dat des te scherper je de doelen van de kerk onder de aandacht kunt brengen, des te doelgerichter en strategischer je kunt zijn om te helpen deze doelen te behalen. Of om het anders te stellen, wanneer je niet helder en precies kunt verklaren waarom we als kerk bestaan, dan zal het moeilijker voor je zijn om het doel of de missie van de kerk te dienen.
En wij geloven met het geheel van onze harten dat net als elk oog, oor, tand, tong, vinger en teen het doel en de roeping van het menselijk lichaam hoort te dienen, elk individueel lid van Bethlehem Baptist Church het doel waarvoor wij als kerk bestaan, moet dienen.

<h4>Wat onze missie is</h4>
Vier jaar geleden maakten de Raad van Diakens en het bestuur van de kerk een evangelische levensbeschouwing en een lijst met speerpunten, voor de beantwoording van de vraag: Waarom bestaan wij? Wat is onze missie? Het antwoord dat werd gegeven, was dat de kerk drie speerpunten heeft, één gerelateerd aan God, een gerelateerd aan gelovigen en een gerelateerd aan ongelovigen.

<ul><li>Onze reden van bestaan als kerk is het zorgen dat elk lid rijpt in de persoonlijke en gezamenlijke aanbidding van God;
</li><li>dat elk lid rijpt in de vaardigheid om van medegelovigen te houden en hun geloof krachtiger te maken; en
</li><li>dat elk lid rijpt in de moed en effectiviteit om ongelovigen te bereiken met het evangelie van Jezus Christus.
</li></ul>
Wij bestaan om God te aanbidden, elkaar te vormen en de wereld te evangeliseren, allemaal voor de glorie van God. Ik bad twee jaar geleden voor deze drie speerpunten omdat we er zo van overtuigd waren dat des te duidelijker het is waarom u hier bent, met des te meer wijsheid, zekerheid en strategie u uw belangrijke bijdrage kunt leveren aan de zaak.

<h4>De noodzaak van reminders en opfrissers </h4>
Maar er is tijd voorbij gegaan. En door een machtige wet van de gevallen menselijke natuur begint de missie in duisternis te raken, de doelen worden vager en de kracht van strategisch denken glijdt af naar een onderhoudsbehoeftige mentale toestand. Ik denk niet dat dit bij Bethlehem is gebeurd. Maar het zal wel gebeuren als we ons gevoel voor de missie niet opfrissen en ons besef waarom we bestaan, niet voortdurend vernieuwen.
Dus ons doel voor de komende drie zondagen is onszelf eraan herinneren waarom we bestaan en de schrift de betekenis van onze drie speerpunten laten zien. En mijn hoop is erop gevestigd de missie van Bethlehem op zo’n manier te beschrijven dat elk lid in staat zal zijn het voor zichzelf en anderen te verwoorden in een paar eenvoudige zinnen, en dat wat u dan zegt een Bijbelse basis heeft.

<h4>Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen</h4>
De missie is de afgelopen vier jaar niet veranderd maar we zijn gestuit op nieuwe bewoordingen om hetzelfde op een andere manier te zeggen. En ik denk dat dit een voordeel is, niet alleen om ons gevoel voor de missie fris te houden, maar ook om God centraal te houden – wat allesbepalend voor ons is.
De manier waarop we tegenwoordig de kerkmissie formuleren is dat Bethlehem een kijk op God is en wij bestaan om deze visie te waarderen, geleidelijk deze visie te leren kennen, en deze visie te verspreiden. Dit zijn de drie speerpunten als vanouds en samen vormen ze onze reden van bestaan.

<ul><li>We waarderen de visie op God met aanbiddingen.
</li><li>We leren de visie op God kennen via de gemeenschap van vorming en onderricht.
</li><li>En we verspreiden de visie op God via evangelisatie en zendingen.
</li></ul>
<h4>God in het midden houden</h4>
Het grote voordeel van het zo beschrijven van onze missie is dat in elk punt God duidelijk het midden is. Hij staat niet alleen centraal in de verticale daad van aanbidding. Hij staat ook centraal in de horizontale daden van vorming en evangelisatie. Wij streven ernaar nooit uit het oog te verliezen dat alles uit Hem is ontstaan, alles door Hem is geschapen, alles in Hem zijn doel heeft (Romeinen 11:36) … want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij (Handelingen 17:28) … want alles wat we doen, of we nou eten, drinken, aanbidden, werken of getuigen, moet voor zijn eer gedaan worden.

<h4>Het plan voor de volgende drie zondagen</h4>
Dus drie weken lang willen we praten over deze drie speerpunten van de kerk – waarden van de visie op God tijdens aanbidding, bestuderen van de visie op God met vorming en opleiding, en verspreiding van de visie op God via evangelisatie en zendingen.
In plaats van verschillende zondagen gebruiken om de visie zelf uit te rollen, heb ik juist besloten om de teksten op zich wekelijks er iets van te laten zien. In zekere zin richt elk ochtend- en avondbericht zich op het verfijnen van de visie. Vandaag dus kijken we naar Psalm 63 en proberen we in ieder geval de eerste acht verzen van deze psalm voor ons het speerpunt te onthullen: … koestering van de visie op God.

<h4>David in de woestijn</h4>
De psalm begint met de titel die luidt: “Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.”² In vers 10 heeft hij het over “wie mij naar het leven staan.” Dus kennelijk is hij een soort vluchteling. Iemand zit achter hem aan in de woestijn.
Wij zijn geneigd om te denken aan de dagen waarin koning Saul joeg op David in de woestijn en hem probeerde om te brengen. Maar vers 12 wijst op een latere periode. Het beschrijft David al als koning: “Maar de koning zal zich verheugen in God, wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – leugenaars wordt de mond gesnoerd.” Maar toen Saul op David aan het jagen was, was hij nog geen koning.
Maar er was een tijd waarin David koning was, een vluchteling uit zijn eigen land, en hij werd gedwongen de woestijn in te vluchten, namelijk de tijd waarin zijn zoon Absalom in opstand kwam en probeerde vaders troon omver te werpen. Volgens 2 Samuël 15:23 ontvluchtte David de stad, stak hij de beek Kidron over en ging hij de woestijn in. Dat is waarschijnlijk de beleefde context achter de psalm.

<h4>“God, U bent mijn God”</h4>
Hij is in de woestijn en begint zijn psalm: “God, U bent mijn God.” Deze woorden zijn om verschillende redenen belangrijk.

<h4>Een man die een relatie met God heeft</h4>
Eerst maken ze het enorm belangrijk feit duidelijk dat het zoeken en smachten naar God, wat we zo meteen zullen zien, niet de zoektocht is van een man die onbekend met God was. Het is niet de zoektocht van een man die geen relatie met God had.
In tegendeel, “God, U bent mijn God,” is de diepste bevestiging dat er een verbond tussen David en God bestaat, een relatie gebaseerd op Gods eed. God heeft in Genesis 17:7 tegen Abraham gezegd: “Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen … Ik zal hun God zijn.”
Als David zegt: “God, U bent mijn God,” herbevestigt hij de rots onder het drijfzand van zijn eigen emoties. Als hij roept: “God, u bent mijn God!” bedoelt hij niet dat hij altijd wordt getild boven de pijn van een hunkerende ziel. Als hij zegt: “God, U bent mijn God,” bedoelt hij op z’n minst twee dingen:

<ol><li>Als hij dorst heeft, zal hij alleen God zoeken om zijn dorst te lessen en niet iets anders: “God, U bent mijn God.”
</li><li>En hij bedoelt dat wanneer hij zijn God zoekt, God er zal zijn en in zijn behoeften tegemoet zal komen. “God, U bent mijn God!”
</li></ol>
<h4>Bent u net als David?</h4>
Bent u net als David deze morgen? Als u de woestijn in wordt gedreven door tragische en pijnlijke omstandigheden, en u begint naar lucht te happen in het drijfzand van uw emoties, kunt u dan tussen de jakhalzen en de slangen roepen: “God, U bent mijn God!”? Het verbond staat! Daaronder bevindt zich een rots en deze zal omhoogkomen als de tijd daar is.
Heeft u een verbondsrelatie met God deze morgen?
Als u zegt, Wat is dat? Hoe ziet dat eruit? laat me u dan de tekst voorlezen van een man die een verbond met God sloot toen hij 19 jaar oud was. Enkele jaren later schreef Jonathan Edwards3 daarover het volgende:

<blockquote>Op 12 januari 1723 maakte ik een plechtige toewijding van mezelf aan God, en schreef ik dat op; mezelf en alles wat ik had opgevend voor God; om voor de toekomst, in geen enkel opzicht, mijn eigen te zijn; handelend als iemand die geen rechten voor zichzelf heeft, in geen enkel opzicht. En zwoor plechtig om aan God mijn deel en blijdschap over te laten; kijkend naar niets anders om deel van mijn vreugde te zijn, of doen alsof dat wel zo is; en zijn wet als de permanente regeling voor mijn gehoorzaamheid: me verbindend om tegen de wereld, het vlees en de duivel te vechten, tot het einde van mijn leven. (Persoonlijk Verhaal)</blockquote>
Heeft u een doorslaggevend verbondsbelofte aan God gedaan? Had u ooit op uw levensweg een ontmoeting met Jezus Christus die u opgespoord heeft op het pad van opstand, met in zijn handen een amnestieverklaring van God, getekend met zijn eigen bloed, het bloed van het verbond? En heeft u ooit in zijn ogen gekeken en hem horen zeggen: “De Koning zal uw schuld kwijtschelden, uw opstandigheid vergeven en u verwelkomen in zijn koninkrijk als u zult knielen, en eeuwige trouw en loyaliteit aan mij zweert”?
Bent u gaan knielen net als Jonathan Edwards, en hebt u deze verbondseed afgelegd: “O God, voortaan, in trouw en loyaliteit, bent U mijn God”? Ik dring er bij u op aan dit te doen zelfs wanneer u hiernaar luistert deze morgen … en ieder van u, herbevestig uw verbondseed.

<h4>De psalm is samengesteld op deze fundering</h4>
De reden waarom ik deze morgen zo lang stil sta bij deze eerste zin, is dat de rest van de psalm gebouwd is op deze fundering. Zonder deze rots eronder is er geen ware aanbidding van God.
Maar wat er in de psalm tevoorschijn komt als eenmaal deze fundering staat, is dat God gewaardeerd wordt op ten minste twee manieren en daarom vindt de aanbidding op ten minste twee manieren plaats. Verzen 1-4 beschrijven de waardering voor God via de dorst. En verzen 5-9 beschrijven de waardering voor God via verzadiging. Met andere woorden, in de verzen 1-4 is het zicht op God niet duidelijk noch aanwezig noch tevredenstellend, en daarom dus hunkert David. Maar in de verzen 5-9 is het zicht op God aanwezig en glashelder, en David eet zijn verzadigende portie tot volle tevredenheid.

<h4>Het verlangen en de verzadiging van David</h4>
Deze morgen wil ik dat u dit heel duidelijk ziet want het is zo belangrijk om te begrijpen wat uw eigen verloste ziel beweegt. God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel in het verlangen naar hem als in de verzadiging door hem. Wilt u dat alstublieft onthouden! Dat is geen sluwe preekalliteratie. Het komt direct uit de tekst!
In de NBV21 staat in vers 1: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.” En dan komt de Heer van het verbond. De rots komt omhoog tot aan Davids voeten. Het banket van zijn glorie ligt uitgespreid voor de ogen van het geloof, en David zegt: “Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed.”
God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel wanneer we naar hem hunkeren als wanneer we door hem verzadigd raken. Hunkering is de vorm van aanbidding wanneer God ver weg is, en verzadiging is de vorm van aanbidding wanneer hij dichtbij is. Het hart dat God boven alles waardeert zal hunkering, verlangen, dorst, snakken en smachten ervaren wanneer het zicht op God vaag en ver weg is. En hetzelfde hart zal verzadiging en tevredenheid ervaren wanneer het zicht naderbij komt en duidelijk wordt.
Dat is zeer handig voor ons mochten we wakker worden in de woestijn. En sommigen onder ons worden daar dagelijks wakker.
Laat me op basis van deze tekst twee dingen vaststellen in het belang van onze erediensten bij Bethlehem en voor het speerpunt van het waarderen van de visie op God.

<h4>De essentie van ware aanbidding</h4>
De eerste is dat hoewel uitdrukkingen van dankbaarheid aan God voor zijn geschenken deel uitmaken van de aanbidding, dit niet de essentie van ware aanbidding is. In feite is er een erkentelijkheid aan God voor zijn geschenken waarbij ware aanbidding helemaal niet betrokken is. Met andere woorden, er zijn mensen die houden van hun gezondheid, familie, werk en hobby’s, en die God daar regelmatig voor bedanken zonder van God te houden. Ze waarderen God niet. En als God niet gewaardeerd wordt voor de lieflijkheid en voortreffelijkheid van wat hij is, wordt hij niet aanbeden.

<h4>God meer begeren dan het leven zelf</h4>
David maakt dit duidelijk in de manier waarop hij zijn verlangen in de verzen 1 en 3 uitdrukt. In vers 1 zegt hij: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam.” Dit is primair geen hunkering naar het een of ander geschenk van God. Het is een hunkering naar God. David heeft een hart voor God. Hij heeft een voorkeur voor verbondenheid met God.
Hij maakt dit zelfs nog duidelijker in vers 3: “Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof.” Dit betekent dat David God meer wou dan dat hij het leven wou. En als u God meer wilt dan dat u het leven wilt, dan wilt u God meer dan alle vreugdes van dit leven – familie, gezondheid, eten, vriendschap, seksuele relaties, werktevredenheid, productiviteit, boeken, skateboards, computers, muziek, huizen, zonsondergangen, herfstkleuren. Als David zegt dat de liefde van God meer is dan het leven en dus beter dan alle schoonheid van het leven, betekent dit dat hij niet ontkent dat al die goede dingen ontstaan vanuit Gods liefde. Hij waarschuwt ons daarentegen dat als onze harten (zelfs vol dankbaarheid!) uitgaan naar de schoonheid van het geschenk en niet verlangen naar de oneindig grotere schoonheid van de Gever, dan zijn we afgodendienaren en geen aanbidders van God.

<h4>Waarom we de woestijn nodig hebben</h4>
Ik vraag me af of dit is waarom we niet zonder de ervaring van de woestijn in ons leven kunnen. Als het hele leven een paradijs zou zijn, zoals veel mensen denken dat het zou moeten zijn en zoveel mensen proberen het ervan te maken, zouden we dan niet veel vaker verslaafd zijn aan de waardering voor de geschenken van God in plaats van aan de waardering voor God? Juist dat is waarom Jezus zei dat het voor een rijke man moeilijk is om het koninkrijk van God binnen te gaan. En het is zeker dat hij hierom zijn geliefden keer op keer door het vuur van de woestijn laat gaan. Hij zal ons op die manier ontgoochelen met de wereld en ons een voorproefje van de eeuwigheid geven.
En denk niet dat het gemakkelijk was voor David om de geschenken van God op te geven. Niet veel dagen daarna zal de opstand in Jeruzalem de kop ingedrukt worden, Absalom worden gedood met de pijlen van Joab, en David zal jammeren in zijn vertrek: “Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” (2 Samuël 19:1).
De woestijn is de manier van God om ons te ontkoppelen van het meest waardevolle ter wereld. En zij die de visie op God waarderen, weten dat zijn liefde beter is dan alles wat het leven heeft te bieden.

<h4>Het belang van gezamenlijke aanbidding</h4>
Het laatste ding dat ik wil dat we leren van deze psalm is het belang van gezamenlijke aanbidding in het leven van de ziel. Ziet u in vers 2 wat de functie van de eredienst in de tempel was voor David toen hij in de woestijn verbleef?

<h4>Zijn functie in Davids leven</h4>
Hij zegt: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.” Wat betekent dit? Het betekent dat toen hij daarbuiten in de woestijn was, afgesneden van de aanbiddende gemeenschap in de Tempel, het daar de herinnering aan wat hij had meegemaakt was, die God met helderheid en macht tot hem bracht, en hem uiteindelijk een feestmaal in de woestijn bezorgde.
Noch in het Oude Testament noch in het Nieuwe Testament was de aanbidding van God gebonden aan een gebouw. Maar zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament heeft God de regelmatige samenkomst van zijn mensen gezegend met de visie van zijn macht en glorie. Dit is de visie die onze zielen voedt op zondagmorgen, en later, in de woestijn werkt om ons eraan te herinneren dat God inderdaad groot is en ons doet dorsten en hunkeren naar zijn macht en glorie.

<h4>De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding</h4>
Ik wou dat er tijd was om uit te wijden over alle gevolgen hiervan voor onze gezamenlijke aanbidding. Maar laat deze afsluitende boodschap voldoende zijn. Als u begrijpt dat de essentie van de aanbidding de pure waardering voor God is, of dat nou via hunkering of verzadiging, dorsten of barstensvol zijn is, kunt u het niet meer lichtvaardig behandelen. Het wordt het echte middelpunt van het leven. Het wordt radicaal gericht op God. Het wordt intens en serieus. Het wordt voor de meeste mensen de enige tijd van de week waarop ze stil worden met eerbied en ontzag voor de macht en glorie van God.

<h4>Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden</h4>
En daarom doen we alles wat we kunnen om aanbidders die lijken op David, koste wat het kost God te laten volgen.

<ul><li>We dringen er bij u op aan om God te zoeken in de tijd vóór de aanbidding, en dan niet met elkaar te praten.
</li><li>We sluiten de deuren voor een lange tijd van aanbidding zodat zij die hier zijn hun aandacht zonder afleiding aan God in plaats van aan mensen kunnen geven.
</li><li>We hebben momenten van verheerlijking, bezinning en offeren zonder verbale richting zodat u om kunt gaan met God in de verstilling van uw eigen hart.
</li><li>We laten veel van de dienst verlopen zonder commentaar of mededelingen om te zorgen dat er zo weinig mogelijk aandacht weg wordt getrokken van de gemeenschap met God.
</li></ul>
<h4>Onze gedachten en harten trainen richting God</h4>
De meesten van ons groeiden niet op in een traditie die de God-georiënteerde aanbidding serieus nam. De meeste mensen komen naar de kerk met een mentaliteit van zich passief willen vermaken, en dus, behalve in de meest meeslepende momenten, drijven de gedachten doelloos van het ene menselijk ding naar het andere. En het idee om moeite te doen om de aandacht van het hoofd en de hartstocht in de richting van God te laten gaan, is raar. En dus moet wat David beschreef in vers 2, geleerd worden: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.”
Moge de Heer ons de passie geven om bij Bethlehem te aanbidden en zo de eerste en meest basale stap van onze missie te nemen ter waardering van de visie op God.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
3 Amerikaanse predikant (1703 – 1758)

Uw liefde is beter dan het leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:37:16 GMT

Pcain:

{{info|Your Love Is Better Than Life}} 
Psalm 63
<blockquote>God, U bent mijn God, U zoek ik, 
naar U smacht mijn ziel, 
naar U hunkert mijn lichaam 
in een dor en dorstig land, zonder water. 
In het heiligdom heb ik U gezien, 
uw macht en majesteit aanschouwd. 
Uw liefde is meer dan het leven, 
mijn lippen zingen uw lof. 
U wil ik prijzen, mijn leven lang, 
roepend uw naam, de handen geheven. 
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed, 
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal U loven. 
Liggend op mijn bed denk ik aan U, 
wakend in de nacht prevel ik uw naam. 
U bent altijd mijn hulp geweest, 
ik juich in de schaduw van uw vleugels. 
Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel, 
uw rechterhand houdt mij vast. 
Laat verzinken in de diepten der aarde 
wie mij naar het leven staan, 
laat hen ten prooi vallen aan jakhalzen, 
lever hen uit aan het zwaard. 
Maar de koning zal zich verheugen in God, 
wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – 
leugenaars wordt de mond gesnoerd. (NBV21)
</blockquote>
Zij die de leiding hebben bij Bethlehem1 geloven dat des te scherper je de doelen van de kerk onder de aandacht kunt brengen, des te doelgerichter en strategischer je kunt zijn om te helpen deze doelen te behalen. Of om het anders te stellen, wanneer je niet helder en precies kunt verklaren waarom we als kerk bestaan, dan zal het moeilijker voor je zijn om het doel of de missie van de kerk te dienen.
En wij geloven met het geheel van onze harten dat net als elk oog, oor, tand, tong, vinger en teen het doel en de roeping van het menselijk lichaam hoort te dienen, elk individueel lid van Bethlehem Baptist Church het doel waarvoor wij als kerk bestaan, moet dienen.

<h4>Wat onze missie is</h4>
Vier jaar geleden maakten de Raad van Diakens en het bestuur van de kerk een evangelische levensbeschouwing en een lijst met speerpunten, voor de beantwoording van de vraag: Waarom bestaan wij? Wat is onze missie? Het antwoord dat werd gegeven, was dat de kerk drie speerpunten heeft, één gerelateerd aan God, een gerelateerd aan gelovigen en een gerelateerd aan ongelovigen.

<ul><li>Onze reden van bestaan als kerk is het zorgen dat elk lid rijpt in de persoonlijke en gezamenlijke aanbidding van God;
</li><li>dat elk lid rijpt in de vaardigheid om van medegelovigen te houden en hun geloof krachtiger te maken; en
</li><li>dat elk lid rijpt in de moed en effectiviteit om ongelovigen te bereiken met het evangelie van Jezus Christus.
</li></ul>
Wij bestaan om God te aanbidden, elkaar te vormen en de wereld te evangeliseren, allemaal voor de glorie van God. Ik bad twee jaar geleden voor deze drie speerpunten omdat we er zo van overtuigd waren dat des te duidelijker het is waarom u hier bent, met des te meer wijsheid, zekerheid en strategie u uw belangrijke bijdrage kunt leveren aan de zaak.

<h4>De noodzaak van reminders en opfrissers </h4>
Maar er is tijd voorbij gegaan. En door een machtige wet van de gevallen menselijke natuur begint de missie in duisternis te raken, de doelen worden vager en de kracht van strategisch denken glijdt af naar een onderhoudsbehoeftige mentale toestand. Ik denk niet dat dit bij Bethlehem is gebeurd. Maar het zal wel gebeuren als we ons gevoel voor de missie niet opfrissen en ons besef waarom we bestaan, niet voortdurend vernieuwen.
Dus ons doel voor de komende drie zondagen is onszelf eraan herinneren waarom we bestaan en de schrift de betekenis van onze drie speerpunten laten zien. En mijn hoop is erop gevestigd de missie van Bethlehem op zo’n manier te beschrijven dat elk lid in staat zal zijn het voor zichzelf en anderen te verwoorden in een paar eenvoudige zinnen, en dat wat u dan zegt een Bijbelse basis heeft.

<h4>Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen</h4>
De missie is de afgelopen vier jaar niet veranderd maar we zijn gestuit op nieuwe bewoordingen om hetzelfde op een andere manier te zeggen. En ik denk dat dit een voordeel is, niet alleen om ons gevoel voor de missie fris te houden, maar ook om God centraal te houden – wat allesbepalend voor ons is.
De manier waarop we tegenwoordig de kerkmissie formuleren is dat Bethlehem een kijk op God is en wij bestaan om deze visie te waarderen, geleidelijk deze visie te leren kennen, en deze visie te verspreiden. Dit zijn de drie speerpunten als vanouds en samen vormen ze onze reden van bestaan.

