Uw liefde is beter dan het leven

Uit Bijbelse Boeken en Preken

Psalm 63

God, U bent mijn God, U zoek ik,

naar U smacht mijn ziel,
naar U hunkert mijn lichaam
in een dor en dorstig land, zonder water.

In het heiligdom heb ik U gezien,
uw macht en majesteit aanschouwd.
Uw liefde is meer dan het leven,
mijn lippen zingen uw lof.

U wil ik prijzen, mijn leven lang,
roepend uw naam, de handen geheven.
Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed,
jubel ligt op mijn lippen, mijn mond zal U loven.

Liggend op mijn bed denk ik aan U,
wakend in de nacht prevel ik uw naam.
U bent altijd mijn hulp geweest,
ik juich in de schaduw van uw vleugels.
Ik ben aan U gehecht, met heel mijn ziel,
uw rechterhand houdt mij vast.

Laat verzinken in de diepten der aarde
wie mij naar het leven staan,
laat hen ten prooi vallen aan jakhalzen,
lever hen uit aan het zwaard.
Maar de koning zal zich verheugen in God,
wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig –
leugenaars wordt de mond gesnoerd. (NBV21) </blockquote> <p>Zij die de leiding hebben bij Bethlehem1 geloven dat des te scherper je de doelen van de kerk onder de aandacht kunt brengen, des te doelgerichter en strategischer je kunt zijn om te helpen deze doelen te behalen. Of om het anders te stellen, wanneer je niet helder en precies kunt verklaren waarom we als kerk bestaan, dan zal het moeilijker voor je zijn om het doel of de missie van de kerk te dienen.

En wij geloven met het geheel van onze harten dat net als elk oog, oor, tand, tong, vinger en teen het doel en de roeping van het menselijk lichaam hoort te dienen, elk individueel lid van Bethlehem Baptist Church het doel waarvoor wij als kerk bestaan, moet dienen.

Inhoud 1 Wat onze missie is 2 De noodzaak van reminders en opfrissers 3 Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen 4 God in het midden houden 5 Het plan voor de volgende drie zondagen 6 David in de woestijn 7 “God, U bent mijn God” 8 Een man die een relatie met God heeft 9 Bent u net als David? 10 De psalm is samengesteld op deze fundering 11 Het verlangen en de verzadiging van David 12 De essentie van ware aanbidding 13 God meer begeren dan het leven zelf 14 Waarom we de woestijn nodig hebben 15 Het belang van gezamenlijke aanbidding 16 Zijn functie in Davids leven 17 De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding 18 Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden 19 Onze gedachten en harten trainen richting God

Wat onze missie is

Vier jaar geleden maakten de Raad van Diakens en het bestuur van de kerk een evangelische levensbeschouwing en een lijst met speerpunten, voor de beantwoording van de vraag: Waarom bestaan wij? Wat is onze missie? Het antwoord dat werd gegeven, was dat de kerk drie speerpunten heeft, één gerelateerd aan God, een gerelateerd aan gelovigen en een gerelateerd aan ongelovigen.

• Onze reden van bestaan als kerk is het zorgen dat elk lid rijpt in de persoonlijke en gezamenlijke aanbidding van God;
• dat elk lid rijpt in de vaardigheid om van medegelovigen te houden en hun geloof krachtiger te maken; en
• dat elk lid rijpt in de moed en effectiviteit om ongelovigen te bereiken met het evangelie van Jezus Christus.

Wij bestaan om God te aanbidden, elkaar te vormen en de wereld te evangeliseren, allemaal voor de glorie van God. Ik bad twee jaar geleden voor deze drie speerpunten omdat we er zo van overtuigd waren dat des te duidelijker het is waarom u hier bent, met des te meer wijsheid, zekerheid en strategie u uw belangrijke bijdrage kunt leveren aan de zaak.

De noodzaak van reminders en opfrissers

Maar er is tijd voorbij gegaan. En door een machtige wet van de gevallen menselijke natuur begint de missie in duisternis te raken, de doelen worden vager en de kracht van strategisch denken glijdt af naar een onderhoudsbehoeftige mentale toestand. Ik denk niet dat dit bij Bethlehem is gebeurd. Maar het zal wel gebeuren als we ons gevoel voor de missie niet opfrissen en ons besef waarom we bestaan, niet voortdurend vernieuwen.

