Uw ziekenhuisbezoek zal komen

Uit Bijbelse Boeken en Preken

Ik ben bekend met ziekenhuizen. Ik wou dat liever niet zijn maar door de jaren heen ben ik maar al te vertrouwd geraakt met hun muffe hallen en kille operatiekamers.

Het begon in 1967 toen een roekeloze duik in ondiep water ervoor zorgde dat mijn nek brak en ik daardoor viervoudig verlamd raakte. Toen ze me naar het ziekenhuis spoeden op die hete julimiddag wist ik nog niet dat ik tot april 1969 niet ontslagen zou worden.

Op een morgen lag ik op een brancard op de gang buiten bij de urologieafdeling. Na twee uur plafondplaten tellen tijdens het wachten, kwam een laborant door de deuren om me te vertellen dat ik “na de lunchpauze als eerste aan de beurt zou zijn.” Ik kreunde. Mijn schouders deden nu al pijn van het lange tijd platliggen.

Terwijl het personeel van de urologie naar de cafetaria ging, zakte de moed me in de schoenen. Preciezer gezegd, ik stikte bijna door een overvloed aan angst en claustrofobie.

Uitgehuild. Er was niemand in de buurt om mijn tranen weg te vegen. Daarom besloot ik om mijn ziel gerust te stellen met een lied. Met wat niet meer dan een fluistering was, zong ik een favoriet lied van het kerkkoor:

Wees gerust, mijn ziel: de Heer staat aan jouw kant.
Draag vol geduld het kruis van smart of pijn.
Laat aan je God het gebieden en bepalen over;
Bij elke verandering zal hij getrouw dezelfde blijven.
Wees gerust, mijn ziel: het beste voor je, jouw hemelse Vriend
Zal je via doornige wegen brengen naar een vreugdevol einde!

Ik was slechts zeventien jaar oud, of misschien achttien, maar dat moment bepaalde hoe ik met het ziekenhuisleven om zou gaan. Mijn verblijf zou geen gevangenisstraf zijn. Wat er ook mag gebeuren, ik bepaalde dat dit ziekenhuis, zeg maar, een sportschool voor mijn ziel zou zijn, een proeftuin voor mijn geloof, een zendingsveld voor God.

Klinkt dit onmogelijk voor een tiener? Dat is het. En als ik terugkijk, was het dat ook. Maar ik was in zoverre een volger van Christus dat ik wist dat ik moest vasthouden aan Bijbelse hoop om niet gek te worden. Ja, ik vocht nog steeds tegen een depressie, worstelde nog steeds met hoe daadwerkelijk te leven zonder mijn handen of benen te gebruiken – zelfs toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis in 1969.

Maar ik stond mezelf niet toe in wanhoop weg te zakken. Die kleine, resolute beslissing maakte het verschil, niet alleen toen maar ook jaren later toen ik strijde tegen fase-3 kanker en chronische pijn.

Leren in het ziekenhuis

Daarom houd ik zo van John Pipers nieuw boekje Lessen vanaf een ziekenhuisbed¹. U zou kunnen denken dat de hoofdstukken te kort zijn om echt van belang te zijn maar ze geven op perfecte wijze de kern weer: wijsheid aangeleverd met een proppenschieter.

John hoeft zichzelf niet te bewijzen als iemand die ziekenhuizen op z’n duimpje kent (net zoals goede verloskundigen/vrouwenartsen niet per se zelf een kind hoeven te hebben gebaard). Zijn bewijs van bekwaamheid komt van zijn Geest ademende capaciteit om u te vertellen wat wijsheid is – wat het beste is om te doen met al die uren die u doorbrengt terwijl u verkommert in uw ziekenhuisbed.

Dus ploeg alstublieft niet te snel door dit boekje. Lees de lessen in gebed en reageer doelbewust op de adviezen. Naast uw Bijbel is dit boekje uw beste gids om zeker te stellen dat uw ziekenhuisverblijf uw ziel echt goed zal doen.

Zoals John vaak zei: “Verspil uw lijden niet.” Vriend, ik ben ervan overtuigd dat zijn ^{Lessen vanaf een ziekenhuisbed} u zal helpen om te vermijden dat u dit zult doen gedurende uw tijd in het ziekenhuis. Het is geen gevangenis – het is een sportschool. Dus lees het zorgvuldig. En moge Gods helende hand van de genade op u rusten tijdens uw ziekte – ongeacht of dat nu al zover is of dat u zich momenteel aan het voorbereiden bent op een eventueel ziekenhuisbezoek.

---

Noot van de vertaler

¹1 Originele titel: Lessons from a Hospital Bed