<ul><li>We waarderen de visie op God met aanbiddingen.
</li><li>We leren de visie op God kennen via de gemeenschap van vorming en onderricht.
</li><li>En we verspreiden de visie op God via evangelisatie en zendingen.
</li></ul>
<h4>God in het midden houden</h4>
Het grote voordeel van het zo beschrijven van onze missie is dat in elk punt God duidelijk het midden is. Hij staat niet alleen centraal in de verticale daad van aanbidding. Hij staat ook centraal in de horizontale daden van vorming en evangelisatie. Wij streven ernaar nooit uit het oog te verliezen dat alles uit Hem is ontstaan, alles door Hem is geschapen, alles in Hem zijn doel heeft (Romeinen 11:36) … want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij (Handelingen 17:28) … want alles wat we doen, of we nou eten, drinken, aanbidden, werken of getuigen, moet voor zijn eer gedaan worden.

<h4>Het plan voor de volgende drie zondagen</h4>
Dus drie weken lang willen we praten over deze drie speerpunten van de kerk – waarden van de visie op God tijdens aanbidding, bestuderen van de visie op God met vorming en opleiding, en verspreiding van de visie op God via evangelisatie en zendingen.
In plaats van verschillende zondagen gebruiken om de visie zelf uit te rollen, heb ik juist besloten om de teksten op zich wekelijks er iets van te laten zien. In zekere zin richt elk ochtend- en avondbericht zich op het verfijnen van de visie. Vandaag dus kijken we naar Psalm 63 en proberen we in ieder geval de eerste acht verzen van deze psalm voor ons het speerpunt te onthullen: … koestering van de visie op God.

<h4>David in de woestijn</h4>
De psalm begint met de titel die luidt: “Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.”² In vers 10 heeft hij het over “wie mij naar het leven staan.” Dus kennelijk is hij een soort vluchteling. Iemand zit achter hem aan in de woestijn.
Wij zijn geneigd om te denken aan de dagen waarin koning Saul joeg op David in de woestijn en hem probeerde om te brengen. Maar vers 12 wijst op een latere periode. Het beschrijft David al als koning: “Maar de koning zal zich verheugen in God, wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – leugenaars wordt de mond gesnoerd.” Maar toen Saul op David aan het jagen was, was hij nog geen koning.
Maar er was een tijd waarin David koning was, een vluchteling uit zijn eigen land, en hij werd gedwongen de woestijn in te vluchten, namelijk de tijd waarin zijn zoon Absalom in opstand kwam en probeerde vaders troon omver te werpen. Volgens 2 Samuël 15:23 ontvluchtte David de stad, stak hij de beek Kidron over en ging hij de woestijn in. Dat is waarschijnlijk de beleefde context achter de psalm.

<h4>“God, U bent mijn God”</h4>
Hij is in de woestijn en begint zijn psalm: “God, U bent mijn God.” Deze woorden zijn om verschillende redenen belangrijk.

<h4>Een man die een relatie met God heeft</h4>
Eerst maken ze het enorm belangrijk feit duidelijk dat het zoeken en smachten naar God, wat we zo meteen zullen zien, niet de zoektocht is van een man die onbekend met God was. Het is niet de zoektocht van een man die geen relatie met God had.
In tegendeel, “God, U bent mijn God,” is de diepste bevestiging dat er een verbond tussen David en God bestaat, een relatie gebaseerd op Gods eed. God heeft in Genesis 17:7 tegen Abraham gezegd: “Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen … Ik zal hun God zijn.”
Als David zegt: “God, U bent mijn God,” herbevestigt hij de rots onder het drijfzand van zijn eigen emoties. Als hij roept: “God, u bent mijn God!” bedoelt hij niet dat hij altijd wordt getild boven de pijn van een hunkerende ziel. Als hij zegt: “God, U bent mijn God,” bedoelt hij op z’n minst twee dingen:

<ol><li>Als hij dorst heeft, zal hij alleen God zoeken om zijn dorst te lessen en niet iets anders: “God, U bent mijn God.”
</li><li>En hij bedoelt dat wanneer hij zijn God zoekt, God er zal zijn en in zijn behoeften tegemoet zal komen. “God, U bent mijn God!”
</li></ol>
<h4>Bent u net als David?</h4>
Bent u net als David deze morgen? Als u de woestijn in wordt gedreven door tragische en pijnlijke omstandigheden, en u begint naar lucht te happen in het drijfzand van uw emoties, kunt u dan tussen de jakhalzen en de slangen roepen: “God, U bent mijn God!”? Het verbond staat! Daaronder bevindt zich een rots en deze zal omhoogkomen als de tijd daar is.
Heeft u een verbondsrelatie met God deze morgen?
Als u zegt, Wat is dat? Hoe ziet dat eruit? laat me u dan de tekst voorlezen van een man die een verbond met God sloot toen hij 19 jaar oud was. Enkele jaren later schreef Jonathan Edwards3 daarover het volgende:

<blockquote>Op 12 januari 1723 maakte ik een plechtige toewijding van mezelf aan God, en schreef ik dat op; mezelf en alles wat ik had opgevend voor God; om voor de toekomst, in geen enkel opzicht, mijn eigen te zijn; handelend als iemand die geen rechten voor zichzelf heeft, in geen enkel opzicht. En zwoor plechtig om aan God mijn deel en blijdschap over te laten; kijkend naar niets anders om deel van mijn vreugde te zijn, of doen alsof dat wel zo is; en zijn wet als de permanente regeling voor mijn gehoorzaamheid: me verbindend om tegen de wereld, het vlees en de duivel te vechten, tot het einde van mijn leven. (Persoonlijk Verhaal)</blockquote>
Heeft u een doorslaggevend verbondsbelofte aan God gedaan? Had u ooit op uw levensweg een ontmoeting met Jezus Christus die u opgespoord heeft op het pad van opstand, met in zijn handen een amnestieverklaring van God, getekend met zijn eigen bloed, het bloed van het verbond? En heeft u ooit in zijn ogen gekeken en hem horen zeggen: “De Koning zal uw schuld kwijtschelden, uw opstandigheid vergeven en u verwelkomen in zijn koninkrijk als u zult knielen, en eeuwige trouw en loyaliteit aan mij zweert”?
Bent u gaan knielen net als Jonathan Edwards, en hebt u deze verbondseed afgelegd: “O God, voortaan, in trouw en loyaliteit, bent U mijn God”? Ik dring er bij u op aan dit te doen zelfs wanneer u hiernaar luistert deze morgen … en ieder van u, herbevestig uw verbondseed.

<h4>De psalm is samengesteld op deze fundering</h4>
De reden waarom ik deze morgen zo lang stil sta bij deze eerste zin, is dat de rest van de psalm gebouwd is op deze fundering. Zonder deze rots eronder is er geen ware aanbidding van God.
Maar wat er in de psalm tevoorschijn komt als eenmaal deze fundering staat, is dat God gewaardeerd wordt op ten minste twee manieren en daarom vindt de aanbidding op ten minste twee manieren plaats. Verzen 1-4 beschrijven de waardering voor God via de dorst. En verzen 5-9 beschrijven de waardering voor God via verzadiging. Met andere woorden, in de verzen 1-4 is het zicht op God niet duidelijk noch aanwezig noch tevredenstellend, en daarom dus hunkert David. Maar in de verzen 5-9 is het zicht op God aanwezig en glashelder, en David eet zijn verzadigende portie tot volle tevredenheid.

<h4>Het verlangen en de verzadiging van David</h4>
Deze morgen wil ik dat u dit heel duidelijk ziet want het is zo belangrijk om te begrijpen wat uw eigen verloste ziel beweegt. God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel in het verlangen naar hem als in de verzadiging door hem. Wilt u dat alstublieft onthouden! Dat is geen sluwe preekalliteratie. Het komt direct uit de tekst!
In de NBV21 staat in vers 1: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.” En dan komt de Heer van het verbond. De rots komt omhoog tot aan Davids voeten. Het banket van zijn glorie ligt uitgespreid voor de ogen van het geloof, en David zegt: “Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed.”
God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel wanneer we naar hem hunkeren als wanneer we door hem verzadigd raken. Hunkering is de vorm van aanbidding wanneer God ver weg is, en verzadiging is de vorm van aanbidding wanneer hij dichtbij is. Het hart dat God boven alles waardeert zal hunkering, verlangen, dorst, snakken en smachten ervaren wanneer het zicht op God vaag en ver weg is. En hetzelfde hart zal verzadiging en tevredenheid ervaren wanneer het zicht naderbij komt en duidelijk wordt.
Dat is zeer handig voor ons mochten we wakker worden in de woestijn. En sommigen onder ons worden daar dagelijks wakker.
Laat me op basis van deze tekst twee dingen vaststellen in het belang van onze erediensten bij Bethlehem en voor het speerpunt van het waarderen van de visie op God.

<h4>De essentie van ware aanbidding</h4>
De eerste is dat hoewel uitdrukkingen van dankbaarheid aan God voor zijn geschenken deel uitmaken van de aanbidding, dit niet de essentie van ware aanbidding is. In feite is er een erkentelijkheid aan God voor zijn geschenken waarbij ware aanbidding helemaal niet betrokken is. Met andere woorden, er zijn mensen die houden van hun gezondheid, familie, werk en hobby’s, en die God daar regelmatig voor bedanken zonder van God te houden. Ze waarderen God niet. En als God niet gewaardeerd wordt voor de lieflijkheid en voortreffelijkheid van wat hij is, wordt hij niet aanbeden.

<h4>God meer begeren dan het leven zelf</h4>
David maakt dit duidelijk in de manier waarop hij zijn verlangen in de verzen 1 en 3 uitdrukt. In vers 1 zegt hij: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam.” Dit is primair geen hunkering naar het een of ander geschenk van God. Het is een hunkering naar God. David heeft een hart voor God. Hij heeft een voorkeur voor verbondenheid met God.
Hij maakt dit zelfs nog duidelijker in vers 3: “Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof.” Dit betekent dat David God meer wou dan dat hij het leven wou. En als u God meer wilt dan dat u het leven wilt, dan wilt u God meer dan alle vreugdes van dit leven – familie, gezondheid, eten, vriendschap, seksuele relaties, werktevredenheid, productiviteit, boeken, skateboards, computers, muziek, huizen, zonsondergangen, herfstkleuren. Als David zegt dat de liefde van God meer is dan het leven en dus beter dan alle schoonheid van het leven, betekent dit dat hij niet ontkent dat al die goede dingen ontstaan vanuit Gods liefde. Hij waarschuwt ons daarentegen dat als onze harten (zelfs vol dankbaarheid!) uitgaan naar de schoonheid van het geschenk en niet verlangen naar de oneindig grotere schoonheid van de Gever, dan zijn we afgodendienaren en geen aanbidders van God.

<h4>Waarom we de woestijn nodig hebben</h4>
Ik vraag me af of dit is waarom we niet zonder de ervaring van de woestijn in ons leven kunnen. Als het hele leven een paradijs zou zijn, zoals veel mensen denken dat het zou moeten zijn en zoveel mensen proberen het ervan te maken, zouden we dan niet veel vaker verslaafd zijn aan de waardering voor de geschenken van God in plaats van aan de waardering voor God? Juist dat is waarom Jezus zei dat het voor een rijke man moeilijk is om het koninkrijk van God binnen te gaan. En het is zeker dat hij hierom zijn geliefden keer op keer door het vuur van de woestijn laat gaan. Hij zal ons op die manier ontgoochelen met de wereld en ons een voorproefje van de eeuwigheid geven.
En denk niet dat het gemakkelijk was voor David om de geschenken van God op te geven. Niet veel dagen daarna zal de opstand in Jeruzalem de kop ingedrukt worden, Absalom worden gedood met de pijlen van Joab, en David zal jammeren in zijn vertrek: “Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” (2 Samuël 19:1).
De woestijn is de manier van God om ons te ontkoppelen van het meest waardevolle ter wereld. En zij die de visie op God waarderen, weten dat zijn liefde beter is dan alles wat het leven heeft te bieden.

<h4>Het belang van gezamenlijke aanbidding</h4>
Het laatste ding dat ik wil dat we leren van deze psalm is het belang van gezamenlijke aanbidding in het leven van de ziel. Ziet u in vers 2 wat de functie van de eredienst in de tempel was voor David toen hij in de woestijn verbleef?

<h4>Zijn functie in Davids leven</h4>
Hij zegt: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.” Wat betekent dit? Het betekent dat toen hij daarbuiten in de woestijn was, afgesneden van de aanbiddende gemeenschap in de Tempel, het daar de herinnering aan wat hij had meegemaakt was, die God met helderheid en macht tot hem bracht, en hem uiteindelijk een feestmaal in de woestijn bezorgde.
Noch in het Oude Testament noch in het Nieuwe Testament was de aanbidding van God gebonden aan een gebouw. Maar zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament heeft God de regelmatige samenkomst van zijn mensen gezegend met de visie van zijn macht en glorie. Dit is de visie die onze zielen voedt op zondagmorgen, en later, in de woestijn werkt om ons eraan te herinneren dat God inderdaad groot is en ons doet dorsten en hunkeren naar zijn macht en glorie.

<h4>De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding</h4>
Ik wou dat er tijd was om uit te wijden over alle gevolgen hiervan voor onze gezamenlijke aanbidding. Maar laat deze afsluitende boodschap voldoende zijn. Als u begrijpt dat de essentie van de aanbidding de pure waardering voor God is, of dat nou via hunkering of verzadiging, dorsten of barstensvol zijn is, kunt u het niet meer lichtvaardig behandelen. Het wordt het echte middelpunt van het leven. Het wordt radicaal gericht op God. Het wordt intens en serieus. Het wordt voor de meeste mensen de enige tijd van de week waarop ze stil worden met eerbied en ontzag voor de macht en glorie van God.

<h4>Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden</h4>
En daarom doen we alles wat we kunnen om aanbidders die lijken op David, koste wat het kost God te laten volgen.

<ul><li>We dringen er bij u op aan om God te zoeken in de tijd vóór de aanbidding, en dan niet met elkaar te praten.
</li><li>We sluiten de deuren voor een lange tijd van aanbidding zodat zij die hier zijn hun aandacht zonder afleiding aan God in plaats van aan mensen kunnen geven.
</li><li>We hebben momenten van verheerlijking, bezinning en offeren zonder verbale richting zodat u om kunt gaan met God in de verstilling van uw eigen hart.
</li><li>We laten veel van de dienst verlopen zonder commentaar of mededelingen om te zorgen dat er zo weinig mogelijk aandacht weg wordt getrokken van de gemeenschap met God.
</li></ul>
<h4>Onze gedachten en harten trainen richting God</h4>
De meesten van ons groeiden niet op in een traditie die de God-georiënteerde aanbidding serieus nam. De meeste mensen komen naar de kerk met een mentaliteit van zich passief willen vermaken, en dus, behalve in de meest meeslepende momenten, drijven de gedachten doelloos van het ene menselijk ding naar het andere. En het idee om moeite te doen om de aandacht van het hoofd en de hartstocht in de richting van God te laten gaan, is raar. En dus moet wat David beschreef in vers 2, geleerd worden: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.”
Moge de Heer ons de passie geven om bij Bethlehem te aanbidden en zo de eerste en meest basale stap van onze missie te nemen ter waardering van de visie op God.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
3 Amerikaanse predikant (1703 – 1758)

Uw liefde is beter dan het leven

Pcain — Fri, 18 Sep 2026 18:35:18 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Your Love Is Better Than Life}} Psalm 63 God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en d...'

{{info|Your Love Is Better Than Life}} 

Psalm 63

God, U bent mijn God, U zoek ik, 
naar U smacht mijn ziel, 
naar U hunkert mijn lichaam 
in een dor en dorstig land, zonder water. 
In het heiligdom heb ik U gezien, 
uw macht en majesteit aanschouwd. 
Uw liefde is meer dan het leven, 
mijn lippen zingen uw lof. 
U wil ik prijzen, mijn leven lang, 
roepend uw naam, de handen geheven. 
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed, 
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal U loven. 
Liggend op mijn bed denk ik aan U, 
wakend in de nacht prevel ik uw naam. 
U bent altijd mijn hulp geweest, 
ik juich in de schaduw van uw vleugels. 
Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel, 
uw rechterhand houdt mij vast. 
Laat verzinken in de diepten der aarde 
wie mij naar het leven staan, 
laat hen ten prooi vallen aan jakhalzen, 
lever hen uit aan het zwaard. 
Maar de koning zal zich verheugen in God, 
wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – 
leugenaars wordt de mond gesnoerd. (NBV21)
</blockquote>

Zij die de leiding hebben bij Bethlehem1 geloven dat des te scherper je de doelen van de kerk onder de aandacht kunt brengen, des te doelgerichter en strategischer je kunt zijn om te helpen deze doelen te behalen. Of om het anders te stellen, wanneer je niet helder en precies kunt verklaren waarom we als kerk bestaan, dan zal het moeilijker voor je zijn om het doel of de missie van de kerk te dienen.

En wij geloven met het geheel van onze harten dat net als elk oog, oor, tand, tong, vinger en teen het doel en de roeping van het menselijk lichaam hoort te dienen, elk individueel lid van Bethlehem Baptist Church het doel waarvoor wij als kerk bestaan, moet dienen.

====Wat onze missie is====

Vier jaar geleden maakten de Raad van Diakens en het bestuur van de kerk een evangelische levensbeschouwing en een lijst met speerpunten, voor de beantwoording van de vraag: Waarom bestaan wij? Wat is onze missie? Het antwoord dat werd gegeven, was dat de kerk drie speerpunten heeft, één gerelateerd aan God, een gerelateerd aan gelovigen en een gerelateerd aan ongelovigen.

*Onze reden van bestaan als kerk is het zorgen dat elk lid rijpt in de persoonlijke en gezamenlijke aanbidding van God;
*dat elk lid rijpt in de vaardigheid om van medegelovigen te houden en hun geloof krachtiger te maken; en
*dat elk lid rijpt in de moed en effectiviteit om ongelovigen te bereiken met het evangelie van Jezus Christus.

Wij bestaan om God te aanbidden, elkaar te vormen en de wereld te evangeliseren, allemaal voor de glorie van God. Ik bad twee jaar geleden voor deze drie speerpunten omdat we er zo van overtuigd waren dat des te duidelijker het is waarom u hier bent, met des te meer wijsheid, zekerheid en strategie u uw belangrijke bijdrage kunt leveren aan de zaak.

====De noodzaak van reminders en opfrissers ====

Maar er is tijd voorbij gegaan. En door een machtige wet van de gevallen menselijke natuur begint de missie in duisternis te raken, de doelen worden vager en de kracht van strategisch denken glijdt af naar een onderhoudsbehoeftige mentale toestand. Ik denk niet dat dit bij Bethlehem is gebeurd. Maar het zal wel gebeuren als we ons gevoel voor de missie niet opfrissen en ons besef waarom we bestaan, niet voortdurend vernieuwen.

Dus ons doel voor de komende drie zondagen is onszelf eraan herinneren waarom we bestaan en de schrift de betekenis van onze drie speerpunten laten zien. En mijn hoop is erop gevestigd de missie van Bethlehem op zo’n manier te beschrijven dat elk lid in staat zal zijn het voor zichzelf en anderen te verwoorden in een paar eenvoudige zinnen, en dat wat u dan zegt een Bijbelse basis heeft.

====Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen====

De missie is de afgelopen vier jaar niet veranderd maar we zijn gestuit op nieuwe bewoordingen om hetzelfde op een andere manier te zeggen. En ik denk dat dit een voordeel is, niet alleen om ons gevoel voor de missie fris te houden, maar ook om God centraal te houden – wat allesbepalend voor ons is.

De manier waarop we tegenwoordig de kerkmissie formuleren is dat Bethlehem een kijk op God is en wij bestaan om deze visie te waarderen, geleidelijk deze visie te leren kennen, en deze visie te verspreiden. Dit zijn de drie speerpunten als vanouds en samen vormen ze onze reden van bestaan.

*We waarderen de visie op God met aanbiddingen.
*We leren de visie op God kennen via de gemeenschap van vorming en onderricht.
*En we verspreiden de visie op God via evangelisatie en zendingen.

====God in het midden houden====

Het grote voordeel van het zo beschrijven van onze missie is dat in elk punt God duidelijk het midden is. Hij staat niet alleen centraal in de verticale daad van aanbidding. Hij staat ook centraal in de horizontale daden van vorming en evangelisatie. Wij streven ernaar nooit uit het oog te verliezen dat alles uit Hem is ontstaan, alles door Hem is geschapen, alles in Hem zijn doel heeft (Romeinen 11:36) … want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij (Handelingen 17:28) … want alles wat we doen, of we nou eten, drinken, aanbidden, werken of getuigen, moet voor zijn eer gedaan worden.

====Het plan voor de volgende drie zondagen====

Dus drie weken lang willen we praten over deze drie speerpunten van de kerk – waarden van de visie op God tijdens aanbidding, bestuderen van de visie op God met vorming en opleiding, en verspreiding van de visie op God via evangelisatie en zendingen.

In plaats van verschillende zondagen gebruiken om de visie zelf uit te rollen, heb ik juist besloten om de teksten op zich wekelijks er iets van te laten zien. In zekere zin richt elk ochtend- en avondbericht zich op het verfijnen van de visie. Vandaag dus kijken we naar Psalm 63 en proberen we in ieder geval de eerste acht verzen van deze psalm voor ons het speerpunt te onthullen: … koestering van de visie op God.

====David in de woestijn====

De psalm begint met de titel die luidt: “Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.”² In vers 10 heeft hij het over “wie mij naar het leven staan.” Dus kennelijk is hij een soort vluchteling. Iemand zit achter hem aan in de woestijn.

Wij zijn geneigd om te denken aan de dagen waarin koning Saul joeg op David in de woestijn en hem probeerde om te brengen. Maar vers 12 wijst op een latere periode. Het beschrijft David al als koning: “Maar de koning zal zich verheugen in God, wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – leugenaars wordt de mond gesnoerd.” Maar toen Saul op David aan het jagen was, was hij nog geen koning.

Maar er was een tijd waarin David koning was, een vluchteling uit zijn eigen land, en hij werd gedwongen de woestijn in te vluchten, namelijk de tijd waarin zijn zoon Absalom in opstand kwam en probeerde vaders troon omver te werpen. Volgens 2 Samuël 15:23 ontvluchtte David de stad, stak hij de beek Kidron over en ging hij de woestijn in. Dat is waarschijnlijk de beleefde context achter de psalm.

====“God, U bent mijn God”====

Hij is in de woestijn en begint zijn psalm: “God, U bent mijn God.” Deze woorden zijn om verschillende redenen belangrijk.

====Een man die een relatie met God heeft====

Eerst maken ze het enorm belangrijk feit duidelijk dat het zoeken en smachten naar God, wat we zo meteen zullen zien, niet de zoektocht is van een man die onbekend met God was. Het is niet de zoektocht van een man die geen relatie met God had.

In tegendeel, “God, U bent mijn God,” is de diepste bevestiging dat er een verbond tussen David en God bestaat, een relatie gebaseerd op Gods eed. God heeft in Genesis 17:7 tegen Abraham gezegd: “Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen … Ik zal hun God zijn.”

Als David zegt: “God, U bent mijn God,” herbevestigt hij de rots onder het drijfzand van zijn eigen emoties. Als hij roept: “God, u bent mijn God!” bedoelt hij niet dat hij altijd wordt getild boven de pijn van een hunkerende ziel. Als hij zegt: “God, U bent mijn God,” bedoelt hij op z’n minst twee dingen:

#Als hij dorst heeft, zal hij alleen God zoeken om zijn dorst te lessen en niet iets anders: “God, U bent mijn God.”
#En hij bedoelt dat wanneer hij zijn God zoekt, God er zal zijn en in zijn behoeften tegemoet zal komen. “God, U bent mijn God!”