Dus ons doel voor de komende drie zondagen is onszelf eraan herinneren waarom we bestaan en de schrift de betekenis van onze drie speerpunten laten zien. En mijn hoop is erop gevestigd de missie van Bethlehem op zo’n manier te beschrijven dat elk lid in staat zal zijn het voor zichzelf en anderen te verwoorden in een paar eenvoudige zinnen, en dat wat u dan zegt een Bijbelse basis heeft.

Nieuwe manieren om oude dingen te zeggen

De missie is de afgelopen vier jaar niet veranderd maar we zijn gestuit op nieuwe bewoordingen om hetzelfde op een andere manier te zeggen. En ik denk dat dit een voordeel is, niet alleen om ons gevoel voor de missie fris te houden, maar ook om God centraal te houden – wat allesbepalend voor ons is.

De manier waarop we tegenwoordig de kerkmissie formuleren is dat Bethlehem een kijk op God is en wij bestaan om deze visie te waarderen, geleidelijk deze visie te leren kennen, en deze visie te verspreiden. Dit zijn de drie speerpunten als vanouds en samen vormen ze onze reden van bestaan.

• We waarderen de visie op God met aanbiddingen.
• We leren de visie op God kennen via de gemeenschap van vorming en onderricht.
• En we verspreiden de visie op God via evangelisatie en zendingen.

God in het midden houden

Het grote voordeel van het zo beschrijven van onze missie is dat in elk punt God duidelijk het midden is. Hij staat niet alleen centraal in de verticale daad van aanbidding. Hij staat ook centraal in de horizontale daden van vorming en evangelisatie. Wij streven ernaar nooit uit het oog te verliezen dat alles uit Hem is ontstaan, alles door Hem is geschapen, alles in Hem zijn doel heeft (Romeinen 11:36) … want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij (Handelingen 17:28) … want alles wat we doen, of we nou eten, drinken, aanbidden, werken of getuigen, moet voor zijn eer gedaan worden.

Het plan voor de volgende drie zondagen

Dus drie weken lang willen we praten over deze drie speerpunten van de kerk – waarden van de visie op God tijdens aanbidding, bestuderen van de visie op God met vorming en opleiding, en verspreiding van de visie op God via evangelisatie en zendingen.

In plaats van verschillende zondagen gebruiken om de visie zelf uit te rollen, heb ik juist besloten om de teksten op zich wekelijks er iets van te laten zien. In zekere zin richt elk ochtend- en avondbericht zich op het verfijnen van de visie. Vandaag dus kijken we naar Psalm 63 en proberen we in ieder geval de eerste acht verzen van deze psalm voor ons het speerpunt te onthullen: … koestering van de visie op God.

David in de woestijn

De psalm begint met de titel die luidt: “Een psalm van David, toen hij in de woestijn van Juda was.”² In vers 10 heeft hij het over “wie mij naar het leven staan.” Dus kennelijk is hij een soort vluchteling. Iemand zit achter hem aan in de woestijn.

Wij zijn geneigd om te denken aan de dagen waarin koning Saul joeg op David in de woestijn en hem probeerde om te brengen. Maar vers 12 wijst op een latere periode. Het beschrijft David al als koning: “Maar de koning zal zich verheugen in God, wie Hem trouw zweert, prijst zich gelukkig – leugenaars wordt de mond gesnoerd.” Maar toen Saul op David aan het jagen was, was hij nog geen koning.

Maar er was een tijd waarin David koning was, een vluchteling uit zijn eigen land, en hij werd gedwongen de woestijn in te vluchten, namelijk de tijd waarin zijn zoon Absalom in opstand kwam en probeerde vaders troon omver te werpen. Volgens 2 Samuël 15:23 ontvluchtte David de stad, stak hij de beek Kidron over en ging hij de woestijn in. Dat is waarschijnlijk de beleefde context achter de psalm.

“God, U bent mijn God”

Hij is in de woestijn en begint zijn psalm: “God, U bent mijn God.” Deze woorden zijn om verschillende redenen belangrijk.

Een man die een relatie met God heeft

Eerst maken ze het enorm belangrijk feit duidelijk dat het zoeken en smachten naar God, wat we zo meteen zullen zien, niet de zoektocht is van een man die onbekend met God was. Het is niet de zoektocht van een man die geen relatie met God had.

