Vier beloftes voor onze relatiebreuken

Uit Bijbelse Boeken en Preken

Relationele breuken doen pijn. Ze doen pijn omdat we de afwijzing van anderen voelen maar ze doen ook pijn omdat ze onze persoonlijke gebreken blootleggen.

Als de woede bedaard is, gaan we zoeken in onszelf om vast te stellen wat er ontbreekt om te voldoen aan de verwachtingen van een voormalige geliefde of voormalige vriend of voormalige vriendin.

Welke hoop biedt God dan aan christenen in de pijn van relatiebreuken?

De vraag kwam van een jonge man die kortgeleden John Piper bevroeg, in wat een toekomstige aflevering wordt van de Ask Pastor John-podcast.

Hierna volgt een bewerkte transcriptie van Pipers reactie.

Laat me beginnen met een paar voorbeelden van pijnvolle relatiebreuken.

• Je bent een dertienjarige meid, en je krijgt een briefje van je beste schoolvriendin: “Ik wil niet meer je vriendin zijn.”
• Je bent aan het daten en je krijgt het gevoel dat dit wel eens iets moois en langdurigs kon worden, en je vriendin zegt: “Ik geloof niet dat we elkaar nog moeten blijven zien.”
• Je bent verloofd, en twee maanden voor de bruiloft, als alles in volle voorbereiding is, zegt je verloofde: “Dit kan ik niet doen. Zo kan ik niet doorgaan. Ik denk niet dat dit goed komt.”
• Je hebt keer op keer geprobeerd deel te worden van verschillende groepen in de kerk of op het werk, en niemand neemt contact met je op. Niemand gaat in op je contactpogingen. Al je initiatieven tot vriendschap leiden tot niets. En je bent de meeste tijd alleen. Niemand belt op. Niemand nodigt je uit om ergens heen te gaan of om iets te gaan ondernemen.

Op hun eigen manier zijn dit elk ongelooflijk pijnlijke ervaringen van afwijzing.

Inhoud 1 Zes verkeerde reacties op een relatiebreuk 2 Mijn identiteit 3 1. Een God die ons schiep 4 2. Een God die van ons houdt 5 3. Een God om ons tevreden te stellen 6 4. Een God om ons te sterken

Zes verkeerde reacties op een relatiebreuk

Laat me eens zes mogelijke reacties benoemen, die niet de koe bij de horens vatten. Het zijn uitvluchten. En dus hoop ik en bid ik dat mensen dit horen en dan zullen zeggen: “Er is een andere manier om verder te gaan”.

Nummer een. We kunnen zelfmoordgedachten krijgen. We hebben er zoveel in geïnvesteerd, dat het leven zonder deze relatie niets waard lijkt te zijn. (Piper gaat hier meer in detail over zelfmoord.)

Nummer twee. We zouden onze pijn als woede kunnen uitdrukken: “Wat een zak. Wie heeft nog wat aan haar?”

Nummer drie. We kunnen ons afzonderen in uiterste teruggetrokkenheid, een sociale kluizenaar worden, en nooit weer zo’n soort relatie riskeren.

Nummer vier. We kunnen proberen om ons verdriet te genezen door alcohol te drinken, door overmatig te eten, of door onszelf helemaal op het werk te storen zonder nog enige aandacht voor mensen.

Nummer vijf. We kunnen reageren met zelfhaat die zich uit in extreme anorexia of in zelfverwonding. Ik kende een jonge vrouw die om de paar maanden in haar buik sneed om in het ziekenhuis gehecht te worden. Ik vroeg haar: “Wat kun je me erover vertellen – wat dan ook, als het me maar helpt om te begrijpen wat dit te betekenen heeft?” En ze zei: “Ik geniet van de aandacht die ik krijg in de noodopvang.” Dus je kunt zover gaan dat je jezelf snijdt of jezelf uithongert.

Nummer zes. We kunnen de inspanningen voor uiterlijke verbeteringen verdubbelen zodat we uiteindelijk de bewondering van iemand krijgen. Dus gaat ze iets doen aan haar figuur. Ze gaat iets aan haar kapsel doen. Ze gaat iets doen aan haar garderobe. En hij gaat meer sporten en hij neemt meer lessen. Ik wil een goed spreker zijn, en ik ga iets doen aan mijn uiterlijke verschijning, zodat uiteindelijk iemand me mag.