====Bent u net als David?====

Bent u net als David deze morgen? Als u de woestijn in wordt gedreven door tragische en pijnlijke omstandigheden, en u begint naar lucht te happen in het drijfzand van uw emoties, kunt u dan tussen de jakhalzen en de slangen roepen: “God, U bent mijn God!”? Het verbond staat! Daaronder bevindt zich een rots en deze zal omhoogkomen als de tijd daar is.

Heeft u een verbondsrelatie met God deze morgen?

Als u zegt, Wat is dat? Hoe ziet dat eruit? laat me u dan de tekst voorlezen van een man die een verbond met God sloot toen hij 19 jaar oud was. Enkele jaren later schreef Jonathan Edwards3 daarover het volgende:

<blockquote>Op 12 januari 1723 maakte ik een plechtige toewijding van mezelf aan God, en schreef ik dat op; mezelf en alles wat ik had opgevend voor God; om voor de toekomst, in geen enkel opzicht, mijn eigen te zijn; handelend als iemand die geen rechten voor zichzelf heeft, in geen enkel opzicht. En zwoor plechtig om aan God mijn deel en blijdschap over te laten; kijkend naar niets anders om deel van mijn vreugde te zijn, of doen alsof dat wel zo is; en zijn wet als de permanente regeling voor mijn gehoorzaamheid: me verbindend om tegen de wereld, het vlees en de duivel te vechten, tot het einde van mijn leven. (''Persoonlijk Verhaal'')</blockquote>

Heeft u een doorslaggevend verbondsbelofte aan God gedaan? Had u ooit op uw levensweg een ontmoeting met Jezus Christus die u opgespoord heeft op het pad van opstand, met in zijn handen een amnestieverklaring van God, getekend met zijn eigen bloed, het bloed van het verbond? En heeft u ooit in zijn ogen gekeken en hem horen zeggen: “De Koning zal uw schuld kwijtschelden, uw opstandigheid vergeven en u verwelkomen in zijn koninkrijk als u zult knielen, en eeuwige trouw en loyaliteit aan mij zweert”?

Bent u gaan knielen net als Jonathan Edwards, en hebt u deze verbondseed afgelegd: “O God, voortaan, in trouw en loyaliteit, bent U mijn God”? Ik dring er bij u op aan dit te doen zelfs wanneer u hiernaar luistert deze morgen … en ieder van u, herbevestig uw verbondseed.

====De psalm is samengesteld op deze fundering====

De reden waarom ik deze morgen zo lang stil sta bij deze eerste zin, is dat de rest van de psalm gebouwd is op deze fundering. Zonder deze rots eronder is er geen ware aanbidding van God.

Maar wat er in de psalm tevoorschijn komt als eenmaal deze fundering staat, is dat God gewaardeerd wordt op ten minste twee manieren en daarom vindt de aanbidding op ten minste twee manieren plaats. Verzen 1-4 beschrijven de waardering voor God via de dorst. En verzen 5-9 beschrijven de waardering voor God via verzadiging. Met andere woorden, in de verzen 1-4 is het zicht op God niet duidelijk noch aanwezig noch tevredenstellend, en daarom dus hunkert David. Maar in de verzen 5-9 is het zicht op God aanwezig en glashelder, en David eet zijn verzadigende portie tot volle tevredenheid.

====Het verlangen en de verzadiging van David====

Deze morgen wil ik dat u dit heel duidelijk ziet want het is zo belangrijk om te begrijpen wat uw eigen verloste ziel beweegt. God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel in het verlangen naar hem als in de verzadiging door hem. Wilt u dat alstublieft onthouden! Dat is geen sluwe preekalliteratie. Het komt direct uit de tekst!

In de NBV21 staat in vers 1: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.” En dan komt de Heer van het verbond. De rots komt omhoog tot aan Davids voeten. Het banket van zijn glorie ligt uitgespreid voor de ogen van het geloof, en David zegt: “Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed.”

God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel wanneer we naar hem hunkeren als wanneer we door hem verzadigd raken. Hunkering is de vorm van aanbidding wanneer God ver weg is, en verzadiging is de vorm van aanbidding wanneer hij dichtbij is. Het hart dat God boven alles waardeert zal hunkering, verlangen, dorst, snakken en smachten ervaren wanneer het zicht op God vaag en ver weg is. En hetzelfde hart zal verzadiging en tevredenheid ervaren wanneer het zicht naderbij komt en duidelijk wordt.

Dat is zeer handig voor ons mochten we wakker worden in de woestijn. En sommigen onder ons worden daar dagelijks wakker.

Laat me op basis van deze tekst twee dingen vaststellen in het belang van onze erediensten bij Bethlehem en voor het speerpunt van het waarderen van de visie op God.

====De essentie van ware aanbidding====

De eerste is dat hoewel uitdrukkingen van dankbaarheid aan God voor zijn geschenken deel uitmaken van de aanbidding, dit niet de essentie van ware aanbidding is. In feite is er een erkentelijkheid aan God voor zijn geschenken waarbij ware aanbidding helemaal niet betrokken is. Met andere woorden, er zijn mensen die houden van hun gezondheid, familie, werk en hobby’s, en die God daar regelmatig voor bedanken zonder van God te houden. Ze waarderen God niet. En als God niet gewaardeerd wordt voor de lieflijkheid en voortreffelijkheid van wat hij is, wordt hij niet aanbeden.

====God meer begeren dan het leven zelf====

David maakt dit duidelijk in de manier waarop hij zijn verlangen in de verzen 1 en 3 uitdrukt. In vers 1 zegt hij: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam.” Dit is primair geen hunkering naar het een of ander geschenk van God. Het is een hunkering naar God. David heeft een hart voor God. Hij heeft een voorkeur voor verbondenheid met God.

Hij maakt dit zelfs nog duidelijker in vers 3: “Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof.” Dit betekent dat David God meer wou dan dat hij het leven wou. En als u God meer wilt dan dat u het leven wilt, dan wilt u God meer dan alle vreugdes van dit leven – familie, gezondheid, eten, vriendschap, seksuele relaties, werktevredenheid, productiviteit, boeken, skateboards, computers, muziek, huizen, zonsondergangen, herfstkleuren. Als David zegt dat de liefde van God meer is dan het leven en dus beter dan alle schoonheid van het leven, betekent dit dat hij niet ontkent dat al die goede dingen ontstaan vanuit Gods liefde. Hij waarschuwt ons daarentegen dat als onze harten (zelfs vol dankbaarheid!) uitgaan naar de schoonheid van het geschenk en niet verlangen naar de oneindig grotere schoonheid van de Gever, dan zijn we afgodendienaren en geen aanbidders van God.

====Waarom we de woestijn nodig hebben====

Ik vraag me af of dit is waarom we niet zonder de ervaring van de woestijn in ons leven kunnen. Als het hele leven een paradijs zou zijn, zoals veel mensen denken dat het zou moeten zijn en zoveel mensen proberen het ervan te maken, zouden we dan niet veel vaker verslaafd zijn aan de waardering voor de geschenken van God in plaats van aan de waardering voor God? Juist dat is waarom Jezus zei dat het voor een rijke man moeilijk is om het koninkrijk van God binnen te gaan. En het is zeker dat hij hierom zijn geliefden keer op keer door het vuur van de woestijn laat gaan. Hij zal ons op die manier ontgoochelen met de wereld en ons een voorproefje van de eeuwigheid geven.

En denk niet dat het gemakkelijk was voor David om de geschenken van God op te geven. Niet veel dagen daarna zal de opstand in Jeruzalem de kop ingedrukt worden, Absalom worden gedood met de pijlen van Joab, en David zal jammeren in zijn vertrek: “Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” (2 Samuël 19:1).

De woestijn is de manier van God om ons te ontkoppelen van het meest waardevolle ter wereld. En zij die de visie op God waarderen, weten dat zijn liefde beter is dan alles wat het leven heeft te bieden.

====Het belang van gezamenlijke aanbidding====

Het laatste ding dat ik wil dat we leren van deze psalm is het belang van gezamenlijke aanbidding in het leven van de ziel. Ziet u in vers 2 wat de functie van de eredienst in de tempel was voor David toen hij in de woestijn verbleef?

====Zijn functie in Davids leven====

Hij zegt: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.” Wat betekent dit? Het betekent dat toen hij daarbuiten in de woestijn was, afgesneden van de aanbiddende gemeenschap in de Tempel, het daar de herinnering aan wat hij had meegemaakt was, die God met helderheid en macht tot hem bracht, en hem uiteindelijk een feestmaal in de woestijn bezorgde.

Noch in het Oude Testament noch in het Nieuwe Testament was de aanbidding van God gebonden aan een gebouw. Maar zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament heeft God de regelmatige samenkomst van zijn mensen gezegend met de visie van zijn macht en glorie. Dit is de visie die onze zielen voedt op zondagmorgen, en later, in de woestijn werkt om ons eraan te herinneren dat God inderdaad groot is en ons doet dorsten en hunkeren naar zijn macht en glorie.

====De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding====

Ik wou dat er tijd was om uit te wijden over alle gevolgen hiervan voor onze gezamenlijke aanbidding. Maar laat deze afsluitende boodschap voldoende zijn. Als u begrijpt dat de essentie van de aanbidding de pure waardering voor God is, of dat nou via hunkering of verzadiging, dorsten of barstensvol zijn is, kunt u het niet meer lichtvaardig behandelen. Het wordt het echte middelpunt van het leven. Het wordt radicaal gericht op God. Het wordt intens en serieus. Het wordt voor de meeste mensen de enige tijd van de week waarop ze stil worden met eerbied en ontzag voor de macht en glorie van God.

====Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden====

En daarom doen we alles wat we kunnen om aanbidders die lijken op David, koste wat het kost God te laten volgen.

*We dringen er bij u op aan om God te zoeken in de tijd vóór de aanbidding, en dan niet met elkaar te praten.
*We sluiten de deuren voor een lange tijd van aanbidding zodat zij die hier zijn hun aandacht zonder afleiding aan God in plaats van aan mensen kunnen geven.
*We hebben momenten van verheerlijking, bezinning en offeren zonder verbale richting zodat u om kunt gaan met God in de verstilling van uw eigen hart.
*We laten veel van de dienst verlopen zonder commentaar of mededelingen om te zorgen dat er zo weinig mogelijk aandacht weg wordt getrokken van de gemeenschap met God.

====Onze gedachten en harten trainen richting God====

De meesten van ons groeiden niet op in een traditie die de God-georiënteerde aanbidding serieus nam. De meeste mensen komen naar de kerk met een mentaliteit van zich passief willen vermaken, en dus, behalve in de meest meeslepende momenten, drijven de gedachten doelloos van het ene menselijk ding naar het andere. En het idee om moeite te doen om de aandacht van het hoofd en de hartstocht in de richting van God te laten gaan, is raar. En dus moet wat David beschreef in vers 2, geleerd worden: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.”

Moge de Heer ons de passie geven om bij Bethlehem te aanbidden en zo de eerste en meest basale stap van onze missie te nemen ter waardering van de visie op God.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
3 Amerikaanse predikant (1703 – 1758)

Dienst

Pcain — Wed, 16 Sep 2026 19:18:13 GMT

Pcain: Dienst hernoemd naar Uw baan in evangelische dienst

#DOORVERWIJZING [[Uw baan in evangelische dienst]]

Uw baan in evangelische dienst

Pcain — Wed, 16 Sep 2026 19:18:13 GMT

Pcain: Dienst hernoemd naar Uw baan in evangelische dienst

{{info|Your Job as Ministry}} 

<blockquote>1 Corinthiërs 7:17-241</blockquote>

Het belangrijkste punt van mijn boodschap deze morgen kan uitgelegd worden als een verkondiging en als een gebed. Als ''verkondiging'' zou het zijn: Hoe u aan de eisen van uw beroep voldoet is een essentieel onderdeel van het zijn van een christelijke volgeling. Of om het anders te stellen: Hoe u uw werk doet, maakt een groot deel van uw gehoorzaamheid aan Jezus uit. Uitgelegd als ''gebed'' is het hoofdpunt van vandaag: Vader, geef ons allen de gift om bewust te zijn van uw aanwezigheid tijdens ons werk en om uw geboden te gehoorzamen in al onze werkrelaties. Ik geloof dat dit vandaag de boodschap van God aan ons is, en ik wil deze een paar minuten uitleggen op basis van 1 Corinthiërs 7:17-24.

====Laat ieder blijven wat hij was toen hij geroepen werd====

Laten we, voordat we het gaan lezen, ons oriënteren op de voorafgaande context. Een van de problemen in de kerk van Korinthe was de onzekerheid over hoe het geloof in Christus zou moeten functioneren in de gewone relaties van het menselijk leven. Zo is bijvoorbeeld in 1 Corinthiërs 7 de vraag naar boven gekomen of het geloof in Christus in moet houden dat een man en vrouw afzien van seksuele relaties. Paulus geeft een daverende ''nee'' in vers 3. Een ander voorbeeld is de vraag uit de verzen 12-16, Wat moeten we doen als een huwelijkspartner zijn of haar geloof in Christus stelt maar de ander dat niet doet? Moet de gelovige dan weggaan om puur te blijven? Alweer antwoordt Paulus, nee. Blijf in de relatie waarin je was toen God je opriep tot het geloof. Geloof in Christus als Heer en Redder zal nooit funest zijn voor het huwelijksverbond dat God bij de schepping had bestemd. Maar dat gezegd hebbende, in de verzen 12 en 13 staat de apostel het toe dat als de ongelovige partner de gelovige partner verlaat en niets meer met de gelovige te maken wil hebben, de gelovige niet voor eeuwig aan die relatie is gebonden. Met andere woorden, tot het christelijk geloof komen, zorgt er niet voor dat iemand door God bestemde relaties op wil geven maar daarentegen deze juist zalig wil maken. Met lankmoedigheid, gebed en bescheiden, voorbeeldig gedrag, streeft de gelovige partner ernaar de ongelovige over te halen. Maar het kan zijn, zoals Jezus voorspelde in Mattheüs 10:34 en verder, dat de rebellie en het ongeloof van de ongelovige echtgenoot het christendom zal veranderen in een zwaard dat doorsnijdt in plaats van in kalmerend balsem dat heelt. Dus het ''principe'' dat de apostel volgt is: blijf in uw door God bestemde relaties; wees er niet op uit om die te verlaten of kapot te maken. Maar hij staat de ''uitzondering'' toe dat als de relatie verlaten wordt of wordt beëindigd door de ongelovige partner buiten je inspanningen of controle om, dan laat het zo zijn. De onschuldige gelovige is niet gebonden aan de deserteur.

Hier begint onze tekst in 1 Korintiërs 7:17. Na bespreking van het principe om te blijven in de door God bestemde huwelijksrelatie wanneer u een christen wordt, bespreekt Paulus nu dit principe in twee andere verbanden. Laten we 1 Korintiërs 7:17-24 lezen.

<blockquote>In het algemeen: laat ieder in de positie blijven die de Heer hem heeft gegeven, blijven wat hij was toen God hem riep. Dat schrijf ik voor aan alle gemeenten. Iemand die besneden was toen God hem riep, moet het niet ongedaan laten maken. Iemand die onbesneden was toen God hem riep, moet zich niet laten besnijden. Het is niet belangrijk of men besneden of onbesneden is, belangrijk is dat men de geboden van God in acht neemt. Laat ieder blijven wat hij was toen hij geroepen werd. Wanneer u als slaaf geroepen bent, moet u zich daar niet druk over maken, al moet u de kans om vrij te worden zeker benutten. Want een slaaf die door de Heer geroepen is, is een vrijgelatene van de Heer, zoals degene die als vrij man geroepen is een slaaf van Christus is. U bent gekocht en betaald, dus wees geen slaven van mensen. Laat, broeders en zusters, ieder voor God blijven wat hij was toen hij geroepen werd.</blockquote>

Het principe dat Paulus ons al heeft bijgebracht in relatie tot het huwelijk, wordt hier drie keer heel duidelijk benoemd. Kijk eens naar vers 17: “In het algemeen: laat ieder in de positie blijven die de Heer hem heeft gegeven, blijven wat hij was toen God hem riep. Dat schrijf ik voor aan alle gemeenten.” Dan vers 20: “Laat ieder blijven wat hij was toen hij geroepen werd.” Dan vers 24: “Laat, broeders en zusters, ieder voor God blijven wat hij was toen hij geroepen werd.” Deze drie stellingen van Paulus’ principe splitsen de tekst in twee delen. Het kan handig zijn om zich dit voor te stellen als de drie plakken brood van een dubbeldekker sandwich (zoals de Big Mac). Tussen de twee bovenste plakken zitten verzen 18 en 19 waar het principe wordt toegepast op de kwestie over besneden en onbesneden. Tussen de onderste twee plakken zitten de verzen 21-23 waar het principe wordt toegepast op slavernij en vrijheid. Maar voordat we een van beide toepassingen kunnen begrijpen, moeten we een sleutelwoord van het principe zelf verduidelijken.

====Wat voor soort roeping is hier te zien?====

Het woord dat als vervoeging in elke stelling van het principe voorkomt en acht keer in totaal binnen deze paragraaf, is het woord “roeping.” Als Paulus in vers 17 zegt: “Laat ieder in de positie blijven … toen God hem riep,” en als hij in vers 24 zegt: “Laat ieder voor God blijven wat hij was toen hij geroepen werd,” verwijst hij naar een goddelijke roeping waarmee we naar het geloof in Christus werden getrokken. We gebruiken vaak het woord “roeping” om te verwijzen naar ons beroep: het is mijn roeping om huisvrouw te zijn; het is mijn roeping om verkoper te zijn; enz. Maar dat is niet zoals Paulus het gebruikte in zeven van de acht keer dat het in deze paragraaf voorkomt. Hij gebruikt het woord “roeping” één keer in die beroepsmatige zin, namelijk in vers 20. Letterlijk staat er in deze vers: “Laat ieder blijven wat hij [volgens de roeping] was toen hij geroepen werd.” Het woord “roeping” verwijst hier naar beroep of levensfase. En in dit beroep of deze levensfase komt een andere roeping van God. Die roeping is de aantrekking van de heilige Geest naar verbondenheid met Christus. De roeping van God die bij een beroep uitoefende persoon komt, is simpelweg de macht van God om de ziel via het evangelie te bekeren.

Dit is allemaal verduidelijkt in 1 Korintiërs 1. In hoofdstuk 1, vers 9, zegt Paulus: “God, door wie u geroepen bent om één te zijn met zijn Zoon Jezus Christus, onze Heer, is trouw.” Dus alle christenen, en alleen christenen, zijn in dat opzicht geroepen. Deze roeping vanuit God is, aan de ene kant, anders dan onze beroepsmatige “roeping” en, aan de andere kant, anders dan de algemene roeping aan ieder mens om tot inkeer te komen. Toen Jezus in Mattheüs 22:14 zei: “Velen zijn geroepen, maar slechts weinigen uitverkoren,” verwees hij naar de wereldwijde, evangelische oproep die vele mensen horen en afwijzen met hun eigen ondergang als gevolg. Maar dat was niet de roeping waar Paulus aan dacht. De roeping vanuit God, die ons brengt tot een liefdevolle geloofsband met Jezus, is een krachtige, effectieve roeping die ons naar de Zoon trekt (Johannes 6:44, 65). Dit is het duidelijkst te zien in 1 Korintiërs 1:23, 24 waar Paulus zegt: “Maar wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden aanstootgevend en voor de andere volken dwaas. Maar voor wie geroepen zijn, zowel Joden als Grieken, is Christus Gods kracht en wijsheid.” De “geroepen mensen” zijn niet allen die naar de prediking luisteren maar zij die het ontvangen als wijsheid. We kunnen de verzen in eigen woorden weergeven om het verschil te laten zien tussen de algemene roeping en de effectieve roeping: Paulus zegt: “We ''roepen'' iedereen ''op'' om in de gekruisigde Christus te geloven maar vele Joden vinden deze ''roeping'' een struikelblok en vele niet-Joden vinden deze ''roeping'' dwaasheid maar zij die geroepen worden (dat wil zeggen, krachtig en effectief naar Christus worden getrokken), ontdekken dat de evangelische roeping, de macht en wijsheid van God is.”

Dus als Paulus in 1 Korintiërs 7:17, 20 en 24 zegt dat we voor God moeten blijven en met God moeten leven zoals we waren toen we werden geroepen, bedoelt hij: Blijf in de toestand waarin je was toen je werd bekeerd, toen je door God een liefdevolle geloofsband met zijn Zoon in werd getrokken.

====Het principe toegepast op Joden en niet-Joden====

Nu moeten we begrijpen hoe Paulus dit principe in zijn tijd toepaste, en wat dit vandaag de dag betekent voor ons. Daarbij zal het onderliggend theologisch argument ook naar voren komen. Paulus’ eerste toepassing van het principe is niet op beroepen maar op besneden of onbesneden zijn. Hij past het als volgt toe: wanneer u als niet-Jood bent bekeerd, probeer dan geen Jood te worden. Wanneer u als Jood bent bekeerd, probeer dan geen niet-Jood te worden. Dat is in feite waar besneden en onbesneden voor stond. Dat heeft verreikende culturele gevolgen: wanneer u zwart bent, probeer dan niet wit te worden; wanneer u wit bent, probeer dan niet zwart te worden. Wanneer u Mexicaan bent, probeer dan niet Amerikaan te worden; wanneer u Amerikaan bent, probeer dan niet Mexicaan te worden. Dan geeft Paulus het theologisch argument voor deze waarschuwing. In vers 19 staat letterlijk: “Het is niet belangrijk of men besneden of onbesneden is, belangrijk is [boven alles staat] dat men de geboden van God in acht neemt.” Dat was wel het meest beledigende wat Paulus tegen een Jood kon zeggen: Besnijdenis is niet belangrijk. En als we de brede culturele toepassing begrijpen, beledigt het ons allemaal. Maar het is waar. Kijk eens hoe Paulus’ logica om uw culturele kenmerken te behouden, radicaal anders is dan de moderne logica van tegenwoordig. Wij zeggen, wit is mooi, zwart is mooi, rood is mooi, geel is mooi; dus probeer niet te veranderen van cultuur. Paulus zegt, wit is onbelangrijk, zwart is onbelangrijk, rood is onbelangrijk, geel is onbelangrijk, maar Gods geboden naleven is alles; dus probeer niet van cultuur te veranderen. Blijf waar u bent en gehoorzaam God. Paulus is een denker die wars is van trends en daarom eeuwig van belang. Hij is radicaal op God gericht. Alles, alles is ondergeschikt aan de voorkeur voor God.

Het is absoluut nodig dat we dit begrijpen om te voorkomen dat we een nieuwe set wet- en regelgeving bedenken. Het oude recht luidt: “Je moet besneden zijn om te kunnen worden gered” (Handelingen 15:1). Je moet wit zijn om OK gevonden te worden.” Het nieuwe recht luidt: “U mag niet besneden zijn als u gered wilt worden. U mag niet wit zijn als u geaccepteerd wilt worden.” We zullen Paulus’ lessen verminken en zijn bedoeling missen als we deze zin nemen: “Iemand die onbesneden was toen God hem riep, moet zich niet laten besnijden” (vers 18), en er een absoluut verbod op culturele aanpassingen van maken. Paulus spreekt geen algemene veroordeling uit over allen die aspecten van andere culturen overnemen en aspecten van hun eigen cultuur opgeven. Dat blijkt duidelijk uit het feit dat hij Timotheüs liet besnijden (Handelingen 16:3), en uit zijn eigen bewering dat hij voor iedereen wel íets is geworden, om in elke situatie tenminste enkelen te redden (1 Korintiërs 9:22). Wat Paulus deed is laten zien dat ''gehoorzaamheid'' ten aanzien van de geboden van God zoveel meer van belang is dan welk cultureel kenmerk dan ook, dat de pure wijziging in deze kenmerken voor christenen in geen enkele zin van belang hoeft te zijn. Met andere woorden, maak er geen groot probleem van of u al dan niet besneden bent, of u al dan niet wit, zwart, rood of Zweeds bent. Maar maak in de plaats daarvan gehoorzaamheid tot iets belangrijks; zorg ervoor dat het ''hele'' doel van uw leven bestaat uit het gehoorzamen van de morele wet van God. Dan, en alleen dan, kunnen besnijdenissen (zoals Paulus suggereert in Romeinen 2:25) en andere culturele kenmerken mooi worden, op een zeer ondergeschikte en indirecte manier, als uitdrukkingen van de gehoorzaamheid van het geloof. Kortom, de toepassing van Paulus’ principe op culturele kenmerken is de volgende: Wees niet bezorgd en schep niet op over uw huidige toestand van culturele kenmerken; ze zijn van weinig belang voor God vergeleken bij of u al dan niet uzelf, uw ziel, geest en lichaam wijdt aan het gehoorzamen van zijn geboden die allen hierin worden samengevat: “Heb uw naaste lief als uzelf” (Romeinen 13:8-10; Galaten 5:14).