In tegendeel, “God, U bent mijn God,” is de diepste bevestiging dat er een verbond tussen David en God bestaat, een relatie gebaseerd op Gods eed. God heeft in Genesis 17:7 tegen Abraham gezegd: “Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen … Ik zal hun God zijn.”

Als David zegt: “God, U bent mijn God,” herbevestigt hij de rots onder het drijfzand van zijn eigen emoties. Als hij roept: “God, u bent mijn God!” bedoelt hij niet dat hij altijd wordt getild boven de pijn van een hunkerende ziel. Als hij zegt: “God, U bent mijn God,” bedoelt hij op z’n minst twee dingen:

1. Als hij dorst heeft, zal hij alleen God zoeken om zijn dorst te lessen en niet iets anders: “God, U bent mijn God.”
2. En hij bedoelt dat wanneer hij zijn God zoekt, God er zal zijn en in zijn behoeften tegemoet zal komen. “God, U bent mijn God!”

Bent u net als David?

Bent u net als David deze morgen? Als u de woestijn in wordt gedreven door tragische en pijnlijke omstandigheden, en u begint naar lucht te happen in het drijfzand van uw emoties, kunt u dan tussen de jakhalzen en de slangen roepen: “God, U bent mijn God!”? Het verbond staat! Daaronder bevindt zich een rots en deze zal omhoogkomen als de tijd daar is.

Heeft u een verbondsrelatie met God deze morgen?

Als u zegt, Wat is dat? Hoe ziet dat eruit? laat me u dan de tekst voorlezen van een man die een verbond met God sloot toen hij 19 jaar oud was. Enkele jaren later schreef Jonathan Edwards3 daarover het volgende:

Op 12 januari 1723 maakte ik een plechtige toewijding van mezelf aan God, en schreef ik dat op; mezelf en alles wat ik had opgevend voor God; om voor de toekomst, in geen enkel opzicht, mijn eigen te zijn; handelend als iemand die geen rechten voor zichzelf heeft, in geen enkel opzicht. En zwoor plechtig om aan God mijn deel en blijdschap over te laten; kijkend naar niets anders om deel van mijn vreugde te zijn, of doen alsof dat wel zo is; en zijn wet als de permanente regeling voor mijn gehoorzaamheid: me verbindend om tegen de wereld, het vlees en de duivel te vechten, tot het einde van mijn leven. (Persoonlijk Verhaal)

Heeft u een doorslaggevend verbondsbelofte aan God gedaan? Had u ooit op uw levensweg een ontmoeting met Jezus Christus die u opgespoord heeft op het pad van opstand, met in zijn handen een amnestieverklaring van God, getekend met zijn eigen bloed, het bloed van het verbond? En heeft u ooit in zijn ogen gekeken en hem horen zeggen: “De Koning zal uw schuld kwijtschelden, uw opstandigheid vergeven en u verwelkomen in zijn koninkrijk als u zult knielen, en eeuwige trouw en loyaliteit aan mij zweert”?

Bent u gaan knielen net als Jonathan Edwards, en hebt u deze verbondseed afgelegd: “O God, voortaan, in trouw en loyaliteit, bent U mijn God”? Ik dring er bij u op aan dit te doen zelfs wanneer u hiernaar luistert deze morgen … en ieder van u, herbevestig uw verbondseed.

De psalm is samengesteld op deze fundering

De reden waarom ik deze morgen zo lang stil sta bij deze eerste zin, is dat de rest van de psalm gebouwd is op deze fundering. Zonder deze rots eronder is er geen ware aanbidding van God.

Maar wat er in de psalm tevoorschijn komt als eenmaal deze fundering staat, is dat God gewaardeerd wordt op ten minste twee manieren en daarom vindt de aanbidding op ten minste twee manieren plaats. Verzen 1-4 beschrijven de waardering voor God via de dorst. En verzen 5-9 beschrijven de waardering voor God via verzadiging. Met andere woorden, in de verzen 1-4 is het zicht op God niet duidelijk noch aanwezig noch tevredenstellend, en daarom dus hunkert David. Maar in de verzen 5-9 is het zicht op God aanwezig en glashelder, en David eet zijn verzadigende portie tot volle tevredenheid.

