Waar is het ‘t moeilijkst om een christen te zijn?

Uit Bijbelse Boeken en Preken

Het volgende is een bewerkte geluidstranscriptie.

Waar is het ’t moeilijkst om een christen te zijn?

Er bestaan verschillende moeilijkheidsgraden. Het is niet persé waar dat een christen zijn in een islamitisch land moeilijker is dan er een zijn in Amerika.

Het kan moelijker zijn in een islamitisch land in die zin dat wanneer je jezelf openlijk als christen uit, de negatieve en ernstige gevolgen direct en overduidelijk zijn. En uw leven en de levens van uw gezinsleden kunnen daarvan afhangen.

Maar in Amerika zal niemand u vermoorden omdat u een christen bent. Daarentegen zijn de gevaren hier subtieler – en mogelijk gevaarlijker. In feite kan het moeilijker zijn om een sterke, levenslustige, Christus-vererende, zending-gedreven christen te zijn in Amerika.

U kent de vergelijking in Lucas 8 over het koninkrijk van God. Op de eerste bodem, de weg, zaait de zaaier het zaad, en de vogel (de Duivel presenterend) eet het op. De tweede bodem verliest eveneens het zaad. Dat gebeurt als de zon, die vervolging symboliseert, het uitdroogt. (Mogelijk is dat de moeilijkheidsgraad als je een christen bent in een land waar dat illegaal is.)

Daarna heeft Jezus het over een derde bodemsoort waarin distels opgroeien samen met het zaad, en het woord verstikken. Deze distels worden geïdentificeerd met de genoegens en zorgen van deze wereld. Dat is Amerika.

De derde bodem is Amerika waar het soms heel gemakkelijk is om christen te zijn. Het is gezellig. U gaat naar de kerk, de muziek is mooi, de airco is goed, het licht is goed, er zijn vrienden, de kinderen hebben iets leuks te doen, de preek is min of meer interessant, en we kunnen naar huis gaan bewerend dat we christenen waren.

Christenen in andere landen, echter, zijn ondergedoken en moeten zich stilhouden. En als ze worden ontdekt, gaan ze de gevangenis in. Dat zijn twee zeer verschillende situaties.

Het is in Amerika gemakkelijk om weg te zakken in de traditionele godsdienst. We moeten keer op keer opgeroepen worden tot een Bijbelse visie op het christendom, zijn als een bedevaartganger, tegen de cultuur in, waarbij deze wereld niet ons thuis is. We moeten ook stappen nemen om er zeker van te zijn dat we controle op onze levensstijl zetten en dat we deelnemen aan liefdadigheid die duur kan zijn. We moeten onze rijkdom sturen in de richting van zij die dit het hardst nodig hebben in de zin van het ontvangen van het evangelie en alles wat het evangelie voortbrengt.

Het is dus echt gevaarlijk om in Amerika te leven, en ik vind dat we moeten oppassen dat we de Amerikaanse levenswijze niet gelijkstellen aan de christelijke levenswijze.

Bidt u ooit om meer beproevingen?

Daartoe ben ik geneigd vanwege dat wat ik zie in de geschiedenis van de kerk. Tijden van vervolging zijn tijden van reiniging.

Maar ik zwicht niet voor de verleiding om te bidden voor vervolging of te bidden voor grotere beproevingen in mijn eigen leven omdat ik denk dat dit Gods zaak is, niet de mijne.

Waar ik voor de kerk wil bidden is dat we puur, sterk, dapper, liefdevol, enzovoort zijn. Met andere woorden, we moeten onze gebeden laten gaan over wat ons opgelegd is vanuit de Schrift, en we kregen nooit het gebod om in de problemen te raken of om te lijden. Het is ons alleen opgedragen om het lijden te accepteren als het komt, en ons erin te verheugen.

Ik denk niet dat we ooit moeten bidden opdat we meer lijden. Eerder moeten we bidden dat God ons genade schenkt voor de acceptatie van de gevolgen die komen doordat we onze riskante roeping hebben aanvaard.

Ik weet dat het bijna hetzelfde is. Als ik zeg dat ik in een gevaarlijk deel van de stad ga wonen, mijn huis open stel voor mensen aan wie ik twijfel, en de straat op ga, enzovoort, dan komt dat dicht in de buurt van een omarming van het lijden.

Dus om te bidden voor de moed om zo te leven, is bijna hetzelfde als bidden om lijden. Maar er is een zeer belangrijk verschil. De ene springt van de tempel (Mattheüs 4:5-7). We moeten niet van de tempel springen en zeggen: “Wel, hij beloofde dat hij me beneden zou opvangen.” Dat is wat de Duivel zegt, nietwaar?

Onze situatie is eerder te stellen dat, als iemand wankelend op de top van de tempel staat en dreigt te vallen, en ik de gelegenheid heb hem te redden als ik mijn leven riskeer en de tempel beklim, ik beter af ben als ik ga en mijn leven riskeer. Daar zit het verschil.