====Het principe toegepast op slaven en ex-slaven====

Dan wendt Paulus zich in de verzen 21-23 tot de toepassing van zijn principe op de kwestie of iemand een slaaf of ex-slaaf is. Het vertaalprobleem in vers 21 is zeer lastig. In de meeste moderne versies staat: “Wanneer u als slaaf geroepen bent, moet u zich daar niet druk over maken, al moet u de kans om vrij te worden zeker benutten” (NBV21). Dat mag correct zijn maar ik vind het moeilijk te accepteren aangezien het principe dat hij verduidelijkt, in vers 20 als volgt wordt uitgedrukt: “Laat ieder blijven wat hij was toen hij geroepen werd,” en in vers 24 als: “Laat, broeders en zusters, ieder voor God blijven wat hij was toen hij geroepen werd.” Het lijkt tussen die twee helemaal misplaats om te zeggen: “Al moet u de kans om vrij te worden zeker benutten.” Buiten dat doet deze vertaling geen recht aan alle woorden in het Grieks (“zelfs” en “liever”) die opduiken in de alternatieve vertaling: “Werd u geroepen toen u slaaf was? Laat u dat geen zorg zijn; maar, zelfs als u een bevrijde slaaf kunt worden, maak ''liever'' gebruik van (uw huidige staat).” Het ware verschil, zo lijkt me, moet als volgt uitgedrukt worden: “Laat uw slavernij u niet bezorgd maken, maak er in de plaats daarvan gebruik van.” Gebruik het om Christus te gehoorzamen en verhoog op die manier “het aanzien van de leer van God, onze redder” (Titus 2:10).

Ik denk dat het in de slotanalyse waar is dat dit niet een absoluut verbod is op het accepteren van vrijheid net zo goed als vers 18 geen absoluut verbod op besnijden was. Maar als je dit vertaalt als een gebod om vrijheid te zoeken, is het ware punt van het tekstdeel vervaagd. Het punt is: als u naar de verbondenheid met Christus wordt geroepen, krijgt u een nieuwe set van radicale op Christus gerichte prioriteiten zodanig dat wanneer u een slaaf bent, het u niet ongerust hoeft te maken. “Wanneer u als slaaf geroepen bent, moet u zich daar niet druk over maken.” Is uw baan laagbetaald? Maak u daarover niet druk. Is het een baan die niet zo hoog wordt gewaardeerd als andere beroepen? Maak u daarover niet druk. Dat was hetzelfde punt als dat hij maakte bij culturele kenmerken zoals besnijdenissen: Bent u onbesneden? Maak u daarover niet druk. Bent u besneden? Maak u daarover niet druk.

Paulus kon voor deze toestand hetzelfde theologisch argument hebben gegeven als hij gaf in vers 19. Hij had kunnen zeggen: “Het is niet belangrijk of men slaaf of ex-slaaf is, belangrijk is dat men de geboden van God in acht neemt.” Dat is waar. Maar Paulus verdiept ons begrip met een nieuw theologisch argument. De reden waarom iemand kan zeggen: “Maak u daarover niet druk,” zelfs als hij een slaaf is, is de volgende: vers 22: “Want een slaaf die door de Heer geroepen is, is een vrijgelatene van de Heer.” En de reden waarom iemand die vrij is, kan zeggen: “Maak u daarover niet druk,” is vergelijkbaar: “Hij die vrij was tijdens de roeping, is een slaaf van Christus.” Ik hou ervan om te zien hoe Paulus deze theologie zo laat werken. Hij zegt dat er in het evangelie een tegengif is voor wanhoop in slecht betaalde baantjes en een tegengif voor hoogmoed in hooggewaardeerde banen. Hij kijkt naar de slaaf die zich mogelijk hopeloos voelt, en zegt: “Bij Christus bent u een vrij mens. U bent gekocht tegen een prijs. Laat geen mens uw ziel tot slaaf maken. Verheug u in de Heer en hoop op hem dan zult u vrijer zijn dan al die angstvallige edellieden.” Dan kijkt hij naar de edele, vrije mens en zegt: “Word niet hoogmoedig want bij Christus bent u een slaaf. Er is iemand die autoriteit over u heeft, en u moet bescheiden en onderdanig zijn.”

De conclusie hiervan is dat ongeacht of iemand een slaaf of een ex-slaaf is, dat niet de oorzaak moet zijn van diens wanhoop of hoogmoed. Hij moet in staat zijn om te zeggen: “Daarover maak ik me niet druk.” Hij hoort niet op te scheppen als hij een dokter, advocaat of directeur is, en hij hoort geen zelfmedelijden of depressie te hebben als hij een baan heeft die door de maatschappij minder hoog wordt gewaardeerd. “Laat, broeders en zusters,” zo sluit Paulus af in vers 24, “ieder voor God blijven wat hij was toen hij geroepen werd.” ''Voor'' God! Daar heb je die cruciale term. Wat in het leven en in het eeuwig leven van belang is, is dichtbij God blijven en zijn aanwezigheid genieten. Wat van belang is, is niet of onze baan hoog of laag is in de ogen van de mensen. Wat van belang is, is of we worden opgebeurd en ons bescheiden opstellen door de nabijheid van God.

Wanneer we de twee toepassingen van Paulus’ principe samenvoegen, lijkt de les te zijn: Gehoorzamen van de geboden van God (v. 19) en zijn aanwezigheid genieten (v. 24) zijn aanzienlijk meer van belang dan uw cultuur of uw baan, zodat u geen drang hoeft te voelen om uw positie te veranderen. U zou niet door de ene gedreven moeten worden met angst en wanhoop noch aangetrokken moeten worden door de andere met rijkdom of protserigheid. U zou in staat moeten zijn om over uw positie te zeggen: “Daar maak ik me niet druk om. Dat is niet mijn leven. Mijn leven bestaat uit het gehoorzamen van God en het genieten van zijn aanwezigheid.”

====Vier praktische gevolgen====

Laat me nu afsluiten met enkele praktische gevolgen. Eerst, God is veel meer bezig met hoe u uw baan die u nu heeft, uitoefent, dan met of u al dan niet een nieuwe baan krijgt. Binnen deze geloofsgemeenschap hebben we ziekenverzorgers, docenten, timmerlieden, kunstenaars, secretaresses, boekhouders, advocaten, receptionisten, accountants, sociaal werkers, allerlei soorten reparateurs, ingenieurs, kantoormanagers, serveersters, loodgieters, verkopers, beveiligers, dokters, militair personeel, adviseurs, bankiers, politieagenten, decorateurs, muzikanten, architecten, schilders, schoonmakers, schoolbestuurders, huisvrouwen, zendelingen, predikanten, schrijnwerkers en veel meer. En wat wij allen moeten horen, is dat wat het meest na aan het hart van God ligt, niet is dat we van het ene naar het andere gaan, maar of we ''in'' onze huidig werk Gods beloofde aanwezigheid genieten en zijn geboden opvolgen in de manier waarop we ons werk uitvoeren.

Ten tweede, zoals we hebben gezien, het gebod om te blijven in het beroep waarin u was toen u bekeerde, is niet absoluut. Het veroordeelt niet alle wisselingen van baan. We weten dat, niet alleen dankzij de uitzonderingen die Paulus toestond ten aanzien van zijn principe hier in 1 Korintiërs 7 (overeenkomstig vers 15), maar ook omdat de Schrift zulke wisselingen beschrijft en toestaat. Er staat in het Oude Testament een regeling voor het bevrijden van slaven, en we zijn bekend met een belastinginner die predikant werd en vissers die zendelingen werden. Buiten dit, weten we dat er bepaalde banen zijn waarin je niet kunt blijven én Gods geboden gehoorzamen: bijvoorbeeld prostitutie, talloze vormen van onbehoorlijk en bedorven vermaak, en andere banen waarin u mogelijk wordt gedwongen mensen uit te buiten. Paulus zegt niet dat een professionele dief of een prostituée uit de Korintische cultuur hun beroepen waarin ze waren toen ze bekeerd werden, moeten blijven uitoefenen. De vraag in Korinthe was: Wanneer we tot Christus komen, wat moeten we dan achterlaten? En Paulus’ antwoord is: U hoeft uw beroep niet op te geven wanneer u deze kunt blijven uitoefenen ''bij'' God. Zijn zorg is niet om wisselingen van banen te veroordelen maar om u te leren dat u voldoening in Christus kunt hebben ongeacht uw werk. Dat is een les die in de hedendaagse westerse samenleving tegen alle trends ingaat want het kapt de zenuw van de wereldse ambitie af. We moeten lang en diep nadenken of datgene wat we richting onze kinderen communiceren over succes, bijbels of slechts Amerikaans is. De boodschap van God aan ons allen als “succeszoekers” is de volgende: Pak alle ambitie en motivatie die u stopt in uw stijgende carrière en giet het in de plaats daarvan in geestdrift ter genot van Gods nabijheid en voor de gehoorzaamheid aan zijn in de Schrift onthulde wil.

Ten derde, voor jullie jongen mensen die nog geen beroep uitoefenen, is volgens onze tekst dit de consequentie: Wanneer je jezelf de vraag stelt, “Wat is Gods wil voor mijn leven?” moet je luid antwoord geven: “Zijn wil is dat ik de nauwe verbondenheid met hem in stand hou en mezelf wijd aan het gehoorzamen van zijn geboden.” Gods bekendgemaakte wil voor jou (de enige wil om binnen je verantwoordelijkheid te gehoorzamen) is je ''heiliging'' (1 Thessalonicenzen 4:3), niet je beroep. Wijd jezelf daaraan met heel je hart en accepteer elke baan die je maar wilt. Ik twijfel er niet aan dat als al onze jonge mensen elke inspanning afbuigen richting nauw contact met God en het gehoorzamen van de geboden in de Schrift, God ze in de wereld zal verspreiden naar precies waar hij de invloed voor zichzelf wil hebben.

Ten vierde en ten slotte, deze tekst betekent dat de baan die u nu heeft, zolang u hier bent, Gods ''missie'' voor u is. In vers 17 staat: “Laat ieder in de positie blijven die de Heer hem heeft gegeven.” God is almachtig. Het is geen toeval dat u bent waar u bent. “Een mens stippelt zijn weg uit, de HEER bepaalt de richting die hij gaat” (Spreuken 16:9). “Een mens maakt allerlei plannen, wat wordt uitgevoerd, is het plan van de HEER” (Spreuken 19:21). “Men werpt het lot in een mantel, de HEER bepaalt hoe het valt” (Spreuken 16:33). U bent waar u bent volgens goddelijke missie zelfs als u daar kwam door bedrog. Uw baan is uw evangelische missie evengoed als de mijne dat is. Hoe u voldoet aan de beroepseisen is in het leven net zo belangrijk als dat wat u hier op zondag doet. Voor velen van ons kan dat betekenen dat er morgenvroeg een nieuwe fase in het leven wordt begonnen. Laten we allen bidden voordat we aan het werk gaan: “God, zij met mij vandaag en laat me bewust blijven van uw aanwezigheid. Beur mijn hart op als ik de neiging heb wanhopig te worden, en maak me bescheiden wanneer ik de neiging heb om hoogmoedig te worden. O God, geef me de genadegift voor het gehoorzamen van uw geboden, waarvan ik weet dat die allemaal samenkomen in het volgende: om mijn naaste lief te hebben als mijzelf. Amen.”

''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Uw baan in evangelische dienst

Pcain — Wed, 16 Sep 2026 19:17:29 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Your Job as Ministry}} <blockquote>1 Corinthiërs 7:17-241</blockquote> Het belangrijkste punt van mijn boodschap deze morgen kan uitgel...'

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

Pcain — Wed, 16 Sep 2026 19:00:42 GMT

Pcain:

{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} 
Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.
Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.
Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.
Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.
Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

<blockquote>Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant. 
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn. 
Laat aan je God het gebieden en bepalen over; 
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven. 
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend 
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!</blockquote>
Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.
Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.
Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

<h4>Leren in het ziekenhuis</h4>
Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje Lessen vanaf een ziekenhuisbed1. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.
John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.
Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.
Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn Lessen vanaf een ziekenhuisbed u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

<hr />
Noot van de vertaler
1 Originele titel: Lessons from a Hospital Bed

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

Pcain — Wed, 16 Sep 2026 19:00:17 GMT

Pcain:

{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} 

Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.

Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.

Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.

Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.

Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

<blockquote>Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant. 
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn. 
Laat aan je God het gebieden en bepalen over; 
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven. 
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend 
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!</blockquote>

Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.

Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.

Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

<h4>Leren in het ziekenhuis</h4>
Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje Lessen vanaf een ziekenhuisbed1. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.
John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.
Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.
Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn Lessen vanaf een ziekenhuisbed u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

<hr />
Noot van de vertaler
11 Originele titel: Lessons from a Hospital Bed

Gekocht

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:22:41 GMT

Pcain: Gekocht hernoemd naar U bent gekocht tegen een prijs

#DOORVERWIJZING [[U bent gekocht tegen een prijs]]

U bent gekocht tegen een prijs

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:22:41 GMT

Pcain: Gekocht hernoemd naar U bent gekocht tegen een prijs

{{info|You Were Bought with a Price}} 

''Verheerlijk God met uw lichamen''

<blockquote>1 Korintiërs 6:201 
U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.</blockquote>

Een van de dingen die wij gemeenschappelijk hebben deze morgen, is dat we allemaal een lichaam hebben. En ik wil het erover hebben wat onze lichamen met God te maken hebben. Maar er is nog iets anders wat we gemeenschappelijk hebben en daar wil ik mee beginnen.

====We hebben allemaal een rechtvaardigheidsgevoel====

We hebben allemaal een rechtvaardigheidsgevoel wanneer ons onrecht wordt aangedaan of wanneer iemand die ons na staat, onrecht wordt aangedaan. Als iemand opzettelijk, met kwade bedoelingen, zonder provocatie, liegt over u of van u steelt of u ruw een duw geeft of uw kind slaat, is er in u iets dat gerechtigheid wil. En een van de meest voorkomende manieren waarop we dat gevoel uiten is met de woorden: “Daar zul je voor betalen!”

Met andere woorden, ons rechtvaardigheidsgevoel eist automatisch een vergoeding van degene die ons onrecht heeft aangedaan.

====Jezus’ gebod om van onze vijanden te houden====

Maar Jezus leerde zijn volgelingen dat we onze vijanden lief moeten hebben, dat we regelmatig de andere wang moeten toekeren en dat we kwaad niet met kwaad moeten vergelden maar hen die ons vervolgen, moeten zegenen. Betekent dat dan dat het christendom dit basaal rechtvaardigheidsgevoel dat we allemaal schijnen te hebben, verloochent? Vertelt het christendom dan dat kwaad niet vergolden hoeft te worden? Dat rechtvaardigheid goedkoop is en dat er geen prijs hoeft te worden betaald voor onrechtvaardigheid?

Nee, dat is niet wat Jezus bedoelt. Als Jezus ons vertelt dat we goed moeten doen als reactie op kwaad, bedoelt hij niet dat er voor het kwaad niet betaald hoeft te worden; hij bedoelt dat God zal betalen zodat wij dat niet hoeven te doen. In de Bijbel staat: “Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan Mij om wraak te nemen, Ik zal vergelden.’” (Romeinen 12:19). God is de God van de perfecte gerechtigheid. Hij ziet al het kwaad dat gedaan wordt. Zijn geheugen is onfeilbaar. En hij zal vergelden met perfecte rechtvaardigheid.

Dus als Jezus zegt: “Tegen jullie die naar Mij luisteren zeg Ik: heb je vijanden lief, wees goed voor wie jullie haten” (Lucas 6:27), bedoelt hij niet dat gerechtigheid niet zal plaatsvinden; hij bedoelt dat God ervoor zal zorgen. Vertrouw hem. Laat het aan hem over. Laat zien dat u gelooft dat er een rechtvaardige God in de hemel bestaat, in de manier waarop u uw bitterheid en wrok neer kunt leggen.

====Ons gevoel voor rechtvaardigheid bevredigd … voor een poosje====

Dat kan ons gevoel voor rechtvaardigheid een poosje bevredigen. Het kan ons zelfs een gevoel van opluchting geven dat de mensen die ons kwaad hebben gedaan, uiteindelijk berecht zullen worden. En al dat buitensporig kwaad van de wereld (miljoenen vermoord tijdens Stalins zuiveringen in de jaren 1930 en 1940, zes miljoen Joden geëlimineerd in nazi-Duitsland, één miljoen mensen geëxecuteerd door de Rode Khmer, tienduizenden met geweld uitgehongerd door stamhoofden in Somalië, hele plaatsen uitgemoord door Lichtend Pad in Peru, en talloze moorden in ons eigen land, zoals die van Tim White, die nooit voor de rechter komen) – al dit kwaad zal direct voor de rechterlijke stoel van het universum worden geplaatst.

====Wij allen hebben een slecht geweten====

Een poosje, zeg ik, voelt dat goed want we hebben allemaal dat rechtvaardigheidsgevoel. Maar dan daagt er iets in ons – in ons allemaal. Want er is nog iets wat we gemeenschappelijk hebben, namelijk een slecht geweten. Net als we een tevreden gevoel erover hebben dat zij die ons kwaad hebben gedaan, worden berecht, beseffen we het feit dat wijzelf kwaad hebben gedaan. En ons geweten vraagt: “Zou u zich in uw eigen zaak rechtvaardigen? Zou u ten aanzien van uw eigen wangedrag zeggen: ‘God zal wraak nemen en hij zal vergelden! Ik heb me aan zonde schuldig gemaakt ten aanzien van een heilige God en ik zal veroordeeld worden’?”

Er zijn vele manieren waarop we ons in bochten wringen om eronder uit te komen. We maken onszelf wijs dat we niet zo slecht als anderen zijn. We zeggen dat we meer goede dingen dan slechte dingen hebben gedaan. We zeggen dat we veel geleden hebben en dus ons deel al hebben betaald. We zeggen dat er verzachtende omstandigheden waren. Of we gaan in de stand van de ontkenning staan en onderdrukken ons wangedrag of verdrinken het met verschillende verslavingen en dwangneuroses.

====Jezus’ eigen leven geofferd als losgeld====

Maar Jezus biedt een andere manier om in het reine te komen met een God der gerechtigheid – een manier om bevrijd te zijn van de veroordeling door God en van ons eigen geweten. Het is een manier die het principe van rechtvaardigheid onaangetast laat en tegelijkertijd redt het mensen die erdoor veroordeeld zouden worden. Jezus zegt: “Zoals de Mensenzoon [Jezus zelf] niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen”2 Zijn leven als losgeld! Zijn leven als betaling. Jezus zei dat hij naar de wereld gekomen is opdat wanneer ons geweten zegt: “Daarvoor zul je betalen!”, wij terug kunnen zeggen: “Nee, dat zal ik niet want Jezus heeft al betaald.”

Het grootste nieuws van de wereld is dat de Zoon van God de prijs van mijn veroordeling heeft betaald. In het Nieuwe Testament staat: “Want waartoe de wet niet in staat was … dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft Hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft Hij in dit bestaan met de zonde afgerekend” (Romeinen 8:3). Het evangelie van Jezus Christus, dat God aanbiedt aan eenieder die bereid is te geloven, is dat de dood van Jezus, zijn Zoon, de betaling is voor onze zonden, onze schuld en onze veroordeling.

God verandert geen enkele rechtsregel. Hij schreef ze. En hij volgt ze op. Gods gerechtigheid luidt: “Hier zul je voor betalen.” Daar komt ons rechtsvaardigheidsgevoel vandaan. Vier miljoen jaren evolutie plus veranderingen levert geen bovenzinnelijk rechtvaardigheidsgevoel in de mensenziel op. Het is er omdat u en ik werden geschapen in het evenbeeld van een God der gerechtigheid. Zijn gerechtigheid en uw gerechtigheid luiden: “Kwaaddoeners zullen betalen.”

Maar de liefde van God luidt: “Als je bereid bent me te vertrouwen en bij mij terugkomt, zal ik het voor je betalen – in feite zal ik het betalen met de prijs van mijn eigen Zoon.” Het evangelie van Jezus Christus is dat allen die in hem geloven zijn gekocht tegen een prijs. Zij zullen nooit veroordeeld worden. De dag des oordeels is voorbij. Die was 2000 jaar geleden. Toen Jezus stierf werd de schuld betaald. Er is recht gedaan. Wij zijn vrij. En God is niet tegen ons maar voor ons als we zijn aanbod aanvaarden en hem vertrouwen.

====Christendom heeft met uw lichaam te maken====

Nu nodig ik u uit om te gaan naar 1 Korintiërs 6:20 omdat ik in het begin zei dat ik het wou hebben over wat onze lichamen met God te maken hebben. Waarom ik dat wil doen is omdat ik zeker wil stellen dat ik deze morgen niemand misleidt met dat het christendom slechts een set ideeën is of slechts een manier van denken of alleen maar een manier om de ziel in de hemel te krijgen terwijl het eigenlijk alles te maken heeft met uw lichaam evenals met uw ziel. Het heeft te maken met alles waar uw lichaam mee te maken heeft – eten, seks, slapen, praten, glimlachen, fronsen, lachen, spelen en werken.

Toen Christus de schuld betaalde zodat wij vrijuit gaan, betaalde hij zowel voor ons lichaam als voor onze ziel. Vers 20: “U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.” Toen God de prijs van zijn Zoon betaalde om zijn volk vrij te kopen van zonde, schuld en veroordeling, was dat het losgeld voor hun lichamen evenals voor hun zielen.

Als ik de tijd had, zou ik me mengen tussen de leden van deze kerk en verschillende personen vragen naar boven te komen en te getuigen welk verschil God in uw lichaam maakte. Ik zou iemand met AIDS vragen om te vertellen wat het inhoudt om God met uw lichaam te vereren. Ik zou iemand vragen die er net achter is gekomen dat hij ernstige, levensbedreigende kanker heeft, en zeggen ons te vertellen wat het inhoudt om God met uw lichaam te vereren. Ik zou een jonge vrouw vragen die worstelde met boulimie en net om de hoek belangrijke hoop heeft gevonden, hoe ziet u dat God wordt vereerd met uw lichaam? En ik zou vele vrouwen vragen die lichaampjes van ongeboren kinderen hebben verloren, of ze geloven dat God vereerd zou kunnen worden met die lichaampjes? Ik twijfel er niet aan dat u elke keer zult horen dat God inderdaad zijn glorie laat zien heeft op manieren die velen zich niet voor kunnen stellen.

====Wat houdt het in dat uw lichaam is gekocht?====

Toen Christus de prijs voor zijn volk betaalde, kocht hij onze lichamen. Dus laat me proberen u met deze passage in Gods Woord te laten zien wat dit betekent. Wat zou het voor u betekenen als u het aanbod van Gods prijs accepteert en hem uw hele leven toevertrouwt – uw ziel en uw lichaam?