Het verlangen en de verzadiging van David

Deze morgen wil ik dat u dit heel duidelijk ziet want het is zo belangrijk om te begrijpen wat uw eigen verloste ziel beweegt. God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel in het verlangen naar hem als in de verzadiging door hem. Wilt u dat alstublieft onthouden! Dat is geen sluwe preekalliteratie. Het komt direct uit de tekst!

In de NBV21 staat in vers 1: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water.” En dan komt de Heer van het verbond. De rots komt omhoog tot aan Davids voeten. Het banket van zijn glorie ligt uitgespreid voor de ogen van het geloof, en David zegt: “Dan wordt mijn ziel verzadigd met uw overvloed.”

God wordt aanbeden, geëerd en gewaardeerd zowel wanneer we naar hem hunkeren als wanneer we door hem verzadigd raken. Hunkering is de vorm van aanbidding wanneer God ver weg is, en verzadiging is de vorm van aanbidding wanneer hij dichtbij is. Het hart dat God boven alles waardeert zal hunkering, verlangen, dorst, snakken en smachten ervaren wanneer het zicht op God vaag en ver weg is. En hetzelfde hart zal verzadiging en tevredenheid ervaren wanneer het zicht naderbij komt en duidelijk wordt.

Dat is zeer handig voor ons mochten we wakker worden in de woestijn. En sommigen onder ons worden daar dagelijks wakker.

Laat me op basis van deze tekst twee dingen vaststellen in het belang van onze erediensten bij Bethlehem en voor het speerpunt van het waarderen van de visie op God.

De essentie van ware aanbidding

De eerste is dat hoewel uitdrukkingen van dankbaarheid aan God voor zijn geschenken deel uitmaken van de aanbidding, dit niet de essentie van ware aanbidding is. In feite is er een erkentelijkheid aan God voor zijn geschenken waarbij ware aanbidding helemaal niet betrokken is. Met andere woorden, er zijn mensen die houden van hun gezondheid, familie, werk en hobby’s, en die God daar regelmatig voor bedanken zonder van God te houden. Ze waarderen God niet. En als God niet gewaardeerd wordt voor de lieflijkheid en voortreffelijkheid van wat hij is, wordt hij niet aanbeden.

God meer begeren dan het leven zelf

David maakt dit duidelijk in de manier waarop hij zijn verlangen in de verzen 1 en 3 uitdrukt. In vers 1 zegt hij: “God, U bent mijn God, U zoek ik, naar U smacht mijn ziel, naar U hunkert mijn lichaam.” Dit is primair geen hunkering naar het een of ander geschenk van God. Het is een hunkering naar God. David heeft een hart voor God. Hij heeft een voorkeur voor verbondenheid met God.

Hij maakt dit zelfs nog duidelijker in vers 3: “Uw liefde is meer dan het leven, mijn lippen zingen uw lof.” Dit betekent dat David God meer wou dan dat hij het leven wou. En als u God meer wilt dan dat u het leven wilt, dan wilt u God meer dan alle vreugdes van dit leven – familie, gezondheid, eten, vriendschap, seksuele relaties, werktevredenheid, productiviteit, boeken, skateboards, computers, muziek, huizen, zonsondergangen, herfstkleuren. Als David zegt dat de liefde van God meer is dan het leven en dus beter dan alle schoonheid van het leven, betekent dit dat hij niet ontkent dat al die goede dingen ontstaan vanuit Gods liefde. Hij waarschuwt ons daarentegen dat als onze harten (zelfs vol dankbaarheid!) uitgaan naar de schoonheid van het geschenk en niet verlangen naar de oneindig grotere schoonheid van de Gever, dan zijn we afgodendienaren en geen aanbidders van God.

Waarom we de woestijn nodig hebben

Ik vraag me af of dit is waarom we niet zonder de ervaring van de woestijn in ons leven kunnen. Als het hele leven een paradijs zou zijn, zoals veel mensen denken dat het zou moeten zijn en zoveel mensen proberen het ervan te maken, zouden we dan niet veel vaker verslaafd zijn aan de waardering voor de geschenken van God in plaats van aan de waardering voor God? Juist dat is waarom Jezus zei dat het voor een rijke man moeilijk is om het koninkrijk van God binnen te gaan. En het is zeker dat hij hierom zijn geliefden keer op keer door het vuur van de woestijn laat gaan. Hij zal ons op die manier ontgoochelen met de wereld en ons een voorproefje van de eeuwigheid geven.