Maar al deze reacties veranderen nauwelijks iets aan het kernprobleem, die enorm pijnlijke vraagteken die deze breuk heeft opgeleverd. Geen van deze zes reacties pakt mijn kernidentiteit aan of de kern van mijn relatie of van mijn vreugde.

Mijn identiteit

Hier is het dus waar Jezus, de Heer van het universum, de Verlosser van de wereld, absoluut essentieel is in het aanpakken van deze dingen. Hij doet vier dingen voor ons.

1. Een God die ons schiep

God schiep ons zodanig dat we op zijn wijsheid, almacht en goedheid kunnen vertrouwen, en zodanig dat we onszelf niet afschrijven als defect en waardeloos. Als we dat toch doen, vertrouwen we hem niet. Hij schiep ons met onze basisintelligentie, onze basispersonaliteit en ons standaardlichaam. En als we oordelen dat we niet verlost kunnen worden, niet geliefd kunnen worden, of zinvol kunnen zijn, liegen we over hem. We vertrouwen hem niet. Dus als eerste geeft hij ons onze fundamentele betekenis op deze aarde aangezien hij geen fouten maakt in wat hij schept. Dat is nummer een. Hij schiep ons.

2. Een God die van ons houdt

God accepteert ons, vergeeft ons, en houdt van ons, ondanks al die effecten of defecten die anderen kunnen afstoten. Als we op hem vertrouwen, spreekt hij ons vrijwillig vrij. Dat is die grote, prachtige leer van de vrijspraak die uitsluitend via het geloof plaats kan vinden. We hoeven niet eerst te gaan voldoen aan iets om dan pas door God geaccepteerd te worden. Dat mag bij anderen zo zijn, maar niet bij God. Wij zijn geaccepteerd vanwege Christus, vanwege Christus en zijn perfecties, niet vanwege onze perfecties. En daarvan profiteren we uitsluitend via het geloof. Dat is het basisfeit van ons bestaan en onze identiteit. Dat is de centrale relatie, en het is een gift en stijgt in pracht uit boven alle andere relaties.

3. Een God om ons tevreden te stellen

Hij stelt ons tevreden. Christus stelt ons tevreden met iets veel groters dan een goed zelfbeeld; namelijk, hemzelf.

De grootste vreugde bestaat niet uit het voor een spiegel staan en leuk vinden wat we zien.

De grootste vreugde bestaat niet uit het voor de wereld staan of voor je vriendin, en dat zij leuk vinden wat ze zien of zij leuk vindt wat ze ziet.

De grootste vreugde bestaat zelfs niet uit het voor God staan en dat hij leuk vindt wat hij ziet. Ik geef toe dat dit spectaculair is en dat ik het wil, en ik zal het krijgen ook, zo God het wil, want het geloof haalt voordeel uit Christus.

De ultieme tevredenstelling van onze zielen is dat we voor God staan en onder de indruk zijn van de schoonheid van God los van onszelf. Hij is het op dat moment helemaal en hij is ons allerhoogste plezier. De allerhoogste vreugdes zijn vreugdes waarin men zichzelf vergeet in de nabijheid van oneindige schoonheid.

4. Een God om ons te sterken

Omdat we een kernidentiteit hebben, die door God is geschapen, en een centrale relatie hebben die gebaseerd is op Christus omdat we zijn geaccepteerd en geliefd door God via Christus, en een kerntevredenheid hebben omdat we God op basis van dat alles zien als ultiem prachtvol, daarom hebben we nu de innerlijke kracht om de wereld in te trekken. We verlangen niet meer naar de acceptatie van andere mensen maar we worden blij wanneer we onszelf geven om andere mensen te dienen. Al onze relaties zijn dan niet geworteld in het begeren maar in het dienen wat al dan niet het bijeffect heeft dat mensen bij ons willen zijn. Maar dat is niet het punt. Dat is een bijeffect.

Ik beweer dus niet dat het leven geen relationele pijn kent. Elk van de verliezen die ik beschreef, kunnen een christen overkomen. Ze zullen optreden. En ze zullen pijn doen. Wat ik zeg is dat we in Christus alles hebben wat we nodig hebben om zinvol en met plezier te leven tijdens deze afwijzing en pijn.