Dat zou zes dingen betekenen.

====1. Vóór het lichaam, niet ertegen====

Het betekent dat de Heer vóór het lichaam is en niet ertegen.

Kijk eens naar het uiterste einde van vers 13: “Maar bedenk dat het lichaam er niet is om ontucht mee te plegen: het is er voor de Heer en de Heer is er voor het lichaam.” Vergeet niet het laatste zinsdeel. “De Heer is er voor het lichaam.”

Het is voor christenen gemakkelijk om de reputatie te krijgen dat we tegen het lichaam zijn en dat God tegen het lichaam is alsof de lichamelijke behoeften en begeertes slecht zijn, en het enige waar het goed voor is, is er genoeg van te hebben en er zo snel mogelijk vanaf te komen. Dat is niet waar. De Heer schiep het lichaam. En de Heer is vóór het lichaam. Tegen het lichaam zijn is tegen de Heer zijn. Als u hem vertrouwt, zal hij niet tegen uw lichaam zijn maar er juist voor. Als we het lichaam enige begeerte in dit leven ontzeggen, is dat omdat het voor het volgend leven is.

====2. De verblijfsplaats van de Geest====

Het zou betekenen dat uw lichaam de verblijfsplaats van de heilige Geest wordt.

Vers 19: “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God?” Toen God ons kocht, kocht hij ons niet als slaven maar als woningen. Zijn doel was niet ons te laten werken voor hem maar om ons met hem te laten vullen. “Opdat u geheel vervuld zult raken van de volheid van God,” zoals de apostel Paulus zegt (Efeziërs 3:19).

====3. Opstanding uit de dood====

Het betekent dat onze lichamen uit de dood zullen verrijzen.

Vers 14: “God heeft de Heer [Jezus] opgewekt, en door zijn macht zal Hij ook ons opwekken.” Als in de Bijbel staat dat God er voor het lichaam is en dat onze lichamen de tempel van de heilige Geest zijn, wil dat zeggen dat God nooit onze lichamen weg zal gooien. Hij zal nooit de dood het laatste woord gunnen.

Net zoals hij Jezus uit de dood heeft opgewekt en hem een onvergankelijk herrezen lichaam heeft gegeven, zal hij onze lichamen uit de dood opwekken en die nieuw en compleet maken – zonder pijn, zonder misvorming, zonder lichamelijke beperking, zonder seksuele desoriëntatie, zonder chemische onbalans, zonder slapeloosheid, zonder welke ziektes dan ook. U zult schijnen als de zon in het koninkrijk van uw Vader (Mattheüs 13:43).

====4. Niet beheerst door iets anders dan God====

Dit betekent dat u niet beheerst hoeft te worden door iets anders dan God.

Vers 12: “’Alles is mij toegestaan.’ Maar niet alles is goed voor u. Zeker, alles is mij toegestaan, maar ik mag me door niets laten beheersen.” Niet door iets beheerst. Als u tegen een prijs gekocht bent, hoeft u niet van iets slaaf te zijn. U zou Gods eigen geadopteerd kind zijn. Niets zou uw meester kunnen zijn. U zou van binnen de Geest hebben, u zou verenigd met Christus zijn, u zou de hoop op wederopstanding hebben, en de Heer zelf zou er voor uw lichaam zijn – niets zou uw slavenmeester kunnen zijn.

====5. Niet gebruikt voor ontucht====

U zou uw lichaam niet gebruiken voor ontucht.

In vers 13b staat: “Maar bedenk dat het lichaam er niet is om ontucht mee te plegen: het is er voor de Heer.” En in vers 18 staat: “Ga ontucht uit de weg!”

En de reden voor deze kuisheid en reinheid zou primair niet zijn dat je mogelijk AIDS zou kunnen krijgen of dat je zwanger kunt worden of betrapt zou kunnen worden. De reden zou zijn dat uw lichaam – mannelijk en vrouwelijk – gekocht is met de prijs van de Zoon van God. Dat het hem toebehoort. En dat u van hem houdt want hij gaf zichzelf voor u en hij wil uw reinheid (Titus 2:14). Hij stierf ervoor.

Wat leidt tot de laatste betekenis van gekocht zijn tegen een prijs.

====6. Voor de glorie van God====

Uw lichamen zijn er voor de glorie van God.

Vers 20 nogmaals: “U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.”

Wat dat eenvoudigweg betekent is: gebruik uw lichaam op manieren die laten zien dat God meer tevredenstelt, prachtiger is, meer gewenst en glorieuzer is dan al het andere dat het lichaam begeert.

Met heel mijn hart raad ik u de oneindige waarde van Jezus Christus aan. Hij is Vaders volledige en toereikende prijs voor zondaars. Als u hem accepteert, kunt u elke keer als uw geweten zonden uit het verleden naar bovenhaalt en zegt: “U zult betalen!”, tegenwerpen: “God heeft al betaald. Ik ben tegen een prijs gekocht. Ik zal God vereren met mijn lichaam.”

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Mattheüs 20:28

U bent gekocht tegen een prijs

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:21:21 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|You Were Bought with a Price}} ''Verheerlijk God met uw lichamen'' <blockquote>1 Korintiërs 6:201 U bent gekocht en betaald, du...'

Komen

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:12:23 GMT

Pcain: Komen hernoemd naar Uw ziekenhuisbezoek zal komen

#DOORVERWIJZING [[Uw ziekenhuisbezoek zal komen]]

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:12:23 GMT

Pcain: Komen hernoemd naar Uw ziekenhuisbezoek zal komen

{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} 

Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.

Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.

Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.

Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.

Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

<blockquote>Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant. 
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn. 
Laat aan je God het gebieden en bepalen over; 
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven. 
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend 
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!</blockquote>

Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.

Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.

Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

====Leren in het ziekenhuis====

Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje ''Lessen vanaf een ziekenhuisbed''1. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.

John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.

Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.

Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn Lessen vanaf een ziekenhuisbed u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

<hr>
''Noot van de vertaler''

11 Originele titel: ''Lessons from a Hospital Bed''

Uw ziekenhuisbezoek zal komen

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 18:10:59 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met...'

{{info|Your Hospital Visit Is Coming}} 

Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.

Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.

Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.

Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.

Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

<blockquote>Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant. 
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn. 
Laat aan je God het gebieden en bepalen over; 
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven. 
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend 
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!</blockquote>

Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.

Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.

Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

====Leren in het ziekenhuis====

Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje ''Lessen vanaf een ziekenhuisbed''1. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.

John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.

Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.

Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn Lessen vanaf een ziekenhuisbed u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

<hr>
''Noot van de vertaler''

11 Originele titel: ''Lessons from a Hospital Bed''

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

Pcain — Mon, 24 Aug 2026 17:57:57 GMT

Pcain:

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

<h4>De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking</h4>
Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als openbarende verheerlijking. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: openbarende verheerlijking.
Elk woord telt. Het is openbarend want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

<ul><li>Het evangelie is een boodschap over historische gebeurtenissen: het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen presteerden voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over de overdracht van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
</li><li>Het evangelie is een boodschap over de goede dingen die nu ook voor ons opgaan omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
</li><li>En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze God zelf als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan op God, dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.
</li></ul>
De openbaring van teksten is essentieel want het evangelie is een boodschap die tot ons komt in woorden en God heeft bepaald dat mensen de glorie van Christus zien – de “ondoorgrondelijke rijkdom van Christus” (Efeziërs 3:8) – in deze evangelische woorden. Dat is onze roeping: de woorden, zinnen en paragrafen van de Schrift bekend maken en “de glorie van Christus, die het beeld van God is,” laten zien.
Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term openbarende verheerlijking. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij verkondigen niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, kerussomen – wij kondigen Christus aan als de Heer, we maken Christus bekend als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.
De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.
Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende verheerlijking is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr />
1. Arnold Dallimore, George Whitefield, Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, Five Evangelical Leaders (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [horismenon] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse contextd (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” De verloren boodschap van Jezuse (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosteng, bewerkt door David Blankenhorn in Eerste Dingenh, maart 2006, #161, pagina 71. 
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.
Noot van de vertaler
a Originele titel: 2006 Together for the Gospel Conference 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context 
e Originele titel: The Lost Message of Jesus 
f Originele titel: Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship 
g Originele titel: The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East 
h Originele titel: First Things

Rejoice

Pcain — Fri, 21 Aug 2026 19:18:20 GMT

Pcain: Rejoice hernoemd naar Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

#DOORVERWIJZING [[Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden]]

Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

Pcain — Fri, 21 Aug 2026 19:18:20 GMT

Pcain: Rejoice hernoemd naar Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

{{info|Why We Can Rejoice in Suffering}} 

<blockquote>1 Petrus 4:12-191 Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks. Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt. Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust. Laat niemand van u moeten lijden omdat hij een moordenaar is, een dief, misdadiger of onruststoker. Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag uw lot tot Gods eer. Besef goed dat de tijd van het oordeel is aangebroken. Dat oordeel begint bij Gods eigen mensen. Als het bij ons begint, hoe zal het dan aflopen met hen die weigeren het evangelie van God te gehoorzamen? Als de rechtvaardige al ternauwernood gered wordt, hoe zal het dan gaan met de goddeloze en de zondaar? Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.</blockquote>

====Lijden en christelijk hedonisme====

Mogelijk vindt u het vreemd dat 1 Petrus een van mijn favoriete Bijbelboeken is – aangezien het vooral gaat over het lijden en hoe te leven binnen een vijandige cultuur terwijl ik een volwaardige, pure, rotsvaste christelijke hedonist ben. Maar het is niet vreemd voor mensen die lang genoeg geleefd hebben om te begrijpen wat Paul Brand, de zendeling-chirurg in India, schreef in zijn boek: ''Pijn: De gave die niemand wil''2.

<blockquote>Ik ben gaan inzien dat pijn en plezier bij ons niet als tegengestelden bestaan maar als een Siamese tweeling, op vreemde wijze verenigd en onderling verstrengeld. Bijna alle herinneringen aan spontane blijdschap zijn eigenlijk verbonden met minstens één element van pijn of worsteling. (''Christianity Today'', 10 januari 1994, pagina 21)</blockquote>

Ik heb nooit iemand horen zeggen: “De intenste, meest bijzondere en bevredigende vreugdes in mijn leven komen in tijden van aanhoudende voorspoed en aardse comfort.” Niemand zegt zoiets. Het is niet waar. Wat wel waar is, is wat Samuel Rutherford zei toen hij in de kelders der beproeving was gestopt: “De Grote Koning heeft zijn wijn daar opgeslagen” – niet op de binnenplaats waar de zon schijnt. Wat waar is, is wat Charles Spurgeon zei: “Zij die duiken in de zee der beproeving halen zeldzame parels naar boven.”

Christelijke hedonisten zijn bereid alles te doen om de wijn van de Koning en de zeldzame parels te bemachtigen – ze gaan zelfs naar de kelders van het lijden en duiken in de zee der beproeving. En daaraan kunt u zien dat het niet vreemd is dat we houden van de brief van 1 Petrus – een handboek voor Christelijke vervolging en martelaarschap.

====Een verhaal over een vreugde-zoekende zendingsgezin====

Toen Bernie May hoofd van Wycliffe Bible Translators was, bezocht hij een jong gezin in een moslimnatie. Die hadden daar drie jaar gewerkt met een groep van 100.000 mensen die nooit van Christus hadden gehoord. Dit koppel had drie kinderen jonger dan vijf jaar.

De baby zat onder de rode vlekken, sommige leken geïnfecteerd. Ik vroeg of het kind waterpokken had. “Nee, dat zijn mierenbeten,” zei de moeder. “Het lukt ons niet om de mieren van hem af te houden. Uiteindelijk zal hij er immuun voor worden.”

Bernie May schreef:

<blockquote>In een moment van eerlijkheid bekende ze dat ze zich schuldig voelde omdat ze erg last had van stress. Stress! Zij en haar jonge man kwamen vanuit het midden van de Verenigde Staten. Nu leven ze op een plek waar de temperatuur de meeste tijd van het jaar hoger dan de lichaamstemperatuur is. De kinderen zitten onder de beten; dichtbij woedt een oorlog; hun helpers zijn in gevaar omdat ze vrienden van hen zijn; velen in de dorpen lijden onder honger en ziekte; ze kunnen zelfs niet hun aanhangers laten weten wat ze doen zodat die zouden kunnen bidden voor hen omdat ze in een “hachelijk” gebied verblijven – en zij voelt zich schuldig vanwege de stress waaronder ze gebukt gaat. Ik vertelde haar dat ze alle recht had om zich gestrest te voelen. Ik was daar slechts drie dagen en ik begon al ontregeld te raken. Toch was dit toegewijd jonge paar aan het lachen, maakte grappen en zat vol met de vreugde van de Heer. (Brief van Bernie May, januari 1990)</blockquote>

1 Petrus is een brief die vooral gaat over hoe je zo kunt zijn. De tekst van vandaag legt ons eigenlijk op om zo te zijn en geeft op z’n minst zes redenen waarom we dat zouden moeten en kunnen zijn.

====Blijf vreugdevol: Zes redenen om zo te zijn====

Het gebod kan worden aangetroffen in vers 13: “Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.” U moet zich verheugen. Als u in de kelders van het lijden gegooid wordt, blijf u verheugen. Wanneer u in de zee der beproeving duikt, blijf u verheugen. Eigenlijk is het, blijf u verheugen niet ondanks maar dankzij de beproeving. Dit is niet een advies tussen neus en lippen door over de kracht van positief denken. Dit is een uiterst radicale, abnormale, bovennatuurlijke manier om op lijden te reageren. Dat ligt niet in onze macht. Het is niet om zelf de eer te krijgen. Het is de manier waarop geestelijke vreemdelingen en bannelingen op aarde leven voor de glorie van de grote Koning.

“Reken het allemaal tot vreugde als u allerlei beproevingen op uw pad tegenkomt,” is een stom advies op één ding na – God. Petrus geeft zes redenen waarom we “ons kunnen blijven verheugen” als het lijden daar is. Die hebben allemaal een link met God.

====1. Geen verrassing maar een plan====

Blijf u verheugen want het lijden is geen verrassing maar een plan.

Vers 12: “Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks.”

Dat is niet raar. Dat is niet absurd. Dat is niet zinloos. Het is doelgericht. Het is voor uw beproeving. Kijk eens naar vers 19: “Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.” “Omdat God dat wil.” Lijden is niet buiten de wil van God om. Het maakt deel uit van Gods wil. Dat is waar ook al is Satan mogelijk de directe veroorzaker. God is almachtig over alle dingen, inclusief ons lijden en inclusief Satan.

Hoe dan? Met welk doel? Vergelijk de verzen 12 en 17. Vers 12, wees niet verbaasd over uw “vuurproef.” In vers 17 staat: “Besef goed dat de tijd van het oordeel is aangebroken. Dat oordeel begint bij Gods eigen mensen. Als het bij ons begint, hoe zal het dan aflopen met hen die weigeren het evangelie van God te gehoorzamen?” Het punt is dat Gods oordeel de hele aarde beslaat. De kerk ontkomt daar niet aan. Als het vuur van het oordeel brandt in de kerk is dat een testend, beproevend, zuiverend vuur. Als het in de wereld brandt, doet het ontwaken of vernietigt het.

Vers 18: “Als de rechtvaardige al ternauwernood gered wordt, hoe zal het dan gaan met de goddeloze en de zondaar?” Gelovigen moeten door de vuurproef van Gods oordeel – niet omdat hij ons haat maar omdat hij van ons houdt en onze reinheid wil. God haat zonde zozeer en houdt zo van zijn kinderen dat hij ons geen pijn bespaart om ons te ontdoen van wat hij haat.

Dus reden nummer een is dat lijden geen verbazing opwekt; het is gepland. Het is een test. Het is zuiverend vuur. Het beproeft en bekrachtigt het ware geloof, en het verslindt “geloof voor de bühne.”

Alexander Solzhenitsyn was lange tijd onder de indruk van het geduld en het langdurig lijden van Russische gelovigen. Op een nacht in een Siberische gevangenis stond Boris Kornfeld, een Joodse arts, Solzhenitsyn bij en vertelde hij hem het verhaal van zijn bekering tot Christus. Diezelfde nacht werd Kornfeld doodgeknuppeld. Solzhenitsyn zei dat Kornfelds laatste woorden waren “schrijf het aan me toe als een erfenis … Pas toen ik op het rottend stro van de gevangenis lag, voelde ik in mezelf de eerste roerselen van het goede … Zij gezegend gevangenis omdat je mijn leven was.”

We hebben sterke hoop, daarom, dat al het lijden in onze eigen dagen velen puurheid en leven brengt. Lijden wekt geen verbazing; het is doelgericht.

====2. Bewijs van eenwording met Christus====

Blijf u verheugen want uw lijden als een christen is een bewijs voor uw eenwording met Christus.

Vers 13a: “Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden, des te meer moet u zich verheugen.” Met andere woorden, al uw lijden is niet puur de uwe. Het is ook van Christus. Dat is reden om u te verheugen want het betekent dat u met Christus bent verenigd.

Joseph Tson, een Roemeense predikant die opstond tegen Ceausescu’s onderdrukking van het christendom, schreef:

<blockquote>Deze eenwording met Christus is het mooiste onderwerp in het christenleven. Het betekent dat ik hier geen eenzame strijder ben: Ik ben een verlenging van Jezus Christus. Toen ik in Roemenië in elkaar werd geslagen, leed Hij in mijn lichaam. Het is niet mijn lijden: Ik had slechts de eer om te delen in Zijn lijden. (ongedateerde uitgave: “Een theologie van het martelaarschap”3)</blockquote>

Blijf u verheugen want uw lijden als een christen is niet puur de uwe maar die van Christus en het levert bewijs van uw vereniging met hem.

====3. Een middel om meer vreugde te verkrijgen in de glorie====

Blijf u verheugen want deze vreugde zal zorgen voor versterking van uw garantie dat wanneer Christus komt in glorie, u voor altijd met hem blij zult zijn.

Vers 13b: “[Hoe meer u deel hebt aan Christus’ lijden,] des te meer moet u zich verheugen, en des te uitbundiger zal uw vreugde zijn wanneer zijn luister geopenbaard wordt.” Merk op: blijf u nu verheugen zodat u zich dán ook verheugt. Onze vreugde tijdens het huidig lijden is het middel om voor de tijd die komt vreugde te verkrijgen, duizendvoudig in de glorie.

Eerst is er het lijden, dan is er de glorie. 1 Petrus 1:11: “Christus’ Geest … voorzegde dat Christus zou lijden en daarna in Gods luister zou delen” (conform 5:1). Paulus zei: “Want wij delen in zijn lijden om ook met Hem te kunnen delen in Gods luister.”4 Eerst het lijden en dan de glorie – beide voor Jezus en voor zij die verenigd zijn met hem.

Wanneer we verbitterd raken door het leven en de pijn die het ons brengt, bereiden we ons niet voor op de vreugde tijdens de openbaring van Christus’ glorie. Blijf u verblijden in het huidig lijden zodat u zich uitbundiger kunt verheugen wanneer zijn luister geopenbaard wordt.

====4. De Geest van de glorie en van God rust op u====

Blijf u verheugen tijdens het lijden want dan rust de Geest van de glorie en van God op u.

Vers 14: “Als u gehoond wordt omdat u de naam van Christus draagt, prijs u dan gelukkig, want dat betekent dat de Geest van God in al zijn luister op u rust.”

Dit betekent dat in het uur van de grootste beproeving er een grote troost is. Tijdens enorm lijden op aarde is er enorme steun vanuit de hemel. U denkt nu misschien dat u het niet zult kunnen verdragen. Maar als u in Christus bent, zult u in staat zijn het te dragen want hij zal tot u komen en op u rusten. Zoals Rutherford zei, de Grote Koning heeft zijn beste wijn opgeslagen in de kelder der beproeving. Hij haalt dat niet op om het te serveren met chips en op zonnige middagen. Hij bewaart het voor extreme omstandigheden.

Wanneer u zegt: “Hoezo?” – de Geest van de glorie en van God rust op mij tijdens het lijden – is het antwoord eenvoudigweg dit: je zult het ontdekken als je het nodig hebt. De Geest zal voldoende glorie onthullen en voldoende van God om uw ziel te bevredigen en u erdoorheen te helpen.

Streef ernaar vroom te zijn; streef ernaar om de waarheid te brengen; streef ernaar te getuigen; en ga risico’s niet uit de weg. En vroeg of laat zult u merken dat de Geest van de glorie en van God op u rust tijdens het lijden.

====5. Verering van God====

Blijf u verheugen tijdens het lijden want dat vereert God.

Vers 16: “Maar als u lijdt omdat u christen bent, schaam u dan niet en draag uw lot tot Gods eer.”

Verering van God betekent dat u met uw daden en houding laat zien dat God voor u glorieus is – dat hij waardevol, dierbaar, begeerlijk en bevredigend is. En de grootste manier om te laten zien dat iemand uw hart tevredenstelt, is u te blijven verheugen in diegene als alle andere steun voor uw tevredenheid wegvalt. Als u zich blijft verheugen in God temidden van het lijden, laat dat zien dat God, en geen andere dingen, de grote bron van uw vreugde is.

Eerder noemde ik al Paul Brand – de zendeling-chirurg in India. Hij vertelt het verhaal van zijn moeder die een zendeling in India was en die iets deed wat symbool stond voor een leven gewijd, via het lijden, aan de eer van God en niet aan haarzelf. Dr. Brand schrijft:

<blockquote>Voor Moeder was pijn een constante begeleider, als een offer. Ik zeg het vriendschappelijk en met liefde, maar op hoge leeftijd had Moeder nog maar weinig fysieke schoonheid overgehouden. De ruwe omstandigheden gecombineerd met dat ze soms lelijk valt, en haar strijd tegen tyfus, dysenterie en malaria hebben van haar een dunne, voorovergebogen oud vrouwtje gemaakt. Jarenlange blootstelling aan wind en zon heeft van haar gezichtshuid leer gemaakt en het gerimpeld met groeven zo diep en veelvuldig als ik op het gezicht van een mens nog nooit eerder had gezien ... Moeder wist dat als geen ander – de laatste 20 jaar van haar leven weigerde ze om een spiegel in huis te hebben. (''Christianity Today'', 10 januari 1994, pagina 23)</blockquote>

Twintig jaar evangelisatie zonder spiegel. Snapt u hem? Zij was de spiegel. God was het licht en de glorie.

====6. Gods trouw om voor uw ziel te zorgen====

Ten slotte, blijf u verheugen want uw Schepper is trouw in het zorgen voor uw ziel.

Vers 19: “Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven in handen leggen van de trouwe schepper.”

De niveaus van lijden en de soorten beproevingen zullen voor elk van ons anders zijn. Maar één ding zullen wij allemaal gezamenlijk hebben totdat Jezus komt: we zullen allemaal sterven. We zullen aankomen bij dat ontzagwekkend moment van de afrekening. Als u de tijd heeft, zult u uw hele leven voor u zien terwijl u zich afvraagt of het goed besteed is. U zult huiveren bij de onbeschrijfelijke waarheid dat over een paar momenten u voor God zult staan. En het lot van uw ziel zal dan onomkeerbaar zijn.

Zult u zich op dat uur verheugen? Dat zult u als u uw ziel toevertrouwt aan een loyale Schepper. Hij schiep uw ziel voor zijn glorie. Hij is trouw aan die glorie en aan allen die daarvan houden en daarvoor leven. Nu is de tijd om te laten zien waar uw schat zich bevindt – in de hemel of op aarde. Nu is de tijd om te stralen met de glorie van God. Vertrouw op hem. En blijf u verheugen.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Originele titel: Pain: The Gift Nobody Wants 
3 Originele titel: A Theology of Martyrdom 
4 Romeinen 8:17b

Waarom we vreugdvol kunnen zijn tijdens het lijden

Pcain — Fri, 21 Aug 2026 19:17:48 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why We Can Rejoice in Suffering}} <blockquote>1 Petrus 4:12-191 Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef...'