En denk niet dat het gemakkelijk was voor David om de geschenken van God op te geven. Niet veel dagen daarna zal de opstand in Jeruzalem de kop ingedrukt worden, Absalom worden gedood met de pijlen van Joab, en David zal jammeren in zijn vertrek: “Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” (2 Samuël 19:1).

De woestijn is de manier van God om ons te ontkoppelen van het meest waardevolle ter wereld. En zij die de visie op God waarderen, weten dat zijn liefde beter is dan alles wat het leven heeft te bieden.

Het belang van gezamenlijke aanbidding

Het laatste ding dat ik wil dat we leren van deze psalm is het belang van gezamenlijke aanbidding in het leven van de ziel. Ziet u in vers 2 wat de functie van de eredienst in de tempel was voor David toen hij in de woestijn verbleef?

Zijn functie in Davids leven

Hij zegt: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.” Wat betekent dit? Het betekent dat toen hij daarbuiten in de woestijn was, afgesneden van de aanbiddende gemeenschap in de Tempel, het daar de herinnering aan wat hij had meegemaakt was, die God met helderheid en macht tot hem bracht, en hem uiteindelijk een feestmaal in de woestijn bezorgde.

Noch in het Oude Testament noch in het Nieuwe Testament was de aanbidding van God gebonden aan een gebouw. Maar zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament heeft God de regelmatige samenkomst van zijn mensen gezegend met de visie van zijn macht en glorie. Dit is de visie die onze zielen voedt op zondagmorgen, en later, in de woestijn werkt om ons eraan te herinneren dat God inderdaad groot is en ons doet dorsten en hunkeren naar zijn macht en glorie.

De consequenties voor onze gezamenlijke aanbidding

Ik wou dat er tijd was om uit te wijden over alle gevolgen hiervan voor onze gezamenlijke aanbidding. Maar laat deze afsluitende boodschap voldoende zijn. Als u begrijpt dat de essentie van de aanbidding de pure waardering voor God is, of dat nou via hunkering of verzadiging, dorsten of barstensvol zijn is, kunt u het niet meer lichtvaardig behandelen. Het wordt het echte middelpunt van het leven. Het wordt radicaal gericht op God. Het wordt intens en serieus. Het wordt voor de meeste mensen de enige tijd van de week waarop ze stil worden met eerbied en ontzag voor de macht en glorie van God.

Wat we doen om te zorgen dat jullie aanbidders zoals David worden

En daarom doen we alles wat we kunnen om aanbidders die lijken op David, koste wat het kost God te laten volgen.

• We dringen er bij u op aan om God te zoeken in de tijd vóór de aanbidding, en dan niet met elkaar te praten.
• We sluiten de deuren voor een lange tijd van aanbidding zodat zij die hier zijn hun aandacht zonder afleiding aan God in plaats van aan mensen kunnen geven.
• We hebben momenten van verheerlijking, bezinning en offeren zonder verbale richting zodat u om kunt gaan met God in de verstilling van uw eigen hart.
• We laten veel van de dienst verlopen zonder commentaar of mededelingen om te zorgen dat er zo weinig mogelijk aandacht weg wordt getrokken van de gemeenschap met God.

Onze gedachten en harten trainen richting God

De meesten van ons groeiden niet op in een traditie die de God-georiënteerde aanbidding serieus nam. De meeste mensen komen naar de kerk met een mentaliteit van zich passief willen vermaken, en dus, behalve in de meest meeslepende momenten, drijven de gedachten doelloos van het ene menselijk ding naar het andere. En het idee om moeite te doen om de aandacht van het hoofd en de hartstocht in de richting van God te laten gaan, is raar. En dus moet wat David beschreef in vers 2, geleerd worden: “In het heiligdom heb ik U gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.”

Moge de Heer ons de passie geven om bij Bethlehem te aanbidden en zo de eerste en meest basale stap van onze missie te nemen ter waardering van de visie op God.

---

Noot van de vertaler

¹ Bethlehem Baptist Church, een baptistengemeente in Minnesota, VS

² Bijbelteksten zijn geciteerd uit de Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 (NBV21)
³ Amerikaanse predikant (1703 – 1758)