Saints

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 20:13:29 GMT

Pcain: Saints hernoemd naar Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

#DOORVERWIJZING [[Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam]]

Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 20:13:29 GMT

Pcain: Saints hernoemd naar Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

{{info|Why the Saints Minister to the Body}} 

<blockquote>Efeziërs 4:7-161</blockquote>

<blockquote>Aan ieder van ons is genade geschonken naar de maat waarmee Christus geeft. Daarom staat er: ‘Toen Hij opsteeg naar omhoog, voerde Hij gevangenen mee en schonk Hij gaven aan de mensen.’ ‘Hij steeg op’ – wat betekent dat anders dan dat Hij ook is afgedaald naar wat lager ligt, naar de aarde? Hij die is afgedaald is dezelfde als Hij die opsteeg, tot boven de hemelsferen, om alles met zijn aanwezigheid te vullen. En Hij is het die zowel apostelen heeft aangesteld als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd, totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus. Dan zijn we geen onmondige kinderen meer die stuurloos ronddobberen en met elke wind meewaaien, met wat er maar verkondigd wordt door mensen die tot alles in staat zijn wanneer ze anderen listig en doortrapt op een dwaalspoor willen brengen. Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus. Vanuit dat hoofd krijgt het hele lichaam samenhang, en wordt het ondersteund en bijeengehouden door alle gewrichtsbanden. Ieder deel draagt op eigen wijze bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde.</blockquote>

We zullen twee weken besteden aan deze tekst. Vandaag zullen we de vraag stellen: “Waarom brengen de heiligen het evangelie tot het lichaam van Christus?” Volgende week zullen we de vraag stellen: “Hoe brengen de heiligen het evangelie tot het lichaam van Christus?” Een andere manier om dit te zeggen zou kunnen zijn: vandaag vragen we naar het doel of het streven van de algemene evangelische dienst, en volgende week vragen we naar de methodes en manieren die leden gebruiken om het evangelie tot het lichaam te brengen.

====Moet elk lid het evangelie brengen tot het lichaam van Christus?====

Maar voordat we kunnen beginnen met deze twee vragen, moet ik de aanname dat elk lid het evangelie tot het lichaam van Christus zou moeten brengen, onderbouwen. Waarom denk ik dat dit zo is?

Het antwoord wordt gevonden in vers 7 en in de verzen 11-12. In vers 7 vertelt Paulus dat elke individuele christen door Christus de gave van genade in verschillende mate is gegeven; en in de verzen 11-12 heeft hij het over hoe de kerk door Christus begaafd is met bepaalde evangeliserende mensen die de heiligen toerusten om het evangelie tot de mensen te brengen.

====Elke gelovige is door Christus gegeven met afgemeten genade====

Vers 7: “Aan ieder van ons is genade geschonken naar de maat waarmee Christus geeft.” Hier ligt de focus op Christus die elke gelovige een bepaalde mate aan genade geeft. U bent uniek begenadigd met Christus’ gave. Dat betekent dat u niet bij toeval onderdeel bent van het lichaam van Christus. Toen u de genade ontving was dat omdat Christus het gaf naar de maat die past bij zijn goede doelen voor u en voor het lichaam.

Dat bewijst nog niet dat elk lid het evangelie moet brengen tot het lichaam. Maar het legt de basis ervoor als het bij de verzen 11-12 komt: “Ieder van ons” is genade geschonken, niet naar de mate van onze waarde of verdienste maar naar de mate waarin Christus besloot deze te geven. In Romeinen 12:6 staat bijna hetzelfde: “We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is.” Het verschil in onze begaafdheden is te danken aan almachtige genade toegedeeld naar de wil van Christus, het hoofd. Het Hoofd weet wat goed is voor het lichaam.

====De kerk is voorzien van mensen met verschillende functies====

De verzen 11-12 verduidelijken nu het punt van dienstverlening door elk lid. Na het beschrijven (in verzen 8-10) hoe Christus opstond uit de dood en opsteeg naar de hemel als een overwinnende generaal met zijn wagens vol buit, klaar om het te verdelen over zijn troepen, zegt Paulus: “Hij [Christus] is het die zowel apostelen heeft aangesteld als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren, om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.”

Dit verschilt van vers 7. Daar was het punt dat elke gelovige door Christus is gegeven naar verschil in genade. Hier is het punt dat de kerk door Christus is voorzien van mensen in verschillende functies: “zowel apostelen … als profeten, zowel verkondigers van het evangelie als herders en leraren [waarschijnlijk dezelfde functie].” Deze gaven aan de kerk – deze mensen – zijn belast met het toerusten van de heiligen, dat wil zeggen, de gelovigen. (Alle gelovigen zijn heiligen in het Nieuwe Testament; ze zijn bestemd voor God.)

====De noodzaak van toerusten====

Het woord toerusten betekent meestal iets repareren dat kapot is gegaan (zoals stukgetrokken netten, Mattheüs 4:21) of in iets voorzien dat ontbreekt (zoals in 1 Thessalonicenzen 3:10: “Wij bidden dat we kunnen aanvullen, of voorzien in, wat er nog aan uw geloof ontbreekt”). Dus het punt van de verzen 11-12 is dat Christus niet slechts afgemeten genade geeft aan elke gelovige in de kerk, hij geeft ook leiders aan de kerk, wiens taak het is om te herstellen wat kapot is en te voorzien in wat er bij de gelovigen ontbreekt.

We zullen volgende week hierover meer vertellen. Maar bedenk eens hoe belangrijk dit is voor het karakter van de kerk. Ieder van u is persoonlijk begaafd door Christus met genade op maat, en toch niet zo perfect dat u het niet nodig heeft om hersteld te worden of in iets voorzien te worden door apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren. Niemand kan zeggen: “Ik ben begaafd en begenadigd door Christus zelf, ik heb geen behoefte aan apostolisch gezag (die volgens mij komt via het Nieuwe Testament), profetische bemoediging, evangelische training, herderlijke vorming of menselijke leraren om de Bijbel toe te passen op mijn leven.” Deze tekst maakt duidelijk dat jullie allen begaafd zijn naar de mate van genade, en jullie allen missen in zekere mate de genadevolle verbetering. Het ene bewijst dat u echt nodig bent voor de kerk, en het andere bewijst dat u de kerk echt nodig heeft.

====Voor het werk van de dienst/pastoraal werk====

Maar het belangrijkste punt is nog steeds niet gemaakt. Vers 12 gaat verder door te stellen dat de leiders de heiligen toerusten voor een specifiek doel, namelijk “voor het werk in zijn dienst” of om “dienaren van de kerk te zijn.” Het repareren van wat kapot is en de voorziening in wat ontbreekt bij de heiligen is geen einddoel op zich. De leiders houden daar niet op en zeggen dan: “Oh, goed, nu hebben we de tekortkomingen van de heiligen hersteld en aangevuld. Het werk zit erop.” Nee, het herstel en de aanvulling zijn bedoeld om van de heiligen dienaren of geestelijken te maken.

Dit is dus uiteindelijk de verantwoording voor de bewering waarmee ik begon, namelijk dat elke heilige – elke christen – een evangelist is. Daarom kan de boodschap van vandaag worden voorzien van de titel “Waarom de heiligen het evangelie brengen tot het lichaam”, en de boodschap van volgende week kan worden voorzien van de titel “Hoe de heiligen het evangelie tot het lichaam brengen.”

====Aan het lichaam moet nog veel worden gewerkt====

Is het niet opvallend dat in Paulus’ visie op het lichaam van Christus, er veel werk aan moet worden besteed? Laat dat eens een minuut bezinken. Dat zal ons helpen voorkomen dat we teleurgesteld zijn als we beseffen hoe imperfect de kerk is. Het begint ermee dat mensen gelovigen worden en begenadigd worden naar de maat waarmee Christus geeft (vers 7). Dan moeten al deze heiligen baat putten uit leiders die hen toerusten voor de evangelische dienst. Maar voor wie is dan die dienst? Het is voor al diezelfde heiligen die de kerk dienen – het lichaam van Christus. Dat ziet u terug aan het einde van vers 12: “Om de heiligen toe te rusten voor het werk in zijn dienst [of pastoraal werk]. Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.” Dus ondanks het feit dat alle heiligen begaafd zijn met genade direct afkomstig van Christus zelf, hebben wij allen de dienst van de heiligen nodig om ons te vormen; en, niet alleen dat, we hebben ook leidende heiligen nodig om ons te herstellen en te voorzien op manieren die ons helpen om heiligen te zijn die andere heiligen dienen.

====De opbouw van het lichaam van Christus====

De specifieke vraag van vandaag is nu: Waarom al dit pastoraal werk? Wat is het doel? Wat worden wij allen geacht te doen hier bij Bethlehem2? Wat houdt het in om kerk te zijn? Of te handelen als kerk? Dat is wat we ons in deze weken samen hebben afgevraagd.

Vers 12 vat het samen met de zin “Zo wordt het lichaam van Christus opgebouwd.” Het doel van al dit pastoraal werk is de opbouw van het lichaam van Christus. Daarover wil ik dat we nadenken in de resterende tijd van deze morgen. Wat is dat eigenlijk?

====Niet hetzelfde als de opbouw van individuen====

Ten eerste, besef goed dat het niet precies hetzelfde is als de opbouw van individuen. Uiteraard maakt dat er deel van uit: Paulus zei in Romeinen 15:2: “Laat ieder van ons zich richten op het belang van de ander, op wat goed en opbouwend voor hem is” (precies hetzelfde woord: oikodomen). We worden geacht om elkaar op te bouwen in geloof, hoop, liefde en heiligheid.

Maar dat is niet wat erin vers 12 staat. Hier is de pastorale zorg van de heiligen gericht op de opbouw van het lichaam van Christus. Wat Paulus hier wil benadrukken is het doel om het geheel te versterken, niet slechts de onderdelen. Dat is voor ons niet zo gemakkelijk te bevatten maar we moeten proberen om niet de tekst te verdraaien met onze neiging tot individualiteit. Het doel van uw evangelische dienst is een christelijke – en jullie hebben er allemaal een – het is om het lichaam als geheel op te bouwen.

====De eenheid in geloof en de eenheid in kennis====

Wat betekent dit nu? Verzen 13-15 geven het antwoord. Kijk eerst eens naar vers 13. Daar staat wat ons doel is: de opbouw van het lichaam “totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens, van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.”

Dit bevestigt dat Paulus de opbouw van het lichaam als geheel wil benadrukken, niet alleen maar die van individuen. Er staat dat het doel eenheid in geloof en eenheid in kennis is. Mis de verouderde inslag hiervan niet: eenheid in kennis is niet bepaald politiek correct. Het sleutelwoord is tegenwoordig diversiteit, niet eenheid, specifiek als het gaat over beweringen kennis te hebben over de Zoon van God. Maar Paulus zou op de relativiteit van tegenwoordig hebben gereageerd met deze woorden: opbouw van het lichaam van Christus betekent zodanig evangeliseren dat er een eenheid in kennis ontstaat als basis voor de eenheid in geloof.

====De verschuiving in de laatste 50 jaren====

Elke poging tot eenheid in het lichaam van Christus, die de eenheid van kennis verkleind, zal niet zorgen voor de opbouw van het lichaam. Ik heb het gevoel dat we aan zijn gekomen bij de golftop van onverschilligheid voor de oprechtheid van de leer, voor de eenheid van kennis en het belang van de theologie. De recentste ''Christianity Today'' beschrijft de verandering van de laatste 50 jaren:

<blockquote>Vijftig jaar geleden waren evangelisten zeer bezig met het bestrijden van de moderne pogingen om het christendom los te maken van historische orthodoxie. Dat hield evangelische aangelegenheden geconcentreerd op de inhoud van het christelijk geloof – op de gestelde waarheid van de Schrift. Tegenwoordig schijnen evangelisten veel meer geïnteresseerd in vragen omtrent de aanbidding. Dat is in twee verschillende richtingen gegaan: een beweging richting de liturgie door zij die intellectueel geneigd zijn, en een beweging richting het charismatische door de doorsneekerkganger. Beide representeren een verschuiving die wegleidt van de kennis over God en richting de beleving van God.</blockquote>

Ik denk dat het zo klopt. Er is een verschuiving weg van de interesse in de juiste kennis over God richting een verlangen naar een meer directe beleving van God, die zich niet druk hoeft te maken over het kenniswerk. Maar ik vermoed dat we de onderkant van de kromme zien.

====Openlijke vijandigheid jegens de Bijbel en de christelijke waarheid====

De Star Tribune van gisteren publiceerde (schijnbaar met redactionele instemming) een artikel van twee atheïsten die het doel van Gene Kasmar verdedigden, om in Brooklyn Center de bijbel te weg te halen uit algemene scholen. Ze schreven: “Het klopt dat de Bijbel materiaal van waarde heeft … Maar die waardevolle delen kunnen waarschijnlijk in één pamflet worden vervat.” De reden dat ik zeg dat de Tribune dit met instemming heeft gepubliceerd, is dat de tekst onder het plaatje van de Bijbel, niet omgeven door quotes om aan te duiden dat het alleen de mening van de auteurs representeert, luidde: “De Bijbel staat vol met kindermishandeling die gepaard gaat met goddelijke instemming.”

Wat ik vermoed dat in de komende jaren zal gaan gebeuren, is dat dit soort openlijke vijandigheden jegens de Bijbel en de bijbeltrouwe mensen zal toenemen. Evangelisten die geen water bij de wijn wensen te doen, zullen erkennen dat wij niet de grote, invloedrijke macht in Amerika zijn, die we dachten te zijn. En we zullen beginnen om nogmaals de waarheden te benadrukken, die ons anders maken, in plaats van harde feiten weg te laten en dingen af te zwakken om ze aantrekkelijk te maken voor een seculiere cultuur die nog niet heeft toegehapt. Als dit gebeurt, zullen we het cruciaal belang van kennis, doctrine en theologie herontdekken. We zullen bewust worden van het feit dat slechts een paar mensen in de afgelopen jaren een uitgesproken verdediging van de Bijbel hebben ontwikkeld, die stand kan houden voor de vijandige spot van de ''Star Tribune''. Maar het is al eerder gedaan en het zal nogmaals gebeuren.

====De volwassen, complete en volledige mens – Christus zelf====

Let nu eens, in het midden van vers 13, op het zinsdeel “volmaakte mens.” “… totdat wij allen samen door ons geloof en door onze kennis van de Zoon van God een eenheid vormen, de eenheid van de volmaakte mens.” Dit is het doel van onze evangelische dienst met de opbouw van het lichaam – opdat het lichaam een “volmaakte mens” vormt. Dat is geen individu. Ja, we zouden allemaal volmaakt moeten zijn. Maar hier verwijst Paulus naar Christus als “volmaakte mens.” Het volgend zinsdeel legt dit uit: “van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.” De volmaakte, complete, volwassen mens hier is Christus.

Paulus beeldt Christus af als een volwassen mens, tot volle wasdom gekomen. Dan ziet hij de kerk als het lichaam van deze volwassen mens. Alleen het lichaam is nog in het proces van opbouw. We moeten elkaar dienen met niet alleen het oog op elkaar helpen volwassen te worden, maar ook met het oog op het bereiken van de volwassen status van het hele lichaam. Met andere woorden, aangezien wij het lichaam van Christus zijn, moeten wij volwassen worden als het lichaam, de volmaakte mens, de eenheid van de tot volle wasdom gekomen volheid van Christus.

Vers 15 gebruikt de metafoor van groeien in plaats van bouwen om hetzelfde te zeggen: “Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus.” Naar Christus toegroeien in vers 15 is hetzelfde als de status van volwassen mens bereiken in vers 13.

====Het doel van onze dienst====

Het doel van onze dienst – uw dienst, met uw genade en gaven – is om een lichaam van Christus te worden, dat een eenheid vormt in het geloof en een eenheid vormt in kennis, en dat meer en meer toegroeit naar de soort eenheid vormend persoon die Christus is. Ik heb gezegd dat dit niet gemakkelijk door ons begrepen kan worden. Maar ik wil het zeggen, ook al begrijp ik het niet helemaal.

Het doel van de dienst is niet alleen dat individuen opgebouwd worden maar dat het lichaam een persoonlijkheid als dat van Christus overneemt en een kracht als dat van Christus en een liefde als dat van Christus en een geest als dat van Christus.

We hebben hier nog veel te leren. Wij zijn, als Amerikanen, zeer gewijd aan persoonlijke, individuele vervulling en bevrediging zodat het idee om onze levens en dienst te wijden aan de opbouw van een lichaam van Christus, dat in zijn totaliteit lijkt op Christus en in zijn totaliteit een sterk geloof heeft en in zijn totaliteit een eenheid in kennis vormt en in zijn totaliteit lijkt op en handelt als de volwassen mens, Christus Jezus – het idee onszelf daaraan te wijden, is zeer moeilijk te bevatten.

Maar ik roep u daartoe op. Erover na te denken. En erover te bidden. En ernaar te verlangen. En met mij verder te gaan als we hier een vervolg aan geven volgende week door te vragen HOE we richting dit doel moeten evangeliseren.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
2 Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS

Waarom de Heiligen het evangelie brengen tot het lichaam

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 20:09:04 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why the Saints Minister to the Body}} <blockquote>Efeziërs 4:7-161</blockquote> <blockquote>Aan ieder van ons is genade geschonken naar...'

Chasing

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 19:54:25 GMT

Pcain: Chasing hernoemd naar Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

#DOORVERWIJZING [[Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?]]

Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 19:54:25 GMT

Pcain: Chasing hernoemd naar Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

{{info|Are You Chasing Happiness or Holiness?}} 

Eigenlijk onthult zo’n vraag een algemeen misverstand waarin ''heiligheid'' en ''vreugde'' tegenover elkaar worden gesteld. “God is er meer in geïnteresseerd dat u heilig dan dat u blij bent,” is dan de standaardbewering.

Sommige van mijn favoriete theologen worden slachtoffer van deze subtiele tweedeling. En dat is inclusief een van de beste filosofen van wie ik fan ben (David Wells). Uit liefdadigheid, en met veel dankbaarheid voor alles wat ik geleerd heb van wat hij schrijft, plaats ik uit zijn boek van 2014, een paar paragrafen waarin deze gespannenheid naar voren komt, en later maak ik een vriendelijk bedoelde aanpassing.

In een poging ter bekritisering van de op vele kansels gebruikte therapeutische definitie van het geloof, schrijft hij:

<blockquote>In deze psychologische wereld, is de God der liefde een God der liefde juist en alleen omdat hij ons interne balsem geeft. Leeg, afgeleid, dolend en ontevreden komen we tot hem voor hulp. Vul ons, zo vragen wij, met een gevoel van volledigheid! Vul onze leegheid! Geef ons een richtingsgevoel temidden van met elkaar concurrerende levenspaden en meningen in de moderne wereld! Vul de pijnlijke, interne leegte! Zo denken velen in de moderne kerk erover, vooral in de evangelische kerk. Dat is hoe ze bidden. Ze verlangen naar iets in henzelf dat concreter is dan wat ze momenteel hebben. Dat geldt voor zowel volwassenen als ook voor tieners. Ja, we zeggen met ernst, hoop en misschien met een beetje weemoed, sta ons bij God der liefde! Zij die in de psychologische wereld leven, denken anders dan zij die een morele wereld erven. In een psychologische wereld willen we ''therapie''; in een morele wereld, een wereld van goed en fout en het kwaad, willen we ''verlossing''. In een psychologische wereld willen we ''blij'' zijn. In een morele wereld willen we ''heilig'' zijn. In de ene willen we ons goed ''voelen'', in de andere willen we goed ''zijn'' … God staat niet voor ons als onze Therapeut of onze Conciërge. Hij staat voor ons als de God van de uiterste puurheid, die we morele verantwoording schuldig zijn. Hij behandelt ons objectief en is niet verdwaald in de vage gevoelens van onze interne wereld. Zijn Woord komt tot ons van buiten onszelf want het is het Woord van zijn waarheid. Het roept ons op om voor de God van het universum te gaan staan, te luisteren naar zijn gebod om van hem en van onze buren te houden als van onszelf. Hij staat niet voor ons om door ons gebruikt te worden. Hij is er niet aan het smeken om onze interne wereld in te mogen gaan en om onze therapeutische behoeften te mogen bevredigen. We staan voor hem om zijn gebod te horen. En zijn ''gebod'' is dat we heilig moeten zijn, wat iets veel groters is dan blij zijn … Het is waar dat er psychologische voordelen zitten aan het volgen van Christus, en vreugde kan er een bijproduct van zijn. Maar die zijn in principe niet wat christelijk geloof inhoudt. Dat gaat over ''de'' God die een ander is dan onszelf, die de oneindige en genadevolle God is.</blockquote>

Jazeker, het is goed om tegenwicht te bieden aan cultureel gedefinieerde “vreugde” (zoals consumptiegerichte materialisme, seksuele vrijheid en zelfzuchtigheid in al haar vele vormen). En het is zeker goed om tegenwicht te bieden aan het idee dat heiligheid in het christenleven niet belangrijk is. En het is zeker goed om het idee aan te vallen dat God niets meer is dan een kerstman voor onze gevoelde behoeften. God zelf bestaat buiten ons om. Hij is de volledige, pure Maker aan wie alle schepselen verantwoording zullen afleggen.

Maar door afstand te creëren tussen ''heiligheid'' en ''vreugde'' laten we een valse ''tweedeling'' ontstaan.

====Blij of heilig?====

Bij twijfel, kijk dan naar de reuzen van de kerk: de Puriteinen. Twee in het bijzonder kunnen ons helpen om te reageren op de moderne poging om vreugde en heiligheid zo zuiver mogelijk van elkaar te scheiden. Bijvoorbeeld, Thomas Brooks (1608-1680) schreef een 450-pagina’s dik boek onder de passende titel: ''De kroon en glorie van het christendom: Of, heiligheid, het enige pad naar vreugde'' (1662)1. Het is een stevige verdediging van de onderlinge verbondenheid tussen menselijke vreugde en heiligheid, die blijvend is, van alinea naar alinea, waarmee de zaak onweerlegbaar helder wordt gemaakt op basis van de schrift.

“Heiligheid verschilt in niets van vreugde behalve in naam,” schrijft Brooks vastberaden kort na de opening van het boek. “Heiligheid is vreugde in de knop, en vreugde is volledig ontvouwen heiligheid. Vreugde is niets anders dan de kern van heiligheid.”

Tegen het einde van het boek herhaalt hij het punt: “Een absolute volledigheid van heiligheid zal zorgen voor een absolute volledigheid van vreugde. Wanneer onze heiligheid perfect is, zal onze vreugde perfect zijn; en als dit op aarde bereikt zou kunnen worden, zou er voor mensen weinig reden zijn om in de hemel te willen zijn.”

Of we kunnen de formidabele Matthew Henry (1662–1714) aanhalen, een gevierd bijbelonderzoeker die hetzelfde waarnam. “Alleen zij zijn blij, echt blij, die heilig, echt heilig zijn,” schreef hij naar aanleiding van Psalm 1:1-3 waarbij hij zover ging dat hij schreef: “goedheid en heiligheid zijn niet alleen het pad naar vreugde maar zijn ''zelf'' de vreugde.”

Deze Puriteinen wisten het heel goed. De ware vreugde van de ziel is geen toevallig bijproduct van heiligheid. Ware vreugde is ware heiligheid.

Recenter bracht John Piper het punt in met een nog fijnere afstemming in een ''Vraag predikant John''2-aflevering: “Vreugde is een deel van heiligheid,” zei hij. “Wanneer je zou proberen voor mij te beschrijven wat het betekent om een heilig persoon te zijn, de vreugde in God achterwege latend, zal je dat niet lukken. Er bestaat niet zoiets als heiligheid ''minus'' vreugde in God. Vreugde in God is – ik waag het te beweren – de ''essentie'' van heiligheid.”

Maar ondersteunen de schriften zulke beweringen over hoe onlosmakelijk verstrengeld heiligheid is met vreugde?

====Ware vreugde-heiligheid====

De psalmen komen hier goed van pas. De psalmschrijvers hebben het vaak over zij die “gezegend” zijn – en met “gezegend” bedoelen ze zij die “echt vreugdevol” zijn.

Wie zijn dan de gezegende, de ware vreugdevolle?

De ''ware vreugdevolle'' mensen zijn zij die, in zekere zin, ''ware heilige'' mensen zijn, en het is een thema dat door de psalmen heen gevoerd wordt op plekken als Psalm 1:1-2, 19:8, 32:8-11, 34:8-14, 40:4, 106:3, 112:1, 119:1-2, 22-4, 69-70, 143-4, 128:1-6.

Maar niet alleen zijn heiligheid en vreugde (of gelukzaligheid) met elkaar verbonden in de psalmen; ze worden aan elkaar gekoppeld in Spreuken, en zeer nauw door Jezus in zijn zaligsprekingen (Mattheüs 5:2-12).

En voorafgaand aan elke kans om ware vreugde-heiligheid te vinden, heb je het diepgaand feit dat onze zonden permanent en voor altijd verwijderd moeten worden als we staan tegenover een heilige God. De prachtige realiteit van vrijspraak in Christus zorgt voor de overbrugging in de vreugde-heiligheid van de psalmschrijver en onze vergeving in Christus, puur door het geloof (Psalm 32:1-2, Romeinen 4:7-8).

Hoewel niet volledig, christenen ondervinden deze ware vreugde-heiligheid wanneer we buiten onze vereniging in Christus leven. In hem, vinden we de onafscheidelijke organische verbinding tussen onze gehoorzaamheid en onze blijdschap, tussen onze nastreving van ware heiligheid en onze ervaring van ware vreugde (Johannes 15:1-17).

====De vreugdevolle-heilige God====

Dus, in de kern van ons bestaan, willen we niet óf blij óf heilig zijn. We willen vreugdevol-heilig zijn zoals God. God is de bron van vreugde en blijdschap; hij is een gelukzalige God, tevreden met zijn eeuwig genot van hemzelf, en deze blijheid is onderdeel van zijn majesteit (1 Timotheüs 1:11). En onze glorieuze God is, tegelijkertijd, een geweldige uitbarsting van onbesmette heiligheid waartegen alle verdorvenheid van de mensen indruist (1 Timotheüs 8-10).

Wat dus God heeft verbonden, moge geen theoloog scheiden.

====De keuze waarvoor we vandaag staan====

In werkelijkheid wordt onze zoektocht naar vreugde gedreven door een oerdrift, een drang zo oud als de eerste man en vrouw, een drang van eerdere datum dan postmodernisme, modernisme, verlichting en Freud.

Net als elke eerdere generatie staan we voor dezelfde oeroude keuze, en dat is geen keuze tussen vreugde en heiligheid, maar tussen twee verschillende zoektochten naar blijdschap (de ene slecht, de andere heilig).

'''Zoektocht #1''' is een jacht op blijdschap beloofd door de valse veiligheden, comfort en idolen van onze wereld maar die blijken valse leugens te zijn, die verdrietig maken.

'''Zoektocht #2''' is een ware blijdschap gevonden in God, echte vreugde in hem, eeuwige en oneindige koestering van zijn glorie en heiligheid boven al het andere.

Dus daar heb je de sleutel. De strijd om deze ware heilige-vreugde is een dagelijkse spirituele strijd voor het geloof om de juiste blijdschap te kiezen.

Om terug te komen op diezelfde podcastaflevering, Piper vatte heel goed de dagelijkse geloofsstrijd voor de vreugde-heiligheid samen: “Wanneer we zeggen dat God het meest vereerd is in u als u vol tevreden met hem bent, zeggen we dat de belangrijke strijd rond heiligheid, of heiliging, de strijd is om tevreden met God te zijn.”

Er zit een belang van waarheid in die stelling, dat diepe en langdurige bezinning waard is.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Originele titel: The Crown and Glory of Christianity: Or, Holiness, The Only Way to Happiness 
2 Originele titel: Ask Pastor John

Streeft u naar vreugde of naar heiligheid?

Pcain — Thu, 20 Aug 2026 19:49:21 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Are You Chasing Happiness or Holiness?}} Eigenlijk onthult zo’n vraag een algemeen misverstand waarin ''heiligheid'' en ''vreugde'' tegenover elkaar word...'

Vereerd

Pcain — Mon, 20 Apr 2026 18:33:54 GMT

Pcain: Vereerd hernoemd naar Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

#DOORVERWIJZING [[Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd]]

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

Pcain — Mon, 20 Apr 2026 18:33:54 GMT

Pcain: Vereerd hernoemd naar Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

====De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking====

Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als ''openbarende verheerlijking''. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: ''openbarende verheerlijking.''

Elk woord telt. Het is ''openbarend'' want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

*Het evangelie is een boodschap over ''historische gebeurtenissen'': het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen ''presteerden'' voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''overdracht'' van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''goede dingen die nu ook voor ons opgaan'' omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze ''God zelf'' als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan ''op God'', dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “''het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.''” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.

Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term ''openbarende verheerlijking''. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij ''verkondigen'' niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, ''kerussomen'' – wij ''kondigen'' Christus ''aan'' als de Heer, we ''maken'' Christus ''bekend'' als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.

De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.

Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende ''verheerlijking'' is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr>
1. Arnold Dallimore, ''George Whitefield'', Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, ''Five Evangelical Leaders'' (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [''horismenon''] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, ''Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse context''d (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” ''De verloren boodschap van Jezuse'' (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” ''Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf'' (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit ''Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosten''g, bewerkt door David Blankenhorn in ''Eerste Dingenh'', maart 2006, #161, pagina 71.
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.

''Noot van de vertaler''

a Originele titel: ''2006 Together for the Gospel Conference'' 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: ''Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context'' 
e Originele titel: ''The Lost Message of Jesus'' 
f Originele titel: ''Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship'' 
g Originele titel: ''The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East'' 
h Originele titel: ''First Things''

Waarom openbarend preken God bijzonder vereerd

Pcain — Mon, 20 Apr 2026 18:28:43 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} ''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea'' Deze boodschap bestaat uit vier o...'

{{info|Why Expositional Preaching Is Particularly Glorifying to God}} 

''2006 Samen voor het Evangelie-conferentiea''

Deze boodschap bestaat uit vier onderdelen. Eerst ga ik het hebben over het type prediking dat ik graag door God groot gemaakt zie worden in onze moderne tijd – het type dat is gevormd door het belang van de glorie van God. Als tweede wil ik proberen een beschrijving te geven van de glorie van God, die het preken zeer beïnvloedt. Als derde wil ik mijn Bijbels inzicht geven, over hoe mensen ontwaken voor zijn glorie en veranderen door zijn glorie. Afsluitend zal ik uitleggen hoe dit allemaal oproept tot een type prediking dat ik ''openbarende verheerlijking'' noem.

====Beschouwing van het type prediking voortgebracht door het belang van Gods glorie====

George Whitefieldb geloofde in de prediking en besteedde er zijn leven aan. Dankzij zulke prediking heeft God groots reddingswerk gedaan aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Zijn biograaf, Arnold Dallimore, schreef in de kroniek het verbluffend effect dat Whitefields preekstijl had in het Brittannië en Amerika van de achttiende eeuw. Het kwam neer als regen op het dorre land en liet de woestijn ontspringen met de bloemen der gerechtigheid. Dallimore sloeg zijn ogen op van de omgevormde woestijn van Whitefields tijd en drukte zijn verlangen uit dat God dit nogmaals zal doen. Hij schreeuwt om een nieuwe generatie predikanten die zijn zoals Whitefield. Zijn woorden helpen me uit te drukken wat ik wens voor de komende generatie predikanten in Amerika en over de hele wereld. Hij zei:

<blockquote>Ja … dat we het machtig Hoofd van de Kerk weer mogen zien … die voor Hemzelf specifieke jonge mannen voortbrengt, die Hij moge gebruiken voor deze eervolle dienst. En wat voor soort mannen zullen dit zijn? Mannen die goed thuis zijn in de Schriften, wiens levens worden overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God, en van wie de geesten en harten schitteren met de grote waarheden van de genadeleer. Ze zullen mannen zijn die hebben geleerd wat het is om voor jezelf te sterven, voor menselijke doelen en persoonlijke ambities; mannen die bereid zijn om “dwazen omwille van Christus” te zijn, die schande en onwaarheden zullen verdragen, die zullen zwoegen en lijden, en wiens hoogste verlangen niet is om aardse erkenning te winnen maar om de goedkeuring van de Meester te verkrijgen wanneer ze verschijnen voor Zijn indrukwekkende rechterlijke stoel. Ze zullen mannen zijn die zullen preken met gebroken harten en betraande ogen, en over wiens evangelische diensten God een uitzonderlijke uitstorting van de Heilige Geest toekent, en die getuigen zullen zijn van ‘tekenen en wonderen die het gevolg zijn’ van de transformatie van talrijke mensenlevens.[1]</blockquote>

Goed thuis in de Schriften, schitteren met grote waarheden van de genadeleer, voor jezelf sterven, bereid te zwoegen en te lijden, onverschillig voor erkenning door de mens, gebroken door de zonde, en ''overheerst door een besef van de grootsheid, de majesteit en heiligheid van God''. Dallimore geloofde, net als Whitefield, dat preken de verkondiging is van Gods woord vanuit zo’n soort hart. Preken is geen gesprek. Preken is geen discussie. Preken is geen alledaags praatje over religieuze dingen. Preken is geen regulier onderwijs. Preken is de verkondiging van een boodschap die doordrongen is van het besef van Gods grootsheid, majesteit en heiligheid. Het thema kan van alles onder de zon zijn maar het wordt altijd gebracht in het volle licht van Gods grootsheid en majesteit in zijn woord. Dat was de manier waarop Whitefield predikte.

In de vorige eeuw representeerde niemand deze zienswijze beter dan Martyn Lloyd-Jones die de Westminster Chapel in Londen 30 jaar lang diende. Toen J.I. Packer een twintigjarige student was, hoorde hij Lloyd-Jones elke zondagavond in Londen preken gedurende het schooljaar 1948-1949. Hij zei dat hij “nooit eerder zo’n preekstijl had gehoord.” (Dat is waarom veel mensen zoveel kleinerende en domme dingen zeggen over preken – ze hebben nog nooit een echte preek gehoord. Ze hebben geen basis voor een oordeel over het nut van echte prediking.) Packer zei dat het tot hem kwam “met de kracht van een elektrische schok, wat … meer gevoel voor God bracht dan welk ander mens” die hij heeft gekend, is gelukt.[2] Dat is wat Whitefield betekende. Oh, dat God jonge predikanten voortbrengt, die hun toehoorders achterlaten met een spirituele uitbarsting vol besef van God – enige bewustwording van het oneindige belang van het wezen van God.

Dat is wat ik wens voor het heden – en voor u. Dat God duizenden predikanten zal voortbrengen, die verscheurt van hart zijn, vol van de Bijbel, die overheerst worden door een besef van Gods grootheid, majesteit en heiligheid die geopenbaard zijn in het evangelie van Christus, de gekruisigde en opgestane, die regeert met absolute macht over elke natie, elk leger, elke valse religie, elke terrorist, elke tsunami, elke kankercel en elk sterrenstelsel van het heelal.

God heeft het kruis van Christus niet bestemd of de poel van vuur[3] niet geschapen om te vertellen hoe onbelangrijk het bagatelliseren van zijn glorie is. De dood van de Zoon van God en de verdoemenis van de niet-bekeerde mensen zijn de luidste schreeuwen onder de hemel, dat God oneindig heilig is, en zonde oneindig kwetsend, en toorn oneindig rechtvaardig, en genade oneindig waardevol, en ons korte leven – en het leven van eenieder in uw kerk en in uw gemeente – leidt naar eeuwige vreugde of eeuwig lijden. Als onze prediking niet het belang hiervan overbrengt aan onze mensen, wat dan wel? Veggie Tales? Radio? Televisie? Discussiegroepen? Onverwachte gesprekken?

God plande dat zijn Zoon werd gekruisigd (Openbaring 13:8; 2 Timotheüs 1:9) en dat de hel vreselijk zal zijn (Mattheüs 25:41) zodat we zo duidelijk mogelijke getuigenissen hebben van wat er op het spel staat wanneer we preken. Wat preken zijn ernst geeft is dat de mantel van de predikant doordrenkt is met het bloed van Jezus en geschroeid is door het vuur van de hel. Dat is de mantel die gewone sprekers verandert in predikanten. Toch tragisch dat sommige van de meest prominente evangelische stemmen van tegenwoordig, de verschrikking van het kruis en de horror van de hel afzwakken – het ene is ontdaan van zijn macht om onze straf te dragen en het andere is ontmythologiseerd tot jezelf wegcijferen en de sociale ellende van deze wereld. [4]

Oh, dat de opkomende generaties moge zien dat de wereld niet bepaald overspoeld wordt door een gevoel van ernst ten aanzien van God. Er is in de kerk geen surplus aan besef van Gods glorie. Er is in de kerk geen overschot aan serieusheid ten aanzien van hemel, hel, zonde en redding. En daarom is de vreugde van vele christenen flinterdun. Met miljoenen vermaken mensen zichzelf suf met dvd’s, en 107-inch televisieschermen, games op hun mobieltjes en belachelijke kerkdiensten, terwijl de woordvoerders van een grote wereldreligie brieven aan het Westen schrijven in grote publicaties met de boodschap: “Het eerste waartoe we u oproepen, is de islam … Het is de religie van het opleggen van het goede en verbieden van het kwaad met de hand, tong en hart. Het is de religie van jihad op de manier van Allah zodat Allahs Woord en religie met oppermacht heersen.” [5] En dan zegenen deze woordvoerders in het openbaar zelfmoordterroristen die kinderen opblazen voor falafelwinkels en dit de weg naar het paradijs noemen. Dat is de wereld waarin we preken.

Het is toch onbegrijpelijk, in dit Christus-kleinerend, ziel-vernietigend tijdperk zijn boeken, seminars, theologische opleidingen en experts in groei van de kerk erop uit om tegen jonge predikanten te zeggen: “Ga schitteren.” “Wordt grappig.” “Doe iets amusants.” Daartegenover stel ik de vraag, Waar is de geest van Jezus? “Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden” (Mattheüs 16:24-25).c “Als je rechteroog je ten val brengt, ruk het dan uit en werp het weg. Je kunt immers beter een van je lichaamsdelen verliezen dan dat heel je lichaam in de Gehenna geworpen wordt” (Mattheüs 5:29). “Zo geldt ook voor jullie: wie geen afstand doet van al zijn bezittingen, kan mijn leerling niet zijn” (Lucas 14:33). “Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zussen, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26). “Volg Mij en laat de doden hun doden begraven” (Mattheüs 8:22). “Wie van jullie de eerste wil zijn, moet slaaf van de anderen zijn” (Marcus 10:44). “Dan kun je beter bang zijn voor Hem die beide, ziel en lichaam, kan laten omkomen in de Gehenna” (Mattheüs 10:28). “Ze zullen sommigen van jullie ter dood laten brengen ... Maar geen haar van je hoofd zal verloren gaan. Red je leven door standvastigheid!” (Lucas 21:16-19).

Zou voor de groei van de kerk het advies aan Jezus zijn: “Ga schitteren, Jezus. Doe iets grappigs.” En tegen jonge predikanten: “Wat je ook doet, jonge predikant, wees niet als de Jezus van de Evangeliën. Ga schitteren.” Vanuit mijn gezichtspunt, dat tegenwoordig bijna voelt als vanuit de eeuwigheid, klinkt die boodschap aan predikanten in toenemende mate idioot.

====Een schets van de glorie van God====

Wat u gelooft over de noodzaak van de prediking en het karakter van de prediking wordt bepaald door uw besef van de grootheid en de glorie van God, en door hoe u denkt dat mensen bewust worden van deze glorie en voor deze glorie gaan leven. Dus het volgend onderdeel laat een schets van de glorie van God zien, en het derde onderdeel zal gaan over hoe mensen bewust worden van deze glorie en er door worden veranderd.

In de Bijbel, van het begin tot het einde, bestaat er niets hogers in de geest en het hart van God dan de glorie van God – de schoonheid van God, de uitstraling van zijn veelvoudige perfecties. Op elk punt in Gods onthulde actie, waar hij het einddoel van die actie duidelijk maakt, is het doel altijd hetzelfde: om zijn glorie hoog te houden en te laten zien.

*Hij heeft ons voorbestemd voor zijn glorie (Efeziërs 1:6).
*Hij schiep ons voor zijn glorie (Jesaja 43:7).
*Hij koos Israël voor zijn glorie (Jeremia 13:11).
*Hij redde zijn volk uit Egypte tot eer van zijn naam (Psalm 106:8).
*Hij redde hen uit de verbanning voor zijn glorie (Jesaja 48:9-11).
*Hij zond Christus naar de wereld zodat niet-Joden God zouden prijzen om zijn glorie (Romeinen 15:9).
*Hij draagt zijn volk op, of ze nou eten of drinken, alles te doen voor zijn eer (1 Korintiërs 10:31).
*Hij zal Jezus een tweede keer sturen zodat alle verlosten zijn glorie zullen bewonderen (2 Thessalonicenzen 1:9-10).

Daarom is de missie van de kerk: “Maak aan alle volken zijn majesteit bekend, aan alle naties zijn wonderdaden” (Psalm 96:3).

Deze en nog honderd andere passages brengen ons terug bij de ultieme loyaliteit van God. Niets beïnvloedt prediking zo diepgaand dan bijna sprakeloos geslagen te zijn – bijna – door de passie van God voor de glorie van God. Wat duidelijk wordt met de hele reeks aan Bijbelse openbaringen is dat Gods ultieme loyaliteit bestaat uit zichzelf perfect kennen, eindeloos van zichzelf houden en deze ervaring zoveel als mogelijk delen met zijn volk. Boven elke daad van God wappert de vlag: “Omwille van mijzelf doe Ik dit, omwille van mijzelf, want hoe zou mijn naam ontwijd kunnen worden! Ik deel mijn majesteit niet met een ander” (Jesaja 48:11; vergelijk 42:8).

In alle eeuwigheid heeft de altijd bestaande, onveranderbare, altijd perfecte God zichzelf gekend en hield hij van wat hij kende. Hij heeft altijd zijn schoonheid gezien en heeft altijd gewaardeerd wat hij ziet. Zijn inzicht in zijn eigen bestaan is vlekkeloos en zijn uitbundigheid in daarvan genieten, is oneindig. Hij heeft geen behoeftes want hij heeft geen gebreken. Hij heeft geen neigingen naar het kwaad want hij heeft geen imperfecties die hem zouden kunnen verleiden verkeerde dingen te doen. Hij is daarom het heiligste en gelukkigste wezen dat er is of dat men zich kan voorstellen. We kunnen ons geen grotere blijdschap voorstellen dan dat van oneindige macht om oneindig gelukkig te zijn met oneindige schoonheid in de persoonlijke vriendschap van de Drievuldigheid.

Het delen van deze ervaring – de ervaring zijn glorie te kennen en ervan te genieten – is de reden waarom God de wereld schiep. Hij zou zorgen dat we hem kennen en hem waarderen op de manier waarop hij zichzelf kent en de manier waarop hij van zichzelf geniet. Inderdaad is het zijn doel om de kennis die hij van zichzelf heeft en het plezier dat hij van zichzelf heeft, onze kennis en plezier worden zodat we hem kennen via zijn eigen kennis en hem waarderen met zijn eigen vreugde. Dit is het einddoel van Jezus’ gebed in Johannes 17:26 waar hij zijn Vader vraagt: “dat de liefde waarmee U Mij liefhad in hen zal zijn en Ik in hen.” De Vaders kennis van en vreugde in “de uitstraling van zijn glorie” – afkomstig van wiens naam Jezus Christus is (Hebreeën 1:3) – zal in ons zijn omdat Jezus in ons is.

En als je vraagt, Hoe verhoudt Gods doel om te delen in deze ervaring (van hemzelf kennen en van hem genieten) zich tot de ''liefde'' van God, is het antwoord: Zijn doel om die ervaring te delen ''is'' de liefde van God. Gods liefde is zijn toewijding om de kennis en vreugde over zijn glorie met ons te delen. Als Johannes zegt dat God liefde is (1 Johannes 4:8, 16) bedoelt hij dat het Gods aard is om de vreugde over zijn glorie te delen, zelfs al kost dit het leven van zijn Zoon.

Dit betekent dat Gods doel om zijn glorie te laten zien en onze vreugde over die glorie, in perfecte harmonie zijn. U vereert niet ten volle wat u geen vreugde brengt. God is niet volledig verheerlijkt met slechts bekend zijn; hij is verheerlijkt door zo intens bekend te zijn en genoten te worden dat onze levens een weergave worden van zijn waarde.

Jezus zei twee dingen ter benadrukking van zijn rol in het geven van kennis en vreugde over God. Hij zei: “Niemand ''kent'' de Vader behalve de Zoon, en iedereen aan wie de Zoon het wil openbaren” (Mattheüs 11:27). En hij zei: “Dit zeg Ik tegen jullie om je ''mijn vreugde'' te geven, dan zal je vreugde volkomen zijn” (Johannes 15:11). Met andere woorden, we kennen de Vader ''met de kennis van de Zoon'', en we genieten van de Vader ''met de vreugde van de Zoon''. Jezus heeft ons deelgenoot gemaakt van zijn eigen kennis over God en zijn eigen vreugde over God.

De manier waarop dit zichtbaar wordt in de wereld is in hoofdzaak niet via gepassioneerde gezamenlijke erediensten op zondagmorgen – hoe waardevol die momenten ook zijn – maar via de veranderingen die het in onze levens veroorzaakt. Jezus zei: “Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel” (Mattheüs 5:16). Het licht dat dwars door onze daden schijnt en ervoor zorgt dat mensen God zien, niet ons, is de allesbevredigende waarde van zijn glorie.

Het werkt ongeveer als volgt: Als de glorie van God de schat van onze levens is, zullen we geen schatten op aarde vergaren maar deze besteden aan de verspreiding van zijn glorie. We zullen niet begeren maar overstromen van vrijgevigheid. We zullen niet verlangen naar lof van de medemens maar onszelf vergeten in het prijzen van God. We zullen niet overmand worden door zondige, sensuele pleziertjes maar de wortel ervan afkappen met de kracht van een hogere belofte. We zullen geen gekwetst ego verzorgen of wrok koesteren of een wraakzuchtige geest, maar onze kwestie in Gods handen leggen en hen zegenen die ons haten. ''Elke zonde vloeit voort uit onvermogen om de glorie van God te waarderen boven alle dingen''. Daarom bestaat een essentiële, zichtbare manier om de waarheid en waarde van de glorie van God te laten zien, uit de bescheiden, opofferende, dienende levens die alleen stromen vanuit de bron van Gods allesbevredigende glorie.

====Hoe mensen ontwaken door zijn glorie en erdoor worden veranderd====

We richten ons nu op de vraag hoe mensen ontwaken voor de glorie van God en erdoor worden veranderd. Een essentieel onderdeel van het antwoord wordt gegeven door de apostel Paulus in 2 Korintiërs 3:18-4:6. Hij zegt: “Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer weerspiegeld zien, zullen door de Geest van de Heer meer en meer naar de luister van dat beeld worden veranderd.” In aanschouw van de glorie van de Heer veranderen we van het ene niveau van glorie naar het andere. Dat is Gods manier om mensen te veranderen in de weerspiegeling van zijn Zoon zodat ze de glorie van de Heer weergeven. Om te veranderen op de manier die God verheerlijkt, richten we onze aandacht op de glorie van de Heer.[6]

Hoe gebeurt dat? (En hier komen we zeer dicht bij de gevolgen voor de prediking.) Paulus legt in 2 Korintiërs 4:3-4 uit hoe we de glorie van de Heer aanschouwen.

<blockquote>Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan: de ongelovigen, van wie de gedachten door de god van deze werelden zijn verblind, waardoor ze het licht van het evangelie niet kunnen zien [hier staat de vervulling van 2 Korintiërs 3:18], de luister van Christus, die het beeld van God is.</blockquote>

We zien de glorie van de Heer het duidelijkst en grootst in het evangelie. Zozeer dat Paulus dit “het licht van het evangelie van Christus” noemt. Dat betekent – en dit heeft enorme gevolgen voor het preken – dat we in dit systeem de glorie van de Heer niet naar believen direct kunnen zien wanneer hij naar de wolken terugkeert, we zien deze glorie het duidelijkst in ''zijn woord''. Het evangelie is een woordelijk ''bericht''. Paradoxaal genoegd worden woorden ''gehoord'' en wordt glorie ''gezien''. Daarom zegt Paulus dat we de glorie van Christus vooral zien, niet met onze ogen maar met onze ''oren''. “Dus door te luisteren komt men tot geloof, en wat men hoort is de verkondiging van Christus” (Romeinen 10:17), want de glorie van Christus zien komt dankzij het horen, en wat gehoord wordt, is het evangelie van Christus.

Bedenk eens hoe dit werd betoogd in het leven van de profeet Samuel. In de tijd van Samuel zag men de Heer niet regelmatig (1 Samuel 3:1) – net als vandaag de dag nu er schaarste is aan het zien en proeven van de glorie van God. Maar toen zond God een nieuwe profeet. En hoe verscheen God voor hem? Op dezelfde wijze als hij voor u en uw mensen zal verschijnen. 1 Samuel 3:21: “In de jaren daarna bleef de HEER in Silo verschijnen. Hij maakte ''zich'' daar aan Samuel bekend ''door het woord'' tot hem te richten.” Hij maakt ''zich'' bekend door het ''woord''. Zo zullen onze mensen de glorie van de Heer zien en veranderd worden in het soort mensen dat zijn glorie bekend maakt. En Paulus vertelt ons nu dat het woord dat de glorie van God het duidelijkst en essentieelst bekend maakt, het evangelie is (2 Korintiërs 4:4).

====De indirecte oproep tot openbarende verheerlijking====

Dat brengt me uiteindelijk tot het afsluitend punt over prediking als ''openbarende verheerlijking''. Als het Gods doel is dat wij zijn glorie in de wereld laten zien, en als we het tonen omdat we veranderd zijn door het te kennen en te waarderen, en als we het kennen en het waarderen door de glorie van de Heer te aanschouwen, en als we deze glorie het duidelijkst en essentieelst aanschouwen in het evangelie van de glorie van Christus, en als het evangelie een woordelijke boodschap aan de wereld is, dan is wat daaruit volgt dat God wil dat predikanten deze woorden openbaren en verheerlijken – dat is wat ik noem: ''openbarende verheerlijking.''

Elk woord telt. Het is ''openbarend'' want in het evangelie zit zoveel dat erom schreeuwt te worden geopenbaard (geopend, onthuld, toegelicht, verhelderd, uitgelegd, getoond). We zien dit als we ons richten op vijf essentiële dimensies van de evangelische boodschap.

*Het evangelie is een boodschap over ''historische gebeurtenissen'': het leven, de dood en opstanding van Christus – wat ons oproept om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over wat deze gebeurtenissen ''presteerden'' voordat we maar iets ervoeren of zelfs maar bestonden: de voltooiing van perfecte gehoorzaamheid, de betaling voor onze zonden, de intrekking van de toorn van God, de installatie van Jezus als de gekruisigde, opgestane Messias en koning van het universum, de ontwapening van de vorsten en autoriteiten, de vernietiging van de dood – dit alles roept ons op om ze te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''overdracht'' van deze prestaties van Christus aan individuele personen via onze vereniging met Christus door uitsluitend het geloof ongeacht onze daden – wat ons oproept om onze mensen de aard en de dynamiek van het geloof te openbaren door uitleg van vele teksten.
*Het evangelie is een boodschap over de ''goede dingen die nu ook voor ons opgaan'' omdat de prestaties aan het kruis op ons via Christus zijn toegepast: dat God nu alleen maar genadig voor ons is in plaats van toornig (verzoening), dat we nu als rechtschapen in Christus gerekend worden (vrijspraak), dat we nu bevrijd zijn van de schuld en de macht van de zonde (verlossing), dat we ter plekke en geleidelijk heilig zijn gemaakt (heiliging) – wat ons oproept om onze mensen deze geweldige waarheden week na week te openbaren met grondige uitleg van de teksten.
*En ten slotte is het evangelie een boodschap over de glorieuze ''God zelf'' als onze definitieve, eeuwige, allesbevredigende Schat. “We mogen ons hierbij laten voorstaan ''op God'', dankzij onze Heer Jezus Christus, door wie wij nu al met God zijn verzoend” (Romeinen 5:11). Het evangelie dat wij preken is “''het evangelie … de luister van Christus, die het beeld van God is.''” Als ons evangelie stopt vlak voor dit doel – God zelf waarderen, niet alleen maar zijn gaven van genade, redding van de hel, en het eeuwig leven – dan preken we niet “het evangelie van de glorie van God weerspiegeld in Christus” (2 Korintiërs 4:6). Ons einddoel is God kennen en waarderen. Zoals we zagen aan het begin van dit hoofdstuk, is dat het waarom we zijn geschapen – dat God met ons de kennis en waardering van hemzelf kan delen. Dat is wat het voor hem betekent om van ons te houden. Dit is wat het kruis uiteindelijk voor ons verkreeg. En ook dit, door elke tekst uit de Schrift – alles geïnspireerd door God om hoop in zijn glorie te doen ontwaken[7] – roept om de meest overvloedige openbaring opdat onze mensen gevoed worden met de beste en hoogste voedsel uit de hemel.

Wat ons ten slotte brengt bij het tweede woord in de term ''openbarende verheerlijking''. Wee ons wanneer we zo’n evangelie openbaren zonder verheerlijking – dat wil zeggen zonder verheerlijken van de waarheid die we onthullen. Als Paulus in 2 Korintiërs 4:5 zegt: “Wij ''verkondigen'' niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is,” is het woord dat hij gebruikt voor “verkondigen”, ''kerussomen'' – wij ''kondigen'' Christus ''aan'' als de Heer, we ''maken'' Christus ''bekend'' als de Heer. De kerux – de verkondiger, de “predikant” (1 Timotheüs 2:7; 2 Timotheüs 1:11) – moet mogelijk uitleggen wat hij zegt als mensen het niet begrijpen (dus kennisoverdracht kan erbij komen kijken). Maar wat de verkondiger anders maakt dan de filosoof, schriftgeleerde en leraar is dat hij de verkondiger is van nieuws – en in ons geval oneindig goed nieuws. Oneindige waardevol nieuws. Het grootste nieuws van de hele wereld.

De schepper van het universum, die groter en wenswaardiger is dan welke schat op aarde dan ook, heeft zichzelf geopenbaard in Jezus Christus om voor altijd bekend en gewaardeerd te zijn bij iedereen in de wereld, die de wapens van de opstand zal neerleggen, zijn met bloed gekochte strafkwijtschelding krijgt, en zijn Zoon omarmt als Redder, Heer en Schat van zijn leven.

Oh broeders, lieg niet over de waarde van het evangelie met de dufheid van uw houding. Openbaring van de meest glorieuze realiteit is een glorieuze realiteit. Als het geen openbarende ''verheerlijking'' is – authentiek vanuit het hart – wordt er iets verkeerds gezegd over de waarde van het evangelie. Druk met uw gezicht of met uw stem of met uw leven niet uit dat het bij dit evangelie niet gaat om het evangelie van de allesbevredigende glorie van Christus. Daar gaat het wel over. En moge God onder u een generatie predikanten voortbrengen wiens openbaring waardig is voor de waarheid van God en wiens verheerlijking waardig is voor de glorie van God.

<hr>
1. Arnold Dallimore, ''George Whitefield'', Vol. 1 (London: Banner of Truth Trust, 1970), p. 16. 
2. Christopher Catherwood, ''Five Evangelical Leaders'' (Wheaton: Harold Shaw Publishers, 1985), p. 170. 
3. Jezus zei in Lucas 22:22 dat het kruis was “bepaald [''horismenon''] door God”, en in Mattheüs 25:41 dat het eeuwig vuur bestemd is door God. ‘Daarop zal Hij ook de groep aan zijn linkerzijde toespreken: ”Jullie zijn vervloekt, verdwijn uit mijn ogen naar het eeuwige vuur dat bestemd is voor de duivel en zijn engelen.”’ 
4. Kijk vanuit de Amerikaanse situatie eens goed naar de adembenemende opmerking van Joel Green, die lijnrecht staat tegenover wat de kerk dacht dat centraal staat in het evangelie en die gebaseerd lijkt op duidelijke schriften (Jesaja 53: 4-6, 8-10; Galaten 3:13; Romeinen 8:3): “Welke betekenis de verzoening ook had, het zou een ernstige fout zijn om te denken dat het gericht zou zijn op de afzwakking van Gods woede of op het winnen van Gods genadige aandacht … De gezamenlijke Schriften vormen geen reden voor de voorstelling dat een kwade God tot bedaren moet worden gebracht door middel van een zoenoffer … Wat er verder nog gezegd kan worden over Paulus’ voorstelling van de dood van Jezus, zijn theologie van het kruis mist elke volwassen notie van goddelijke vergelding.” Joel Green, ''Weerlegging van het schandaal van het kruis: Verzoening in het Nieuwe Testament & in de hedendaagse context''d (Downers Grove: InterVarsity Press, 2000), pagina’s 51, 56. Vanuit de Britse situatie noemt Steve Chalke de leer dat Christus de toorn van God plaatsvervangend voor ons droeg, “kosmisch kindermisbruik”: “Het is feit dat het kruis geen kosmisch kindermisbruik is – een wraakzuchtige Vader die zijn Zoon straft voor een overtreding die hij niet eens heeft begaan. Het is begrijpelijk dat zowel mensen binnen als buiten de Kerk deze verdraaide versie van de gebeurtenissen moreel twijfelachtig vinden, een grote barrière richting het geloof. Maar dieper dan dat staat zo’n voorstelling van zaken in complete tegenstelling met de bewering ‘God is liefde’. Als het kruis Gods persoonlijke daad van geweld is richting de mensheid maar gedragen wordt door zijn Zoon, drijft het de spot met Jezus’ eigen leer om uw vijanden lief te hebben en om te weigeren kwaad met kwaad te vergelden.” ''De verloren boodschap van Jezuse'' (Grand Rapids: Zondervan Publishing Company, 2004), pagina’s 182-183. N.T. Wright beargumenteert dat “de meeste” (bedoelt hij “alle”?) verwijzingen naar de hel in het Nieuwe Testament het niet hebben over een plek van eeuwig opzettelijk lijden maar dat we een “reconstructie” of “herdefiniëring” nodig hebben van de leer van de hel “in de tijd van nu” 1) in de zin van mensen die hun “geschonken vrijheid” gebruiken om “zichzelf helemaal weg te cijferen,” en 2) in de zin van sociaal onrecht en ellende: “Er bestaat een even goede en toch meer noodzakelijke Bijbelse leer van de hel qua menselijk sociaal leven en bedrijfsleven op deze aarde.” ''Jezus volgen: Bijbelse bezinningen op volgeling zijnf'' (Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1994), pagina’s 95-96. 
5. Geciteerd uit ''Het islam/Westen-debat: Documenten over een wereldwijd debat over terrorisme, Amerikaans beleid en het Midden-Oosten''g, bewerkt door David Blankenhorn in ''Eerste Dingenh'', maart 2006, #161, pagina 71.
6. Pas op met zeggen: “het werkt niet” om dan andere technieken te gaan gebruiken en Gods manier om mensen te veranderen achter je te laten. U kunt misschien mensen veranderen op manieren en met methoden die anders zijn dan het proces van het zien van de glorie van de Heer in het woord van God maar is dat dan een verandering die de glorie van Christus verheerlijkt? Niet alle veranderingen prijzen Christus. Paulus laat deze waarschuwing horen met de woorden aan het begin van 2 Korintiërs 4:3: “Wanneer er dan toch nog een sluier ligt over het evangelie dat wij verkondigen, geldt dit alleen voor hen die verloren gaan.” Met andere woorden, hij erkent dat zijn evangelie niet iedereen verandert. Zij “die verloren gaan” zien de glorie van God niet in het evangelie. Paulus verandert zijn aanpak er niet door. En dat zouden wij ook niet moeten doen. 
7. 2 Timotheüs 3:16-17; Romeinen 15:4.

''Noot van de vertaler''

a Originele titel: ''2006 Together for the Gospel Conference'' 
b Engelse predikant: 1714 - 1770 
c Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21) 
d Originele titel: ''Recovering the Scandal of the Cross: Atonement in New Testament & Contemporary Context'' 
e Originele titel: ''The Lost Message of Jesus'' 
f Originele titel: ''Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship'' 
g Originele titel: ''The Islam/West Debate: Documents from a Global Debate on Terrorism, U.S. Policy and the Middle East'' 
h Originele titel: ''First Things''

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:55:41 GMT

Pcain:

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.

<hr>Noot van de vertaler

1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:53:41 GMT

Pcain:

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.
<hr>
Noot van de vertaler
1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Bible

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:53:02 GMT

Pcain: Bible hernoemd naar Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

#DOORVERWIJZING [[Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?]]

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:53:02 GMT

Pcain: Bible hernoemd naar Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 
Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.
Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?
Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.
Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.
Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.
Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.
Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?
Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.
Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.
De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.
We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.
Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.
Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?
Dolgraag.
O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.
Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.
Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.
In Jezus’ naam bid ik, amen.
Noot van de vertaler
1 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:52:42 GMT

Pcain:

Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?

Pcain — Mon, 06 Apr 2026 17:47:41 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidde...'

{{info|Why do you emphasize Bible reading and prayer so much?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom benadrukt u Bijbellezing en bidden zo sterk?'''

Ik geloof niet dat er iets fundamenteler is ten aanzien van het kennen van de almacht van Christus, van hem houden, en hem gehoorzamen – en de kerk zijn voor elkaar en in het belang van de wereld – dan God tot ons horen spreken via zijn woord en hem dan iets terugzeggen met de lofprijzingen en de verlangens van onze harten.

Dit is omdat het zeer duidelijk is dat God tegenwoordig zichzelf aan ons toont via het woord. De levende Christus in zijn lichamelijke vorm is hier nu niet. Hij is opgestegen en nam zijn plaats in aan de rechterhand van God. Noch zijn z’n bezielde profeten en apostelen aanwezig. God heeft voor zichzelf bestemd om vooral bekend te worden via het woord dat is vastgelegd door die profeten en apostelen – met name zij die de Heer kenden in zijn lichamelijke vorm – en dat is bewaard in een boek.

Nu, dankzij de Heilige Geest die in ons huist, zijn we in staat met verlichting dat boek te lezen en onze harten aan hem terug te laten roepen wat we erin zien. Het wordt een soort patroon.

Het is voor mij van absoluut belang dat mijn gebeden verzadigd zijn van het woord en dat mijn Bijbellezing verzadig is van gebeden want zo communiceren wij individueel met God. En deze verbinding tussen horen en spreken, is wat leidt tot onze transformatie die behoort bij de kern van wat het is om Christen te zijn.

'''Hoe gaat u als predikant om met het feit dat de meeste mensen elke dag weer nauwelijks tijd besteden aan het woord en het gebed?'''

Ik moet strijden tegen ontmoediging en woede, en tegen verlangens gewoon weg te gaan om een groepje mensen te vinden, die helemaal verkocht zijn voor de Heer. Maar de Heer stelt me in staat – tenminste deed hij dat gedurende de jaren dat ik bij Bethlehem1 was – te zien dat Jezus met dezelfde problemen te maken had. Hij had 12 kerels die hem uiteindelijk allemaal in de steek lieten. Niet al mijn mensen hebben mij in de steek gelaten. Een van Jezus’ naaste vrienden verloochende hem drie keer. Zo ben ik nog nooit verloochen, in welke crisis dan ook. Judas verried hem volkomen en overhandigde hem aan de dood. Ik ben nooit aan de dood overhandigd.

Mijn kleine veldslagen met de zonden van mijn mensen, die een weerspiegeling zijn van mijn eigen zondigheid, zijn bij lange niet zo moeizaam als die waarmee Jezus te maken had. Daarom denk ik dat het voor mij een reminder is dat ik zo moet zwoegen om genadevol, geduldig en aardig te zijn.

De Bijbel staat vol met aanmoedigingen voor ons herders dat we houden van de schapen en erkennen dat ze geleid moeten worden naar groene weides en stille wateren, en dat ze verdwaald zullen raken, hun poten zullen breken en hun wol zullen vervuilen. Het is onze taak om niet arrogant of kwaad te worden richting onze mensen. In de plaats daarvan moeten we ons bij hen neerleggen en alles doen wat we kunnen, om op de lange duur hen verheven te houden.

We zullen altijd te maken hebben met een onreine, imperfecte en onvolwassen kerk. Ik denk niet dat dit ooit zal veranderen. Helemaal tot de dag waarop mensen sterven of tot Jezus komt, zal de kerk altijd een verzamelplek voor zondaars zijn, en sommigen zullen zich verheffen en sommigen zullen strompelen, kruipen of vertrekken. Herders die streven naar een perfecte kerk zullen domweg niet overleven.

Anders gezegd, ik preek het evangelie voor mezelf: dat er van me is gehouden met zo’n buitengewoon geduld dat het voor mij niet zo’n groot offer is om op mijn beurt geduld te tonen aan mijn mensen en ze te benaderen waar ze ook zijn, en hen mee te nemen.

'''Het is zeer belangrijk dat we God in zijn woord en in gebed waarderen. Zou u tot God willen bidden om te zorgen dat dit ons gebeurt?'''

Dolgraag.

O, vader in de hemel, ik bid voor zij die op dit moment luisteren [of lezen], en voor mij en Bob hier, dat wij van uw woord zullen houden. We moeten onze harten afgestemd hebben op dat wat echt waardevol is, en de Schrift stelt dat uw woord begeerlijker is “dan goud, dan fijn goud in overvloed, en zoeter dan honing, dan honing vers uit de raat” (Psalm 19:11) 2.

Ik bid dat u onze harten af zult stemmen zodat we kunnen proeven wat echt zoet is en waarderen wat echt waardevol is. En wilt u ons met deze nieuw smaak en waardering, laten neigen en disciplineren om de Bijbel op te pakken en te lezen, erover laten nadenken en het laten onthouden? Neig ons om te drinken van zijn levend water en te eten van zijn hemelsbrood zodat we van binnen sterk worden gemaakt door God te kennen op een niveau waarvan we tot nu toe slechts gehoord hadden.

Dus Heer, werk in onze harten om ons te laten buigen voor uw woord; en maak het begrijpelijk voor ons en sta ons toe het te aanvaarden. Laat ons de voordelen, schoonheid en waarde van dit woord verstrekken aan degenen om ons heen die zeer weinig in aanraking komen met de Schrift, de kerk, en Christus van wie we zoveel houden. Laat ons een zegen voor de wereld zijn, zo bid ik, vanwege onze kennismaking met u via uw woord.

In Jezus’ naam bid ik, amen.

''Noot van de vertaler''

11 Een baptistenkerk in Minnesota 
2 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Overwinnen

Pcain — Mon, 30 Mar 2026 17:40:26 GMT

Pcain: Overwinnen hernoemd naar Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

#DOORVERWIJZING [[Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?]]

Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

Pcain — Mon, 30 Mar 2026 17:40:26 GMT

Pcain: Overwinnen hernoemd naar Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} 

''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.''

'''Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?'''

Het gros van onze bitterheid en woede jegens anderen komt door een onvermogen om diep onder de indruk te zijn van Christus’ liefde voor ons in onze zonden. Wanneer je worstelt met bitterheid kan dat zijn omdat de Heer de zonde die ontstaat door uw onvermogen om Christus te zien, het middel laat zijn waarmee je hem gaat zien.

Met andere woorden, deze periode van razernij, woede en een houding van “ik heb er genoeg van en wil niets meer met je te maken hebben”, is mogelijk de periode waarin je als vergeven en vrijgesproken heilige moest komen om te zien hoe groot je zonde is. En de Heer deed dat zodat u onder de indruk zult zijn van de genade van God op een diepere wijze dan u ooit eerder onder de indruk was. En nu kan er vanuit die ervaring genade vloeien naar anderen.

Dat is de enige oplossing hier. Ik twijfel er niet aan dat iemand anders een deel van het probleem is. Dit is waarschijnlijk geen eenrichtingsverkeer en niet alleen maar uw schuld. Maar die ander verbeteren is niet de oplossing. De oplossing is het verkrijgen van een hart dat overstroomt van dankbaarheid voor de genade van Christus en dat overvloeit van genade voor anderen.

Waarheen ik de aandacht probeer te trekken, is dat God u mogelijk bracht bij dit punt waarop u uw schuld voelt zodat genade zoeter smaakt dan ooit. We moeten onze zonde herkennen maar sommigen zijn opgegroeid in zulke schijnheilige huizen dat we er niet aan denken iets ergs te hebben gedaan.

Maar onvergevingsgezindheid is een hardnekkige zonde. De Bijbel stelt dat wanneer u zij die tegen u zondigen, niet vergeeft, God u niet zal vergeven (Mattheüs 6:15). Met andere woorden, dit is een zaak van leven en dood. Een slepende, onvergeeflijke, bittere en woedende geest zal iemands hart vernietigen, wat hun geloof op de klippen doet lopen en aantoont dat ze nooit bij God hoorden. God laat u zien hoe ernstig deze zonde is.

Dit betekent dat u nu de mogelijkheid heeft om te zeggen: “Als hij nog van me houdt, en hij dit vergeeft, staat dit gelijk met de vergeving van apostel Paulus!” (Het is vergelijkbaar met het vergeven van moordenaars omdat de Bijbel zegt dat wanneer u uw broeder haat, u hem heeft vermoord [Mattheüs 5:21-22]). En misschien is dan de emotionele daad van vergeving en vrijspraak zo overweldigend voor u dat de middelen die u nu niet heeft, om de ander lief te hebben, u zouden worden gegeven vanuit deze verse, nieuwe ervaring van genade.

Dat is waarvoor ik wil bidden. “Vergeef elkaar zoals God u in Christus vergeven heeft” is een ongelofelijk belangrijke tekst in Efeziërs 4:321. Nu heeft u de mogelijkheid zich door God vergeven te voelen voor dingen die levensgevaarlijk zijn, wat de deur kan openen voor meer genade richting die medemens.

<hr>
''Noot van de vertaler''

1 Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)

Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overwinnen?

Pcain — Mon, 30 Mar 2026 17:39:19 GMT

Pcain: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} ''Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.'' '''Waarom kan ik mijn bitterheid en woede niet overw...'